Relacje rodzinne...

[addria]

Czym jest dla Was rodzina ? Posiadacie jakąś własną definicję rodziny?

Czy macie jakieś (powiedzmy) idealne wyobrażenia jak powinny się relacje
rodzinne układać?

Zauważyłam, że teraz panuje moda na zupełną niezależność dorosłych dzieci od
rodziców. I dobrze, nawet bardzo dobrze, tylko że mam wrażenie, że gdzieś w
tym wszystkim zatraca się właśnie dawny sens rodziny, specyficznej bliskości
i szczególnej więzi.
Ostatnio na emamie był wątek zapoczątkowany przez panią redaktor z Dziecka,
pt. "Nowoczesne babcie", z którego wynikało, że nawoczesna babcia to taka,
która nie zajmuje się w ogóle wnukami (i nie chodzi tu o pełnoetetową pomoc,
ale opiekę od czasu do czasu, np. dla odciążenia dzieci lub w sytuacji
kryzysowej), żyje swoim życiem i nie można liczyć na jej jakąkolwiek pomoc (w
sensie nie wypada, bo to wyzysk), no bo ona wreszcie chce zająć się sobą. I
taka postawa jest teraz na topie.
Żeby była jasność, IMO każdy ma prawo do własnego życia, a dzieci dorosłe
powinny liczyć przede wszystkim na siebie, ale... Czy w tak uproszczonym
schemacie rodzinnym nie ma pułapki egoizmu, zaniku uczuć, więzi? Czy
uważacie, że rodzina (na linii: rodzice-dzieci-teściowie, czyli najbliższa)
nie może liczyć na swoją pomoc w sytacjach choćby ekstremalnych (np. żona w
szpitalu, mąż zostaje sam z trójką dzieci, a mama/teściowa nie chce pomóc, bo
mam ważniejsze sprawy)? Czy dopuszczalne są np. sytuacje, gdzie babcia
deklaruje dobrowolną pomoc, a potem mówi "sorry Gregory, ale coś mi wypadło"
(bo ma prawo do własnego życia)? No i poprzez analogię, a kiedy babcia czy
dziadek będą już naprawdę starzy i zniedołężniali, to czy dzieci będą mogły z
moralnym spokojem oddać ich do tzw. domu starców, no bo przecież ich życie
też nie może ulec zakłóceniu przez podjęcie regularnej opieki nad staruszkiem?

Jak postrzegacie relacje rodzinne we współczesnym świecie?

[k_j_z]

nie wiem, jak wyglądają w świecie, wiem, że w moim otoczeniu nie przyszłoby do głowy nie zajmować się starym dziadkiem czy babcią i na odwrót.
Żałuję tylko, że moja rodzina trochę za mało podobna do tych z Jeżycjady, ale wszystko do zrobienia być może...

[minerwamcg]

> Żałuję tylko, że moja rodzina trochę za mało podobna do tych z Jeżycjady, ale
> wszystko do zrobienia być może..

jeżeli chodzi o Borejków, to dziękuj Bogu, że nie jest Po lekturze "Czarnej
polewki" zastanawiam się, gdzie się podziała ta sympatyczna i pełna akceptacji
rodzina. Zastąpiła ją jakaś wściekle nietoleracyjna klika intelektualistów
wąsko wyspecjalizowanych w patrzeniu na bliźnich swoich jak na tłuste plamy, i
kompletnie nie dostrzegających kłopotów i cierpień swoich członków.

[samboraga]

> jeżeli chodzi o Borejków, to dziękuj Bogu, że nie jest Po lekturze "Czarnej
> polewki" zastanawiam się, gdzie się podziała ta sympatyczna i pełna akceptacji
> rodzina.

ja też lubiłam BOrejków, ale...ta akceptacja, tolerancja to jest tylko w jedną
stronę) Borejkowie nie 'dzielą' się dziećmi, wnukami, ruch jest tylko w jedną
stronę, tylko jedna rodzina jest dobra, ciepła, wspierająca...nie ma problemu 'w
zeszłą Wigilię byliście u teściów to w tym roku do nas, prawda?' (należałoby
zrobić grafuik na całe życie chyab, żeby nie wpaść na rafy kto/gdzie/kiedy/u
kogo...
nie mam oczywiście pretensji do konstrukcji książki, ale rozumiecie...

z drugiej strony nawiazując do głównego tematu - nie wyobrażam sobie takich
stosunków jak u mojej kuzynki za oceanem - jej teściowie przychodzą do swojej
wnuczki w niedzielę na ok. 30 - 40 mmin., piją kawę z rodzicami, małą zajmuje
się wynmajęta na ten czas opiekunka, w pewnym momencie pada sygnął, że teraz
dziecko ma przyjść do salonu przywitać się z dziadkami...dziecko wchodzi z
opiekunką, dyga, mówi wierszyk, odpowiada na dwa-trzy pytania i opiekunka je
wyprowadza, wizyta skończona...(( mnie zaszokowało, jakbym nie usłyszała z
pierwszej ręki to bym nie uwierzyła...
a na poprawne i satysfakcjonujkące dla wszystkich stron stosunki - na razie nie
mam pomysłu

[marzek2]

Hmmm też się zaczęłam zastanawiać, jak to ze mną i moimi dziećmi za ładnych parę
lat.

W moim postrzeganiu rodziny chyba coś się jednak zmieniło po wyjściu za mąż. A
wcześniej dużo się zmieniło, gdy zmieniły się mój światopogląd, jakoś trudniej
dogadywać się z mamą, gdy okazuje się, że zależy nam na innych sprawach, że
ustawiamy życie wg czegoś innego...

Pamiętam jakąś bardzo trudną sytuację z mojej pierwszej ciąży, gdy okazało się,
że jest zagrożona. Zamknęłam się w domu i nie chciałam rozmawiać z nikim innym,
tylko z mężem. Wiem, że moją mamę trochę to nawet zraniło, nie mogła zrozumieć,
ale ja naprawdę chciałam rozmawiać z częścią naszej jedności, czyli z mężem.

A gdy moje dzieci odejdą z domu, chciałabym takiej ciepłej troski o siebie
nawzajem, ale nie oszukujmy się, z dorosłymi dziećmi będzie już inaczej... Myślę
że w przypadku moim i mojej mamy znaczenie ma różnica poglądów w wielu ważnych
życiowych sprawach, przyznam, że jakoś nie mogę tego "przełknąć". KOcham ją,
staram się troszczyć, ale "porozumienia dusz" niestety nie ma

[maadzik3]

Podstawa wszelkich relacji miedzyludzkich na tym swiecie powinien byc konsensus
zainteresowanych, ale oczywiscie to temat rzeka. Rodzina - dla mnie podstawa
relacji rodzinnych powinna byc przede wszystkim milosc - odpowiedzialna,
swiadoma, pielegnowana i omawianie wszelkich spraw dot. tych relacji az do
osiagniecia konsensusu, omawianie w duchu troski o innych czlonkow rodziny bez
rezygnacji z siebie. nie mam standardowych recept, IMO nie istnieja... Natomiast
wierze (i czesto sprawdzam) ze milosc, troska o druga osobe i rozmowa, relacje
partnerskie sprawdzaja sie. Rodzine budujemy dzien po dniu, w milosci i
szacunku. I gdy tak jest rozwiazanie problemow (ktore jakos tez zawsze sa)
zawsze sie znajdzie - bez poczucia czyjejs krzywdy. Nawet gdy sa to rozwiazania
niestandardowe))) No i jestem wrogiem i egoizmu i skrajnego altruizmu
(meczennictwa), zreszta one sa bardzo zblizone do siebie)))
Magda

[addria]

No tak, jeszcze się taki nie urodził, co by wszystkim dogodził Wiem, że nie
da się tak, by wszystko układało się perfect. Wiem, że nie ma standardowych
recept, może nie umiem dokładnie napisać o co mi chodzi (no przyznam, że czasem
mam z tym pewien problem , ale chodzi mi o to, że jakoś nie potrafię
zaakceptować modelu rodziny "od święta", gdzie generalnie brakuje jakiejś
moralnej odpowiedzialności za swoich członków, w imię własnego wygodnictwa (bo
mi się należy, bo nie muszę, itp). Oczywiście nie chodzi mi o męczennictwo,
całkowite poświęcenie się innym np. kosztem własnego zdrowia, czy innych
bliskich, nie. Po prostu jakoś buntuję się na ten trend zupełnej niezależności,
dzieci od rodziców i rodziców od dzieci, czyli każdy niech żyje własnym życiem.
Nikt nie ma prawa niczego oczekiwać, o nic poprosić, czegoś nawet powięcić,
brakuje autentycznej troski i empatii. Wtedy relacje stają się jakiś takie
wyłącznie powierzchowne... A może tak powinno być? Może to ja mam jakieś dziwne
wyobrażenia rodziny...

[zuzanna56]

Może jestem dziwna, ale nie mam potrzeby spotykać się z rodzicami i teściową
np. co niedzielę na obiedzie. Dla mnie najbliższa rodzina to mój mąż i dzieci.
Z rodzicami jestem w dobrych relacjach ale tak trochę na odległość.

[addria]

> Może jestem dziwna, ale nie mam potrzeby spotykać się z rodzicami i teściową
> np. co niedzielę na obiedzie. Dla mnie najbliższa rodzina to mój mąż i dzieci.

Każdy oczywiście może mieć swoje zdanie i nikt nie musi być z tego powodu
dziwny
Ale... jeśli mogę zadać Ci pytanie (może być i retoryczne , to dzieci
pozostaną Twoją najbliższą rodziną również jak dorosną, prawda? A co, jeśli
dzieci założą rodziny, będą miały swoje dzieci i powiedzą (hipotetycznie), że
Ty nie należysz już do ich najbliższej rodziny i nie odczuwają potrzeby
kontynuowania bliższych kontaktów z Tobą? Nie będzie Ci przykro? Bo mnie by
było...

[maadzik3]

Tak prywatnie i osobiscie to sie z Toba Addriu zgadzam. Tez trudno mi wyobrazic
sobie brak relacji bliskich traktowany jako normę - bardziej to wtedy grupa
kolezenska niz rodzina. Ale ludzie maja rozne potrzeby emocjonalne i rozny -
czasem bolesny - bagaz doswiadczen. Dlatego ja cholernie nie lubie oceniac.
Piszac ze dla mnie podstawa jest milosc zgadzam sie z Twoim stanowiskiem -
milosc to nie widzenie tylko wlasnej wygody, rozwoju, wlasnego zycia. Wiec w
moim odczuciu masz racje, ale nie potrafie i przezde wszystkim nie chce oceniac
"trendu" bo kazdy przypadek wiezi rodzinnych to odrebny kosmos. Wiem jedno -
kochajacej madrze, pelnej ciepla rodziny zycze kazdemu bo to skarb, ale zarazem
to stwierdzenie to truizm )))
magda

[addria]

maadzik3 napisała:

> Tak prywatnie i osobiscie to sie z Toba Addriu zgadzam. Tez trudno mi
wyobrazic
> sobie brak relacji bliskich traktowany jako normę - bardziej to wtedy grupa
> kolezenska niz rodzina. Ale ludzie maja rozne potrzeby emocjonalne i rozny -
> czasem bolesny - bagaz doswiadczen. Dlatego ja cholernie nie lubie oceniac.
> Piszac ze dla mnie podstawa jest milosc zgadzam sie z Twoim stanowiskiem -
> milosc to nie widzenie tylko wlasnej wygody, rozwoju, wlasnego zycia. Wiec w
> moim odczuciu masz racje, ale nie potrafie i przezde wszystkim nie chce
oceniac
> "trendu" bo kazdy przypadek wiezi rodzinnych to odrebny kosmos. Wiem jedno -
> kochajacej madrze, pelnej ciepla rodziny zycze kazdemu bo to skarb, ale
zarazem
> to stwierdzenie to truizm )))
> magda

No cóż, zgadzam się z Tobą. Oczywiście, ja nie oceniam, tylko obserwuję pewną
tendencję i nie bardzo mi ona odpowiada. Ale może jestem zbytnią idealistką
W każdym razie dołączam się do powyższych życzeń ))

[zuzanna56]

Addria
Też o tym myślałam i jestem zupełnie świadoma tego że za 20 lat mogę mieć
rzadki kontakt z moimi dziecmi. Ale ja chcę żeby one nie były ode mnie
uzależnione i zeby potrafiły zyć na własny rachunek bo w końcu wychowujemy
dzieci po to aby nas opuściły...tak w Biblii napisano.

Może źle się wyraziłam. Mieszkam całkiem niedaleko moich rodziców i teściowej,
która od wielu lat jest wdową. Moi rodzice są u mnie 3 razy w tygodniu średnio
7 godzin w tygodniu a teściowa mniej, dwa razy po 1 godzinie. Pomagają mi w ten
sposób ze odprowadzają córke do przedszkola i odbierają ją. Ja w tym czasie
jestem w pracy. Ciesze się bardzo że mam taka pomoc i jestem im wdzięczna.
Ale zwykle mijamy się w drzwiach i mało ze soba rozmawiamy. Oczywiście czasami
spotykamy się, zawsze razem wszyscy spędzamy święta, urodziny itp.

Czuję trochę żalu do moich rodziców za pewne sprawy i może dlatego nasz kontakt
jest taki trochę powierzchowny.
Dawno temu dwa razy ( w przeciągu kilku lat ) prosilismy rodziców o pozyczkę (
niewielką ) na zakup mieszkania i nam odmówili bo nie chcieli stracić
oprocentowania na koncie. Oni są dość mocno przywiązani do swoich pieniędzy i
to jest problem. Dla nich bo ja sobie od 15 lat radze sama.

[zuzanna56]

Ale mimo to jest dla mnie oczywiste że jeśli będa potrzebować pomocy, to na
pewno im pomogę.

[addria]

Tak gwoli wyjaśnienia, to chcę podkreślić, że nie chodzi mi o uzależnienie
dzieci od rodziców, czy życia na ich garnuszku, ani o ubezwłasnowolnienie
rodziców poprzez ciągłą pomoc dzieciom, nie chodzi mi też o spełnianie
zachcianek rodziców, bo dorosłe dzieci powinny im pomagać. To są już pewne
patologie, a mnie chodzi o te cora częściej zaginione dzisiaj prawdziwe więzi
rodzinne, autentyczną troskę, poczucie odpowiedzialności za dobro innych. Ot,
takie coś żeby np. oprocentowanie na koncie nie było dobrem wyższym od
ofiarowania dzieciom pomocy, kiedy są w potrzebie...

Niestety, zdaję sobie sprawę, że negatywne stosunki i chłodne relacje prawie w
każdej rodzinie są często podszyte dramatami, konfliktami, żalami,
nieporozumieniami, czasem brakiem szczerości, nieumiejętnością komunikacji...
Moja też nie jest wcale idealna...

Dziękuję Zuzanno za Twoją osobistą odpowiedź. Pozdrawiam serdecznie

[zuzanna56]

No cóż, moi rodzice i teściowa nie są typowymi polskimi rodzicami, którzy
kupują wnukom prezenty, a własnym dzieciom oddaliby ostatni grosz, żeby dołozyć
im do kupna mieszkania czy samochodu. Ja tez nigdy tego nie oczekiwałam. Byłam
dumna z siebie że w dość młodym wieku potrafię sama sobie poradzić finansowo,
studiując przy tym. Nigdy nie oczekiwaliśmy od rodziców, że nam coś dadzą.
Chodziło tylko o drobną pożyczkę.

Jeszcze inny przykład. Ileś tam lat temu moi rodzice kupili sobie drugie,
bardzo ładne mieszkanie. My w tym czasie mielismy swoje, duzo mniejsze, ale
własne. Po jakimś czasie pomyśleliśmy sobie że może pożyczylibyśmy od rodziców
ich stare mieszkanie ( trzypokojowe ), płacilibysmy za nie czynsz, a nasze
sprzedalibyśmy i zaczęlibyśmy budowę domu. Miało to trwać około roku. Niestety
rodzice obliczyli sobie ile płacą im za wynajem lokatorzy...

Było jeszcze kilka takich sytuacji z teściową i rodzicami ale nie ma sensu o
tym pisać.
Różne sa polskie rodziny i różne między nimi relacje. Mimo wszystko to są moi
rodzice, kocham ich takimi, jacy są tylko czasem przy okazji czyjejś wypowiedzi
przypomina mi sie przeszłość.

[tres_ka]

Wydaje mi się, że to nie jest moda, tylko konsekwencja czegoś, co zrobili nasi
rodzice. Nie wyobrażam sobie, żeby w rodzinie, w której relacje rodziców z
dziećmi są dobre, jest miłość, więź, miała miejsce taka sytuacja. Dziś świat
jest taki, że rodzice mają coraz mniej czasu dla dzieci, dla rodziny. Można coś
przegapić, a potem nie da się tego nadrobić. Dziecko, dla którego rodzice nie
mieli czasu, nie rozmawiali z nim tyle ile trzeba, nie będzie związane z
rodzicami, będzie żyło po swojemu. I w sytuacji, gdy rodzice będą starzy, trudno
dziecku będzie zająć się nimi.

[isma]

A, wlasnie chyba to jest troche bardziej skomplikowane. To
niezupelnie jest "wymiana wzajemnych swiadczen".

Otoz w moim domu rodzinnym nigdy nie bylo pajdokracji. Dziecko,
czyli ja, wiedzialo, ze powinno sobie, na miare swoich mozliwosci,
radzic. I ze, oczywiscie, moze liczyc na pomoc, ale najpierw powinno
sprobowac na wlasna reke. Ale Rodzice mieli dla mnie czas,
rozmawiali ze mna - o tym, o czym chcialam rozmawiac. Bylam
jedynaczka, ale nie czulam, zeby swiat sie wokol mnie krecil - tak
jak rozmawiali duzo ze soba, tak i rozmawiali ze mna, jak spedzali
duzo czasu razem, to i spedzali go ze mna, jak kazde z ich czytalo
swoja ksiazke/gazete przy jedzeniu, tak i ja czytalam...

Natomiast zawsze w domu otaczalo sie szacunkiem i opieka chorych i
zniedoleznialych - na co nie bez wplywu byl oczywiscie fakt, ze moj
Tata od dziecinstwa jest ciezko chory na astme (parenascie
reanimacji na koncie, te klimaty). Jedyny "klosz" jaki wobec mnie
stosowano, byl z klucza zdrowotnego wlasnie, czemu zawdzieczam np.
ze nie wpadlam na pomysl cpania - przekaz o szkodliwosci byl
wystarczajacy )).

I otoz ja moich Rodzicow uwielbiam. Nie moglabym miec lepszych. Dali
mi (razem z moja sp. Babcia) cos niewyobrazalnie cenego: wiare w
siebie. Pozwolili mi, jako niespelna szesnastolatce, wyprowadzic sie
z domu (upewniwszy sie wprzody, ze nic nie grozi mojemu
bezpieczenstwu, i ze zarabiam na siebie korepetycjami przynajmniej
na tyle, zebym z glodu nie umarla). Ba, dzielnie odpierali
zniesmaczenia moich pedagogow, ktorym wyraznie sie moj owczesny styl
zycia nie podobal - jakkolwiek nie mial on wiele wspolnego z moimi
osiagnieciami szkolnymi, bo te byly, hmmmm, wiecej niz zadowalajace.
Nie oczekiwali ode mnie wyboru "perspektywicznych" studiow, nie
naciskali w sprawie deklarowanej przez mnie od nastolectwa niewiary,
nie wtracali sie w moje zycie osobiste, w tym dwa dosyc odjechane
podejscia do malzenstwa (trzecie, tym razem skuteczne, tez Bogiem a
prawda jest dosyc odjechane )). Dali mi tez - co jest cholernie
uciazliwe! - przerosniete poczucie odpowiedzialnosci. I swiadomosc,
ze jesli sie duzo ma - np. milosci i uwagi - to trzeba tym
obdarowywac. Tego, kto najbardziej potrzebuje, ale niekoniecznie
tego, komu z racji np. wiezow krwi (ja to nazywam "solidarnoscia
plemienna") sie "nalezy".

No i skutek jest taki, ze aktualnie oni sie postarzeli i
zaawansowali w chorobach, ale mimo to czuja sie odpowiedzialni za
terminalnie chorego na nowotwor brata albo matke rocznik 1920
(skadinad bedaca w lepszej formie fizycznej i psychicznej, niz oni
razem wzieci). Za nasze dziecko natomiast nie czuja sie
odpowiedzialni, bo to nasze dziecko, a nie ich )). W razie
jakiejs katastrofy, oczywiscie pomoga, ale na codzien "moja rodzina"
nie jest tozsama z "moim domem rodzinnym".

Bylabym nieuczciwa, gdybym tego nie akceptowala (choc, oczywiscie,
to wiele prozaicznych spraw utrudnia). A wiem, ze bede im z kazdym
rokiem bardziej potrzebna, i wiem, ze te potrzebe zaspokoje.

[mama_kasia]

Dziś świat
> jest taki, że rodzice mają coraz mniej czasu dla dzieci, dla rodziny. Można coś
> przegapić, a potem nie da się tego nadrobić. Dziecko, dla którego rodzice nie
> mieli czasu, nie rozmawiali z nim tyle ile trzeba, nie będzie związane z
> rodzicami, będzie żyło po swojemu. I w sytuacji, gdy rodzice będą starzy, trudn
> o
> dziecku będzie zająć się nimi.

Wydaje mi się, że to nie jest kwestia czasu, jaki przeznacza się
dzieciom, a jakości tego czasu. Moi rodzice mieli dla mnie
dużo czasu. Popołudnia spedzaliśmy razem, ale... nie rozmawialiśmy.
Nie było głębokich rozmów, nie było dzielenia się przeżyciami.
Tata przynajmniej wytłumaczył, dlaczego, tak było (opowiedział
raz(!) o swojej mamie, która nie potrafiła okazywać uczuć, ale wie,
że go kochała), ale mama nic nie powiedziała. To wszystko rozumiem,
akceptuję, tylko... nie potrafię jej teraz wytłumaczyć, że jest
mi trudno być dla niej "dobrą córką" - czułą, przyjacielską,
opiekuńczą To naprawdę boli.

[tres_ka]

Zgadzam się z Tobą. Temat jest szeroki, napisałam tak ogólnie, o czasie, ale
oczywiście chodzi też o inne sprawy, bliskość, rozmowy, okazywanie uczuć itp.
Ja mam, niestety, podobne wspomnienia, przede wszystkim brak bliskości,
czułości, rozmów, wspierania się, pocieszenia...

[ruda_kasia]

Postanowiłam napisac, choć w pierwszej chwili wydało mi się, że
wszystko zostało napisane...
Natchnęła mnie końcówka Ismy o opiece nad "chorszymi" i - jak
mniemam - starszymi.
Otóż wydaje mi się, że często bywa tak, żew
sytuacjach "graniczynych" dla wszystkich anturalne jest życie
rodzinne, w sytuacjach copdziennych - niekoniecznie.
Tak mnie natchnęło, że moja ciotka (moja matka chrzestna), gdy jej
matka a moja babcia spędziła około roku w szpitalu w trakcie
kolejnych amputacji stopy cukrzycowej (na szczęście na stopie się
skończyło), córka jako jedyna (bo ma jeszcze dwie, moją matke i
najmłodsza córkę) przyjeżdzała do niej mniej więcej co drugi dzień z
podkrakowskiej wsi (bo tam mieszka) via Kraków do Olkusza (bo tam
szpital). Busmi i autobusami, z przesiadkami. Czasem jeździłyśmy
razem, ale kiedy moja ciąża dała mi się we znaki musiałam
zrezygnować (no ze mną to był komfort, bo nadkłądając jakieć 10 km
zabierałam ją samochodem). Taka wyprawa dla niej, to był praktycznie
cały dzień, ok 2-2,5 godz w jedną stronę i z 2 na mniejscu. Jej
siostry miały do przejechania niecałe 10 km. I otóż co - ta sama
córka przez 30 lat od wyprowadzenia się z domu bywała u matki mniej
więcej raz na kwratał na niedzielnym obiedzie, który trwał nie
dłuzej niż 2 godziny (bo się jej mąż niecierpliwił). I obecnie jest
to samo.
I tak na zdrowy rozum, to mnie to wkurza, nie umniejszając
zaangażo9wania mojej cioci, które było ogromne. Że będziemy się
opiekowac kimś, bo jest nad grobem (a szanse były naprawde wątłe), a
na codzień nas nie obchodzi. Kontynuując wątek szpitalny pamiętam,
jaka byłam rozdarta, keidy moaj matka była w tymże szpitalu, ja
miałam małe dziecko i kiedy po mojej kolejnej wizycie dziecko mi w
nocy dostało ksozmarnej gorączki,w yrzucałam sobie, że to ja
rpzywiozłam jakąż zaraze ze szpitala. I co mam zrobić? Nie widywac
chorej matki, która owszem piciem i paleniem na tę chorobę
zasłużyła, ale...
Podsumowując - wydaje mi się że jeśli relacje sa nomalne, rodzice
zaszczepiają dziecku szacunek do niego samego i otoczenia, nie ma
problemu wtedy, układa się to jakoś. Fakt, że to już od sił i
wrazliwości (znaczy egoizmu czy altruizmu) zalezy np. ile razy
dowiedza się rodziców w szpitalu mając inne obowiązki lub na
codzień, gdy są zdrowi. A gdy się tego nie zaszczepi, to są
patologie, że mój mąż z własnym ojcem udają, że się nie znają
mieszkając w jednym domu (co mnie gryzie potwornie, i że mieszkają i
że się ignorują). Ale nie powinno to nikogo dziwić. skoro w rodzinie
mojego męża porządnej, krakowskiej, bronowicko-mieszczańskiej,
traktuje się dzieci nawet dorsołe lekceważąco, mówiąc do nich slowa
na ch... (bo to chłopcy), do żony głupia krowo, a do synowej sp...
To jak teść miał operację w czasie tego okresu "milczenia" mój mąż
nawet nie pomyślał.
Zatem nie lekajcie się... Chyba tak nalezy powiedzieć: myslę że
relacje z dziećmi moga być normalne, takie żeby nas nie niepokoiły,
bo to zalezy od nas samych. Ja wiem, że jestem taką osobą, że
niechętnie będę się zajmowac potencjalnymi wnukami, ale nigdy nie
odmówię pomocy.

[isma]

Wiesz co - ja tez mysle, ze moze byc tak, iz z wiekiem sie mozna
uczyc umiejetnosci przebaczania. Wlasnie tym, co juz sa starsi i
chorsi. A bodaj, z wiekiem, dziala mechanizm "mnie tez to kiedys
spotka"...

Moja Mama np. ma pelne prawo nie znosic swojej tesciowej, pamietajac
jej akcje typu sprowadzenie na ich pierwsze wspolne z Tata wakacje
kontrkandydatki na zone (rodzice byli wtedy po slubie cywilnymn,
koscielny mial byc za pare tygodni) - i w swoim czasie rzeczywiscie
trzymala sie od niej raczej na dystans. No, ale coz - tesciowa sie
rpzeprowadzila do Krakowa, nabyla na wolnym rynku mieszkanie w
odleglosci rzutu beretem od moich Rodzicow, i zazadala dotrzymywania
towarzystwa. No to oni, ze swoim wybujalym poczuciem obowiazku, i z
niepamietliwoscia (ktorej, jak na razie, po nich nie odziedziczylam,
ale moze z wiekiem nabede) dotrzymuja...

A te rodzine "krakowsko-bronowicko-mieszczanska", to ja Ci
zapamietam )).

[ese1]

zakladajac rodzine i planujac dzieci robilam to zte swiadomoscia, ze bede liczyc
tylko na siebie. I to nie tak, ze chce odgraniczyc moje zycie od rodzicow, nie.
Chce, aby na ile to mozliwe, mieli kontakt z wnukami, zeby moje dzieci kochaly i
szanowaly dziadkow. Ale przede wszystkim tez chce sama odpowiadac za wychowanie
moich dzieci i nie zamierzam drzec o to koty z moimi rodzicami, wg ktorych
sposob na wychowanie powinien byc inny (mam na mysli wyzywienie, rozklad dnia
czy dyscypline).
Nie angazowalam i nie angazuje na codzien rodziny aby mi pomagala. Ale nasze
wzajemne stosunki sa jak najbardziej poprawne i moi rodzice zawsze moga na mnie
liczyc
i gdzie tu egoizm?