Odpowiedzialne rodzicielstwo

[kramla]

Dziewczyny (chłopaki z czym wam się kojarzy to sformułowanie? Co według was
dziś oznacza być odpowiedzialnym rodzicem?

[mama_kasia]

Dopiero co o tym myślałam
Kołacze mi się zdanie koleżanki, która powiedziała, że ktoś tam
ma 10-oro (chyba 10-oro, a w każdym razie dużo) dzieci i czy to jest
odpowiedzialne rodzicielstwo? Pytanie było retoryczne, bo ona była
takim faktem oburzona.
Z kolei inna koleżanka odpowiedziała jej, że co innego w rodzinie
inteligenckiej, wykształconej, bo tam są większe szanse rozwoju dla
dziecka, bo tam o dzieci się zatroszczą. ... Też tak można.
A jeszcze inny przykład z Waszego podwórka (mam na myśli neo .
U nas wspólnotami neo zajmuje się o.Marek, który neguje stosowanie
npr. Jest za całkowitym poddaniu się woli Boga. I to do ludzi
trafia. Są przekonani, że tak powinni postępować. Ja rozumiem taką
postawę cakowitego zaufania Bogu, ale nie podoba mi się, gdy tych
inaczej postępujących uważa się za gorszych (?)
Tak przy okazji, czy jest to powszechne w neo?
Dla mnie odpowiedzialne rodzicielstwo to z jednej strony odwoływanie
się do własnego rozumu przy podejmowaniu decyzji o powołaniu do życia
człowieka, a z drugiej o wsłuchiwanie się w wolę Boga w tej sprawie, ale
takie naprawdę szczere. Z jednoczesną postawą gotowości do przyjęcia
każdego nowego członka rodziny

[anndelumester]

Temat rzeka. Ale tak w wielkim skrócie..
Uważam, ze o ile człowiek żyjący sobie sam (chociaż tak naprawdę to nigdy sami
sobie nie żyjemy, bo zawsze jest jakieś środowisko/otoczenie) bez zobowiązań
typu rodzina może sobie robić co chce, bo odpowiada tylko za siebie, tak kiedy
już są dzieci o to już inna sprawa.
Osobiście uważam, ze rodzice decydując się na dzieci nakładają na siebie
ogromny ciężar - bo to jest jak dożywocie - odpowiedzialności. Bo nie
wychowywać czy wychowywać byle jak to żadna sztuka, natomiast ukształtować
szczęśliwego, zdrowego , rozwiniętego, samodzielnego, mądrego, korzystającego z
pełni swoich możliwości, następnego odpowiedzialnego człowieka, to już wyższa
szkoła jazdy. Dziecko wymaga od nas nie tyle poświęceń (to strasznie modne
ostatnio zarzuty czy usprawiedliwienia) czy ogromnych pieniedzy , ale
nieustannej pracy, nieustannego zainteresowania, bycia mądrym przewodnikiem -
czego my w miarę rozgarnięci dorośli musimy się cały czas uczyć. Oczywiście też
posiadanie dziecka/dzieci wymaga tez naszej nieustannej gotowości na zmiany i
pewnej elastyczności - bo imo bardzo łatwo narzucić sobie teoretyczne ramy i
potem próbować wlepiać w nie dziecko, sztuką jest natomiast zmieniać troszkę
siebie obserwując nasze dzieci..

No i na koniec - dla mnie odpowiedzialni rodzice to tacy ludzie którzy się
zastanawiają i nieustannie uczą życia z "nowym człowiekiem" – bo dziecko –
abstrahując od rożnych teorii to taka biała karta. I to czy zrzucimy na nie
nasze fiksacje, lęki, obawy itd. zależy tylko od nas i naszej samoświadomości.
I chyba nieważne czy dzieci jest jedno dwoje czy osmioro – odpowiedzialni
rodzice zdaja sobie sprawę z tego ile sami mogą i co mogą zapewnić swojemu
dziecku.

[jofin]

W sumie ciekawy problem.
Z tego co napisalaliscie dla mnie wynikaja dwie definicje odpowiedzialnego
rodzicielstwa
- odpowiedzialne, to takie, ktore planuje swiadomie swoja prokreacje i ilosc
dzieci uzaleznia od mozliwosci zapewnienia im w miare godziwego zycia.
- odpowiedzialne rodzicielstwo to takie, ktore dba o potrzeby dziecka i w miare
mozliwosci je zaspokaja i wszytko to co napisane w poscie wyzej.

A moje prywante zdanie jest takie,ze wskutek rozwoju nauk psychologicznych i
pedagogicznych i zalewu rynku ksiegarskiego ogromem ksiazek na ten temat, w
ostatnich czasach rola rodzica zostala otoczona pewnym mitem. Jak sie czyta
takie posty jak powyzej, to , przepraszam, ale nie sposob temu wszystkiemu
sprostac.

Przede wszystkim rodzic ma byc kochajacym rodzicem, kochajacym zdrowa miloscia.
A czy odpowiedzialnym rodzicem bedzie dla mnie dziewczyna 17letnia, czy 40
letnia kobieta, bo czesto tego terminu uzywa sie rowniez w przypadku poczecia
pierwszego dziecka w tych dwoch przypadkach, to chyba nie mi sadzic.

Rowniez, jezeli rodzina z 10ciorgiem dzieci nalezaca do wspolnoty neo i
sluchajaca wykladow o. Marka przytoczonych wyzej, bedzie stosowala sie do jego
nauk, no to rowniez nazwe ich odpowiedzialnymi. Raczej nieodpowiedzilanym nazwe
o. Marka, poniewaz to nie on bierze na siebie wychowanie tych dzieci i ich
utrzymanie.

A w ogole to jakos nie lubie tego sformulowania.

[mama_kasia]

> Przede wszystkim rodzic ma byc kochajacym rodzicem, kochajacym zdrowa miloscia.
> A czy odpowiedzialnym rodzicem bedzie dla mnie dziewczyna 17letnia, czy 40
> letnia kobieta, bo czesto tego terminu uzywa sie rowniez w przypadku poczecia
> pierwszego dziecka w tych dwoch przypadkach, to chyba nie mi sadzic.
>
> Rowniez, jezeli rodzina z 10ciorgiem dzieci nalezaca do wspolnoty neo i
> sluchajaca wykladow o. Marka przytoczonych wyzej, bedzie stosowala sie do jego
> nauk, no to rowniez nazwe ich odpowiedzialnymi. Raczej nieodpowiedzilanym nazwe
>
> o. Marka, poniewaz to nie on bierze na siebie wychowanie tych dzieci i ich
> utrzymanie.

Ależ jak najbardziej zgadzam się

[mama_kasia]

I jeszcze - pisząc o odpowiedzialnym rodzicielstwie
miałam na myśli siebie i mojego męża O tym jak to widzę w mojej
rodzinie. Tylko tyle

[anndelumester]

jofin napisała:
> A moje prywante zdanie jest takie,ze wskutek rozwoju nauk psychologicznych i
> pedagogicznych i zalewu rynku ksiegarskiego ogromem ksiazek na ten temat, w
> ostatnich czasach rola rodzica zostala otoczona pewnym mitem.
Bez przesady, zdrowwy rozsądek nakazuje, przynajmniej w moim wypadku i czesci
osób ktore znam, żeby owszem poznać to co niektorzy proponują na temat
wychowwania, pielęgnacji itd. dzieci, ale nie wierzyć bezkrytycznie wręcz
balwochwalczo. Osobiscie uwazam, że nie rodzimy sie ze zdolnosciami
wychowawczymy czy takim samym podejsciem do drugiego czlowieka i przez cale
życie możemy sie tego nauczyć. A nawet powinniśmy. Jezeli dla kogos jest
to "mitologizacja", oki, jego sprawa.
>>Jak sie czyta
> takie posty jak powyzej, to , przepraszam, ale nie sposob temu wszystkiemu
> sprostac.
A dlaczego nie?
Od tego mamy rozum, jezeli ktoś wierzy - dany przez Boga, żeby tego rozumu
uzywać. Ja nie pisze z teorii tylko z praktyki, tak staram sie wychowywać swoje
dziecko, co nie znaczy ze jest to jedynie sluszna droga i zawsze z samymi
sukcesami. Chociaż wyniki są calkiem niezłe, nieskromnie mowiąc. Ale pewnie
dlatego, że generalnie na temat naszego rodzicielstwa caly czas rozmawiamy z
męzem, i pewne rzeczy przepracowywyjemy. I jezeli mamy jakies wątpliwości, a
mamy , to po prostu nad nimi rozmyslamy.

> Przede wszystkim rodzic ma byc kochajacym rodzicem, kochajacym zdrowa
miloscia.
Jasna sprawa.
> A czy odpowiedzialnym rodzicem bedzie dla mnie dziewczyna 17letnia, czy 40
> letnia kobieta, bo czesto tego terminu uzywa sie rowniez w przypadku poczecia
> pierwszego dziecka w tych dwoch przypadkach, to chyba nie mi sadzic.
Osobiście uwazam, i tak bede sugerowac swoim dzieciom, że jest odpowiedni czas
na różne rzeczy, akurat w wieku 17 lat sugerowałabym zdobywanie wiedzy...
ale oczywiscie , co kto lubi.

> Raczej nieodpowiedzilanym nazwe
>
> o. Marka, poniewaz to nie on bierze na siebie wychowanie tych dzieci i ich
> utrzymanie.
Tak tu sie zgadzam, natomiast jego sluchacze nie są osobami o ograniczonych
prawach, prawda? Ani totalnie bezwolnymi? Skoro to sa ich dzieci a nie
o.Marka , to przede wszystkim oni mają obowiązek o nie dbac , nie ojciec
Marek, sąsiedzi, rodzina, państwo itd.

[jofin]

Ja celowo napisalam to co napisalam przewidujac, ze moje slowa moga wywolac
pewne kontrowersje.
Dlaczego napisalam, ze wokol rodzicielstwa wyrosl takowy mit, bo wg mnie
wyrosl. Ludzie zostaja rodzicami nie od dzisiaj, nie od poczatkow powstania
cywilizacji, ale od zawsze. Dzieki temu gatunek ludzki sie rozwija.
Zanim zadalabym pytanie o odpowiedzialne rodzicielstwo, wczesniej zapytalabym o
odpowiedzialne zycie, czy podejscie do zycia. Dlaczego nikt lub niewielu o tym
mowi, a o odpowiedzialnym rodzicielstwie dosc czesto.

To fantastycznie, ze niektorym dane jest byc odpowiedzilanymi , wspanialymi
rodzicami i spelniac wszystkie podpadajace pod te definicje warunki. Ale warto
poczytac, co odpowiadaja mamy, na ten sam watek na innym forum
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=567&w=35243392

Przyjrzyj sie, ile ograniczen tak naprawde rodzicom i rodzinom stawiaja.
I przeciwko temu oponuje.

Bo o ile z jednej strony jest tendencja do do tej jak to
nazwalam "mitologizacji" rodzicielstwa, to z drugiej strony wsrod mlodych
dziewczyn wskutek tez miedzy innymi takiego podejscia pojawia sie lek przed
rodzicielstwem, przed byciem rodzicem. Mlode matki i ojcowie nie maja zaufania
do swojej wlasnej intuicji, jak to przed wiekami bywalo, ale szukaja porad w
ksiazkach w licznych poradnikach i przez caly czas sa niepewni, czy ich
postepowanie jest wlasciwe.

Z drugiej strony zastanawiam sie dlaczego skromne warunki mieszkniowe, czy tez
skromne srodki do zycia maja swiadczyc o nieodpowiedzialnym rodzicielstwie.
Kiedys rodziny byly duzo liczniejsze, nie mowiac o tym ,ze tez i o wiele
biedniejszei duzo mniej wyksztalcone a dodatkowo duzo mniej widzy o
odpowiedzilanym rodzicielstwie posiadajacy. Ba czasmi to oni sami nawet swoich
dzieci nie wychowywali, tylko plodzili, a dzieci znajdowaly sie pod okiem
guwernantki czy niani. To w tych lepszych rodzinach. A jednak nikt nie
posadzal ich o nieodpowiedzialnosc. Czy fakt rozwoju medycyny i w tym srodkow
antykoncepcyjnych uzurpuje nam prawo do roznicowania rodzicow na
odpowiedzilanych i nieodpowiedzialnych wg tego, czy te srodki czy tez lepiej
moze powiedziane kontrole urodzen sprawuja, czy nie.

A co do o. Marka i sluchajacyh go ludzi, to masz racje, ze maja wolna wole i
prawo decyzji, ale jezeli sa konsekwentni w swoim wyborze religii i drogi do
Boga i wybrali o. Marka za swojego nauczyciela to ich nie potepiam. bo wiem, ze
nauczyciele maja rozne sposoby sterowania i manipulowania ludzmi. Czy sie z tym
zgadzam, to juz inny sprawa.

Tak naprawde poruszony problem jest bardzo szeroki. I to sa moje takie bardzo
luzne dywagacje na zadany temat.

[anndelumester]

Dosc czesto zaglądam na to forum, ale, piszac bardzo oględnie, mam sporo
zastrzeżen co do poziomu przedstawianych tam refleksji.

> Przyjrzyj sie, ile ograniczen tak naprawde rodzicom i rodzinom stawiaja.
Ale ja nie rozumiem, kto stawia? Co stawia?
Jeżeli ktoś ma minimum rozsadku i wyobraźni to wie mw. kiedy sie może rozmnożyć
i z kim. Jezeli ktoś czegoś takiego nie posiada i nie posiada instynktu
samozachowawczego, niestety może spowodować porażke swoją i swojej rodziny. Tak
było przez tysiace lat i tak jest teraz. Tyle ze od jakiś 50 lat mamy
antybiotyki , powszechna opiekę zdrowotną i pomoc spoleczną. No i śmiertelnośc
wsród mały dzieci mniejszą.
> , to z drugiej strony wsrod mlodych
> dziewczyn wskutek tez miedzy innymi takiego podejscia pojawia sie lek przed
> rodzicielstwem, przed byciem rodzicem.
Moment, ale jakiego podejścia. Sprawa jest prosta - dziecku nalezy sie oprócz
miłoości, zainteresowania i innych uczuc też pewna stałośc, mieszkanie, warunki
do zycia, jedzenie, edukacja. Oczywiście wiekszość rozmnażających sie w naszym
kraju nie bierze tego w ogole pod uwage - sadzac po statystykach dzieci
niedożywionych, no ale to jest wlasnie spirala nieopowiedzialności. Ale ja
akurat sie ciesze a nie smuce, ze sa osoby ktore mysla nie doraźnie , ale z
wyprzedzeniem.
>>Mlode matki i ojcowie nie maja zaufania
> do swojej wlasnej intuicji, jak to przed wiekami bywalo,
Bez przesady, instynkty zwierzece stracilismy bardzo dawno. A co do tego jak
było dawniej to polecam m.in. Historie milosci macierzyńskiej, czy inne z
zakresu zycia codziennego. Na tym tle naprawde metody wychowywania dzieci
obecnie to luksus i złote czasy.

>ale szukaja porad w
> ksiazkach w licznych poradnikach i przez caly czas sa niepewni, czy ich
> postepowanie jest wlasciwe.
I bardzo dobrze ze szukaja, że czytają !!! Najgorszy typ rodzica to totalny
ignorant przekonany o wyższości swoich metod (np. taki jeden poseł specjalista
od bicia dzieci )
> Z drugiej strony zastanawiam sie dlaczego skromne warunki mieszkniowe, czy
tez
> skromne srodki do zycia maja swiadczyc o nieodpowiedzialnym rodzicielstwie.
To jest oczywiście generalizacja, ale nie jestesmy w czasach wojny xxx letniej
i w xxi w naszym kregu cywilizacyjnym wieku liczy sie raczej jakosc(tez jakość
zycia)nie ilość.
> Kiedys rodziny byly duzo liczniejsze, nie mowiac o tym ,ze tez i o wiele
> biedniejszei duzo mniej wyksztalcone a dodatkowo duzo mniej widzy o
> odpowiedzilanym rodzicielstwie posiadajacy.
Tak i 9-13 dzieci przeżywało troje, albo jedno. Albo na przednowku ginela cala
rodzina. Takie przypadki oczywiście byly jakas strategią przekazania genów,
ale czy teraz jest ona potrzebna? watpie.
>>A jednak nikt nie
> posadzal ich o nieodpowiedzialnosc.
Niezupełnie. Maltuzjanizm to poczatek XIX wieku , a Malthus nie byl pierwszy (o
ile pamietam).
Reasumując - i tak nie mam wpływu, albo mam wpływ w sposob bardzo ograniczony
na to kto, jak i kiedy i z kim bedzie chiał miec dzieci. I jak tymi dziecmi
bedzie sie zajmował.
Ale jest cała lista zachowan, ktore zawsze bede nazywać skrajną
nieodpowiedzialnościa czy skrajnie nieracjonalnymi, z pelna swiadomością że po
prostu tak bywa, albo ze ktoś inaczej po prostu nie potrafi.

[maadzik3]

Popieram Anndelumester. Co do ilosci dzieci kiedys mozna dopisac ze ludzie
zawsze eksperymentowali z antykoncepcja ale ta skuteczna to kwestia ostatnich
70-80 lat. Wiec kiedys do pewnego stopnia nie bylo wyboru. Co do milosci
rodzicielskiej - jeszcze jeden z wielkich oswieceniowych filozofow pisal w
prywatnym liscie "zmarlo mi dwoje lub troje dzieci - nie pamietam" i postawa
taka byla powszechna. Ale rozumiem ze pytanie Kramli dotyczy czasow
wspolczesnych. Dla mnie odpowiedzialnosc za dziecko oznacza rowniez poddanie
krytycznej obserwacji zwiazek w jakim sie znajduje (czy bedzie trwaly i
szczesliwy? dziecko potrzebuje obojga kochajacych rodzicow) i jakkolwiek gdy
dziecko juz jest jest to zagadnienie bezprzedmiotowe)) ale na etapie
planowania go uwazam ze ma to znaczenie (dziecie nie maskotka ktora chce miec),
oznacza (przede wszystkim ale o tym juz bylo) probe wychowania czlowieka
szczesliwego, odpowiedzialnego i samodzielnego, a takze zgode na przyjecie
odpowiedzialnosci bez zalu za "stracona mlodoscia" bo dziecko jest dla mnie
prawdziwym skarbem wartym wyrzeczen, ale prawda jest np. ze pogodzilam sie ze
jak Mlody jest to ja sie przestaje wspinac - stracilam w gorach troche znajomych
a uwazam ze nieodpowiedzialne byloby narazanie go na utrate mamy bo ja lubie
robic cos co nawet nie bedac bardzo ryzykowne jednak zwieksza szanse jego
sieroctwa. Ale robie to bez meczenstwa (ktorego nie znosze i uwazam za szkodliwe
dla dziecka - ono sie na swiat nie prosilo, to my chcielismy je miec, BARDZO,
wiec czemu mam mowic "przez ciebie...") - wybralam i moge tylko, zgodnie z
przwda, strajac sie sprostac obowiazkom rodzica tak jak je pojmuje, mowic"kocham
cie i cieszy mnie kazdy dzien z toba" (no, praiw))))
Pozdrawiam
Magda

Ekonomia

[otryt]

anndelumester napisała:

>Oczywiście wiekszość rozmnażających sie w naszym
>kraju nie bierze tego w ogole pod uwage - sadzac po statystykach dzieci
>niedożywionych, no ale to jest wlasnie spirala nieopowiedzialności. Ale ja
>akurat sie ciesze a nie smuce, ze sa osoby ktore mysla nie doraźnie , ale z
>wyprzedzeniem.

Mocne słowa, surowa ocena. Skoro myślisz z wyprzedzeniem odpowiedz jaka będzie
skala bezrobocia w 2020-2030 roku? Czy Ty i Twój mąż będziecie mieli pracę za
20 lat? Jaki będzie średni zarobek w danym zawodzie? Czy aby utrzymać rodzinę z
jednym dzieckiem na godziwym poziomie wystarczą zarobki jednej osoby, dwóch a
może będą musieli dokładać ze swoich emerytur starzy rodzice? Jaki będzie wiek
emerytalny? Czy osoba decydująca się dziś na dziecko, które urodzi się pod
koniec 2006 roku, maturę pisać będzie w 2025 roku, studia ukończy w 2030 roku,
jest w stanie przewidzieć, czy studia w 2030 roku będą płatne? Czy
nieodpowiedzialni byli ludzie, którzy mając dobry zawód i nadzieję na dobrą
przyszłość w 1989 roku decydowali się na kolejne dziecko, wiedząc, że upada
ustrój niewydolny ekonomicznie, że ten nowy przyniesie ludziom lepsze życie?
Czy nieodpowiedzialni byli ci, którzy w porę nie przenieśli się z
zachodniopomorskiej wsi do Warszawy, albo nie wyemigrowali? Czy
nieodpowiedzialni byli ci, którzy decydowali się na dziecko w 1938 lub 1939
roku? Jakie czekało ich dzieciństwo, jaka przyszłość?

Tymczasem Bank Światowy podał, że w latach 1998-2005 tylko w Polsce i Gruzji
wzrosła liczba biednych. W innym państwach europejskich ta liczba
malała.Dziwisz się, że tych biednych najwięcej jest w rodzinach mających
dzieci. Dlatego coraz więcej dzieci niedożywionych. Czy ci ludzie są
odpowiedzialni za to, że Polska od lat jest źle rządzona?

Gdyby odpowiedzialnie myśleć tylko kategoriami ekonomicznymi przynajmniej
połowa młodych Polaków nie powinna decydować się na żadne dziecko, a ci mający
lepsze perspektywy mogliby sobie na nie pozwolić. I taką tendencję dziś jednak
mamy, ludzie w swojej większości są odpowiedzialni. Wynik 1,21 dziecka na
kobietę.

Pragnę zwrócić uwagę na groźne zjawisko, na tykającą bombę zegarową, która
wybuchnie za 15-20 lat. Otóż w tej chwili bardzo duża liczba ludzi nie odkłada
na swoją emeryturę, pracując w szarej lub czarnej strefie, albo ich oficjalne
zarobki są na minimalnym poziomie, co odpowiada w przyszłości głodowej
emeryturze. Myślę, że jest to połowa populacji albo i więcej. Nawet instytucje
państwowe zobowiązane do przestrzegania prawa kombinują ze składkami
emerytalnymi. Już w tej chwili bardzo duża grupa ludzi, z reguły ci słabiej
wykształceni, żyje na garnuszku rodziców, którzy wypracowali swoje emerytury w
czasach PRL. Ale to się skończy, gdy ci ludzie wymrą. Pojawią się nowi emeryci,
ludzie dziś jeszcze pracujący, bez prawa do emerytury albo mający minimalną
emeryturę. Gwałtownie wzrośnie liczba biednych, także bezrobotnych dzieci tych
emerytów bez emerytur. Myślę, że w takich warunkach ekonomiczno-społecznych
podatny grunt znajdzie idea eutanazji lub jeszcze gorsze koncepcje.

Sądzę, że ekonomia nie powinna być w naszych rozważaniach o rodzinie na
pierwszym miejscu. A co powinno być? Na tym forum odpowiedź chyba nie będzie
trudna.

Rozmnażający się Otryt

[jofin]

Czy ci ludzie są
odpowiedzialni za to, że Polska od lat jest źle rządzona?

Gdyby odpowiedzialnie myśleć tylko kategoriami ekonomicznymi przynajmniej
połowa młodych Polaków nie powinna decydować się na żadne dziecko, a ci mający
lepsze perspektywy mogliby sobie na nie pozwolić. I taką tendencję dziś jednak
mamy, ludzie w swojej większości są odpowiedzialni. Wynik 1,21 dziecka na
kobietę.

Tak samo mysle.

[anndelumester]

Nie jestem w stanie przewidzieć wojny, tsunami czy klęsk zywiolowych, i nie
wiem czy dozyję do 2020 roku, ale staramy sie myśleć z minimalnym
wyprzedzeniem, wlasnie o wyksztalceniu dziecka, czy o jako takim zabezpieczeniu
na przyszłośc wlasnie dla niego.
Bo tak jak chyba wczesniej napisałam - uwazam że za moje dziecko odpowiadam ja,
a nie oni - panstwo, sasiedzi, podatnicy itd.


A polityka rządzacych jest taka jaka jest, po raz kolejny zamiast wspierać
tych , ktorzy chcą jeszcze wypracowywac dla RP produkt narodowy brutto i placić
podatki , mami sie i zacheca żenującym becikowym własnie tych, ktorzy - jak
podają dane - juz pokoleniowo sa klientelą pomocy spolecznej... I to jest
dopiero "odpowiedzialnośc"'.. i temat w ogole na inny wątek.

[kulinka3]

Mój mąż na argumenty ekonomiczne zawsze odpowiada mi pytaniem, no dobrze, dobrze
to dlaczego bogaci mają ( w większości) mało dzieci?

[anndelumester]

Niestety teraz Ci nie podam bibliografii, ale z tego co pamietam tlumaczenie
historykow spoleczno - gospodarczych , jak i socjologow i biologow jest takie,
że wraz ze wzrostem 'bogactwa' (rozumianego na sposob i specjaloizacyjny i na
sposob gromadzenia zasobow) zmienia sie strategia - z ilości na jakośc
tzn. ze "bogaty" ma wiekszą szanse mając jedno to jedno wychowac żywe i miec z
niego korzyśc biologiczna (kolejne pokolenie), i nie musi miec 10 z ktorych
przeżyje własnie chociaz jedno. (w przyrodzie jest tak samo - porownaj
strategie rozrodcza zaby i np. człekoksztaltnych).

[kulinka3]

anndelumester napisała:

> że wraz ze wzrostem 'bogactwa' (rozumianego na sposob i specjaloizacyjny i na
> sposob gromadzenia zasobow) zmienia sie strategia - z ilości na jakośc

No ok, tylko ja nie mówię żeby na miarę ich możliwości finansowych mieli 10
dzieci, niechże mają może z 5!
> tzn. ze "bogaty" ma wiekszą szanse mając jedno to jedno wychowac żywe i miec z
> niego korzyśc biologiczna (kolejne pokolenie), i nie musi miec 10 z ktorych
> przeżyje własnie chociaz jedno. (w przyrodzie jest tak samo - porownaj
> strategie rozrodcza zaby i np. człekoksztaltnych).
Sorki, ale nie rozumiem.Mówimy o cywilizowanym świcie.Gdzie dzisiaj na 10
przeżywa 1?

[otryt]

anndelumester napisała:

>Nie jestem w stanie przewidzieć wojny, tsunami czy klęsk zywiolowych, i nie
>wiem czy dozyję do 2020 roku, ale staramy sie myśleć z minimalnym
>wyprzedzeniem, wlasnie o wyksztalceniu dziecka, czy o jako takim zabezpieczeniu

Chciałem tylko pokazać, że minimalne wyprzedzenie to za mało. Nie jesteś w
stanie przewidzieć i do końca zabezpieczyć się aż do roku 2027, kiedy Twoje
dziecko uzyska samodzielność. Transformacja ustrojowa jaka się dokonała
pokrzyżowała wszystkie rozsądne i odpowiedzialne plany rodziców. Często
niedożywione są dzieci tych rodziców, którzy mieli kiedyś niezłe dochody a
decyzja o ich poczęciu była rozsądna. Sytuacja zewnętrzna, której nikt nie był
w stanie wtedy przewidzieć zmieniła drastycznie ich sytucję materialną. Tak
może się stać również w przyszłości. Nie jesteśmy w stanie przewidzieć jak
potoczą się procesy globalne, które wpłyną na życie każdego z nas.

>Bo tak jak chyba wczesniej napisałam - uwazam że za moje dziecko odpowiadam ja,
>a nie oni - panstwo, sasiedzi, podatnicy itd.

Tak mówią ludzie, którym dziś powodzi się dobrze. Sobie przypisują całą zasługę
a tych, którzy stracili pracę i popadli w biedę bardzo surowo oceniają,
uważając, że sami są sobie winni. Po co narobili tyle dzieci? Sama tych
rodziców określasz wiele mówiącym słowem "rozmnażający się". Poza tym Twoja
perspektywa czasowa jest minimalnie tylko wyprzedzona, a więc nie do końca
bezpieczna i pewna. A sprawy są jednak dużo bardziej skomplikowane.

Pozdrawiam

[anndelumester]

Chciałem tylko pokazać, że minimalne wyprzedzenie to za mało. Nie jesteś w
> stanie przewidzieć i do końca zabezpieczyć się aż do roku 2027, kiedy Twoje
> dziecko uzyska samodzielność.
No nie dokońca sie chyba w ogole zgadzamy w oglądzie spolecznej i historycznej
rzeczywistosci.
Mimo wojen, zmian historycznych i politycznych moja rodzina w zasadzie od
1863/1864 r. (przynajmniej to widac w dokumentach, bo w zasadzie wtedy dotknela
ich najwieksza transformacja)w jakiś tam sposob zabezpieczala nastepne
pokolenia - nie jakoś wystawnie, ale po prostu tak, zeby urodzone dzieci mialy
wykształcenie i potrafily sie utrzymac. I mimo ogromnego zagrożenia jakim była
wojna II przeżyli. A w zasadzie najgorzej (materialnie)im sie wiodlo w czasach
komuny. Wiec, wiesz 150 lat to nie jest jakaś krotka perspektywa i doraźne
wrazenia. Dlatego zmian po 1989 r. ja z tej perspektywy nie moge oceniać
negatywnie. A z tego co wiem grupa społeczna/grupy spoleczne o ktorych
piszesz cięzko przezżyła transformacje raczej z tego powodu ze przestaly byc
przewodnią silą narodu, bo przez ponad 40 lat byla przez władze kreowana na
sól tej ziemi. A jak sam zauwazasz to za krótko, by wierzyc ze dobra
koniunktura bedzie zawsze. Poza tym to raczej równiez wina minionej wladzy, że
nie popierała w tych grupach spolecznych wartości takich jak wyksztalcenie czy
rozsadne gsopodarowanie. No i teraz sa tego efekty.

[elwinga]

> Z drugiej strony zastanawiam sie dlaczego skromne warunki mieszkniowe, czy
tez
> skromne srodki do zycia maja swiadczyc o nieodpowiedzialnym rodzicielstwie.

Hmmm. Może dlatego, że młode małżeństwo z takimi skromnymi środkami będzie
zmuszone korzystać z pomocy swoich rodziców? A to nie jest zdrowe. I nie mam tu
na myśli sytuacji podbramkowej (np. młody mąż miał wypadek, nie może pracować,
żona z noworodkiem do pracy nie pójdzie, więc rodzina pomaga finansowo), ani
sytuacji, kiedy dobrze sytuowani rodzice mówią wprost: "jeśli chcecie mieć
dzieci, my wam chętnie pomożemy".

Moi znajomi zdecydowali się na dziecko mimo nienajlepszej sytuacji finansowej -
mieli niby osobne mieszkanie, ale czynsz za to mieszkanie opłacali już rodzice,
stołowali się też często u rodziców. Dziewczyna poroniła pierwszą ciążę, drugą
miała zagrożoną, więc o pracy nie było mowy. O pójściu do prywatnego ginekologa
(normalnie leczyła się "państwowo", ale tam najbliższy termin był za 3
tygodnie, a tu ona w nerwach, czy znowu nie poroni) też nie było mowy, bo
musiałaby w tym celu znowu poprosić o pieniądze własnych rodziców. Zaznaczam,
że jej mąż pracował cały czas, ale jego pensji po prostu nie starczało. Kiedy
jakiś czas temu podjęli decyzję o emigracji (mąż znalazł pracę za granicą),
jednym z głównych argumentów "za" była chęć uniezależnienia się NARESZCIE od
rodziców. Bo rodzice, owszem, wspierali, pomagali przy dziecku, ale też -
korzystając z tego, że utrzymują córkę, zięcia i wnuka - dyktowali warunki...

Dla mnie odpowiedzialne rodzicielstwo to przyjęcie na siebie pewnego
zobowiązania: moje dziecko, więc ja wychowuję. A to też znaczy: ja płacę. Jeśli
rodzice DOBROWOLNIE życzą sobie w tym uczestniczyć (np. sfinansować dziecku
wakacje) - OK. Ale planując dziecko nie wolno mi zakładać, że będą chcieli.
Mogą nie chcieć. Oni swoje już odchowali.

[magdalaena1977]

z przedwojennym "Odpowiedzialnym macierzyństwem" bodajże Boya Żeleńskiego

[kulinka3]

Dla mnie odpowiedzialne rodzicielstwo to przede wszystkim nasza ( moja i męża)
odpowiedzialność przed Bogiem za decyzje o przyjściu na świat dziecka.To częste
badanie sumienia czy mam ważne powody, by kolejnego dziecka na ten świat nie
zapraszać.

[alinaw1]

Bardzo prywatne wspomnienie; Gdy poczęło się nasze drugie dziecko, mój mąż nie
był zachwycony bo... w nieodpowiednim czasie. Stwierdził, że to
nieodpowiedzialne ponieważ on był chory (wcześniej przechodził zabieg narządów
płciowych)i z tego może wyniknąć jakiś prpoblem, że nasze dziecko może być
chore. Tak bardzo narzucil mi poczucie winy, że zamiast radości był smutek.
Okazało się, że to ja byłam potem całe 7 mcy chora. Już zapomnieliśmy o
przypadłości męża. To, co działo się ze mną miało mieć bezposredni wpływ na
maleństwo. W czasie drugiego USG dowiedzielismy się, że będą kłopoty z układem
moczowym dzidzi. Tak też się stało. Mała ma już pół roku ale na szczęście
choroba nie jest aż tak poważna jak przypuszczano na początku. Podzieliłam się
z lekarzem moimi uwagami co do naszej WINY za stan zdrowia córki. Na szczęście
absolutnie wyprowadził mnie z tego typu myślenia. Powiedział, ze ówczesny stan
zdrowia męża nie miał bezpośred. wpływu na nasze maleństwo, że dzieci z taką
wadą rodzą się rodzicom zdrowym i młodym, że nie ma statystyki dotycz. tego
typu wad. Kiedyś przy okazji jakiejś kłótni wypomniałam to mężowi, a on nadal
chyba utrzymuje, ze trzeba było poczekać/zastanowić się itd. Boli mnie to.
Oczekiwał i chciał drugiego dziecka ale w odpowiednim czasie. To właśnie chyba
jest wg niego odpowiedzialne rodzicielstwo...W czasie pierwszego pobytu w
szpitalu byłyśmy z mamą małej Karolinki- tak strasznie chorej, ze sprawa mojej
Ani to pestka, ba!To prawdziwe szczęście... Oni dużo młodsi od nas,
wysportowani, zdrowi, żadnych poważnych chorób od kilku pokoleń.

[minerwamcg]

To ja może podam na przykładzie.
Byli sobie studenci na kierunku "pedagogika kulturalno-oświatowa", po którym,
jak to w życiu bywa, jedno zostało aktorem, drugie przedszkolanką. Pobrali się,
mieli mieszkanie na osiedlu, wychowywali dwóch synów. Żyli skromnie, aktor
ciułał kasę, kupił czy odziedziczył (już nie pamiętam) działkę pod Krakowem,
budował (prawie w całości własnymi rękami, trochę pomagali przyjaciele) domek.
I wybudował: skromny, ale pojemny, sympatyczny od piwnicy po dym z komina. I
jeszcze zanim się tam przeprowadzili (a już wiedzieli, że to lada dzień)
postarali się o trzecie dziecko. I w nowym domu urodziła się córka. Mama-
przedszkolanka nie poszła już do pracy, zajęła się wychowaniem całej trójki.
Miała czas na czytanie dzieciom, na wspólną pracę w ogródku, na zabawę przed
domem, na spacery. I niedługo potem pojawił się na świecie jeszcze jeden synek.
Osiągnęli, moim zdaniem, maksimum możliwości i materialnych (tata pracuje gdzie
i jak może, wszyscy przyjaciele cieszyli się, jak podłapał reklamę i w związku
z nią jakiś konkretny grosz)i wychowawczych. Mają budżet napięty, ale nie
chodzą głodni, w domu jest matka, która ma czas dla dzieci, szczególnie
młodszych (najstarszy syn w tej chwili już studiuje), dom jest ciepły i
gościnny (nie pamiętam ile razy zdarzyło mi się grzać przy ich ognisku), a
dzieciaki dobrze wychowane, zadbane i co najważniejsze miłe i życzliwe światu.
Moi przyjaciele zrobili w życiu tyle, ile mogli - kiedy pojawiła się w ich
życiu materialna i duchowa "przestrzeń" na następne dziecko, to je mieli.

[alex05012000]

myślę, że termin ten obejmuje:
i odpowiedzialne rodzicielstwo jako poczęcie (chyba obecnie na ogół z tym
kojarzony, w mediach i w dyskusjach, ...), coś na kształt stwierdzenia:
odpowiedzialny rodzić nie powołuje na świat 4- 5- 6- potomka nie będac w stanie
zapewnić tym co są minimum egzystencjalnego..., ba odpowiedzialny rodzic
decyduje się na tę liczbę dzieci (czasami mamy ogrqaniczony wpływ na te
decyzje, są tacy, którym nagle los/Bóg daje kolejne dziecko, są i tacy, którzy
mają na 10-oro ale nie mogą mieć wcale...), którą będzie w stanie utrzymać na
średnim? godnym? odpowiednim? poziomie (tu kłopot z definicją, bo jednemu
wystarczy szkoła i boisko sportowe, a drugi bedzie uważał, że bez dodatkowego
języka, rysunku, tańca czy czegoś tam innego ani rusz, i wakacje w zimie i w
lecie i inne...)
i odpowiedzialne rodzicielstwo jako wychowanie - cały proces wykarmienia,
opieki, wychowania, edukacji, socjalizacji, ukulturalnienia itd, itp...
odpowiedzialny rodzic nie zostawi małego dziecka na mrozie w cienkiej kurtce,
zapewni nastolatkowi powrót z dyskoteki (to tylko przykłady), da możliwości
nauki, rozwoju, wyboru drogi zawodowej i życiowej... niezależnie od liczby
dzieci...
minerwa podała przykład, bardzo sympatyczna rodzina, tylko, nie do końca
rozumiem na czym polega ta ich odpowiedzialność.., "zrobili w życiu tyle, ile
mogli - kiedy pojawiła się w ich życiu materialna i duchowa "przestrzeń" na
następne dziecko, to je mieli" - tak, być może, ale ta materialna i duchowa
przestrzeń jest bardzo subiektywna, wszak pisze autorka, żyli bardzo skromnie,
a ojciec pracował bardzo ciężko..., dla niektórych być może nie byłoby to
wystarczające; poza tym po raz kolejny zdumiewa mnie wasza łatwość powoływania
tych dzieci na świat... euh, wiem, ja mam skrzywione spojrzenie na te sprawy...
i mam kilka pytań, jakie mi sie tak nasunęły... czy gdyby ci państwo nie mieli
4 dzieci a jedno nie byliby odpowiedzialnymi rodzicami??? minerwa
pisze "Osiągnęli, moim zdaniem, maksimum możliwości i materialnych (??? a
czemu?, zawsze można - hipotetycznie - mieć więcej pieniedzy...) i
wychowawczych...", ??? z tego wynikałoby że rodzice jednego dziecka nie mogą
osiągnąć pełni odpowiedzialności, maksimum możliwości wychowawczych ??? albo ja
źle rozumuję,
i czy właściwy jest tylko jeden model pt. ojciec pracuje, matka wychowuje
gromadkę dzieci, skromnie a szczęśliwie???
nie piszę zaczepnie, po prostu ten model, jaki uosabia ta przedstawiona rodzina
jest wydaje mi się w mniejszości w obecnym świecie (99,5% moich znajomych-matek
pracuje zawodowo, 70-80% mężów nie byłoby w stanie samemu podołać finansowo, a
90% ma 0, 1 lub w porywach 2 dzieci..) a być odpowiedzialnym rodzicem można w
innym modelu również...

[maadzik3]

Coz, szerokie ujecie i moge sie pod nim tylko podpisac. A co do modelu rodzinny
jak z wszystkim innym jestem za pluralizmem - ludziom z roznych przyczyn
odpowiadaja rozne modele i byle sie ze soba dogadywali bedzie OK. Model "jedynie
sluszny" - czegokolwiek - kojarzy mi sie fatalnie a w roznorodnosci zawsze
upatrywalam wartosc ))
Magda

[alinaw1]

Alex napisała, że większość jej znajomych pracuje zawodowo, bo praca facetów by
nie starczyła. To samo mówią moje koleżanki i znajome. A ja widzę, że to
nieprawda. Wypada tak mówić. Zauroczeni konsumcją, oblepieni miłością do
rzeczy ,przepojeni hasłami z reklam i utwierdzeni w przekonaniu, że MIEĆC jest
najważniejsze- wolimy skrywać się za schematycznymi odpowiedziami w stylu:
musimy zarabić bo jedna pensja nie wystarcza. Moja koleżanka z bloku obok ma
świetną sytuację materialną, bogatych rodziców, inwestuje na giełdzie, ma
najlepszy samochód w okolicy. I co? Narzeka! narzeka, że kiepsko, że nie może
pozwolić sobie na wychowawczy (mąż kieruje poważną firmą), ba! Na drugie
dziecko też pozwolić sobie nie może, bo jest zbyt odpowiedzialna. Jak widać
różne są odcienie odpowiedzialności. Ze 2 lata temu była podobna dyskusja na
forum edziecka. Padały stwierdzenia o tym, że potomkowi trzeba zapewnić
porządną edukację (aby zostało adwokatem lub inżynierem, broń Boże- kierowcą
lub fryzjerką), świetne wakacje, markowe ciuchy i zabawki, co to by nie
odstawało od reszty i nie było narażone na wyśmianie w srodowisku... Byłam
załamana tymi "mądrosciami" odpowiedzialnych rodziców. Marzyłam o tym, by
znaleźć takich rodziców, którzy patrzą czasem w górę. Znalazłam, bo dosłownie
następnego dnia powstało to forum. Bogu dzięki!

[alex05012000]

alinaw1 pisze: "A ja widzę, że to nieprawda. Wypada tak mówić. Zauroczeni
konsumcją, oblepieni miłością do rzeczy ,przepojeni hasłami z reklam i
utwierdzeni w przekonaniu, że MIEĆ jest najważniejsze- wolimy skrywać się za
schematycznymi odpowiedziami w stylu: musimy zarabić bo jedna pensja nie
wystarcza."
proszę nie uogólniać! pozwolę się nie zgodzić z tym, akurat moi znajomi nie są
konsumpcjonalistami i mieć nie jest dla nich najważniejsze, ale w wielu
rodzinach i dwie pensje ledwo starczają na zwyczajne życie bez ekscesów, nie
mówiąc o graniu na giełdzie i jakichś bogactwach, rodzice czasami pomagają ale
raczej nababami nie są, nie wiem w jakim środowisku widujesz alino tych
oblepionych miłością do rzeczy, to co opisujesz to jakaś "reklamowa"
rzeczywistość, której ja nie znam...
a co do porządnej edukacji to wolałabym aby moja córka była inżynierem lub
adwokatem niż fryzjerką, ale jak będzie miała wybitny talent do czesania fryzur
to nie będę jej kołków na głowie ciosać...co najwyżej będę próbowac skłaniać do
oddania się czesaniu po studiach prawniczych czy politechnicznych ...hi,hi...
wakacje nie muszę być na Dominikanie, ale pobyt nad morzem polskim dla zdrowia,
tak; markowe ubrania i zabawki niekoniecznie, ale zabawki, książki, gry,
klocki, kultura, "wyjścia", tak, a to też kosztuje swoje... weźmy tylko 1
zimowy miesiąc: matka + córka, 4 weekendy: sob. ślizgawka (+ pożyczenie łyżew
dla dziecka, matka ma swoje)- 28zł, niedz. kino "Narnia"- 2 bilety 30zł, sob.
ślizgawka (+ pożyczenie łyżew dla dziecka, matka ma swoje)- 28zł, niedz.
filharmonia dzieciom 2 bilety- 40zł, sob. spotkanie mamay-dzieci -
prezent "słodki" 20zł, niedz. kino Bambi2 - 30zł i sob/niedz. łyżwy lub basen -
ok 30zł, wychodzi 206zł bez transportu i picia/jedzenia... moze dla niektórych
to przerost konsumpcji, dla mnie to odpowiedzialne wychowanie rodzicielskie:
edukacja kulturalna, sportowa, towarzyska ... to jest właśnie to odpowiedizalne
rodzicielstwo, tylko te 206 zł trzeba zarobić, poza wydatkami na opłaty,
jedzenie, ubrania, buty, telefon, benzynę i inne rzeczy.... cieżko pracując
utrzymuję dom, żyjemy skromnie, nie interesuje mnie MIEĆ, nie kupuję markowych
ubrań, nawet nie wiem jakie to są markowe... moja córka ubrania ma po znajomych
lub z ciucharni, ale nie żałuję na jej wszechstronną edukację i wychowanie -
BYĆ też bardzo kosztuje...

[pawlinka]

Mnie osobiście nie podoba się to sformułowanie. Dlaczego? Skoro jest
odpowiedzialene czyjeść rodzicielstwo, to zakładamy, że gdzieś ktoś
jest ...nieopowiedzialny, no przecież musi być definicja negatywna. I to mnie
się nie podoba. Oceniamy czyjeś życie i czyjąś miłość. Czy mamy do tego prawo?
Dla mnie bowiem rodzicielstwo to obdarowywanie miłością i z tego tylko kiedyś
będziemy sądzeni. Ale chyba nie przez szefa w pracy, znajomych czy rodzinę? Nie
chcę nikogo krzywdzić mówiąc, że ktoś nie dorósł do macierzyństwa, ojcostwa,
nie nadaje się, jest nieodpowiedzialny.
Odpowiedzialne rodzicielstwo... Bo co to jescze znaczy? wolę
określenie "kochająca się rodzina", bo wtedy wiem, że mowa jest też o
dzieciach, ich roli w rodzinie, a nie tylko o rodzicach.

[alex05012000]

pawlinko, przeczytałam twoją wypowiedż i w chwilę potem znalazłam taki post na
forum oddam/przyjmę:
"jestem z trzecim dzieckiem w ciazy. nigdy nie bylam w tak krytycznej sytuacji
materialnej,pomimo tego ze moj partner nigdy nie byl dla mnie wsparciem
psychicznym i materialnym. dla niego rodzina sie nie liczy, licza sie znajomi i
alkohol! z tego powodu odwazylam sie napisac o pomoc. bede wdzieczna za
jakakolwiek pomoc...z gory dziekuje"
nie lubię oceniać nikogo, nie lubię jak mnie oceniają, ale niestety chyba są
jednak nieodpowiedzialni rodzice...

[pawlinka]

Tak Alex, takie historie mogą baaardzo dołować i mnie dołują. Tylko widzisz, ja
mam dwoje dzieci zaproszonych na świat świadomie, jak to się mówi, o które
troszczymy się najlepiej jak potrafimy, są kochane i zadbane. A jednak kilka
osób powiedziało mi, że dwójka w dzisiejszych czasach do już szaleństwo)
(strach pomyśleć, co powiedzieliby o trójce...no cóż...))
Po prostu, wolę nie oceniać w tej kwestii decyzji innych ludzi. To bardzo
delikatna materia.

[alex05012000]

ja też nie oceniam, a przynajmniej staram się nie komentować, ale... takich
postów tylko na tym forum jest kilka tygodniowo, ludzie proszą o pomoc i np.
oboje bezrobotni, albo jedno zarabia 500zł, są bez środków do życia, często nie
chwilowo tylko jest to raczej długotrwała bieda, no i mają 1, 2 a czasem więcej
dzieci... nie mówię o sytuacji, kiedy ludziom nagle sie gwałtownie pogarsza
sytuacja materialna, i po jakims czasie wraca do normy..., o sytuacji śmierci
małżonka czy jakiejś takiej....
no i ja niestety (ja osobiście...) nie mogę nazwać tego odpowiedzialnym
rodzicielstwem...i tu nawet nie chodzi o nich, ale o te dzieci, które nie są
niczemu winne, a chodzą głodne, nie mają na ciepłe ubrania i książki do szkoły,
nie będą mieli równego startu...
w pierwszym odruchu serca mam ochotę wysłąć każdemu zapomogę, tylko wszystkim i
tak nie pomogę, ba, nawet niektórym nie jestem w stanie pomóc trwale...
frustrujące to bardzo, i nasuwa sie refleksja, że moze warto było się lepiej
zastawowić nad "zapraszaniem" na świat większej liczby dzieci....
p.s. 2 dzieci w dzisiejszych czasach to NIE JEST szaleństwo! ja z różnych
bardzo złożonych powodów mam 1 dziecko i raczej nietypową sytuację..., moim
zdaniem gdybym "zaprosiła" na świat jeszcze jedno dziecko, byłoby to wielce
nieodpowiedzialne z mojej strony (ale ocenić to można tylko poznając bardzo
wnikliwie te sytuację), ale tak teoretycznie, w przeciętnej rodzinie ze
średniejpółki to uważam, że 2-3 dzieci to powinien być standard... natomiast
wśród moich znajomych tylko jedni mają 3 dzieci (i akurat w ich sytuacji
materialnej i rodzinnej to i sześcioro by sie spokojnie wychowało...), aaa i
moja jedna kuzynka ma 3... reszta 1, 2 lub 0... sporo par jest
bezdzietnych...dlaczego? nie wiem, niektórzy na pewno nie mogą, tak na
marginesie jeszcze jedno, właśnie sie dowiedziałam że moja znajoma, która
wyszła za mąż za Francuza i tam mieszka od kilku lat adoptuje 2 dzieci z
Etiopii (nie mogą mieć własnych)..

do Alinaw

[maadzik3]

Widzisz, pomijajac fakt ze ludzie maja rozna sytuacje materialna, roznie ja
oceniaja i jest to ich sprawa, to dla mnie jest jeszcze moj aspekt psychiczny.
Dobra matka to zadowolona matka (nie zawsze, sa kryzysy, ale nie taka ktora jej
caly styl zycia odrzuca, taka nie bedzie dobra matka). A ja cieszac sie ze we
wczesnym dziecinstwie mialam sporo czasu dla Macka nie moge sobie wyobrazic ze
trwale poswiecam 21 lat edukacji, rezygnuje z zawodu, ze spotkan z ludzmi
(innymi niz tylko przyjaciele i inne mamy w piaskownicy), z rozwoju
intelektualnego i do smierci (emerytury) zajmuje sie praniem, prasowaniem,
gotowaniem (ktore skadinad lubie) i podcieraniem nosow. Wiem, to bardzo
uproszczona wersja, rodzicielstwo jest piekne i inspirujace, ale mnie po prostu
nie wystarcza. Ja tez mam prawo do spelnienia gdzie indziej niz tylko w domu, do
wlasnych marzen i osiagniec. Co wiecej, uwazam ze pokazujac dziecku ze nie tylko
ono ma prawo do wielu rzeczy (nie materialnych, rzeczy w zyciu) ucze e szacunku
do innych.
Magda

[fiamma75]

Zgodzę się z maadzik3.
Dodam tylko, że łatwo się ocenia z zewnątrz. U nas dwie pensje to onieczność
życiowa, i po macierzyńskim wracam do pracy, nie tylko dlatego, że potrzebne sa
pieniądze, ale też dlatego, że lubię swoją pracę i nie wyobrażam sobie
pozostania w domu.

Re :)))))))))))))))

[anndelumester]

Moje poglady dotyczące wychowywania i przebywania z dzieckiem sa "okropnie
zacofane" ;0
Otoż uwazam, że decydując sie na dziecko to ja jestem odpowiedzialna za jego
wychowanie i po prostu sobie nie wyobrazam zostawiania
malego dziecka na wiele godzin pod opieką obcych osób czy instytucji. Tak samo
nie do przyjęcia jest dla mnie zrezygnowanie z wplywu na dziecko w tak waznym
okresie rozwojowym. Model, gdzie obojga rodziców nie ma po 12 i wiecej godzin
na dobe, zycie rodzinne organizują nianie i panie gosposie a rodzina sie
spotyka ewentualnie w niedziele - o ile mamusia i tatuś mają to zapisane w
organizerze , jest nie dla mnie(a panie z kolorowych gazetek co to radosnie
szczebiocą o takich rozwiązaniach i spelnieniach no niestety wywołują u mnie
ataki smiechu). Podobnie jest mi obcy model matki męczennicy rozdwajającej się
na etatach pracowym i domowy...
Ale rozumiem, że sa osoby ktorym te modele odpowiadaja.
To bylo jasne dla nas jeszcze przed ciąża, dlatego teraz nie odczuwamy jakiegoś
ciezkiego zdziwienia, a ja w jakis sposob 'przed" wypracowalam sobie możliwośc
pracowania w domu na takich zasadach jakie odpowiadają mnie. I w sumie nie
zaluję ze nie robie "jakiejś" wstrzasającej kariery , tak samo jak nie uwazam
ze rezygnując z ilus tam mozliwosci zawodowych trace cos rozwijajacego, bo
uwazam że wiekszośc tych prac jest raczej mocno zwijających.
Fakt z kilku rzeczy zawodowych, ktore pojawily sie w ciagu ostatnich 3 lat
zrezygnowalam, ale nie jest ostatecznie powiedziane że np. na emeryturzez do
nich nie wróce
Oczywiscie bylismy swiadomi, że nasze dochody bedą w takim wypadku mniejsze,
że o kredyt na wieksze mieszkanie bedziemy sie straca poźniej itd. itd. Trudno,
nie musze miec wszytkiego na raz - na to czego potrzebujemy wystarcza, i
czasami jeszcze zostaje )

[alex05012000]

witam,
między modelem typu rodziców nie ma po 12 godzin, a modelem matka siedzi z
dzieckiem 24/dobę w domu jest tak szeroka gama możliowści i konieczności jak
rzekaaaaaa,
"Podobnie jest mi obcy model matki męczennicy rozdwajającej się na etatach
pracowym i domowy..." - a dlaczego ta matka musi niby być od razu męczennicą???
ja pracuję na pełen etat, ba nawet czasami na dodatkowe 1/2 czy 3/4 etatu a
resztę czasu poświęcam dziecku i domowi ale męczennicą sie absolutnie nie
czuję!!!, nie mam zapędów masochistyczno-cierpiętniczych....rozumiem, zę taki
model ci nie pasuje, ale nie należy uogólniać i wpychac pracujące matki w
cierpiętnictwo, ja lubię swoją pracę, jest moją pasją, i nie wyobrażam sobie
życia bez pracy zawodowej! nie wyobrażam sobie też życia bez dziecka! jakoś to
musze połączyć, ale od razu męczeństwo?!
"a ja w jakis sposob 'przed" wypracowalam sobie możliwość pracowania w domu na
takich zasadach jakie odpowiadają mnie." - no, gratuluję, tylko taka opcja
dostepna jest 1 osobie na 100000 ...; ja też nie robię kariery, po prostu
pracuję i po prostu dorabiam a przy tym lubię to robić...
"na to czego potrzebujemy wystarcza, i czasami jeszcze zostaje", no i fajnie,
tylko w wielu rodzinach gdyby matka nie pracowała starczało by na przysłowiowe
lokum "pod mostem", ja akurat nawet swój most mam ale nie mam ochoty tam
mieszkać.... kończe tym humorystycznym akcentem...
kobiety dzielą sie na te co chcą pracować zawodowo (pozostawiam na boku
konieczność przeżycia) i te, które chcą być w domu i zawsze jedna strona będzie
przekonywac drugą do swoich racji...
ja na przykład siedzieć w domu bym zwariowała ... i nie chciałabym pracować w
domu!!! ale uważam, że kobiety - matki powinny móc pracowac na 3/4 etatu, aby
mogły wyjść o 15h00, odebrać spokojnie dziecko z przedszkola czy szkoły, po
drodze pójsć na spacer czy gdzieś tam i nieśpiesznie wrócić do domu.... ale to
utopia....po pierwsze pracodawcy się nie zgadzają a poza tym kto mi dopłaci te
25% pensji ....

[anndelumester]

Alex,
są takie modele , ktore pracujac podkreslaja za każdym razem, że sie urabiają,
że sie poświecają itd. Bo musza byc najlepsze i w pracy i w domu. I generalnie
wszystko musi byc na naj połysk albo co gorsza robią męczennikow jeszcze ze
swoich dzieci - Mam taki przyklady no prawie z podworka:
' moj biedny xy (5 miesiecy) tak strasznie płacze w żłobku , no serce mi sie
kraje, ale wiesz mamy 300 tysiecy kredytu..
no i w takich przypadkach wlasnie przestaje wiedzieć...i rozumiec
Ja akurat niegdy nie mialam takich ciagotek męczennikowskich. Stąd
determinowana przez swoje lenistwo zawsze staralam sie zorganizować sobie tak
pracę, by dyskomfortu bylo stosunkowo jak najmniej, co nie znaczy ze go w ogole
nie ma.
I, zauważ , nie uogólniam, ale pisze tylko o sobie. Rozumiem i szanuje osoby
ktore kochaja swoja pracę i sie w niej realizują. Ale doba ma tylko 24 h.... i
tu rodza sie moje watpliwosci.
Oczywiście idealem byloby gdyby każdy mogl zarabiać/pracowac w takim wymiarze
godzin w jakim mu to odpowiada, no ale min. dzieki kolejnej ekipie rządzącej
dlugo tak nie bedzie.

[alinaw1]

Ja nigdy nie byłam fanatykiem pracy (ładnie to nazywają "pasjonatką pracy").
Ale moją pasją były podróże- zjeździłam całą Afrykę, Azję, Europę, byłam na
końcu świata- kiepskie warunki, mapa, przygody niezwykłe. Po wyjściu za mąż
było dla mnie jasne, że bardziej liczą się dzieci niż praca i że będę musiała
zrezygnować ze swej pasji (co najwyżej zostają wczsowiska, których chorobliwie
nie cierpiałam). Macierzyństwo stało się dla mnie wezwaniem, trudem na miarę
zdobywania wulkanów w Indonezji, równie ciekawą przygodą, tylko że bardziej
odpowiedzialną. Pytacie o środowisko, które opisywałam... Proszę bardzo: Saska
Kępa+okolice. Miało być ODPOWIEDZIALNE RODZICIELSTWO, a zeszliśmy na dyskusję:
Zostać z dzieckiem, czy gnać do roboty. Ja zostaję.

[jofin]

No wlasnie, odpowiedzialne rodziciestwo wcale nie jest uzaleznione od tego, czy
matka pracuje czy nie. Kazda rodzina wybiera pewien model zycia w zaleznosci od
swoich warunkow bytowych i materialnych. Jezeli kobieta majac 300 tys. kredytu
decyduje sie na prace, to chyba to jednak wlasciwy i odpowiedzialny wybor. W
kazdym razie wg mnie odpowiedzialniejszy od tego, gdyby miala ten kredyt i
prosila o pomoc materialna forumowiczow, tak jak w wypowiedzi przytoczonej
wczesniej, ktora zostala ostro skrytykowana.
A ze sie uzala. Kobiety, ktore siedza w domu tez sie uzalaja. Wszystko zalezne
od charakteru czlowieka.

[alex05012000]

jofin napisała: No wlasnie, odpowiedzialne rodziciestwo wcale nie jest
uzaleznione od tego, czy matka pracuje czy nie."
w pełni się zgadzam, a w każdym razie nie powinno być! wszystko zależy od
jednostkowej sytuacji rodziny i od predyspozycji kobiety...
ja sobie nie wyobrażam na przykład (pomijając kwestię finansową, załóżmy, że
jestem rentierem i mam wpływ gotówki co miesiąc na konto ...) co bym robiła w
domu cały dzień codziennie gdybym nie pracowała, bo zawożę dziecko rano do
przedszkola i co? do godziny 16h00 co robić??? sprzątać, gotować, ok, ale nie
codziennie cały dzień, kino, muzea, sport, lektury ... ? też nie codziennie 8
godzin, po 2 tygodniach chyba bym do reszty posiwiała! ... pozdrawiam znad
biurowej kawki - pracująca na conajmniej 3-4 etatach alex...

[pawlinka]

E tam Alex, jak byś była rentierem, to nie musiałabyś sprzątać i gotować ))))
Pozdrowienia z nad porannej kawki domowej - angina paskudna przewlekłą się
stała

[pawlinka]

A wiesz, Anndelumster, to co napisałaś jest mi bardzo bliskie) .

[alinaw1]

Ale żeby wziąć kredyt na 300 tys. trzeba (też być odpowiedzialnym)stosować
zasadę: "Biorę taki olbrzymi kredyt, bo jest szansa, że go spłacę, bo będziemy
pracować we dwójkę", a nie: "Mam do spłacenia taki kredyt, więc musimy oboje
pracować". Zresztą mój tok myślenia potwierdzą banki, inaczej raczej nie
udzielą takiej pożyczki. Widać, że straszniem tu zacofana kobita, chyba jakiś
moherowy beret, bo jestem przekonana, co do słuszności pozostania MATKI z
dzieckiem. Aha, i nic nie miałabym przeciw temu, by moja córka została
fryzjerką. Wszak pewnie zakocha się w niej (o ile za lat 20 będzie funkcjonować
takie pojęcie) któryś z Waszych wyedukowanych za ciężkie pieniądze synów i mam
nadzieję, że zgodzicie się na ten mezalians. Jestem tymczasową kurą domową i
dziś jeszcze kawy nie wypiłam. Chyba jednak pójdę do roboty...jestem kawoszką.

[anndelumester]

uscislając, bo to sie robi watek wielowatkowy
Dałam przykład własnie dużego kredytu bo - nie bardzo podoba mi sie
zalożenie 'musimy miec wielkie mieskzanie a w niem marmury i wszytko na już -
dlatego ja sie urabiamy na smierć , a nasze malutkie dziecko musi byc w
zlobku".
Moje załozenia sa takie ze to pieniadze sa dla ludzi a nie ludzie dla
pieniedzy.
Ale oczywiscie ze rodzice którzy zarabiaja na siebie i na swoja rodzine sa
godni szacunku, pozostaje tylko kwestia - jak zwykle zlotego srodka
A w kwestiach chodzenia do pracy - naprawde zazdroszcze pracy, gdzie jest czas
na picie kawy, pogaduchy i inne mile czynności pozazawodowe
Alino jakby co mam syna )))

[pawlinka]

Alina, trochę jesteś niesprawiedliwa...moheru nie stwierdziłam tutaj na forum,
ale wiele mam forumowych jest z dziećmi, daje swój czas i siebie, niezależnie
od tego czy pracują czy nie... Nie chcę nikogo oceniać, wg mnie słusznych czy
nie decyzji. Nie mam takiego prawa.
Jasne, że dzieci mamy potrzebują...Byłam z moimi dziećmi na dłuuugim
wychowawczym (z synkiem - 5,5 roku, a z córeczką - ponad 2 i pół). A teraz
pracuję na pół etatu, co drugi dzień, często w domu jestem już w południe.
Zamieniam ubranie szkole na na domowe i jestem kurą. Do lekcji przygotowuję
się, keidy małe śpią.
Wiesz, wolałabym nie pracować może, mniej miałabym stresów, nie musiałabym
myśleć nad logistyką; byłoby mi prosciej...ale...to pół etatu. Na własną prośbę
tak będę pracować jeszcze kolejny rok...potem nie wiem. Może nie będę miała
pracy, bo idzie niż, może będę miała dalej pół etatu. Zobaczę..
Moje dzieci nie są edukowane za ciężkie pieniądze. Nie mamy kredytów, jeździmy
starym samochodem, mamy małe mieszkanie...A przyszłość...Jestem optymistką i
wierzę, że nie jestem sama...
A kawę piję przy forum...
Pozdrawiam- Pawlinka kawoszka

[alex05012000]

za wczesnie mi się wysłało,
ja też jestem wielką amatorką kawy, pierwsza rano w domu, obowiązkowa, druga w
pracy, taki kubełek (nie kubek)...
a co do pracy, zostawania w domu, wszystko zależy od sytuacji, od liczby
dzieci, od charkteru, od przyzwyczajeń, ja pracowałam juz na studiach, potem po
studiach na etat i poza nim, długi czas, późno wyszłam za mąż, dziecko mamy
dłuuuuugggoooo potem, zawsze pracowałam, zawsze byłam całkowicie niezależna
finansowo, mieszkaniowo itd, po prostu nie umiem, nie chcę inaczej,
zwariowałabym!!!
siedzialam w domu całą ciążę, bo musiałam, i 11 miesiecy po urodzeniu dziecka,
karmiłam piersią tyle czasu ile samo chciało, potem miało nianię, 3 babcie...
no i tatę, potem poszło do przedszkola, jak jest chora jest z nią tata lub
babcia (jedna tylko nam sie ostała na świecie), ja wracam późnym popołudniem,
wtedy i cały weekend poświęcam dziecku... taki akurat układ. Nie sądzę, aby
mojemu dziecku czegoś zabrakło, abym je unieszczęśliwiła tym, że pracuję, aby
było "osierocone" w jakikolwiek sposób, jesteśmy bardzo ze sobą związane,
naprawdę dużo sie razem bawimy, rysujemy, budujemy, sama szyję jej kostiumy na
bale w przedszkolu, ma też dobry kontakt z tatą i babcią, z rówieśnikami...
nie opływam w bogactwa, nie chodzimy do prywatnego przedszkola, auto ma 6
lat... żyjemy na średnim poziomie... nie mogę nie pracować ale i nie chcę nie
pracować, potrzebuję wyjść do ludzi, pojechać i wrócić, "zmęczyć się", nie wiem
jak to wytłumaczyć, ale ja nawet w weekend to musze mieć 100 czynności,
najlepiej poza domem.... pozdrawiam

[alex05012000]

alinaw1 napisała "jestem przekonana, co do słuszności pozostania MATKI z
dzieckiem"
może to i słuszność, natomiast słuszność czy nie, ja PO PROSTU NIE CHCIAŁABYM
SIEDZIEC W DOMU, ABSTRACHUJĄC OD SFERY FINANSOWEJ...

Starsze dzieci to też dzieci

[verdana]

Pozostanie matki z malutkim dzieckiem - hm, niby to słuszne, dla matek
jedynaków, albo dwojga planowanych dzieci z niewielką róznicą wieku, albo dla
tych, które maja nieźle zarabiających mężów.
Odpowiedzialne rodzicielstwo nie dotyczy tylko najmłodszego dziecka, ale także
tych już urodzonych, wobec których matka (i ojciec też!) mają niemniejsze
zobowiązania niż wobec noworodka. A przyjąwszy założenie - odpowiedzialnie jest
zająć się niemowlęciem, kosztem pracy i kariery jakos traci się z oczu dzieci
starsze, które nie powinny odpowiadać za wybory życiowe rodziców.
Dla mnie rezygnacja z pracy i nie oddanie niemowlęcia do żłobka to wybór. Ja
mogę ostatecznie zrezygnować z wypoczynku, ksiązek, ciepłego jedzenia. Dla
moich starszych dzieci, to wymuszone wyrzeczenie. Czy byłoby odpowiedzialne,
gdtbym zrezygnowała z pracy (bardzo dobrej) i zmusiła moje starsze dzieci do
rezygnacji z wszystkich przyjemnosci, wakacji, zajęć dodatkowych, nowego
ubrania, z ciepłych obiadów (na 5 osobową rodzinę w Warszawie mielibysmy 1000
zł miesięcznie, z czego za mieszkanie płacimy 700). I to rezygnacji na zawsze,
ponieważ w mojej pracy jest określony czas na awans - potem się wylatuje. A
podobnej znaleźć już nie sposób.
To nie byłaby odpowiedzialność, tylko lekkomyślność.

[alinaw1]

No włąsnie, starsze dzieci to też dzieci ale one parę godzin spędzają w szkole,
mają przyjaciół, same czytają książki i mama w zasięgu wzroku nie jest im tak
bardzo potrzebna. Ja kiedyś też uważałam, że "siedzenie' w domuy zabiłoby mnie-
moją energię, zainteresowania, chęci poznawcze itd. Z niedowierzaniem patrzyłam
na moją siostrę. Ta już w wieku 18 lat wyszła za mąż. Mnie to dopadło dopiero w
34 roku życia. Może właśnie ów starczy wiek (i obserwacje) spowodowały, że w
tej kwestii stałam się taka konserwa? Teraz moja siostra zamienia się ubraniami
ze swymi córkami, jeździ z nimi na narty, przeżywa ich pierwsze miłostki. Ja
myślę, że powrócę do swych pasji na emeryturze (o ile w ogóle mi taką
przyznają) ale - mówiąc szczerze zawsze byłam luzaczką, takim włóczykijem, co
to wolał ostatni grosz wydać na bilet niż składać na telewizor (zresztą mam go
dzięki mężowi, który zadecydował o kupnie tego dobrodziejstwa z okazji
ostatniej wizyty papieża w Polsce). Bardzo wierzę obietnicy, że Bóg da mi
wszystko, czego potrzebuję, może dlatego nie zabiegam za bardzo. I wiecie, że
parę razy w moim życiu zdarzył się finansowy cud? Taki prawdziwy, namacalny,
coś jakby manna z nieba. Wszak "nie troszcie się o to, co będziecie jeść...".
Gdy mój pierworodny miał rok, otrzymałam intratną propozycję pracy w pewnym
babskim czasopiśmie. Przypadek sprawił, że znałam jego ostatnią zawartość
(promocja środków antykoncepcyjnych, zdrady, sex z nieznajomym itd). W
pierwszej chwili pomyślałam, że to niezwykłe, nie szukałam, a znaleziono mnie,
nie zabiegałam, a tu proponują taką kasę itd. Pokusa była, a jakże! Potem
uznałam, że to jednak pokuszenie i odmówiłam (mój mąż to już prawdziwy
odmieniec, twierdzi, że tylko poganki rzucają swe dzieci i biegną po
macierzyńskim do roboty). Mój mąż był wtedy na wylocie ze swej pracy. Kredyt
(60 tys.) niespłacony. Trochę drżeliśmy. I co? Ja ostatecznie zrezygnowałam, a
mąż następnego dnia porzeniósł się do innego działu, gdzie otrzymał awans i
podwyżkę. To nie przypadek. Podzieliłam się z Wami tymi historiami bo one po
raz kolejny pokazują mi ową słuszność wyboru, o której pisałam wcześniej.
Oczywiście, że jestem niesprawiedliwa. Patrzę bowiem na te sprawy z własnej
perspektywy (typowy brak obiektywizmu) i obsewrwuję moje sąsiadki/koleżanki
wiecznie marudzące na swój stan finansowy, choć tak naprawdę żyją w luksusie i
niejedna osoba mogłaby tylko pomarzyć o takich warunkach. Aha, jeszcze jedno;
Kredyt wzięliśmy na lat 15, a po 2 już spłaciliśmy- tylko dzięki niezwykłemu
zdarzeniu. Czy ja zresztą kiedyś o nim nie pisałam?

[verdana]

Starszym dzieciom mama na widoku nie jest potrzebna, ale obiad tak.
Jesli bym zachowała się zgodnie z zasadami Twego męża, moje dzieci z
przyzwoitych warunków zyciowych stałyby się dziećmi niedojadajacymi, na
garnuszku opieki społecznej. 10 złotych dziennie na utrzymanie 5 osób to nie
jest już dopuszcalna bieda. To nędza.
Mogłam oczywiscie powiedziec dzieciom - niedojadajcie przez pare lat, az zdarzy
się cud. Wazniejsze jest, aby Wasz brat miał mamę na stałe, niż Wasze zdrowie.
A gdyby cud się nie zdarzył? Gdyby przez co najmniej trzy lata moje 8 i 11
letnie dzieci nie bardzo miały co jeść i w co się ubrać? czy wtedy zasłużyłabym
na miano "odpowiedzialnej" nie troszcząc się, co moje dzieci beda jeść? Czy
wtedy urosłabym w oczach Twego męża, skazując dzieci na nędzę, skoro miałam
możliwość zapewnić im przyzwoite, w miare dostatnie i spokojne życie?
Wybacz, ze tak ostro, ale naprawdę, ocenianie matek, ktore musza pracować, by
zapewnić dzieciom jedzenie jako "nieodpowiedzialnych" wyjątkowo mnie drazni.
Nie mówiac już o tym, że moja praca jest dla mnie niezwykle ważna. Byłabym
bardzo nieszczęśliwa bez niej. A jak wiadomo, matki, które "wszystko
poświęciły" dla dzieci i wychowanie stało się dla nich ciężkim obowiązkiem,
koncem marzeń i ambicji, nie są z reguły dobrymi matkami. Macierzyństwo nie
musi oznaczać przymusowego marnowania sobie życia...

[alex05012000]

witam, ja znów przy porannej biurowej kawie.... tak w pierwszym momencie to co
napisała alina (i jej mąż) mnie zezłościło, ale potem to się po prostu
uśmiałam. Jeśli odpowiedzialne życie i rodzicielstwo ma polegać na odrzucaniu
pracy w gazecie, której tematyka nam się nie podoba wtedy gdy praca ta jest
potrzebna do utrzymania rodziny i zapewnienia dziecku chleba, i na czekaniu na
cud, to JA JESTEM NAJBARDZIEJ NIEODPOWIEDZIALNYM RODZICEM NA ŚWIECIE!!! (aha, w
przeciwieństwie do verdany jestem osobą wierząca, przynajmniej tak uważam, choć
w oczach męża aliny jestem poganką...). Ja w cuda nie wierzę! wierzę w ciężką
pracę, w szukanie wszelkich źródeł zarobku na utrzymanie rodziny, w przypadku
widma głodu i niezapłaconych rachunków podjęłabym się każdej pracy! i choćby
sprzątania kibli w szpitalu....może niektórym cuda sie zdarzają, mnie nie....
nie wierzę w siedzenie z założonymi rekami i czekanie aż Bóg sie zlituje i
łaskawie spuści z góry nogę i załatwi sprawy; wierzę natomiast że w jakiś
sposób czuwa z daleka nade mną, nad moją rodziną, ale "czarną robotę" to ja
musze wykonać sama!!! akurat w moim przypadku gdybym po urodzeniu dziecka nie
poszła do pracy nasz rodzinny dochód wyniósł by "0", więc nie wyobrażam sobie
egzystencji...bez dochodów. Nie złośliwie, ale zapytam jak by to widział twój
małżonek? matka nie-poganka siedzi w domciu ale tylko jakieś dwa -trzy
tygodnie, chyba po takim czasie sie umiera z głodu.... no może opieka społeczna
by coś dała to starczyłoby na miesiąc-dwa....
jeśli kogoś uraziłam to przepraszam, ale tak jak verdanę: "ocenianie matek,
ktore musza pracować, by zapewnić dzieciom jedzenie jako "nieodpowiedzialnych"
wyjątkowo mnie drazni. Nie mówiac już o tym, że moja praca jest dla mnie
niezwykle ważna. Byłabym bardzo nieszczęśliwa bez niej. A jak wiadomo, matki,
które "wszystko poświęciły" dla dzieci i wychowanie stało się dla nich ciężkim
obowiązkiem, koncem marzeń i ambicji, nie są z reguły dobrymi matkami.... "
pozdrawiam wszystkich alex

[isma]

Wiecie co, nie odzywalam sie, bo dla mnie temat jest... hmmm. no, jaby troche
nietrafiony. Otoz, moim skromnym zdaniem, co to jest odpowiedzialne zycie i
rodzicielstwo, to kazde malzenstwo, a scislej mowiac, kazda para rodzicow ;-
))), powinna rozwazac na swoj uzytek, we wlasnym sumieniu i wedlug wyznawanych
przez siebie wartosci. Tego sie nie da usrednic, zapisac w schematach, chocby w
tak ogolnych, ze odpowiedzialnosc rodzicow polega na ufnosci w wole Boza. Bo
ostatecznie i tak jedno z nas odczyta te wole Boza jako zdecydowany prymat
obowiazku zapewnienia materialnego bytu rodzinie, nawet jesli wiaze sie to z
ewentualnoscia podjecia zawodowej wspolpracy z osobami podejrzanej konduity
(nadto wierzac np. ze, jesli jako wole Boza odczytac otrzymanie propozycji
pracy wlasnie z takiego miejsca, to byc moze jest to wezwanie do tego, aby w
takim wlasnie srodowisku mozna stac sie swiadectwem - w koncu Jezus wlasnie
wsrod celnikow i nierzadnic przebywal chetniej, niz wsrod faryzeuszy )), a
inne - wprost przeciwnie.

I teraz, w zwiazku z powyzszym, i z tym, co napisala Alex. Otoz, ja bym sie
takiej pracy nie podjela. Ale dlatego, ze nie potrafie rozmawiac z ludzmi,
ktorych zyciowa pasja sa trendy w modzie, nie dlatego, ze byloby to "grzeszne"
srodowisko )). Natomiast nie oznaczaloby to, ze oczekuje w zamian od Pana
Boga oferty pracy dla mojego meza, abym ja mogla zostac w domu z dzieckiem -
skoro jestem wystarczajco dobra, zeby otrzymac propozycje z jednej gazety, przy
odrobinie wysilku i Bozej pomocy dostane ja i z innej )).

Ale, podkreslam, dziecko ma dwoje rodzicow. I, moim skromnym zdaniem, to, ktore
z nich pracuje zawodowo, to juz jest naprawde ich sprawa )).

Piękne świadectwo

[otryt]

alinaw1 napisała:

>Mój mąż był wtedy na wylocie ze swej pracy. Kredyt
>60 tys.) niespłacony. Trochę drżeliśmy. I co? Ja ostatecznie zrezygnowałam, a
>mąż następnego dnia porzeniósł się do innego działu, gdzie otrzymał awans i
>podwyżkę. To nie przypadek. Podzieliłam się z Wami tymi historiami bo one po
>raz kolejny pokazują mi ową słuszność wyboru, o której pisałam wcześniej.

Dziękuję Alino za piękne świadectwo, w jaki sposób Bóg działa w naszym życiu. I
piękne świadectwo Waszego zawierzenia, gdy w krytycznej sytuacji, odmawiasz
przyjęcia pracy, która moralnie jest nie do przyjęcia.

Mogę zrozumieć, że osobom niewierzącym taka postawa nie mieści się w głowie (bo
Boga nie ma) i często działa jak płachta na byka. Jednak tego typu świadectwa
irytują równiez ludzi podających się za wierzących. Przecież w tym poście
piszesz tylko o własnym życiu, nie krytykujesz innych. Więc skąd ta irytacja u
ludzi, podchodzących inaczej do tej sprawy?

Pozdrawiam

[pawlinka]

Zaraz, zaraz Otrycie, jaka irytacja? Gorąca dyskusja, ścieranie się postaw. To
nie jest prosta sprawa, o której rozmawiamy. Ja niestety poczułam się zasmucona
bardzo takim stwierdzeniem wartościującym mamy-poganki idące do pracy po
macierzyńskim. W ich imieniu. Nie możemy osądzać, czy to nam pomaga? Czujemy
się lepsi, bo się porównujemy, gorsi, bo się porównujemy?

[otryt]

Zgoda, na tym forum kulturalnie ścierają się różne postawy. Ludzie wybierają
różne modele, radzą sobie jak potrafią. Jednak wiem, co opowiadają kobiety
pracujące o kobietach, które na dłużej zajęły się dziećmi. Ile w tym jest
emocji i ocen. Ile zarzucania nieodpowiedzialności, ile niechęci.

Mówisz o przeciwnym przypadku. W tym długim tekście znalazło się określenie
mamy-poganki, będące autorstwa męża Aliny, nie jej samej. I ono podciągnęło
emocje mocno w górę.

Chciałem tylko pokazać, że motywacje tych dwóch postaw są jakby z innych
światów. Jest mądrość świata, która każe o wszystko samemu dbać i na każdą
okoliczność się zabezpieczać, ale też jest mądrość nie z tego świata, która
każe zaufać Bogu, oczywiście nie rezygnując z własnej aktywności. Jak wiemy z
Bibli te dwie mądrości są we wzajemnej sprzeczności. Co dla jednej jest
mądrością dla drugiej jest głupotą i na odwrót.

Pozdrawiam

[alex05012000]

panie otrycie
piszesz aby nie wartościować, a sam napisałeś ze podobne świadectwa irytują
ludzi podających sieza wierzących! skąd wiesz czy sa wierzący czy nie??? może
są inaczej wierzący niż ty, ale jakie masz prawo do oceniania mojej wiary? a
mnie akurat to świadectwo, którego nie uważam za piękne (raczej bym
powiedziała, ze ludzie ci byli lekkomyślni, ale udało im sieuniknąć kłopotów i
wyszli cało z cieżkiej sytuacji...)właśnie drażni!
piszesz: "Jest mądrość świata, która każe o wszystko samemu dbać i na każdą
> okoliczność się zabezpieczać, ale też jest mądrość nie z tego świata, która
> każe zaufać Bogu, oczywiście nie rezygnując z własnej aktywności. Jak wiemy z
> Bibli te dwie mądrości są we wzajemnej sprzeczności. Co dla jednej jest
> mądrością dla drugiej jest głupotą i na odwrót."
ej, a nie można znaleźćskrzyżowania pośrodku? ja np ufam Bogu i wierze w jego
obecność w moim życiu, ale... właśnie ale biore też sprawy w swoje ręce i
działam aktywnie, i zabezpieczam sie jak mogę, jak umiem, poza tym mam
charakter zosi-samosi , nie na wszystko mamy wpły, nie wszystko możemy
przewidzieć, ale siedzenie i czekanie na cud i na Boskiego kopniaka mnie nie
przekonuje...
a, jeszcze, kobiety siedzące w domu, jak widać choćby na przykładzie aliny tez
zarzucają wiele matkom pracującym, że wyrodne, że wstrętne, że porzucają dzieci
nianiom, babciom, przedszkolom i żłobkom...., też jest z drugiej strony wiele
niechęci i oburzenia, jak mogła! problem w tym, ze te dwie grupy mają
diametralnie różne wizje życia i nie są w sranie się zgodzić, tylko please
więcej tolerancji, ja nie wyobrażam sobie życia bez pracy, ale rozumiem, że są
matki, które siedzą w doimu i są z tego zadowolone... na zdrowie, tylko nie
dorabiajmy do tego ideologii pod tytułem: prawdziwie wierzące (czytaj dobre)
matki zostają z dziećmi w domu a te pogańskie, wyrodne idą do pracy....

Wyjaśnienie

[otryt]

Alex, rzeczywiście moje sformułowanie "podający się za wierzących" okazało się
dosyć niefortunne. Lepiej by było po prostu "wierzących". Moją intencją nie
było sugerowanie, że czyjas wiara jest nieprawdziwa lub gorsza. A tak to
niestety odczytałaś, za co przepraszam. Trudno mi dyskutować z Tobą, gdy
zarzucasz mi myśli i słowa, których ani nie wypowiedziałem ani nawet nie
pomyślałem. Cóż, dyskutowana materia jest niezwykle delikatna i bez lepszej
wzajemnej znajomości chyba niemożliwa do przeprowadzenia, bez narażenia się na
kosmiczne nieporozumienia.

Pozdrawiam serdecznie

[alex05012000]

Trudno mi dyskutować z Tobą, gdy zarzucasz mi myśli i słowa, których ani nie
wypowiedziałem ani nawet nie pomyślałem. - "ale stojało napisane" ...
Cóż, dyskutowana materia jest niezwykle delikatna i bez lepszej wzajemnej
znajomości chyba niemożliwa do przeprowadzenia, bez narażenia się na
kosmiczne nieporozumienia. - pewnie i racja, ja mam bardzo specyficzną sytuację
rodzinną, nie przeczę, ale absolutnie się nie gniewam i jak chcesz dyskutowac
zapraszam na priva... pozdrawiam równie serdecznie alex

[isma]

Ooo, zaraz tam "bardzo specyficzna", chcialabys )).
Pozdrawia tez "dziewczyna do wszystkiego" )).

[otryt]

Alex, temat dyskusji mocno zboczył od tego, co przydarzyło się rodzinie Kramli
i Neogobbo. Cieszę się, że wyszli z tej przygody bez szwanku, dziękuję za to
Bogu. Wszystko inne w tej sytuacji przestaje być ważne. Do tego nastrój zadumy
i żałoby w kraju...

Pozdrawiam ciepło
Mirek

[pawlinka]

otryt napisał:

"Jednak wiem, co opowiadają kobiety pracujące o kobietach, które na dłużej
zajęły się dziećmi. Ile w tym jest emocji i ocen. Ile zarzucania
nieodpowiedzialności, ile niechęci."

Ależ ja doskonale o tym też wiem, bo ta niechęć też mnie dotyczyła. Mówiono o
luksusie, o zarzucaniu kariery i tak dalej...i często kobiety...

> "Mówisz o przeciwnym przypadku. W tym długim tekście znalazło się określenie
> mamy-poganki, będące autorstwa męża Aliny, nie jej samej. I ono podciągnęło
> emocje mocno w górę."
TAk, nie musiało ono się pojawić, bo efekt jest: dużo emocji i mniej
życzliwości. Trzeba uważać na słowa, bo one mogą ranić.

Pozdraw

[kulinka3]

Mam nadzieję,że dyskusja którą zapoczątkowała Kramla nie doprowadzi do podziału
na matki dobre siedzące w domu i złe pracujące,lub spełnione i zadowolone z
pracy zawodowej poza domem i nieszczęśliwe, bez ambicji, siedzące w domu.
To nie jest cała prawda ani o jednej ani o drugiej grupie.
Coraz bardziej po takich ekonomiczno-kredytowo-odpowiedzialnych dyskusjach marzy
mi się,by dzieci mieli Ci, którzy chcą je mieć naprawdę.

[verdana]

A co to znaczy "chcieli mieć naprawdę"?

[kulinka3]

Coraz bardziej po takich ekonomiczno-kredytowo-odpowiedzialnych dyskusjach marzy
mi się,by dzieci mieli Ci, którzy chcą je mieć naprawdę czyli pomimo wszystko z
gotowością do poświęcenia czegoś ważnego.

PS.rzecz jasna powyższe zdanie nie odnosi się do sytuacji skrajnych lub
patologicznych.

[verdana]

Ale czy posiadanie dzieci musi byc równoznaczne z poswieceniem? czasem (gdy
dziecko jest np. chore) oczywiscie tak - ale uwazam, że wcale nie jest dobrze
łączyć macierzyństwo z poświęceniem. Dla mnie macierzyństwo ma być radoscią -
mam dziecko, bo chcę je mieć.
A poświecenie - wcale nie zawsze jest potrzebne. Ani zdrowe.
A poświęcenie starszych rzeczy na rzecz młodszego, to już patologia...

[kulinka3]

Życie uczy,że wszystko co wartościowe wymaga wysiłku i oddania.
Dzieci również.
A wysiłek i oddanie mają wpisaną w siebie w rezygnację z rzeczy "mniej" ważnych.

[verdana]

Nie.
Dla mnie rodzicielstwo, szcsególnie własnie to "odpowiedzialne", nie łączy się
z rezygnacją, tylko z wyborem. Podobnie jak każda inna decyzja w życiu. Jeśli
np decyduję się na przyjęcie dobrej pracy, to nie "rezygnuję" z wolnego czasu,
tylko wybieram zajęcie, które chcę wykonywać.
Posiadanie dziecka to dla mnie nie rezygnacja ze swobodnego dysponowania czasem
czy np. podrózy, ale wybór tego, czego najbardziej chcę. Wybór to nie to samo
co rezygnacja i zupełnie inaczej sie do niego podchodzi. Rezygnacja kojarzy mi
się własnie bardziej z macierzyńswem nie w pełni chcianym wymuszonym.
Ale nie zamierzam wybierać pomiędzy dziecmi a sprawami dla mnie bardzo ważnymi.
Z bardzo ważnych - np. pracy - nie zrezygnuję(nawet jesli miałabym na to
pieniądze), ponieważ a/ nie widzę takiej potrzeby, b/ nie widzę konieczności c/
i tu mozesz się oburzyć - nie jest ona dla mnie "mniej" ważna. Dzieci dorosną i
odejdą - a mnie pozostanie moja ulubiona praca. Nie chcę, aby moje życie i
zadowolenie z niego skończyło się w chwli odejscia z domu najmłodszego dziecka.
Podobnie nie zrezygnuję z czasu dla męża. I kilku innych rzeczy.

[maadzik3]

Zgadzam sie absolutnie, zreszta pisalam o tym wyzej. Roznorodnosc modeli rodziny
jest nie tylko (dla mnie) wartoscia, ale rowniez konsekwencja pozwolenia
doroslym ludziom na dokonanie wyboru - co jest wazne, co mniej, co teraz, co
wczesniej. Oczywiscie jak juz dawno stwierdzono nie mozna zjesc ciastka i miec
ciastka, ale w chwili gdy mam wybor, wiem jakie sa jego konsekwencje i dorosle i
odpowiedzialnie podejmuje decyzje (czytaj: nikt nie traktuje mnie jak
niedorozwiniete dziecko i znow nie mowi mi - jak czesto bywa - co jest lepsze
dla mnie) to nie ma to nic z meczenskiej postawy. Z pewnych rzeczy w zyciu
rezygnujemy - na rzecz innych, ale jesli jest to nasza decyzja nie wymuszona na
nas jest to po prostu nasza droga rozwoju, sposob na zycie, poszukiwanie
optymalnego spelnienia itp. W rozych okresach swego zycia uznaje priorytet
roznych rzeczy, ale dopoki pozwala mi sie podejmowac osobiste decyzje jest OK.
Jesli natomiast usiluje sie wymusic na mnie zachowania do ktorych wewnetrznie
nie jestem przekonana (wymusic, nie przekonac, dyskutowac zawsze jestem sklonna,
ale na argumenty a nie aksjomaty) reaguje fatalnie. Co do podzialu matek - oby
zawsze byl, przeciez kazda z nas jest innym, wyjatkowym i niepowtarzalnym
czlowiekiem z prawem do podejmowania decyzji i ponoszenia ich konsekwencji. Oby
kazda z nas mogla w jak najwiekszej liczbie spraw podjac decyzje a nie byc
zmuszona. I kazda decyzja podjeta po namysle z uwzglednieniem jej implikacji i
interesow wszystkich zaangazowanych stron zasluguje na szacunek.
Magda

[kulinka3]

verdana napisała:

> Dla mnie rodzicielstwo, szcsególnie własnie to "odpowiedzialne", nie łączy się
>
> z rezygnacją, tylko z wyborem.

To chyba kwestia semantyki.
Możesz mi wyjaśnić, jak wybór nie łączy się z rezygnacją?
Jeżeli wybieram między czymś a czymś, to coś wybieram, a z czegoś rezygnuję,
czegoś nie robię.

Podobnie jak każda inna decyzja w życiu. Jeśli
> np decyduję się na przyjęcie dobrej pracy, to nie "rezygnuję" z wolnego czasu,
> tylko wybieram zajęcie, które chcę wykonywać.

I rozumiem,że wybór dobrej pracy nie ma związku z wolnym czasem, czyli masz i
wolny czas w wymiarze jak przed pracą i wykonujesz pracę?

[kramla]

Dzięki dziewczyny, że podjęłyście tę dyskusję.Zapoczątkowałam ją bo ostatnio
zastanawiam sie bardziej szczegółowo nad tą kwestią, co jest związane z moją
pracą w pewnym sensie zawodową.

Natomiast sama w temacie: cóż myślę , że z punktu widzenia wielu nie jesteśmy
rodzicami zbyt odpowiedzialnymi.Żyjąc w zasadzie z jednej pensji (państwowej)
zdecydowaliśmy się świadomie na trójkę naszych dzieci, ja odstawiłam swoje
dyplomy i fakultety na "po godzinach" (trochę pracuję jak mąż wraca z pracy,
wtedy możemy wymienić się w opiece nad dziećmi, chociaż jest to praca bardziej
hobbistyczna niż źródło dochodu).Nie jesteśmy ludźmi super zaradnymi, ani super
świętymi.Im dłużej się znamy tym bardziej to widzimy.Czasami się sprzeczamy,
mamy za sobą też jeden bardzo poważny kryzys małżeński.Ciągle rozglądamy się za
dodatkową kasą, łatamy jakoś dziury w budżecie.Ale jakoś ciągle na powierzchni!
Jakoś ciągle sie do siebie uśmiechamy!Pierw do siebie na wzajem (w
małżeństwie), potem do dzieci.A one ten uśmiech odwzajemniają.Widzą rodziców,
którzy się sprzeczają , jednają i przytulają.Gdy wstana wczesnym rankiem widza
rodziców, którzy się modlą.Wiedzą, że ich kochamy bo im o tym mówimy, wiedzą ,
że je mamy bo je pragnęliśmy bardzo bardzo i Pan Bóg nam je dał.Kilka razy
dziennie kiedy patrzę na moje dzieci lub z nimi rozmawiam potrafię im mówić:
jaki ten Pan Bóg jest dobry, że mi Was dał!

Mam świadomość misji, którą mi powierzył Bóg: zrobić wszystko co w mojej mocy
by otworzyć przed moimi dziećmi dobrą przyszłość.A więc inwestuję w niebo.Ja
na prawdę już teraz o tym myślę.Bardziej niż o tym czy moje dzieci będą
lekarzami, naukowcami czy sprzedawcami (co nie znaczy, że o tym w ogóle nie
myślę.To co przede wszystkim chcę moim dzieciom przekazać to jest wiara.
Wiara w Dobrego Boga.Tego Boga, który stwia na naszej drodze trudne i dobre
chwile.Tego, który ratuje nas od śmierci- również fizycznej.

Kiedy w niedziele wczesnym świtem obudziła się w szpitalu nasza średnia,
czteroletnia córka (podłączona do tlenu i kroplówek, obok jej dwie siostry w
tym Marta w najcięższym stanie- mieliśmy w domu w nocy poważne zatrucie
tlenkiem węgla), pierwsze jej słowa to: tatusiu pomódl się.I wiecie tak sobie
pomyślałam, że jesteśmy odpowiedzialni.Że do tego momentu jakos nam się ta
nasza inwestycja udaje.Niczego nie pragnę tak bardzo jak to byśmy cała rodziną
spotkali się kiedyś u Pana.By nikogo z nas tam nie zabrakło. Również tych
dzieci (dziecka), które być może Bóg dla nas jeszcze przewidział.Tego jeszcze
nie wiemy.Ale wsłuchujemy sie w Jego głos.Nie chcę czegoś przegapić , bo to na
pewno nie byłoby roztropne ani odpowiedzialne)).

[marzek2]

A Tobie Kramla dzięki za tego posta. Normalnie łzy mi stanęły w oczach...
Kramla kochana, jak zwykle mogłabym powiedzieć tylko "amen" do tego, co
napisałaś. Chcę dokładnie tego samego dla moich dzieci. I dziękuję Bogu, bo Twój
post pojawił się w odpowiednim momencie dla mnie, Bóg dziś mi coś ważnego
przypomniał Twoimi słowami...

[samboraga]

przepraszam, ale nie wytrzymałam...
macie troje dzieci i narażanie ich zdrowia i życia przez własne niedopatrzenie
zabezpieczeniu instalacji grzewczej nie jest dla Was nieodpowiedzilnością?
ja też chcę doprowadzić moje dziecko 'do nieba', ale nie w wieku 6 lat
i nie mam zamiaru zasłaniać się w tym względzie własną wizją "woli Bożej"
('widac Bóg tak chciał i to nam było pisane')
Bóg dał mi też rozum, aby dbała o moje dziecko, o siebie, o rodzinę

[marzek2]

Oj Aga, rozumiem, że nie wytrzymałaś, ale chyba Kramla i Gobbo nie zrobili tego
świadomie. NIe wierzę, że wiedząc o nieszczelnej instalacji czy czymś takim nic
by z tym nie robili po prostu nie wierzę. Takie rzeczy czasem się zdarzają,
przez nieświadomość. W mojej rodzinie było podobnie i nikt nie wiedział, że coś
jest nie tak z instalacją w łazience. Dopiero gdy się podtruł w czasie kąpieli
szwagier i jego żona było dokładnie sprawdzone i naprawione.
Nam zostaje tylko dziękować Bogu za to, że ich uratował.

Kramla nie pisała o swojej "wizji woli Bożej - widać Bóg tak chciał", myślę, że
troszkę nadinterpretujesz jej post. Dla mnie było to zauważenie tego, co
NAPRAWDĘ jest ważne, czyli nasze życie wieczne.

Ja nigdy nie zapomnę rozmowy z moim mężem, kiedy w czasie ogromnych problemów z
Samuelem stanęła przede mną wizja mukowiscydozy, choroby terminalnej
(przeżywalność mnie więcej do 20-30 lat życia). I kiedy tak się z tym męczyłam,
szarpałam mówiłam do męża "wiesz, muko... nawet nie chcę o tym myśleć, wiesz,
jaka to jest perspektywa?". A mój mąż popatrzył się wtedy na mnie i powiedział:
"wiesz Marzek, w perspektywie to jest .... niebo". Może dramatycznie uprościł
sytuację, ale moim zdaniem miał rację. Tak, naszą najważniejszą perspektywą jako
ludzi wierzących jest niebo. Dla nas i dla naszych dzieci.

Jasne, że będę się troszczyć o rozwijanie zdolności moich dzieci, w miarę moich
możliwości. Że będę się starać pomagać im w wyborach życiowych, żeby spełnione
też tutaj na ziemi. Ale to najważniejsze co mi Bóg powierzył to przekazanie im
wiary, to bycie takim przykładem, żeby zachęcać je do osobistego poznania Boga,
a nie być zgorszeniem, które będzie ich od tego powstrzymywało.

Nie pamiętam dobrze tego wersetu ale mniej więcej jest to tak:
"Cóż by człowiekowi z tego przyszło, gdyby cały świat pozyskał, a na swojej
duszy szkodę poniósł"...

[samboraga]

Dopiero gdy się podtruł w czasie kąpieli
> szwagier i jego żona było dokładnie sprawdzone i naprawione.

o tym właśnie myślałam pisząc post
w domach, przed zimą, takie rzeczy trzeba sprawdzać, bo to jest...właśnie
kwestia bezpieczeństwa (o ile pamiętam to pierwsza zima w nowowybudowanym domu,
więc tym bardziej)
ja to przyrównam do mojej ciąży - jest wiele niewiadomych, więcej 'ale' niż przy
zwykłej, ale...zdecydowaliśmy się na dziecko
tyle, że ten margines niepewności (czy się uda, czy to słuszna decyzja, bo w
końcu jestem też mamą dla juz jednego) nie zwalnia mnie od wyjątkowego dbania o
siebie, od robienie mnóstwa dodatkowych badań, by wyprzedzić ewentalne problemy
ale oczywiście mogę wszystkiego nie ogarnąć, robię tylko to co w mojej,
ludzkiej, mocy

a że 'takie rzeczy' się zdarzają...mój mąż miał niedawno poważny wypadek, nic od
niego nie zależało, po prostu, bez przyczyny, ktoś z naprzeciwka wjechał czołowo
na jego pas... to naprawdę cud, że wyszedł cało...zobaczy naszego młodszego synka...
tak, zdarzają się takie rzeczy, wiem...

ps. Kramla, pomodlę się o Wasze zdrowie

[kramla]

Eno, nie sądź proszę.Czy ty wszystko przewidzisz? Kurcze nie jestem
kominiarzem, żeby codziennie sprawdzać czy jest odpowiedni ciąg.Czy na prawdę
sądzisz, że świadomie narażałam zycie moich dzieci i swoje również? Czy we
wszyskim musi być czyjaś wina? Nie chcę się tłumaczyć ani tłumaczyć
sytuacji.Przeżyłam sądną noc, nie życzę nikomu takiej.Świadomośc, że życie
mojej Marty jest zagrożone, że na prawdę cudem udało nam się wywinąć śmierci
(to ocena lekarza z pogotowia)dało nam wiele do myślenia.Po pirwsze, że na
prawdę nie znasz dnia ani godziny.Po drugi jest za co dziękować Bogu kiedy daje
nam kolejny dzień, kolejny ranek, kolejną szansę.Po trzecie śmierć jest
najpewniejszą rzeczywistością, to znaczy, że czeka ona każdego (chyba, że Jezus
szybciej nas zaskoczy i przyjdzie zastając nas przy życiu}.I nie jest moim
marzeniem by moje dziecko szło do nieba w wieku kilku lat.Ale jeżeli żyjąc lat
90 lub więcej miałoby umierać w dostatku, zrealizowaniu zawodowym, kulturalnym
i społecznym, ale bez Boga- to dla mnie scenariusz prawdziwie tragiczny.Cóż
przewde powiedziawszy marzeniem moim byłoby to wszystko plus Bóg, albo jeszcze
inaczej: wierzę ,że jeżeli moje dzieci sprawy Boga i Jego królestwa będą miały
na pierwszym miejscu wszystko pozostałe bedzie im dodane.Wszystko by były na
prawdę szczęśliwe.Teraz na ziemi i kiedyś w niebie.Tego pragnę dla siebie,
mojego męża imoich córeczek.

[samboraga]

> kominiarzem, żeby codziennie sprawdzać czy jest odpowiedni ciąg

a wzywaliście go na jesieni (najlepszy czas na przygotowanie do zimy? jest
wobec tego osobą odpowiedzialną za Wasze bezpieczeństwo...

[samboraga]

dodam tylko wyjaśnienie, bo to wcześniej może być wzięte opacznie:
w bloku to administracja 'odgórnie' przeprowadza regularne kontrole instalacji,
to standardowe zachowanie, procedury
w domu trzeba je sobie aplikować samemu 'oddolnie'
(o mój dom też muszę 'dbać sama')

[neogobbo]

Tak czytam co piszesz, i przypomina mi sie pierwsza część Dekalogu
Kieślowskiego, ta o obliczeniach grubości lodu. Widzisz - naprawdę nie da się
niczego przewidzieć. Piece mieliśmy sprawne (jeden nowy na gwarancji),
wentylacja drożna. Gwałtowny wzrost ciśnienia na dworze (to była noc, kiedy w
sobotę było jeszcze ciepło, a w niedzielę tęgi mróz) nałożył się na ewentualną
pewną wadę konstrukcyjną domu, który nie jest nowy, a jedynie zmodernizowany.
Nie będę pisał szczegółów, ale naprawdę - wszystkiego nie da się przewidzieć.

[samboraga]

sumując - dobrze, że jesteście cali i zdrowi

Przewidywanie

[otryt]

Dobrze, że wyszliście z tej historii cało. Przypominasz nam scenę obliczania
wytrzymałości lodu w filmie Kieślowskiego. Dla mnie to najlepsza scena z
całego "Dekalogu". Gdy pierwszy raz ją oglądałem przeczuwałem nieszczęście
wiszące w powietrzu z powodu ludzkiego zadufania w siłę swojego rozumu. Nawet
gdy będziemy mieli komputery tysiąc razy sprawniejsze a nauka pójdzie jeszcze
dalej i tak nie będziemy w stanie wszystkiego przewidzieć.

Pozdrawiam serdecznie

[kulinka3]

Kramlo,
mam nadzieję,że z dziewczynkami jest już lepiej?
Dzięki za fajny list.
Przypomniała mi się nasza dyskusja październikowa )).

[kramla]

Pan Bóg szybko postawił nas na nogi dając szybką interwencję całego sztabu
ludzi: lekarzy, strażaków.Piersze godziny w szpitalu były najpowazniejsze,
wyniki Marty bardzo złe, Dominiki i Sary nieco lepsze.Ale teraz wszystko
dobrze)).Dziewczynki w domu a nawet od wczoraj w szkole i przedszkolu)).

No i wymienilismy system grzewczy.Ponoć bardzo dobry bez możliwości powtórki
takiej sytuacji.Mam nadzieję, że postapiliśmy odpowiedzialnie? )).

[alinaw1]

Oj, chyba niepotrzebnie przytoczyłam te gorzkie słowa mojego męża. Podniosły
emocje- niepotrzebnie. Ktoś zarzucił mi, że oceniam matki pracujące zawodowo
jako "wyrodne, wstrętne". W którym to miejscu? Nie padły nawet podobne słowa!
Ktoś tu też słusznie zauważył, że to kwestia sumienia, a podziałów. No właśnie.
Jeśli miałabym skazać swoje dzieci na głodówkę albo życie na koszt pomocy
społecznej- pewnie szybko oddałabym je do żłobka, a sama zabrałbym się do
roboty- nawet odśnieżania ulic. Wszystko jest kwestią konkretnej sytuacji. I
tyle. I jeszcze jeden drobny odnośnik; Ktoś pisze, że w takiej gazecie można
dawać świadectwo. Pewnie, wszędzie można. Gdybym jednak zajmowała się np.
działem "kwiaty", czy czymś takim- można by było mówić o świadectwie własnym.
Ale tu w grę wchodził dział promocji. Miałabym promować i propagować coś, na co
osobiście nie mam wpływu i co absolutnie nie zgadza się z moim systemem
wartości! Zresztą takie postawy życiowe są obecnie bardzo powszechne (mnóstwo
moich znajomych z dawnej pracy, dziennika ogólnopolskiego, którego już nie ma-
zajmuje się tworzeniem znanego polskiego brukowca. Ich ideały upadły. Zarabiają
sporo). Ale to już zupełnie inny temat.
Za odpowiedzialne rodzicielstwo ODPOWIADAMY przed Bogiem. Amen. Właśnie moja
mała ryczy, aja tu sobie przed komputerkiem siedzę i wystukuję. Toż to totalny
brak odpowiedzialności!

[mamalgosia]

troszkę zachciało mi sie ustosunkować do offtopiców (które jednak wcale moim
zdaniem takie bardzo off nie są)
- KREDYT - rzeczywiście większość akurat mojej pensji idzie na spłatę kredytu
(900 zł, a zarabiam około 1200). I dlatego musze pracować. W większości dlatego
(teraz jestem na urlopie, ale to nie zmienia ogólnej postaci rzeczy). Owszem,
można było nie wziąć kredytu, wtedy "mogłąbym siedzieć z dziećmi w domu",
tylko, że po porostu wtedy nie byłoby tego domu, bo nie mielibyśmy gdzie
mieszkać. Każdy podejmuje jakies decyzje, za które jest odpowiedzialny. A
wsadzanie wszytskich kredytów do jednego worka "domów z marmurami" dla mnie
jest krzywdzące
2) Praca zawodowa. Matka jest potrzebna dziecku na wyłączność w pierwszych
trzech latach życia. I staram sie to spełnić, jestem w domu, ale trzy lata
jest to niemożliwe. Inna rzecz: możliwe, czy nie, zauważyłam, że gdy chodziłam
do pracy (miałam wtedy tylko jedno dziecko, półtoraroczne), jakoś było lepiej. -
- intensyfikowałam mój czas spędzany z dzieckiem, moim zdaniem zajmowałam się
niem lepiej niż obecnie
- jakoś spełniałam sie w swojej pracy zawodowej (niektórzy uczniowie nawet
dziękowali osobiście czy listownie - czyli moja obecność tam nie była zupełnie
niepotrzebna)
Ale nie wiem, jak mi to wyjdzie przy dwójce dzieci - prawdopodobnie kiepsko.
Ale to juz mój problem.
reasumując: moim zdaniem odpowiedzialne rodzicielstwo jest tylko częścią
odpowiedzialnego całego życia. Codziennie stajemy przed jakimiś decyzjami.
Odpowiedzialnośc wymaga rozpatrzenia ich jak najdokładniej i ponoszenia
wszystkich konsekwencji.
Nie uważam, aby fakt bycia z dzieckiem w domu i nie posiadania żadnych długów
był wyznacznikiem odpowiedzialności