prawo do intymności

[mader1]

Zapewne wszyscy się zgadzamy, że takie prawo mają też nasze dzieci. Te
mniejsze i te już całkiem duże. Jest ono coraz większe, czy ciągle takie
samo ? Rozmawiałam ze swoją Przyjaciółką o nastolatkach i ich prawie do
własnych spraw i problemów, o których mogą nie wiedzieć rodzice. Zgadzałyśmy
się. Ale nagle, rozmawiając o pewnej konkretnej sytuacji gimnazjalisty,
którego mama przejrzała osobiste rzeczy - w tym korespondencję - bez zgody w
związku z uzasadnionym podejrzeniem, że moze być w sytuacji niebezpiecznej (
okazało się, że to prawda) okazało się, że mamy inne zdanie. Jak myślicie,
czy takie prawo jest bezwzględne - tzn. niezależne od okolicznośći, czy w
pewnych, skrajnych przypadkach rodzic może je naruszyć ? Ciekawa jestem
Waszego zdania.

[barbie-torun]

naruszyc można w skrajnych przypadkach jak
podejrzenie o narkotyki, wagary, kradzież

W stanie wyższej konieczności wolno nawet zabić

[a_weasley]

mader1 napisała:

> Jak myślicie, czy takie prawo jest bezwzględne - tzn. niezależne
> od okolicznośći, czy w pewnych, skrajnych przypadkach rodzic
> może je naruszyć?

Nie ma chyba takiego prawa, którego nie godziłoby się, zgoła nie trzeba by
naruszyć w ekstremalnym przypadku. Tyle, że on musi być naprawdę ekstremalny. A
z tego, co słyszę, to większość rodziców interpretuje takie stany wyższej
konieczności bardzo szeroko i raczej nie trzeba by próby samobójczej,
wystarczyłoby zagrożenie jedynką na okres...

[mader1]

a_weasley napisał:


bardzo szeroko i raczej nie trzeba by próby samobójczej,
> wystarczyłoby zagrożenie jedynką na okres...

No to jest wyraźne naruszenie prawa, bo nie wiem, co ma korespondencja czy
zawartość teczki do jedynki )))

Nie mówiłem o prawie, tylko o etyce

[a_weasley]

Są rzeczy oczywiście niedopuszczalne, którymi prawo karne się nie zajmuje (np.
zdrada małżeńska). Są też ewidentne przestępstwa moralnie obojętne (np.
fałszowanie podpisu męża na czeku za jego wiedzą i zgodą). Mnie obchodzi raczej
to, co jest lub nie jest słuszne, niż to, co jest albo nie jest karalne.
Nawiasem mówiąc, grzebanie w teczce nie jest karalne, a naruszenie tajemnicy
korespondencji jest ścigane z oskarżenia prywatnego, czyli w przypadku
nieletniego musieliby wnieść skargę... rodzice.

[mader1]

ja też. Jeżeli zatutyłowałam wątek : prawo do intymności, to nie po to, by
rozpatrywać prawne konsekwencje czynu, sposoby zaskarżania itd - bo nie
umieszczałabym go tu Chodzi mi raczej o etykę, o prawo naturalne wypływające
z godności osoby. Termin " naruszenie prawa" nie jest stosowany li tylko w
prawie karnym, cywilnym, administracyjnym, choć brzmi poważnie
Oczywiście, że na tym forum często gadamy o czynach, które jakoś wymykają się
prawu pozytywnemu.

[mamalgosia]

Trudny temat. I przepraszam, ze wepcham się tu z nieco innym problemem, a
właściwie z prośbą o poradę.
Sytuacja jest następująca: Wyobraź sobie, że dowiadujesz się, że dziecko Twojej
siostry pali papierosy i wagaruje. Ma lat 16, dziewczyna, znasz ją od
urodzenia, bardzo się lubicie, dotychczas logiczna, niesprawiająca kłopotów.
Siostra i jej mąż też w porządku. Rozmawiasz z dziewczyną, ona obiecuje
poprawę, prosi żeby nie mówić o tym rodzicom.
Mówsz?
Wydaje sie, że nie mówić - jak powiesz, to przestanie Ci ufać i już zupełnie
nie będzie nad nią kontroli.
Z drugiej strony: czy rodzice nie mają prawa wiedzieć?

[samboraga]

>dziecko Twojej siostry

w mojej rodzinie tę funkcję 'życzliwego przyjaciela domu' za bujnej młodości
mojego brata pełniła nasza...babcia
powstrzymała kilka głupot, o których moi rodzice dowiedzieli sie dopiero
niedawno - a jak ich znam, gdyby wiedzieli, to w gorącej 'dyskusji' wypaplali by
wszystko)
natomiast rodzice po części wiedzieli, że brat przychodzi zwierzać się do babci,
naciskali czasem babcię, ale babcia milczała jak zaklęta - i chyba dobrze

[maadzik3]

Oczywiscie nie mowic. Jej zyciu to raczej nie grozi. A obietnice dana
niepelnoletniemu mozna lamac? A prawa do prywatnych rozmow nie ma? Dzieci ucza
sie patrzac na nas rowniez lamania lub dotrzymywania danego slowa,
rozpowszechniania lub nie informacji prywatnych itp. itd. Ja na przyklad
swiadomie nic wiecej nie powiem o sobie bliskiej osobie z rodziny (na szczescie
nie chodzi o BARDZO bliska osobe) odkad slyszalam o niej historie o poronieniu
zony znajomego ktora zna od jej matki. A moze nie zyczyli sobie
rozpowszechniania tej informacji? A ona tak laduje na gieldzie. Prywatne
informacje o innych nie sa do rozpowszechniania.
M.

[mader1]

chciałaym wiedzieć, gdyby moje dziecko paliło. Ale z drugiej strony, jeżeli ma
rozsądną starszą osobę, która nad tym czuwa - to chyba dobrze ? Dzieciom rózne
rzeczy przychodzą do głowy - chciałabym o tym jako matka wiedzieć, ale skoro z
jakiś powodów nie mogłabym, to fajnie byłoby, gdyby ktoś rozsądny stał się
powiernikiem
Nie mów, popracuj nad nią jeszcze trochę, daj jej czas. Skoro zwierzyła się
Tobie, to znaczy że sama ma wątpliwości Z drugiej strony uświadom, że
przecież rodzice tak czy inaczej się dowiedzą. A to wyczują papierosy - zapach
dymu, a to wejdą do pokoju, albo przypadkiem zobaczą na ulicy czy koleżanka coś
powie, paczka wypadnie z torby... W normalnie żyjącej rodzinie zbyt długo nie
ukryje się takiego faktu. Rodzicom będzie milej, jak dowiedzą się od niej.
Wtedy możesz trochę stonować ich reakcję.

[mamalgosia]

Też mi sie wydaje, że nie mówić.
To nie jest sytuacja z mojego życia (nawet nie mam siostry), tylko koleżanki i
ona właśnie bardzo się waha, ale na razie nic nie powiedziała. Czeka na tę
obiecaną poprawę. jak nie nastąpi to powie - w końcu obietnica wtedy zostanie
złamana najpierw przez nastolatkę, a jest to umowa wiązana

[alex05012000]

nie będę się specjalnie wypowiadać o prawie do intymności... nastoletnich
dzieci, moje dziecko ma dopiero 6,5 roku.. nota bene ciekawa jestem na czym
konkretnie według was to prawo polega?
chciałam tylko odpisac mader:
"chciałaym wiedzieć, gdyby moje dziecko paliło" - no ja pewnie też...
" drugiej strony uświadom, że przecież rodzice tak czy inaczej się dowiedzą. A
to wyczują papierosy - zapach dymu, a to wejdą do pokoju, albo przypadkiem
zobaczą na ulicy czy koleżanka coś powie, paczka wypadnie z torby... W
normalnie żyjącej rodzinie zbyt długo nie ukryje się takiego faktu" - ano tu
sie nie zgadzam, otóż ja, całe liceum podpalałam papierosy, kupowane wtedy w
pewexie hi,hi... a moi rodzice przeżyli w słodkiej nieświadomości 4 lata,
przeciez nie paliłam w domu! na zapach pomagała guma do żucia, nie nosiłam
paczek petów tylko kilka mądrze schowane w tutkach po cygarach, razem z
długopisami...nooo...chyba że moja rodzina nie była normalnie żyjaca....

[mader1]

no... zawsze trafia się nieprzeciętnie inteligentna sztuka, jako dziecko i w
dodatku potrafi mieć sporo szczęścia )))
Ale jeżeli w dodatku dochodzą wagary, to wydaje mi się, że ryzyko jest spore
jednak
Absolutnie nie zamierzałam tu ubliżać żadnej rodzinie - ani tej, w której
palenie się nie wydało, ani tej w której nakryto dziecko na paleniu.
Ale skoro,Alex, tak pięknie wyrosłaś, to może musiałaś w swoim uporządkowanym
zyciu nastolatki mieć jakiś " element nieposłuszeństwa" dla równowagi ?

[mader1]

To inna sytuacja, nie ta omawiana w pierwszym poście, ale prawdziwa.
Dobrze, że jest facet między nami...
A co jeżeli matka dowiaduje się jej 15 letni syn zaczął spotykać się z
nauczycielką ( mężatką) ? Nagabywany delikatnie i mniej delikatnie , wypiera
się.

[pawlinka]

Piętnastolatek to jeszcze dziecko!
Nawet jeśli się interesuję, tą, ...archeologią))
Rodzice są jego opiekunami i odpowiadają za niego. Chyba tutaj trzeba sporej
delikatności, umiejętności rozmawiania i wytrwałości. Przecież w takim
dzieciaku wszystko się kłębi, emocje, uczucia... czasem moze dobrze jest
pogadać z jakimś psychologiem.

[pawlinka]

Tutaj trzeba działać, to bez wątpienia stan wyjatkowy.

[marzek2]

Oj Pawlinka, uważaj, żeby nas jakiś piętnastolatek nie przeczytał Wiesz
dobrze, że określenie "dziecko" to najgorsza rzecz, jaką można powidzieć o
piętnastolatku!

A teraz poważnie - tak dość skrótowo - uważam, że moje dzieci mają prawo do
intymności. A ja jako ich rodzic mam (dość ograniczone, ale jednak) prawo to
prawo złamać - w bardzo uzasadnionych, indywidualnych przypadkach.

Dlaczego tak uważam? Ano dlatego, że wychowując dziecko nie mamy do czyniania z
miniaturą dorosłego, która dziwnym zrządzeniem losu jest pod naszą kontrolą, ale
z dzieckiem. Z kimś, kto się jeszcze kształtuje, kogo dojrzałość dojrzewa że tak
powiem W którym to procesie mamy ogromną odpowiedzialność uczestniczyć i z
Bożą pomocą być może mieć na niego jakiś wpływ...

Ostatnio miałam ciekawę rozmowę z Zuzią, poszło o to, że ona mówiła do mnie
troszkę niegrzecznie. Może niegrzecznie to za dużo powiedziane, ale troszkę
obcesowo. I teraz tak - ja czasami zwracam się do dzieci krótkimi hasłami typu
"Zuzia, kolacja!", albo "Mika, łóżko" - bo w ich zabieganiu łatwiej im czasem
zapamiętać proste hasła. Zanim ja bym skończyła zdanie "Zuziu, proszę Cię,
przyjdź na kolację, która jest gotowa" - uwaga mojej Zuzi byłaby już baaardzo
daleko od tego zdania No więc czasem tak do nich mówię, staram się to mówić
grzecznie, nie zawsze wychodzi, wiadomo, nawet nie wiem, czy tego w jakimś
poradniku dla rodziców nie polecali

Ale teraz z drugą stronę - czy w porządku jest, gdy moje dzieci przychodzą do
mnie i mówią "mama, pić!" rozkazującym tonem? Chyba nie... Gdyby miały rok i
byłoby to wszystko na co je stać słownie - ok. Ale są już dużymi dziewczynkami i
nie muszą mówić do mamy prostymi komunikatami, bo mama zapomni Tak im to
wytłumaczyłam, bo uważam, że mimo mojego absolutnego obowiązku szanowania dzieci
i pokory wobec nich, stoję jednak na innej pozycji jako rodzic, mam w związku z
tą rolą jakieś obowiązki, ale też i jakieś prawa wobec dzieci.

Odnośnie sytuacji opisanej przez Samboragę - zgadzam się z Mader. Nie tracić
zaufania, którym Cię dziewczyna obdarzyła i życzliwie trzymać rękę na pulsie

15latek

[mamalgosia]

W większości to już nie jest dziecko, o bynajmniej. Uczuciowo słaby i
intelektualnie jeszcze niewyrobiony, ale cieleśnie to już mocno hej do przodu.
Ojeju, co ja się napatrzyłam na takich młodzieńców z pierwszej licealnej

[pawlinka]

utrzymuję nadal, że to dziecko, no dobra młodzieniec, ale bardzo młody.
Cieleśnie do przodu, ale tylko cieleśnie. Nie sądzę, żeby nauczycielka
spotykająca się z nim, była w porządku. Przecież tutaj można bardzo skrzywdzić
tego chłopaka i siebie! A może ja się za dużo filmów amerykańskich naoglądałam?

[mader1]

mam takie samo zdanie , co ty , Pawlinko.
Jednak z tego,co zrozumiałam psycholog nie wchodzi w grę, bo ten...
młodzieniec nie chce o niczym rozmawiać.
"Nie ma sprawy".
A dla matki on jest i nie jest dzieckiem. Jest zdezorientowana i nie wie, jak
daleko ma sięgać w swojej ... hm... inwigilacji.

[pawlinka]

Mówiąc o psychologu, miałam na myśli matkę dziecka.
Myślę, że ja na miejscu rzeczonego rodzica pewnie spotkałabym się z tą panią.
To jest sytuacja niebezpieczna i obowiązkiem rodzica jest interweniować! musi
wiedzieć, jaki jest charakter takich spotkań.

[mamalgosia]

a jeżeli nie z mężatką?

[mader1]

zagalopowałam się pisząc o konkretnej sytuacji.
Po prostu mama nie wie, co robić... może już zresztą postanowiła.

[joanka741]

A ja uważam że wolno, bo to jest NASZE dziecko i jesteśmy za nie
odpowiedzialne. Oczywiście to chodzi mi o drastczne przypadki a nie o 1 na
półrocze.
O 1 mam nadzieje ze powie mi samo..........

[joanka741]

Jeszcze dopiszę ze np jeśli chodzi o papierosy to skoro, 4 lata rodzice nie
wyczuli to sami musieli palić, a przynajmniej 1 z nich, bo niestety ale zapach
papierosów z ust jest tak silny ze nawet umycie zebów nie pomoze, a najgorzej
smierdza włosy...... bleeeeeeeee i ubrania).
Co do kontaktów z Panią nauczycielka od archeologii) to skąd podejrzenia ze
ona akurat archeologie prezentuje???
Jeżeli to jest tak poważna s[prawa to juz podlega pod prokuratora..........
Z tym ze jest to tak intymne że może ujawnienie zrobic wiele zła temu
chłopakowi.
I najwazniejsze pytanie co do prawa do intymności......
Co zrobimy z naszą wiedzą....?
Jeżeli przyznamy sie dziecku do przeczytania pamietnika, to zranimy jego
uczucia.
Jeżeli dowiemy sie z tej ciekawej lektury, o jakiejs strasznej sprawie która
dotyczy nasze dziecko, powiemy że przeczytalismy i źle zareagujemy to jego
zayfanie do nas w skali od 1do 100 bedzie sie równało -100.
jeżeli nie zareagujemy też żle.
Uważam cały czas, że mam prawo zerknać, ale sama nie wiem co zrobić z tą wiedzą.
Znam przypadek gdzie przeczytanie pamietnika, gdzie była opisana próba gwałtu
nic nie przyniosła.
Mama powiedziałą dziecku, dziewczyna sie zacięła, a mama zostawiła sprawę.
Teraz patrząc na to powinna troszke inaczej zareagować........
Może niepotrzebnie mówiła że przeczytała , skoro nie pomogła w zaden sposób....
jeżeli tylko chcemy wiedzieć , a nic nie robić.. to lepiej nie mówić........

[pawlinka]

Jasne, może archeologii nie prezentować, Joanko Ale to jej nie rozgrzesza.

Dobre pytanie: co zrobić z tą wiedzą? Myślę, że jeśli mamy dobry kontakt z
dzieckiem, to rozmowa jest tutaj najważniejsza, ale i najtrudniejsza. A po
zachowaniu dziecka też można wywnioskować, że coś się dzieje, coś przeżywa. Czy
ten pamiętnik koniecznie jest jedynym źródłem wiedzy o życiu dziecka?

[pawlinka]

Kilka miesięcy temu byłam na spotkaniu informacyjnym z psychologami pracującymi
z dziećmi bioracymi narkotyki. Na to spotkanie zostali zaproszeni też rodzice
gimnazjalistów. Dowiedzieliśmy się, co robią dzieci, żeby ukryć fakt, że są pod
wpływem narkotyku. Są sposoby, jest ich wiele((

do pawlinki

[samboraga]

zajrzyj na priv

[mader1]

a ja, mimo iż uważam, że w uzasadnionych, niebezpiecznych dla dziecka
sytuacjach mogę przeczytać - zadaję sobie inne pytanie : jeżeli, jeżeli po
zdobyciu tej wiedzy, że dziecku coś zagraża nie zamierzam NIC z tym zrobić, po
co mam czytać ?
po co mi wtedy ta wiedza ?