pierwsza miłość:))

[kiwwinka]

oczywiście chodzi o miłości naszych dzieci
niektóre zaczynają się już w przedszkolu, koleżeństwo, sympatia, lubienie
takie okreslenia bardziej mi pasują do dziecięcych "miłostek"
wiadomo że dla nich niekiedy bardzo poważna sprawa i naprawdę mocno to
przeżywają, jak im tłumaczycie te sprawy?
przyzwalacie na "chodzenie" w wieku np.12 lat?
dla mnie to naowy temat, ale zaczyna się
więc delikatnie sprowadzam "na ziemię", że ta wielka miłość jeszcze przed nimi
choć kto wie może ta znajomość może przerodzić się w coś więcej,
ciekawa jestm jak Wasze nastoletnie pociechy podchodzą do 1 miłości i jak
podchodzicie do tego Wy?

[isma]

Przewiduje duze wyzwanie )). Bo ja sie pierwszy raz zakochalam, majac lat
dziewietnascie )). W ogole mi sie z trudnoscia w glowie miesci, ze mozna
wczesniej )).

[verdana]

Moje dzieci tez jakoś mało kochliwe. Najstarszy nawet zdecydowanie za mało.

[marzek2]

Jak już pisałam, jestem jeszcze szczęśliwie w okresie ochronnym, bo (na razie)
nasze zdanie ma dla dzieci znaczenie i przyjmują je bez zastrzeżeń.

Ja byłam "kochliwa jak stara mysikrólica" (określenie mojego własnego ojca)
i burza hormonalna rozpoczęła w moim życiu okres nieustannego zakochania.
Właściwie to jak nie byłam w kimś zakochana, źle się czułam Teraz widzę w
tych "miłościach" szukanie tego, czego nie dostałam od ojca, no ale generalnie
sprawy sercowe stanowiły priorytet moich zainteresowań w tym okresie.
I nich by moja mama spróbowała mi wtedy powiedzieć, że "na wielką miłość
przyjdzie jeszcze czas"... odrzuciłabym natychmiast. Dlaczego? Ano dlatego, że
ja w tym wieku byłam NAPRAWDĘ przekonana, że my ze sobą to już do końca i w
ogóle... Może dlatego, że moja mama za mało mi tłumaczyła? A może dlatego, że po
prostu byłam upartą kozą i robiłam co chciałam...

Już kiedyś pisałam o tym, że te właśnie doświadczenie sercowe nie są rzeczą, z
której jestem dumna, a wielka licealna miłość zostawiła na mnie wiele ran, które
uleczył dopiero Bóg. I takich doświadczeń wolałabym moim córkom oszczędzić.
Wcale nie uważam, że te kolejne znajomości jakoś szczególnie mnie wzbogaciły,
nauczyły czegoś, bez czego nie mogłabym się obejść potem, gdy przyszedł czas na
poważne wybory.

Dla mnie idelna jest sytuacja, gdy zakochiwać się na poważnie zaczyna wtedy, gdy
można już zakończyć tą znajomość małżeństwem (czyli w wieku co najmmniej 18-19
lat w przypadku dziewczyny powiedzmy).
Jeśli ktoś zaczyna się poważnie interesować płcią przeciwną dużo wcześniej, to
sorry, krew nie woda... Myślę, że łatwiej czekać do ślubu gdy trwa to rok,dwa a
nie 10 (jeśli ktoś zaczyna "na poważnie" mając np 12 lat).
Na pewno będzie trudno, bo otoczenie promuje coś zupełnie innego - "jeśli tego
chcesz, to znaczy że to jest dobre dla ciebie i tym podobne slogany".
Na pewno będę z dziewczynami dużo rozmawiać, mam parę bolesnych doświadczeń i
jeśli przyjdzie co do czego trzeba będzie zejść z piedestału i przyznać się do
paru błędów... co mam nadzieję zachęci je do tego, by takich błędów NIE
popełniać. No i jasne, że taka sytuacja może zajść wtedy, gdy będę dla mich
wtedy nadal kimś, z kogo zdaniem będą się choć trochę liczyć.

Miłostki przedszkolne traktowałabym może trochę pobłażliwie, na zasadzie
"przejdzie i minie" choć z drugiej strony nie zamierzam popierać obcałowywania
mojej córki przez niejakiego Marcina

Być może jestem zbyt surowa, może i dlatego, że akurat w moim życiu nadmiar
swobody obyczajowej zbytnio mi się nie przysłużył.

[mama_kasia]

Mam nadzieję, że zbyt szybko się nie zacznie. Dla syna
(10 lat) dziwewczyny to w dalszym ciągu UFO (tak o nich mówi).
Bardzo lubi kuzynkę, która chodzi z nim do klasy. Myślę, że
to może jakoś ułatwić późniejsze ewentualne kontakty z
dziewczynami. A może nie?

Inaczej z dziewczynkami. 7-latka mówi o tym, że ma narzeczonego,
ale tylko tak sobie wyobraża, że ma - no bo jej najlepsza
koleżanka z zerówki to oficjalnie ma. Nawet się z nim całuje
w ubikacji, co córka powiedziała mi z lekkim zażenowaniem. Jak to
będzie?

Mam nadzieję, że jakoś sobie poradzimy...

[minerwamcg]

Ja kiedy miałam 12 lat na kolegów z klasy patrzyłam z pogardliwą wyższością,
kochałam się natomiast na zabój w niejakim Kmicicu Andrzeju, chorążym
orszańskim. O krótki pysk wyprzedzał Hana Solo i Old Shatterhanda.

[magdalaena1977]

kiwwinka napisała:
> że ta wielka miłość jeszcze przed nimi

Zastanów się co mówisz. Mnie też całymi latami mówiono ( i to z róznych źródeł
łacznie z katechezą i Filipinką), że miłość nie przychodzi w dzieciństwie, tylko
już w dorosłości (młodej). Że mam czas. Że najważniejsza nauka. Żebym się nie
starała na siłę, bo to samo przyjdzie w swoim czasie itp.

A nie przyszło.
A ja sobie nie mogę darować tych lat , kiedy wierzyłam , że wystarczy skupić się
na nauce i spokojnie poczekać.

[utka]

he, he ...

moje dziecko jeszcze za male na TE sprawy
choc juz pierwsza pascynajce plcia odmienna mamy - z ust malej nie shcodzi ...
ujek anio ...
jak sie wda we mnie, to tez zacznie wczesnie, bo ja to jak Marzek w tym
wzgledzie ...

juz w przedszkolu z najladniejszym chlopakiem w grupie starszakow
przyrzekalismy sobie wielka milosc zakonczona malzenstwem ...

potem byl nastepny 'ukochany' w klasie pierwszej ... teraz powszechnie
szanownay misjonarz ...

no ale w klasie drugiej podczas jakiejs akademii wpadl mi w oko pewnien chlopak
przebrany za indianina i ....... ta fascynacja owym chlopcem z roznymi 'uspami
i downami" trwa do dnia dzisiejszego. Teraz wspolnie juz zachwycamy sie nasza
coreczka ...

Nie pamietam zeby rodzice kiedykolwiek ze mna rozmawiali o tych
moich 'milosciach' i probowali mi je wybijac z glowy.

[mama_kasia]

Utka, czy ja dobrze zrozumiałam... Poznałaś męża w drugiej klasie
szkoły podstawowej? Czy w średniej to było?

Mamo Kasiu

[utka]

Dobrze rozumialas ... ja bylam w drugiej podstawowej a on w szostej ...
Wtedy go po raz pierwszy zauwazylam, niewiele pozniej zaczelam sie w nim
podkochiwac, coraz mocniej i mocniej no i tak sie to ciagnieeeeee .......
dzis oczywiscie uczucie dojrzalsze ...
to po prostu milosc mego zycia ...
choc takie wczesne zakochanie wcale nie znaczy, ze po drodze innych fascynacji
nie mialam

[marzek2]

A wiesz Utka, to fajnie Ja bym tak chciała. Jak już ktoś, to od razu TEN.
W sumie to już prawie podpisaliśmy kontrakt małżeński z jedymi znajomomi, ale
nam wycięli numer i emigrują do Irlandii A takiego fajnego syna mają...
Ale nic to, dorobi się i wróci na białym koniu po moją Zuzę (no może wrócić
biały mercem ))
A tak poważnie to czasem ze strachem się zastanawiam, co to będzie, gdy moim
córom spodoba się ten sam chłopak? Przy różnicy wieku niecałe 2 lata jest to
możliwe...

[anndelumester]

Moj syn, całkiem niedawno, siedząc na nocniku przed kąpielą, wyznal męzowi ze
chyba sie zakochał. Na pytanie w kim odpowiedzial - w Kopciuszku x (imie
koleżanki).
Moj mąz tłumiąc smiech (bo dziecko jask "sie zastanawia" to jest bardzo
komicznie "powazne " spytal co to znaczy zakochał, a mały , że ona mu sie tak
bardzo, bardzo podoba. ) Ja wiem, że to efekt bajek , a szczegolnie
słuchanego z plyty w kołko Kopciuszka, ale zeby już ???????????????
W maluchach????????????

[kiwwinka]

to bardzo pocieszne jak 4 latek z poważną miną oznajmia nam że ma "dziewcynę"
z uśmiechem wspominam te przedszkolne lata mojej córci i zastanawianie się:
Mateusz czy Szymek??...Szymek! bo ma rolki! ))
teraz sprawy zaczynają być delikatniejsze bo druga córka 12 latka wchodzi w
okres dojrzewania i zastanawia się czy ktośbędzie chciał dziewczynę na wózku?...
dlatego każdy przejaw sympatii chłopaka jest dla niej jak wyznanie o dozgonnej
miłości
to wynika też z poczucia niskiej wartości po doświadczeniach dzieciństwa w DD,
ale nad tym pracujemy
w tych sprawach bardzo ważne jest aby sie cenić
zwłaszcza dziewczynki aby miały poczucie własnej wartości i nie skupiały się na
kompleksach bo jakiś chłopak może to wykorzystać