Niech będzie pochwalony!

[alinaw1]

Wczoraj mój syn przyszedł z przedszkola i przywitał mnie w drzwiach: "Dzień
dobry, jestem z kobry". No więc było śmiesznie. I wtedy przypomniałam sobie,
że zawsze po powrocie ze szkoły do domu witaliśmy naszych rodziców tym
pozdrowieniem: Niech będzie pochwalony Jesus Chrystus.
Nie mogę sobie przypomnieć, kiedy ten zwyczaj zaniknął w naszym domu; Gdzieś
koło matury, może po skończeniu liceum? Teraz już pozdrowieniem tym posługują
się gdzieniegdzie dzieciaki w stosunku do katechetów. No i w Radiu Maryja
każdy słuchacz to stosuje (ale zamiast znanej mi odpowiedzi: "Na wieki
wieków, amen", jest formułka: "I Maryja zawsze dziewica").Chyba kiedyś takie
pozdrowienie było powszechne, podobnie jak czynienie znaku krzyża przed
posiłkiem. Stosowano także skróty: "Niech będzie pochwalony", a także już
totalny skrót: pochwalon. Mnie podoba się bardziej: SZCZĘŚĆ BOŻE! Czy jeszcze
ktoś używa takiego pozdrowienia (lub podobnego)? Arabowie na całym świecie
pozdrawiają się też słowami modlitwy (choć w bardziej zlaicyzowanych
środowiskach istnieje tylko skrót lub np. francuskojęzyczne powitanie).
Podobnie niegdyś bywało z pożegnaniami (Bóg z Tobą). Co o tym sądzicie?

[karolinka_23]

Też ostatnio snułam refleksje na ten temat... zastanawiając sie kiedy i
dlaczego ten zwyczaj zniknął z naszego domu. W tej chwili używamy go tylko i
wyłącznie przy powrocie ze Mszy Św. No i zawsze kiedy spotykamy osobę duchowną.
Natomiast do znajomego księdza to zawsze używam "Szczęść Boże".

[samboraga]

też o tym kiedyś rozmyślałam

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=16182&w=24715597&a=24715597

[fiamma75]

To my chyba jesteśmy nietypowi, bo my się tak witamy. Przy wychodzeniu żegnamy
się słowami "Z Bogiem" a zazwyczaj kreślimy sobie wzajemnie przed wyjściem znak
krzyża na czole jako błogosławieństwo na drogę i na cały dzień. Dla nas jest to
tak oczywiste, że nawet gdy mąż wychodzi o 5 do pracy, to potrafię kreślić ten
znak w półśnie.
Chrześcijańskie pzodrowienie wynieśliśmy z domów rodzinnych. To jednak zostaje
we krwi.

[otryt]

Kiedyś tymi słowami zaczynano także listy. Dziś chyba tylko księża i zakonnice
rozpoczynają swoje listy chwaląc imię Chrystusa. Jest piosenka Starego Dobrego
Małżeństwa, którą bardzo lubię, do której słowa napisał Adam Ziemianin. Ta
piosenka-list w ten właśnie sposób się zaczyna. A czy wyobrażacie sobie, aby
nasze posty na tym forum w ten sposób rozpoczynać?
Szczęść Boże!

LIST DO OGRODOWEJ
I

W pierwszych słowach mego listu
Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus
Ten z kapliczki przy Ogrodowej
Za to że niósł nam czysty płomień

Czasem gdy nikt nie widział
Schodził - gwóźdź po gwoździu - z krzyża
I przysiadał się na rogu stołu
Żeby spróbować naszego rosołu

Bywało też że mocniej krwawił
Zwłaszcza gdy z gór szła jesień
Wiatr kładł mu liście na rany
A on nam dawał pociechę

II

W drugich słowach mego listu
Pochwalone niech będzie domowe ognisko
Które płonęło przy Ogrodowej
Za to że niosło nam żywy ogień

Czasem gdy było trochę gorzej
Brałem - iskra za iskrą - na drogę
Żeby w zapasie mieć święty ogień
Na dni jak piaski - ruchome

Czasem słabiej się żarzyło
To nasze domowe ognisko
Lecz jednak nie zgasło
Choć często było tylko iskrą

III

W trzecich słowach mego listu
Niech będzie pochwalony krzak agrestu
Ten z ogrodu przy Ogrodowej
Który ogniem zapłonął o zachodzie

Czasem wydawało się wszystkim
Że to krzak gorejący się przyśnił
Zwłaszcza gdy nawet w środku nocy
Płonęły jego dzikie agrestowe oczy


Na tym kończę list do Ogrodowej
Przez całe życie sercem pisany
I pozdrawiam każdy twój kamień
Ja - wciąż wierny - twój Adam Ziemianin

[mama_kasia]

U nas w domu, jak rano widzę dzieci, to mówię im: szczęść Boże;
gdy wychodzą do szkoły mówię: z Bogiem, gdy wracają mówię: cześć

[nordynka1]

my mówimy sobie "z Bogiem" gdy się rozstajemy, ja z mężem między sobą i my z
rodzicami, obojga stron. Choć jedna strona to rzadziej. Chyba zadbam żeby było
cześciej.
Bardzo ten zwyczaj lubię.

[alinaw1]

Radują Wasze wypowiedi. Chciałabym wróćić do tego zwyczaju ale jakoś
naturalnie, bez zadęcia i przymusu. Pomyślałam,że najpierw to my- małżonkowie
powinniśmy tak się witać lub żegnać, a dzieci to naturalnie podchwycą. Czy a
propos podchwycania pozwolić sobie na odskocznię? Otóż, po porodzie rozmawiałam
przez telefon z położną. Padały różne medyczne sformułowania, np. "kurcząca
macica" Mój synek bawił się w drugim pokoju i nawet nie zdawałam sobie sprawy,
że słucha. tydzień później mocno przeziębił się. Poszliśmy do lekarki. Nasza
pani doktor zapytała Stasia, czy boli go gardło, a on na to: "Tak i jeszcze
skraca mi się macica"...

[kulinka3]

Brawo dla Stasia!!!!
Na miejscu lekarki chyba pękłambym ze śmiechu ))))

[pawlinka]

My też mówimy sobie rozstając się "Z Bogiem". Dzieci to pochwyciły i raz to
nawet w sklepie tak sie pożegnałyKreślimy tez sobie znak krzyża przed
wyjściem zdomu, wyjazdami...to z mojego domu "dziedzictwo".
Dobrze o tym sobie przypomnieć.
Aha: w rodzinie męża istniało pozdrowienie specjalne dla idących lub
wracających z kościoła.

[mamalgosia]

No to i ja sie wypowiem: dla mnie niestety to powitanie/pożegnanie ma barwę
dewocyjną. Na pewno złożyło sie na to wiele czynników, ale tak właśnie czuję,
przykro mi. Nie wyobrażam sobie, że mąż wraca do domu i mówi "szczęśc Boże".

[alinaw1]

A ja po prostu wracam do korzeni. Pewne rzeczy, tak wyśmiewane, kojarzone z
dewocją (właściwie co to jest?) mają sens, są pewnym ważnym symbolem. Czy np.
teraz jacyś rodzice błogosławią swe dzieci przed ich ślubem? Moja siostra to
miała (specjalna modlitwa, oni na kolanach, ja z boku ryczę), ja nie- bo
rodzice męża z innej bajki. Albo zauważcie, jak starsi panowie zdejmują czapkę
mijając kościól (dewocja?). Właściwie można by odrzucić wszelkie zwyczaje,
wtedy pozbędziemy się naleciałości dewocyjnych? Dewocją niektórzy nazywają
procesje w Boże Ciało. Moi znajomi zza granicy pieli z zachwytu widząc taką
procesję (dla nich to egzotyka oczywiście), a może to -poza znaczeniem
teologicznym- ważny symbol? Tradycja, którą należałoby podtrzymywać? A kto
jeszcze modli się przed posiłkiem (Oprócz wieczerzy wigilijnej). Może to też
dewocja?

[mama_kasia]

A kto
> jeszcze modli się przed posiłkiem (Oprócz wieczerzy wigilijnej). Może to też
> dewocja?

My się modlimy
Może to i dewocja w oczach innych ludzi. Dla nas jest to tak naturalne,
choć nie wzięte z domu.

[marzek2]

A kto
> jeszcze modli się przed posiłkiem (Oprócz wieczerzy wigilijnej)?

My się modlimy przed posiłkami. Choć szczerze przyznam, że łatwiej mi kiedy
jesteśmy wszyscy razem, całą rodzinką, gdy jem sama, często zapominam. Nasze
modlitwy przedposiłkowe to temat na osobny wątek chyba

[kulinka3]

My również modlimy się przy posiłkach.

[fiamma75]

alinaw1 napisała:

> A ja po prostu wracam do korzeni. Pewne rzeczy, tak wyśmiewane, kojarzone z
> dewocją (właściwie co to jest?) mają sens, są pewnym ważnym symbolem. Czy np.
> teraz jacyś rodzice błogosławią swe dzieci przed ich ślubem?

My byliśmy. A to wcale nie tak dawno temu było. Mój brat też, ale to ciut
dawniej było

[alinaw1]

No to między nami dewotami! Pochwalę się Wam, że zwyczaj modlitwy przed
posiłkami (nieco w mojej rodzinie zaniechany) odrodził się dzięki mojemu
synkowi. Chodził do prywatnego przedszkola (w grupie 6 dzieciaków)i oni tam
przed obiadem żegnali się. Wprowadziła to kierowniczka- protestantka nawiasem
mówiąc. No i to nie wyznaniowe przedszkole. Czytał im też Biblię. Teraz Stas
chodzi do publicznego przedszkola i tam robi to, czego nauczył się w tamtym
przedszkolu i co robi w domu. Kilkoro dzieci bierze z niego przykład. Tylko
czekam, aż zbierze się komitet rodzicielski i uchwali wyrzucenie mojego dziecka
z tej placówki za zachowania doktrynalne i szerzenie nietolerancji
(przeżegnanie się przed obiadkiem w placówce państwowej jest zgodne z
konstytucją?)

[isma]

Sprawa jest prosta: jesli gest nie jest tylko gestem, ale cos wyraza (przy
czym, moim skromnym zdaniem, tym czyms nie powinien byc "powrot do korzeni"
czy "symbol", ale akt wiary w Boga), to nie ma podstaw do podejrzen o dewocje.

To tak jak ze sztuka o tematyce religijnej. "Piekna Madonne" moze machnac i
ateista, tyle, ze ona nic nie wyraza. Blogoslawienie dzieci przed slubem, po
to, zeby to nagrac na wideo (autentyk!), bo taka jest "tradycja", przez
rodzicow, ktorzy sie w kosciele pojawiaja z okazji chrztow i pogrzebow np.,
uwazam za pusty symbol...

[alinaw1]

Isma, dla mnie SYMBOL to ważna rzecz! To np. przyznanie się do tego, co ów
znak, gest, słowo symbolizują. Powrót do korzeni... Dla mnie istotny, bo to
właśnie ów przejaw aktu wiary. Zapominamy o modlitwie dziękczynnej za proste
rzeczy, np. za to, że mamy co i gdzie jeść. Dlatego ta króciutka modlitwa przed
posiłkiem jest dla mnie tak ważna. Pierwsi chrześcijanie tak robili, nasi
przodkowie też, a teraz nadeszły zwariowane czasy i modlitwa kojarzona jest
tylko z kościołem/zborem. I w tym znaczeniu odkrywanie tych ważnych gestów i
powrót do tradycji to odkrywanie Boga w codzienności.

[isma]

No, kiedy wlasnie nie calkiem. Przeczytaj, co napisal ponizej A_weasley: to
statystycznie najczesniej nie jest odkrywanie Boga w codziennosci, tylko
frazes. Mam niejasne wrazenie, ze to czesto bywa gest nic nie znaczacy, albo
znaczacy w sensie "bo taka tradycja". Modlitwa przez posilkiem - ok. Ale juz
machniecie znaku krzyza bez zastanowienia? Nad bochenkiem chleba przed
przekrojeniem? To samo ze znakiem krzyza przy przechodzeniu przed kosciolem -
myslisz, ze naprawde ludzie, robiac go, maja swiadomosc, ze oddaja czesc
Chrystusowi obecnemu w Hostii?

Paradoksalnie, dla mnie odkrywanie Boga w codziennosci ma coraz mniej zwiazku z
przezegnaniem sie czy wyklepaniem zdrowaski (katoliczka jestem, to mi wolno, a
co )) w okreslonych okolicznosciach (macie pojecie, ze nawet jak juz bylam
niewierzaca, to machinalnie, slyszac sygnal karetki pogotowia, zaczynalam
wypowiadac slowa "Pod Twoja obrone..."?), z modlitwa formalna, a coraz wiecej z
postawa zakadajaca, ze w tym, co sie robi i co sie zdarza, szuka sie Bozego
sensu )).

alina

[mamalgosia]

Widzę , że się obrażasz, a nie chciałam nic złego. Dla mnie i w moim domu
byłoby to jakieś nie na miejscu. Takie mam wrażenie. A jeśli w Twoim domu jest
na miejscu, to nic tylko zazdrościć. Naprawdę

Na marginesie Niech będzie pochwalony! (Arabowie)

[direta]

alinaw1 napisała:

> Arabowie na całym świecie
> pozdrawiają się też słowami modlitwy (choć w bardziej zlaicyzowanych
> środowiskach istnieje tylko skrót lub np. francuskojęzyczne powitanie).

Moim zdaniem to mit. jaka to modlitwa w zwyczajowym "kif halik=jak się masz"
czy marhaba = cześć (dosł. z powitaniem) może jeszcze salam alejkum (pokój z
tobą) możnaby na upartego uznać za słowa modlitwy, ale jest to tożsame z
naszym "(niech twój) dzień (będzie) dobry!"

[alinaw1]

Tak, tylko że "salam alekum" ma ciąg dalszy(we rahmet Allah we baraketu)i
właśnie to miałam na myśli. Zresztą, istnieje taki zwyczaj, że jeśli nawet
witają się słowami "Pokój z Tobą" to w myśli dodają ciąg dalszy. Upieram się
przy tym, że Dzień Dobry nie ma absolutnie żadnego odcienia religijnego, a
salem alejkum- ma.Pewnie zresztą są różne szkoły na ten temat. Jak się
tłumaczyło etymologię ros. WOSKRJESJENIE w minionej epoce?

Austria - sympatyczny zwyczaj

[minerwamcg]

Pamiętam, na austiackiej prowincji (Tyrol) znajomi witali się
oficjalniej "Gruess Gott", a mniej oficjalnie "Gruesti". Było to zdecydowanie
milsze od wszystkich "Guten Tagów" )))

[a_weasley]

minerwamcg napisała:

> Pamiętam, na austiackiej prowincji (Tyrol) znajomi witali się
> oficjalniej "Gruess Gott", a mniej oficjalnie "Gruesti". Było to zdecydowanie
> milsze od wszystkich "Guten Tagów" )))

Byłoby jeszcze milsze, gdyby jednocześnie nie towarzyszyło mu dość masowe
odejście Austriaków od wiary.

[minerwamcg]

Wiesz, nie ma co generalizować. Ze stałych mieszkańców Alpbach bywała na
niedzielnej mszy połowa, plus jeszcze parę osób na wcześniejszej, sobotnio-
niedzielnej. Turystów (bo to turystyczna miejscowość była) niewielu, ale może
dlatego, że przyjeżdżali tam głównie Niemcy. IMHO połowa to niezły wynik.

[anton1]

Witaj,
np. katoliccy bawarczycy w Niemczech pozdrawiaja sie "Grüss Gott".

Pytanie jest tylko: Kto mysli jeszcze na temat Boga wypowiadajac te formule?

Pozdrawiam Anton

[arwena_11]

Witam, w Austrii Gruss Gott, jest chyba używane zamiennie z gutten Tag. Tak
mnie przynajmniej uczono na niemieckim. Zresztą to samo zauważałyłam będąc parę
lat temu przez miesiąc w Wiedniu. W każdym sklepie, kawiarni czy innym miejscu
witano się zazwyczaj Gruss Gott.
Co do modlitw przed posiłkami, to u nas zwyczaj troszkę podupadł. Chyba z racji
tego, ze żadko jadamy wszyscy razem. Raczej każdy z doskoku. Ale jak mamy
wspólny obiad czy kolację to raczej tak. To wprowadziły na nowo nasze dzieci,
które chodzą do katolickiego przedszkola. Tam nauczyli ich bardzo ładnych
modlitw:
Panie jezu nasze słonko pobłogosław to jedzonko i Panie jezu nasze życie
pobłogosław nasze picie.

Dzieci to traktują bardzo naturalnie. A NIech będzie pochwalony to zawsze witam
sie z księdzem czy zakonicą, którą spotkam.

[anton1]

Witaj,

Grüss Gott podobnie uzywane jest na Bawarii jako Dzien Dobry. Ale zaochwal sie
ten zwyczaj w tym regionie Niemiec dosc katolicko-konserwatywnym. My w domu
zawsze do posilkow sie modlimy. My, tzn. moja zona i ja, poniewaz nie mamy
dzieci. Nasze modlitwy jednak sa "bezformulkowe" czyli spontaniczne, ale
do "tematu" czyli glownie z prosba o poblogoslawienie posilkow. Korzystajac z
tej okazji traktujemy te modlitwe nie raz jako rodzinna i poszerzamy ja o inne
wytki, modlac sie czasem za innymi lub tez dziekujac za te czy owa rzecz.

Pozdrawiam
Anton

[k_j_z]

witać się tak nie witamy, ale wychodzący żegna się słowami "zostajcie z Bogiem"
zostający w domu odpowiadają "idź z Bogiem", albo odwrotnie (tzn pierwszy ten
który zostaje żegna słowami idź z Bogiem.