góry :-)

[mama_kasia]

Tak mi się zatęskniło po wpisie Otryta z wątku "Dzień dobry"
Wiem, że trochę nas po górach chodzi albo chodziło, albo nie chodzi,
ale w górach było. Mam ogromną potrzebę wysłuchania wspomnień górskich.
Czy możecie się podzielić, bardzo proszę ...Tak, żeby już wakacjami
zapachniało )) A jak góry to pewnie i o Bogu będzie

[justyna.ada]

ja, ja, ja!

W zeszłym roku po iluśtam latach pzerwy pojechaliśmy z duszpasterstwem w Beskid
do Krzyżowej.
Ale fajnie jest się znaleźć po przerwie w górach... to jakby
wrażenie "powrotu" ))))))))))

Zdanie z "MIstyki gór", z kogoś cytowane: Człowiek musi chodzić po górach,
ponieważ one są.

Wejście na Babią tylko "samoczwart" oprócz mnie, syn, mąż i przyjaciel. Ale
fajnie.
I na Babiej obśmialiśmy się setnie, bo jest tablica ku czci JPII, z inskrypcją
bez znaków diakrytycznych:
"POGLEBIAJMY JEGO PRZESŁANIE"

No, schodząc zdarzyło nam się parę razy poglebić

buziaki żałosne, w tym roku ino morze/jezioro czyli płasko jak stół.

[isma]

Ja tez chce na Diablak! Byl okres, ze co weekend jezdzilam i pchalam sie na
szczyt sama, za kazdym razem innym podejsciem (a jest ich chyba z piec). Wole
wchodzic od strony Krowiarek, przez Sokolice, czerwonym szlakiem, a schodzic do
Zawoi Lajkonik. Bo ze slubnym mamy baaaardzo mle wspomnienia ze schodzenia
czarnym szlakiem ;-O.
Mielismy w tym roku nawet chytry plan wyjazdu z M. i dotarcia z Krowiarek
Gornym Plajem do schroniska w Markowych Szczawinach, gdzie bysmy pod opieka
personelu dziecie zostawili i poszli na szczyt, ale schronisko poszlo sie
burzyc ;-(((.

A symboliczna dla naszego zwiazku byla wyprawa ze Skawicy na Police przez Hale
Krupowa. Po czesci szlakiem papieskim, nawiasem mowiac. No wiec poszlismy - ja
z rodzinnym obciazeniem w postaci wuja zawodowego ratownika Grupy
Bieszczadzkiej GOPR, przygotowana teoretycznie i praktycznie (buty, wiatrowka,
zapasik energetyczny) i P. - intuicjonista, wloczega Bozy )). Dotarlismy do
schroniska na Krupowej, ktora jest piekna, kto nie widzial, niech zobaczy:
www.krupowa.gory.pl/home.htm
krupowa.pttk.pl/galeria/index.htm
Wypilismy herbatke goralska, P. sie rozleniwil (a tymczasem pogoda sie zrobila
jaks taka...), odbilismy od szlaku pod Okraglice zobaczyc kaplice Matki Bozej
Opiekunki Turystow , no i (mimo protestow P., ktory zadal jeszcze jednej
herabtki goralskiej) poszlismy na te Police. Burza zlapala nas, oczywiscie, na
samiuskim szczycie. Jak kto zna okolice, to wie, ze schodzi sie praktycznie
caly czas w lesie - a mysmy juz po kilkunastu minutach nawet nie schodzili,
tylko splywali wraz z blotem. P. sie rezolutnie ofiarowywal, ze mnie poniesie,
i opowiadal cos o litewskim przesadzie, ze jak sie kobiete przeniesie przez 7
(9?) mostow, to juz "moja ci ona", a moze cos innego, deszcz tak bil w liscie,
ze nie doslyszalam )). Milismy zejsc zoltym szlakiem przez Hale Smietanowa
do Lajkonika (mieszkalismy w Widlach), ale sie nam cos pokickalo i zlezlismy,
przemoczeni do bielizny, w Podpolicznem. Bo to, wiecie, najdluzsza wies w
Polsce jest )). Czyli czekalo nas jeszcze dobre trzy kwadranse marszu w
deszczu po asfalcie. I ten odcinek byl zdecydowanie najgorszy ;-(((.
Aha - juz u konca szlaku P. zobaczyl na kamieniu salamandre i sie rozczulil
(deszcz lal ze zdwojona sila), ze sliczna. Ogladalismy ja chyba z dziesiec
minut. Gdybym ja wiedziala, ze do smierci juz bede w jego towarzystwie zmuszona
roznste cuda swiata w okolicznosciach kontemplacji zgola niesprzyjajacych,
podziwiac...

Aha - pierwszy raz w zyciu przemokly mi na wylot moje ukochane skorupki na
nogi. Nawet one )).

[mama_kasia]

Beskid Żywiecki wywołuje u mnie tylko dobre wspomnienia.
To góry, w których poznałam męża )))

[mama_kasia]

Zaryzykuję ))
Napisałam kiedyś opowiadanie, ...oparte na faktach. Ale jednak jest
to opowiadanie, żeby nie było wątpliwości ))
www.budysie.republika.pl/gorskie_opowiadanie.htm

[otryt]

Piękne opowiadanie, Kasiu. Najpiękniejsze jest to, że ja też w górach Mała
Fatra we Vratnej Dolinie usłyszałem: "Czemu tak za mną łazisz?" . No i finał
był taki sam Sam był chciał coś podobnego napisać, niestety kurz niepamięci
przykrył już sporo. Twoje opowiadanie przypomniało mi co nieco z moich wypraw.
Dobranoc

[marzek2]

Właśnie przeczytałam - piękne - a najpiękniejsze w nim to, że prawdziwe!
Pozdrowienia dla Tej Z Pęcherzem Na Plecach i Tego We Flaneli -
Żebyście jak najpiękniej ciągle za sobą łazili

[mama_kasia]

Ależ ono nie jest prawdziwe ), ...choć na faktach oparte.

[babie_lato1]

Wspaniałe, bardzo mnie zachwyciło, lubię taki ciężar prozy, do złudzenia
przypomina Czapskiego - trochę porowata, powolna, bardzo malownicza. Uwielbiam
czytać takie rzeczy, bardzo przy nich odpoczywam
Bardzo też podobały mi się zdjęcia, nie wiem, czy ta dziewczyna to Ty, ale budzi
niekłamaną sympatię i zaufanie, lubię takich ludzi (na pierwszy rzut oka).
Stara jakoś bardzo nie jestem, ale się rozrzewniłam - ta nasza młodość...

[mama_kasia]

No ja... z czasów studenckich

Mallory

[minerwamcg]

> Zdanie z "MIstyki gór", z kogoś cytowane: Człowiek musi chodzić po górach,
> ponieważ one są.

George Leigh Mallory. Zginął pod Everestem w 1924, kilka lat temu odnaleziono
jego ciało.

[mamalgosia]

tak, tak, zdecydowanie Mallory

[basia313]

jeden z moich przyjaciol kiedys powiedzialm, ze w gorach nie ma szatana,
dlatego wszyscy sa tam sobie przyjazni i pozdrawiaja sie.

oj

[mamalgosia]

U mnie w tym temacie lawina wspomnień... Niestety tylko wspomnień, a nie
przeżyć obecnych. Bardzo chciałabym w tym roku choć zobaczyć góry, nie wiem,
czy uda się w wakacje
Rozpiszę się ajk znajdę więcej czasu.
A Ty - dlaczego nie napisałaś żadnej górskiej opowieści?
No i dlaczego nie grasz w Grę Biblijną?

[mama_kasia]

Górskie opowieści mam na swojej stronie. Już przeczytane
Gry Biblijnej to ja się boję, bo jak zgadnę, muszę wymyślić pytanie,
a jestem na to za leniwa.

[my-cha]

> Tak mi się zatęskniło po wpisie Otryta z wątku "Dzień dobry"

Po wpisie Otryta to mi się młoooodość przypomniała, wszystkie wyjazdy, ogniska
i wieczorne granie-gadanie
A w góry, po ponad 10 latach przerwy jedziemy w te wakacje ))
Chociaż sobe popatrzę, bo z małą nie wdrapię się nigdzie wyżej

[mama_kasia]

U nas najmłodszym dzieckiem, które razem z nami zdobyło szczyt
(Bukowe Berdo) była Gabrysia - miała wtedy 5 miesięcy

To może jakieś dokładniejsze wspomnienia - górskie opowieści ?

[my-cha]

U nas najmłodsze w górach - na Śnieżkę się wybraliśmy - był Jasiek minus 5
miesięcy. Nie było kłopotu też ze starszą córką - nosiliśmy gdzie się dało i
przed i po urodzeniu. Ale teraz czterolatki nie ponoszę, a sama daleko nie
dojdzie.

[mama_kasia]

Nasza czterolatka w maju prawie sama weszła na Trzy Korony (zabrakło
jej paru metrów - tata musiał jednak wziąć na ręce), ale miała do
towarzystwa drugą czterolatkę. I tak się napędzały ))
Starsze dzieci zdobyły samodzielnie swoje szczyty w wieku 3,5.
W obu przypadkach była to Połonina Wetlińska.

I nic, i bezbrzeż traw

[minerwamcg]

Jaśliska. I schronisko na Polanach Surowicznych, do którego szliśmy przez
wznoszącą się aż do nieba zdziczałą łąkę. Trawy były wyższe ode mnie (160), a
osty od mojego wówczas jeszcze narzeczonego (193). Szliśmy nie widząc nic przed
sobą, starając się tylko iść cały czas naprzód i do góry. Nad nami niebo lało
żywy ogień, miało się wrażenie, że ten step za chwilę spłonie, a my z nim.
Zgęstniała, zapieczona cisza, przerywana czasem moim żałosnym
miauczeniem "Aaaartur!" kiedy zostawałam w tyle i traciłam go z oczu.
Najśmieszniejsze, że na końcu tej zaschniętej na śmierć łąki było bagno, takie
że krowę by można utopić ))

[maadzik3]

No to najsmieszniejsza (IMHO) tatrzanska opowiesc o niedzwiedziu. Do Roztoki
poznym wieczorem przyszedl turysta. Byl to lipiec lub sierpien - nie pamietam -
szczyt sezonu i schronisko pelniutkie. Turysta orzekl ze tloczyc sie i spac na
schodach nie bedzie (bo "przyzwoite" gleby jako to miejsca w jadalni juz byly
zajete), ze ma puchowy spiwor i spi na werandzie. Jak powiedzial tak zrobil. O 5
nad ranem zza krzaka wyszedl niedzwiedz. Obudzony turysta zaczal dobijac sie do
drzwi schroniska, ale ze tuz za nimi spali ludzie a drzwi otwieraja sie do
srodka wiec nie mogl sie dostac. Przestraszony krzyczal "niedzwiedz, niedzwiedz"
na co turysta spiacy tuz przy drzwiach odwrocil sie na drugi bok mruczac "widzialem"
"Werandowiczowi" nic sie nie stalo

[minerwamcg]

Kolega mojego brata ma zdjęcie tatrzańskiego misia zaglądającego przez okno.
Niedźwiedź podszedł pod bacówkę gdzie towarzystwo siedziało przy kolacji i
otworzył okiennicę...

miałam napisać

[mamalgosia]

A jakieś ogólne niechciejstwo i przydeptanie mnie opanowało. Fatalnie. Umawiam
się sama ze sobą, że to przez pogodę

[mama_kasia]

A ja czekam...

[warszawianka51]

Mamo KAsiu, opowiem... jak wrócimy Wybieramy się w sierpniu, w Tatry W
tym roku już raz tam byliśmy - to było niezłe szaleńśtwo, bo przy okazji pobytu
w Gliwicach wyskoczyliśmy sobie w trójkę do Zakopanego (za którym ja nie
przepadam). Wjechaliśmy z Jerzyczkiem na Gubałówkę, zakupiliśmy mu ciupagę i
wróciliśmy do domu Zachciało nam się choćby przez chwilę popatrzeć na góry -
to działa lepiej niż terapia Zresztą pojechaliśmy tam przez Wadowice i
Zawoję, więc okolice przepiękne
Latem jedziemy połazić trochę po szczytach Nie wiem jak to się uda z
dwulatkiem, ale jesteśmy dobrej myśli Wszystko opowiem i zdjęcia pokażę -
obiecuję

[mama_kasia]

Wątek będzie czekać

[babie_lato1]

Bardzo mi się Wasze historie podobają, bezsprzecznie wszystkie mnie zachwyciły.
Mają w sobie coś, co nazywam "tajemnicą", a większość ludzi chyba "klimatem" czy
jakoś tak, choć to niezupełnie to samo - "klimat" można stworzyć, wymyslić, a
"tajemnica" po prostu jest, trzeba ją tylko odkryć albo przynajmniej namierzyć,
wskazać.
Sama nie dysponuję niestety żadną ciekawą gawędą na temat, ale chętnie jeszcze
"posłucham" Waszych... Bardzo przyjemne, wspomnienia odżywają...

Pieniny

[mamalgosia]

Wąwóz Homole - przepiękna kręta dróżka, tysiąc razy przekraczamy strumyk.
Gorąco i duszno, ale wśród skał panuje przyjemny chłód. Po omszałych szarych
kamieniach spływa stale woda cieniutką warstewką. Stajemy na jednym z mostków
i ustawiamy się do zdjęcia, teraz już jednej z tych osób nie ma wśród nas.
Wreszcie polanka. Zaśmiecona niestety, na środku olbrzymia skała, na którą się
oczywiście wdrapuję (nie wiem po co). Idziemy dalej

Małe Pieniny. Najłagodniejsza trasa jaką znam, ukojenie dla każdej komórki
ciała i duszy. Bezkresna łąka, pełna pierwiosnków, wszędzie cisza i spokój.
Nogi same niosą, myśli same niosą. W oddali całkiem wyraźnie majaczy widok
ośnieżonych Tatr. Spokój, spokój, spokój.
voila.pl/bv7s2/?1
Spacer po Krościenku. Nogi mam całe w pęcherzach, w dodatku krwawiących. Lubię
most łączący dwa brzegi Dunajca - jego widok towarzyszył mi na cudownych
obozach pod namiotami w czasach licealnych. To pod nim przepłynął zdechły
baran W jego cieniu kąpałyśmy się w nocy z koleżanką, przy jego przęśle
polewałyśmy sobie namydlone głowy wodą tak zimną, że drętwiałyśmy.

Droga na Trzy Korony. Najpierw kocimi łbami z Krościenka, ale stromo i w pełnym
słońcu. Ostre podejście aż na tzw. "patelnię" - nazwa bardzo odpowiada temu, co
tam się czuje. Za to widok przecudny: z jednej strony przycupnięte Krościenko z
czerwonym dachem nowego kościoła, z drugiej - całkiem wyraźne szczyty Tatr.
Idziemy dalej, choć łąka kusi żeby się wybyczyć za wszystkie czasy. Z Trzech
Koron obserwujemy, jak kręty Dunajec to oddala się, to przybliża, jak mieni się
w słońcu jakby ktoś na jego powierzchnię rozsypał złote monety. W dole Czerwony
Klasztor i łąka, na której koleżanka z klasy przerwóciła się pod ciężarem
własnego plecaka i nie mogła wstać - leżała bezradnie jak żuk na pancerzyku i
przebierała nogami

Sokolica - dla mnie najpiękniejszy szczyt Pienin. Dzika, ze słynną sosną, która
rozdziera mnie na pół. I znowu tyle piekna pod nami i wokół. Skały
prześwitujące przez soczystą zieleń drzew.

Czertezik. Mam słabszy dzień. Choć widoki znowu piękne, a podejście nawet jak
na moje niewydolne serce dość łagodne - mam zawroty głowy i nie mam odwagi
wychylić się poza brzeg skały. Może innym razem...

Spływ Dunajcem. Słońce praży, flisak gada. Próbuję wyłączyć głowę z tego jego
gadania, ale jest to niemożliwe, bo siedzę z przodu i pan sobie wyraźnie mnie
upodobał. Próbuje nawet mi wmówić, że tratwa jest mokra, bo to ja ją posikałam.
Mijamy wszystko co w Pieninach najpięknieszje - tym razem od dołu - inne
spojrzenie, inne kształty. A Tu Sokolica, a tu znowu Sokolica, o : i jeszcze
raz Sokolica. A tu Głowa Cukru (jak w Rio), a tu Janosik przeskoczył Dunajec i
możemy zobaczyć jego stopę odciśniętą w kamieniu, a tu Trzy Korony, pomachajmy
turystom znajdującym się na ich szczycie.

Wracałam tam wiele razy, ach, jaka tęsknota...

[mama_kasia]

Małe Pieniny to była najpiękniejsza wycieczka tegorocznego maja

Mamalgosiu domagam się kolejnych opowiadań!

[mamalgosia]

Kasiu, marzę o tym, żebym mogła pod koniec wakacji napisać tegoroczne
opowiadanie. Ale patrząc realnie, to wątpię. Pozostają mi więc tylko wspomnienia

Tam i z powrotem, czyli Zielone Swiatki

[isma]

mamalgosia napisała:

>> Droga na Trzy Korony. Najpierw kocimi łbami z Krościenka, ale stromo i w
pełnym
>
> słońcu. Ostre podejście aż na tzw. "patelnię" - nazwa bardzo odpowiada temu,
co
>
> tam się czuje. Za to widok przecudny: z jednej strony przycupnięte Krościenko
z
>
> czerwonym dachem nowego kościoła, z drugiej - całkiem wyraźne szczyty Tatr.
> Idziemy dalej, choć łąka kusi żeby się wybyczyć za wszystkie czasy. Z Trzech
> Koron obserwujemy, jak kręty Dunajec to oddala się, to przybliża, jak mieni
się
>
> w słońcu jakby ktoś na jego powierzchnię rozsypał złote monety. W dole
Czerwony
>
> Klasztor i łąka, na której koleżanka z klasy przerwóciła się pod ciężarem
> własnego plecaka i nie mogła wstać - leżała bezradnie jak żuk na pancerzyku i
> przebierała nogami

Trzy Korony - moja pierwsza wycieczka gorska ze slubnym in spe. Dlugosmy to
odkladali, jakos rozne losy byly nam przeciwne, a to slubny in spe wybral sie
na wycieczke rowerowa, zmokl w wiosennej ulewie i sie koncertowo rozchorowal, a
to ja jakas zajeta bylam ("JAK TO: NIE MASZ DLA MNIE CZASU??????"). I wreszcie
w Zielone Swiatki poszlismy. Przy czym ja, skonczona poganka, domyslilam sie
tego dopiero schodzac, z racji zielonych galezi zatknietych za okiennice...

Sciezki w gorach sa waskie. Da sie albo isc w gore, albo schodzic. Nie da sie
przycupnac i udawac, ze my wlasciwie raz w te, raz z powrotem.

Bardzo podstawowe doswiadczenie )).

tysiąc wspomnień

[mamalgosia]

W poprzednim poście wróciłam do tych miejsc, z którymi łączy mnie w zasadzie
najmniej wspomnień. Nie jestem w stanie pisać o Beskidzie Śląskim i Żywieckim,
w którym swego czasu znałam każdy kamień. O Tatrach, które pokochałam do bólu
serca.
O Karkonoszach, które nie chciały dać się pokochać, o letnich Sudetach i
jesiennych Gorcach...
A tu gulasz się robi na przybycie teściowej

[marzek2]

Ha - Mamalgosiu - wąwóz Homole i droga do schroniska na Durbaszce w Jaworkach
mają poczytne miejsce w moich wspomnieniach podstawówkowych. To w tym wąwozie
pewien chłopak nosił mój ciężki plecak do góry, w na moście w Szczawnicy
dostałam pierwsze w życiu kwiatki od chłopaka, jakieś cudo polne, nigdy potem
już takich nie widziałam. Dostałam wręczone ze spuszczonym spojrzeniem,
ukradkiem, żeby koledzy nie zobaczyli i nie wyśmiali, bez jednego słowa -
spuchłam z dumy i uniosłam się do góry z miłości

A teraz (choć nie z tym chłopakiem) jeżdżę do Szczawnicy z dziećmi, ostatnio
oszalały na punkcie kierpc i dostały wymarzone w końcu... W te wakacje zamierzmy
po raz pierwszy popędzić dziewczyny po górach, Samcio w nosidełku, ciekawe jak
się nam uda...

[my-cha]

> A teraz (choć nie z tym chłopakiem) jeżdżę do Szczawnicy z dziećmi,

Do Szczawnicy? Kiedy?
My będziemy lipiec/sierpień
Uda się?? spotkać?

[marzek2]

My-cha nie wiem dokładnie kiedy jedziemy, zależy od męża i układów w jego pracy.
Wiem, że gdzieś w lipcu, ale nie wiem kiedy konkretnie - a kiedy wy jedziecie -
przełom lipca-sierpnia, tak?

[kulinka3]

My z miłości do gór wzięliśmy nawet w nich ślub.
Zdjęcia ślubne mamy z Doliny Białego, do której bez biletu wpuściła nas
osłupiała bileterka.
A równie piękne chwile przeżyłam śpiąc z grupą przyjaciół w kosodrzewinie w
Dolinie Pięciu.Tylu gwiazd na niebie nie widziałam nigdy w życiu.

a książki?

[mamalgosia]

Czytacie jakieś książki o górach? Kukuczka, Pawłowski, Krakauer? Żuławski,
Witkiewicz?

[isma]

Sluchajcie...
Jak glupio gadam, to niech mnie aktualnie dyzurujaca moderatorka wytnie ))

A jak by tak, eeeeee, zorganizowac jakis sped gorsko-duchowy?
Zeby tak np. na jakis przedluzony weekend, z dziecmi (albo bez)?

Teraz, jako filojezuitka, zapodam rzecz heretycka - znakomite miejsce jest w
Korbielowie, u dominikanow ;-O.

www.rekolekcje.dominikanie.pl/index.php?option=com_expose&Itemid=79

[mamalgosia]

Jestem za. Co prawda jestem nieśmiała, ale gdybym była z dziećmi, to udawałabym
odważną. W ośrodku korbielowskim nie byłam, chętnie bym spróbowała. Ze swojej
strony polecam ośrodek w Brennej
www.osrodekbrenna.archidiecezja.katowice.pl/

[isma]

A do tej Brennej moga pojechac, ze sie tak wyraze, niezorganizowani? Tzn.
zorganizowani spontanicznie?

Jak by trzeba bylo ksiedza )), to moge sie za kims sensownym (nie jezuita)
rozejrzec.

[mamalgosia]

Mogą niezorganizowani. Ale nie robię sobie zbyt wielkich nadziei na to
spotkanie - myślisz, że uda się umówić choć kilka osób i zgrać termin? Jakoś
bardzo sceptycznie ejstem nastawiona. Ale może to tylko mój wrodzony pesymizm?

[isma]

No, jak Isma sie za cos zabiera, zwlaszcza w dluzszej perspektywie, to istotnie
jest dosc duze prawdopodobienstwo, ze sie nie uda )).
Ale Isma na razie pilnie nadstawia ucha, czy byliby chetni. A potem sie
zobaczy.

[mama_kasia]

Chętni to by byli, ale z północy to taki kawał drogi....

[warszawianka51]

Są chętni, są.

[mama_kasia]

Do tego ośrodka to ja się już wybieram nie wiem ile razy.
Nasza zaprzyjaźniona wspólnota jest "od dominikanów"

spotkanie górzyste :))))

[mader1]

Ismo )) Ty, kobieta czynu ? i ma się nie udać ? Zobaczmy... Może napierw
zastanówmy się czy to w czasie można jakoś ulokować ? Pamiętajmy, że góry
jesienią też są piękne...
Wakacje. Jeżeli nie będziecie ode mnie zbyt dużo wymagali , to jasne, że
chcę ))
Ja osobiście zmieściłabym takie spotkanie jeszcze w czasie od 15-16 lipiec -
ok 22 lipiec lub w sierpniu między 6,7 a 12. Piszę jeszcze, bo mamy miejsca, w
które obiecaliśmy przyjechać i gości, których mamy przyjąć, ale do tej pory nie
umówiliśmy się na termin. Pewnie trudno byłoby mi techniczno-
organizacyjnie ,bo mąż nie lubi takich spotkań - on jest samotnik, który ma
mnóstwo osób codziennie w pracy .

Gory i urlopy

[isma]

Ja bym optowala za wczesna jesienia. Bo planow urlopowych nam sie w zyciu nie
uda pozgrywac. Czy ostatni lub przedostatni weekend wrzesnia bylby ok.? Z
opcja, ze kto moze, i chce wiecej pochodzic, wyjedzie pozniej?
Caly dom jest w tym czasie wolny, wiec nawet BARDZO BARDZO duzy zlot www sie
zmiesci )).

Ale:
pytanie jest takie, czy ewentualni chetni wszyscy sa zmotoryzowani? Bo
najblizsza stacja PKP jest w Jelesni, ew. w Zywcu, a z dzieciakami sie z
przesiadkami telepac, to nie bardzo.

No, chyba ze do jeuzitow do Zakopanego na Gorke sie pojedzie...

Co zas do urlopow: moze bylby ktos chetny do spedzenia kilkunastu dni w Rabce
od polowy sierpnia do polowy wrzesnia w moim oraz mojej rodziny upiornym
towarzystwie?

www.pdwr.pl/zdjencia_domek.html
www.pdwr.pl/zdjencia_pokoje.html

[mamalgosia]

Weekend wrześniowy dla mnie jest jak na razie ok

[warszawianka51]

Pasuje mi wrześniowy weekend, tylko też nie wiem, czy mąż będzie chciał jechać,
bo on jakoś tak mało serio traktuje "to moje forum"

[mamalgosia]

Ja na pewno bez Męża, on nie jest forumowiczem Natomiast na pewno będę
musiała i chciała zabrać co najmniej jedno dziecko

[warszawianka51]

Im więcej dzieci tym lepiej Ja mam tylko jednego synka, ale na pewno go
zabiorę - musicie się poznać No i pewnie fajnie będzie z dzieciakami -
trochę się razem pobawią, powymieniamy się w opiece (bo ja czasem mam więcej
cierpliwości i uśmiechu do cudzych dzieci Oby wypaliło, bardzo chciałabym Was
poznać i porozmawiać bez pośredników w postaci komputera, Internetu itd.

[mama_kasia]

Wczesna jesień to całkiem dobry pomysł
Ostatni weekend września może mógł by być.
O ile mąż będzie miał urlop

[mamamonika]

U mnie niestety wrzesień już odpada - najstarszy synek idzie do szkoły...
Ale to "od połowy sierpnia" - hmm ) To jest jakiś pensjonat?

[isma]

Monika! Z nieba bys mi spadla! Pensjonat to za duzo powiedziane. Dom z pokojami
do wynajecia, na zyczenie moze byc wyzywienie (ja akurat gotuje sama, z racji
Miniaturowej diety). Duzy teren z wlasnym placem zabaw dla dzieci, grill, cisz,
spokoj - a jednoczesnie blisko do centrum uzdrowiska.

Standard - hm, no wiecej niz turystyczny, ale jednak nie hotelowy. Pokoje z
lazienkami. Moze byc tez osobny domek (kominek )) na tym samym tereie, ale
mam wrazenie, ze w nim glownie palacy pomieszkuja, a ja tego specyficznego
aromatu nie lubie ;-(((.

Napisz na priv, co?

[isma]

Taaaa. No wiec Isma zacznie chodzic kolo ostatniego weekendu wrzesnia, albowiem
przedostatni weekend wlasnie zupelnie nieoczekiwanie Ismie SIE ZAJAL.

Obsmialibyscie Isme, gdybyscie wiedzieli na co sie zajal, wiec Wam nie napisze.
Ale w kazdym razie Isma sama siebie nie poznaje. Do tego Korbielowa to chyba
bede musiala z nowym dowodem osobistym przyjechac )).

[mader1]

nowym dowodem osobistym ??? toś mnie zadziwiła ....

[lucasa]

isma napisała:

> Obsmialibyscie Isme, gdybyscie wiedzieli na co sie zajal (...),

ales nam radosci pozalowala dzisiaj!!! ))
A

nie lubię gór!

[barbie-torun]

nie lubie gór, nie zachwycają mnie tak jak Was,
kilka razy byłam
nawet 2 lata temu w sanatorium w Muszynie z mężem i dziećmi,
jazda z domu cały dzień, oczywiście korki przeokropne,
o 21 spaliśmy snem sprawiedliwym (w domu najwcześniej przed północą idę spać)
bo ciśnienie bardzo obniża się i człowiek senny cały dzień, taki klimat,

do tego los nam płata figla
i w tym roku prawdopodobnie znowu w góry pojedziemy
za sprawą nieodpowiedzialnych ludzi co wycofali się z rekolekcji
zaplanowanych jeszcze w zimie i dla 4 par nie odbędą się na nizinach,
i tylko w terminie naszych urlopów są miejsca
w Tylmanowej koło Krościenka nad Dunajcem
wrrr
do tego wszędzie daleko
nocleg w kwaterze i codzienne kilkakrotne dojścia do ośrodka i na posiłki,
konferencje, nabożeństwa,
jak o tym rozmawiamy z mężem to być może zrezygnujemy z tegorocznej oazy
Domowego Kościoła
do wtorku 19.06 wieczorem musimy podjąć decyzję bo wyjazd i urlop od 26.06

może jakś dobra dusza czytająca te słowa westchnie do Pana za nasz wyjazd?

i ktoś zrezygnuje z wyjazdu na oazę na Kaszubach 60 km od morza i my wskoczymy
na jego miejsce?

Basia

[bogusia1231]

i za 3 tygodnie będę w Bieszczadach

Bieszczadzki deszcz

[otryt]

Dziś mamy piękną rocznicę. 5 lipca 1979 po raz pierwszy ujrzałem i spotkałem
moją żonę. Szliśmy w deszczu na górę Walter. (jaka jest dziś jej nazwa?)Potem
był nocleg w bacówce, która była kurną chatą. Na środku chaty paliliśmy
ognisko, dym ulatywał przez dziurę w dachu. Następny dzień znów w nieprzerwanym
deszczu, kolejny także. Musieliśmy rozbijać i zwijać namioty w deszczu, suszyć
ubrania nad ogniskiem palonym pod drzewem. Byliśmy mokrzy az do bielizny pomimo
peleryn i płaszczy. Gdy przyszło przechodzić rzekę w której wody było po pas
szliśmy w butach i ubraniu. Nie było większej różnicy, bo i tak było wszystko
mokre. Potem tylko kieliszek koniaku i dalej w drogę. Na szczęście po tygodniu
przestało padać. 4 lata później oświadczałem się mojej wybrance - także w
ulewnym deszczu pod parasolem.

[mader1]

piękne wspomnienie. Może wtedy nie wyglądało to romantycznie , ale teraz gdy
już wiemy, ze dobrze się skończyło i było wstępem do czegoś Wielkiego w Twoim
życiu ta historia jest piękna
Pozdrów serdecznie żonę.

[otryt]

>Pozdrów serdecznie żonę.

Dziękuję! Pozdrawiamy Cię również Ten wyjazd to był egzamin praktyczny dla
uczestników kursu przewodnickiego. Każdy z uczestników miał jeden dzień, w
którym był przewodnikiem i kierownikiem. Odpowiadał za trasę, za aprowizację,
nocleg, za ciekawe omówienie mijanych gór, miejscowości, zabytków. Przełom
czerwca i lipca był tradycyjnym terminem na taki egzamin, bo wtedy niezawodnie
zawsze pada w Bieszczadach, a najlepiej ludzi sprawdzać w ciężkich warunkach.
Najwięcej się wtedy również nauczą. Nasz nauczyciel, doświadczony przewodnik
szedł z tyłu, dawał się prowadzić. Nawet drgnięciem powieki nie reagował na
nasze błędy podczas prowadzenia. Czasem droga się rozwidlała (nie chodziliśmy
po oznakowanych trasach) i nie było wiadomo, gdzie dalej. Z miny przewodnika
staraliśmy się odgadnąć tę właściwą. To jednak na nic. Każdego dnia byliśmy
gdzie indziej. Nocowaliśmy we własnych namiotach, nosiliśmy cały sprzęt obozowy
ze sobą. Aby się zbytnio nie obciążać nie mieliśmy zbyt dużo jedzenia ze sobą.
Na śniadanie musiały wystarczyć dwie kromki na głowę i kubek herbaty. W
południe 5 ogórków albo 10 jabłek dla całej 10-osobowej grupy. Wieczorem
obiadokolacja, trochę obfitsza, ale niewiele. Wszyscy stracili po parę
kilogramów.

Dołączyłem do grupy później niż inni. Problemem mogło być odnalezienie grupy.
Była znana mniej więcej trasa i terminy. Wysiadłem w Baligrodzie z autobusu z
Warszawy i zastanawiałem się, gdzie ich szukać? W tym momencie doleciał do mnie
charakterystyczny zapach ogniska i wędzonej odzieży oraz butów. Zapach ten
dochodził z innego autobusu, który miał akurat odjeżdżać. Ten zapach
towarzyszył nam aż do końca. Autobusem podjechaliśmy niedaleko do miejsca gdzie
w zasadzce zginął Świerczewski (Miejscowi kilka razy opowiadali mi jednak całką
inną wersję tego wydarzenia niż oficjalnie było wiadomo.)

W tym dniu prowadziła dziewczyna, późniejsza nauczycielka matematyki. Doskonale
jej szło. Załatwienie noclegu w kurnej bacówce to był duży punkt dla niej.
Odpadało rozbijanie i zwijanie namiotów, następnego dnia mogliśmy wyruszyć
wcześniej, załapaliśmy się na świetną żentycę.
Następnego dnia prowadziła inna dziewczyna, która została później moją i mojej
żony przyjaciółką. Nasz nauczyciel przewodnik też był w nią jakoś zapatrzony.
Jednak szło jej fatalnie. Prowadziła nas strumieniami w wąskich i wysokich
wąwozach. Buty i tak były mokre, więc nie miało to większego znaczenia, czy
idziemy po wodzie, czy po normalnym gruncie. Na domiar złego nad tymi
strumieniami leżało mnóstwo zwalonych drzew, które trzeba było pokonywać górą
lub dołem. Z ciężkim i obszernym plecakiem nie zawsze to było proste.
Dziewczyna miała łzy w oczach, choć grupa ani przewodnik specjalnie nie
narzekali. Bała się, ze nie zaliczy kursu, a przewodnik bardzo długo trzymał ją
w niepewności.

Noclegi przeważnie były na szczytach. Aby znaleźć wodę do picia lub do umycia
trzeba było schodzić sporo w dół. W ten sposób szukaliśmy wody z moją
dzisiejszą żoną. Trzeba było na podstawie mapy znaleźć najbliższe miejsce. W
końcu znaleźliśmy małe źródełko. 15 minut nakapał cały kubek. Okazało się, ze w
takiej ilości wody można umyć całe ciało, włącznie z zębami. Oczywiście każdy
mył się w swoim kubku.

Stałym punktem programu były manewry nocne, łażenie i szukanie punktów
charakterystycznych zaznaczonych na mapie. Liczył się czas i znalezienie
wszystkich punktów. Koleżanka z którą byłem w parze bardzo bała się
niedźwiedzi, wilków, rysiów, dzików i innego stworzenia z kłami i pazurami. Aby
dodać sobie odwagi i przepłoszyć ewentualnego intruza śpiewaliśmy po nocach, aż
w końcu gardła nam wysiadły.

Mój dzień do prowadzenia był na samym końcu. Na początku szło bardzo dobrze.
Dobrze wiesz jaki kierunek jest prawidłowy a tu dwa grzbiety idą w dwóch
kierunkach, które nie pasują. Nie pójdziesz przecież w wąwóz, na przełaj.
Musisz wybrać. Niestety wybrałem źle, na nic zdało się wpatrywanie w kamienną
twarz przewodnika. Oznaczało to dodatkowe 10 kilometrów do przejścia dla grupy,
gdy już znaleźliśmy się na dole. Na szczęście złapałem na stopa furę z
sianem. Wieczorem było uroczyste zakończenie z szampanem i ciastkami z
wytwórni „San” w Jarosławiu. Za komuny był to rarytas. Na dodatek dziewczyna,
która miała w przyszłości zostać moją żoną w tym moim dniu obchodziła swoje 21
urodziny. Ale wtedy nikt jeszcze tego nie wiedział i nie podejrzewał, że może
się tak stać. Po drodze było jeszcze wiele równie wspaniałych wypraw.

Ta wyprawa łączyła się bardzo z poznaniem kultury łemkowskiej. Byliśmy w izbie
pamięci łemkowskiej w Zyndranowej, którą samotnie i społecznie od lat prowadził
w swojej zagrodzie Teodor Gocz. Władzom nie podobała się ta inicjatywa, ale z
trudem to tolerowali. Przy ogniskach śpiewaliśmy łemkowskie pieśni, np.

Czorna ja se czorna jak ta ja czornica
Czorna ja se czorna jak ta ja czornica
Najmi sia ostupyt heja
Najmi sia ostupyt heja
Najmi sia ostupyt jak w niebi zirnica

Czorna ja se czorna jak se ne maluju
Czorna ja se czorna jak se ne maluju
Ja na swoje łyczko heja
Ja na swoje łyczko heja
Ja na swoje łyczko farby ne kupuju.

Do dziś nie wiem, co to jest ta czornica albo zirnica. Ismo, może Twój mąż wie?

Czornica

[isma]

Zapytam.
Ale on jest Wolyniak, z ojca Rosjanina i matki Polki, wiec, eee, kultura
ukrainska jako i jezyk stanowia dla niego puszcze raczej dziewicza )).
A czornica to nie jest borowka, po warszawsku czarna jagoda znaczy sie?

[otryt]

Czarna jagoda - na pewno trafiłaś w dziesiątkę A co za ptak ta zirnica?

[mama_kasia]

Ale wspomnienia

Mój pierwszy wyjazd w góry to był obóz kursowy w Bieszczadach
właśnie, ale nie na przewodnika, a na OT - organizatora turystyki
Nie wymagano od nas aż takich wyczynów, ale trasy do prowadzenia
też mieliśmy i wyznaczanie azymutu; takie ogólne poprowadzenie wycieczki.
Szliśmy od Komańczy do Ustrzyk. Nocowaliśmy w schroniskach, bacówkach.
Jedzenie się niosło, ale namiotów już nie.

Z namiotami i nieschodzeniem w doliny przez parę dni, z deszczem i upałem,
z szałasami turystycznymi kojarzy mi się wyjazd na Słowację i przejście
Tatr Niskich - niesamowity wyjazd ...

A teraz... no cóż... wypoczynkowo, z dziećmi... Ale lada dzień zobaczymy
góry. Może jeszcze raz wejdziemy na Wielką Sowę Szrenica, Góry Izerskie, nowe widoki i nowe (inne) wspomnienia... Już się pakujemy

[otryt]

Nie prowokuj mnie Kasiu do opisywania wypraw w słowackie góry. Niesamowite jest
to, że czytając Wasze wspomnienia przypominają mi się moje własne. OT robiłem
rok wcześniej, wtedy na zaliczenie kursu prowadziliśmy trasę na rajdzie po
Kaszubach. Myślę, że musieliśmy robić OT w tym samym klubie A może nawet
mamy wspólnych znajomych? Ostatnio rzadziej bywamy w górach. Z dziećmi bardziej
wypoczynkowo, jak Wy. Nasz ostatni wyjazd był do Zakopanego, wojskowy ośrodek
wypoczynkowy Gronik, telewizory w pokojach, że trudno było dzieciaki wyciągnąć
w góry. Niedaleko było sanktuarium na Krzeptówkach, gdzie proboszczem był
ksiądz Mirosław Drozdek. Niestety niedawno zmarły. On zaraził moją żonę, gdy
jeszcze chodziła do szkoły, solidnym chodzeniem po Tatrach. On wyjezdżał z
grupą młodzieży z Gdańska. Potem przeniósł się do Zakopanego i zbudował
wspaniałą świątynię. Gdy główne drzwi tego kościoła się otworzy widać wspaniały
widok na Giewont ze środka kościoła. I stojąc przy ołtarzu chyba także widać
ten szczyt.

Mój pierwszy wyjazd w góry był w Sudety na obóz młodzieżowy (koniec
podstawówki) organizowany przez zakład pracy mojej Mamy. Przez prawie miesiąc
ani razu nie byliśmy w górach. Wychowawcami byli studenci, którzy w ramach
praktyk musieli zaliczyć pracę wychowawcy. Grupę włącznie z wychowawcami
terroryzowała grupka kilku prawie pełnoletnich wyrostków, którzy nie wiadomo
jakim cudem zakwalifikowali się na ten obóz. Wiadomo było, że niedawno opuścili
poprawczak. Słyszałem tylko szum strumienia, który przecinał asfaltową szosę
nieopodal miejsca gdzie mieszkaliśmy.

[mama_kasia]

Napisałam na priv o moi klubie

A na wspomnienia ze Słowacji czekam. Bardzo się dobrze czyta
o Twoich górach

Nam udało się z jednym dzieckiem powędrować po szczytach w Beskidzie
Żywieckim. Ale mieliśmy wolnego kolegę do pomocy przy tobołach.
Nocowaliśmy wtedy na Raczy, na Liptowskiej, na Krawców Wierchu,
na Rycerzowej.
Myślę, że jeszcze kiedyś tak się uda

Czas urlopu

[otryt]

Miło wspominać. Ale to już chyba po urlopie. Teraz mam urwanie głowy z
przygotowaniami do wyjazdu. A więc żegnam się z Wami do sierpnia...

[otryt]

mama_kasia napisała:

>A na wspomnienia ze Słowacji czekam. Bardzo się dobrze czyta
>o Twoich górach

Nie wiem, czy o Słowacji, ale o innych górach chciałbym jeszcze
napisać. Szkoda, aby przepadł ten wątek. Przecież nie tylko Ty Kasiu
i nie tylko ja chodzimy po górach. Pozdrawiam i życzę wszystkim
miłych i szczęśliwych wakacji.))))

[mama_kasia]

> Nie wiem, czy o Słowacji, ale o innych górach chciałbym jeszcze
> napisać.

To pisz
W tym roku góry już były?

[mama_kasia]

Podzielę się z Wami tak na szybko wspomnieniami z gór
Większa relacja będzie później na stronie, ze zdjęciami.

Gór nie było zbyt wiele, bo padał deszcz niestety, z czego
dzieci były zadowolone, bo poobjeżdżaliśmy okolicę. Trafiliśmy
nawet za czeską granicę - do Jicina.

O górach tak ogólnie... Było wyczerpująco. Średnia jęczała i pytała
przy podejściu, czemu lubię się tak męczyć. I że jak będzie dorosła
to w ogóle(!) nie będzie chodzić po górach. A potem na górze brykała
i była szczęśliwa. A na dole - że to była najpiękniejsza wycieczka

Góry były ...zielone, intensywnie zielone, a lasy ...fioletowe od jagód.

Odwiedziliśmy po raz pierwszy Izerskie pasmo. Mało tam gór, ale i taki
skrawek nas ucieszył, szczególnie, że spojrzeliśmy na Karkonosze
z zupełnie innej strony. To było odkrywcze...

Góry były ...straszne, kiedy zagrzmiało, a my staliśmy na Skalnym
Stole nad Sowią przełęczą. ...W pośpiechu zaczęliśmy gnać na dół.
Ania tak bardzo się bała Modliła się, trzęsła się, a ja nie
mogłam jej powiedzieć: nic się nie stanie... Tylko, że mam nadzieję, że
zejdziemy bezpiecznie.

Karkonosze ukazały nam siebie z innej strony. Pamiętaliśmy je jako
płaskie pasmo (z reguły wędrowaliśmy tam głównym szlakiem).

Ach, i jeszcze... rewelacyjne pierogi ruskie w schronisku pod Łabskim
Szczytem )) - rewelacyjne!!! Pan nas przepraszał, że ...mają wszystko
świeże, więc trzeba niestety czekać.

A po deszczowej wycieczce z burzą buty suszyliśmy 3 dni

Także wiedzicie - wypoczęłam )))

[mamalgosia]

W Karkonoszach byłam dwa razy, ale nie widziałam ich ani razu. Zawsze padało,
mgła jak mleko. Ale podobno piękne.

Też kiedyś zadawałam sobie pytanie takie jak Twoja Córka: po co się męczyć?
Chodzenie po górach wiąże się z wyrzeczeniami, z trudem, a przy jakichś
ułomnościach to naprawdę wielkie poświęcenie. Dla czego? Dla Piękna, prawda?
Dla zachwytu.

[isma]

Trzeba uratowac watek przed spadnieciem, bo ladny!

[maika7]

Hm... nizinno-dolinna i leśno-bagienna z zamiłowania, mająca na koncie jedynie
jakieś pojedyncze wypady wycieczkowe w góry w mlodości, wplątalam sie w
piecioletnie hasanie po jakis pofaldowanych terenach. Tereny pofaldowane we
wszystkie możliwe strony, od serpentyn mam mdłości ))) Pojechałam wiosną -
było zimno, popadywało, widokowo ładnie, każdy rów wypelniały wstęgi kaczeńców.
M. popędził ogladać widoki z góry, mi wystarczyło oglądanie szczytow z dołu. W
lipcu pojechałam po raz drugi - górki rozświetliły sie zielonością, łąki górskie
rozkwieciły, raz nawet wylazłam (chyba przez pomyłkę) na jakieś tereny wysokie i
przestrzeń otwierające. M. latal fotografować wschody i zachody słońca w
"wysoka" i mókł w jakiś burzach, po których radośnie suszył wszystko. Teraz
wrześniowo jade oglądać rudziejące szczyty. Mam jeszcze 4 lata na polubienie
serpentyn, zadyszki i zakwasów w łydkach. Trzymajcie kciuki

Na "prawdziwy urlop" pojechaliśmy jednak w krainę płaską, leśną i mokrą - ufff.
M.

[ruda_kasia]

Miałm podobnie lata całe, jak Twoja córka, Kasiu. Gdzieś w okolicach
liceum złapała bkcyla, ale że nie lubiłam się męczyć, to chodziłam
tylko bez plecaków.
Moje dziwczyny przeżyły chrzest bojowy tej wiosny wchodząc na
leskowiec (bardzo dzielnie mimo 2 upadków zuzy, raz na widelec pod
stołem przy obiedzie - rozcięta warga - raz już przy zejściu z trasy
na skutek potknięcia wywołanego skrajnym zmęczeniem, dziura w głowie
opatrywana wkładkami higienicznymi, bo całość innych możliwych
środków wyczerpaliśmy przy pierwszym razie).
Drugi chrzest dla nas wszystkich - z namiotami nie chodziłam dotąd
nigdy. I dla dzieci wejście nocne na Potrójmą. Ale że późno
wyjechaliśmy z krakowa, zamarudziliśmy przy kolacji, to poszliśmy w
góry o 23, niby tylko półtorej godziny, ale działo się, oj działo.
Starsza płakała, że się boi, młodsza marudziła ze zmęczenia. Kolega,
który nam przewodził mówił o każdym podejściu, że już ostatnie. W
końcu chcieliśmy go udusić gołymi rękami. Na ostatnim podejściu
niesliśmy obie, Norbert Baśkę lat 8 a ja Zuze lat 3,5. No nie
powiem, było hardcore`owo. A każde z nad po ciężkim plecaku na
placach z prowiantem na 2 dni namiotami świworami etc, aha i wodą do
mycia . Ale takich gwiazd nie widziałam dawno. Niemniej wiem, że
z moich dzieci na razie turystów nie będzie. A sama chętnie
powtórzyłabym to bez nich.

[aka21]

To nieźle poszaleliście Chyba już bym tyle nie wytaszczyła, choć jak potrzeba
przypili to sił jakoś dziwnie przybywa
Ja tak ciągle myślę o tych dzieciakach Jak postępować by ich do gór nie
zniechęcić? Początkowo taszczyliśmy je na własnych grzbietach, wtedy góry
kochały)! Potem fragmentami chodziły same i też były z siebie baaaardzo dumne,
bo wyszły, bo zeszły...., ale teraz chcemy, żeby chodziły same (lub z minimalnym
wspomaganiem) i zapowiadało się super. Zdobyta Śnieżnica, Ćwilin, tęsknota za
Tatrami...
i 15.08 pojechaliśmy na pielgrzymkę na Wiktorówki. Wyszły wspaniale! Była Msza
Św, potem Rusinowa Polana i widoki z niej, a potem, jak chcieliśmy już
schodzić, bo już było dobrze po południu, usłyszeliśmy: chodźmy na Gęsią Szyję!
obiecaliście! jak rodzice obiecują to słowa dotrzymują!...i poszliśmy. Dzieci
były bardzo dzielne, wyszły z radością, choć schody wielokrotnie sięgały ponad
ich kolana. Byliśmy z nich bardzo dumni, ale przy schodzeniu sił zaczęło
brakować. Marudziły, Jaś się wściekał (trochę pomagało zagadywanie), Madzia
popłakiwała. Zeszli, ale póki co w góry się nie rwą Choć dziadkom zdjęcia z
dumą pokazywali. Mam nadzieję, że to chwilowe zniechęcenie, że zatęsknią... że
jeszcze razem pochodzimy

[aka21]

Maika czy Ty przypadkiem nie masz tematu badawczego na moim terenie?

[maika7]

A Twój teren to wschodnia czy zachodnia Polska???

))
M.

[aka21]

Wschodnio-południowa Dwie RDLP
Pzdr

[maika7]

ooo, to bardzo, bardzo prawdopodobne ))
zaniosło mnie w Bieszczady, konkretnie w Bieszczadzki Park Narodowy

Jakbyś kiedyś zobaczyła osobnika płci ładniejszej bez sprzętu wędkarskiego, ale
z wędkarskimi pudełkami na przynęty - to ja )

Ojojoj, to Ty cały czas w takim "powykręcanym w poziomie i pionie" terenie???


M.

[aka21]

Tak, tak), ale sporo też stacjonarnie. W PN bywamy gościnnie, na
zaproszenie... jak się coś dzieje
Oj, jest coś w tych górkach, pagórkach ta ich różnorodność, ale i swoista
stabilność (wyłączając nieszczęsne świerczyny)
Właśnie przed chwilą wróciłam z lasu, a jutro dalszy ciąg
Na wschód trafiam rzadko (panowie mnie oszczędzają), ale jak pudełko zobaczę,
to z pewnością zaczepię)

[maika7]

No to Ci się plączę po terenie od czasu do czasu )
Za dwa tygodnie poplączę się znowu - ufff, dobrze, ze zimą nie muszę ))
Trafiłam tam z powodu kilku zakochanych w Bieszczadach osob, na doczepkę ("może
byś wylazła trochę wyżej niż na piętro po schodach...")
No to łażę i patrzę. Ładnie. "Klimatycznie". Bez zasięgu - spokój

Ze świerkami macie niezły orzech do zgryzienia.

W planach odleglejszych mamy też plątanie się poza Parkiem, ale życia chyba na
to nie wystarczy ))
Fajny masz zawód
M.

[aka21]

Fajny i cieszę się że mogę w nim pracować! nie od razu mi się udało.
Twój równie fajny siostrzany też mnie fascynował, a jeszcze z takim
ukierunkowaniem!
A życia i sil to czasem starcza na wiele, wiele więcej niż nam się początkowo
wydaje i mam nadzieje, że pudełko zaciągniesz jeszcze w wiele ciekawych miejsc!

[maika7]

dzieki

aj, bo ja to bym chciała byc z tym pudełkiem wszędzie ) mam plany na
kilkanaście (a pewnie i kilkadziesiąt) żyć ziemskich )

a ja kiedyś chcialam byc lesnikiem )) ale cieszę sie że mi się nie udało - bo
chyba lepiej się nadaję do tego obecnego

pozostal sentyment

[aka21]

Sentyment i współpraca)
A może możesz zdradzić czym konkretniej się zajmujesz? Ciekawość mnie zjada,
bo jak pudełko, to może runo, a może coś innego (grzyby czy owady to chyba
byłyby pudełeczka, fioleczki - chyba, ze to wędkarskie jest zbiorcze)
Fajnie mieć perspektywy i pomysły na wieki Życie nabiera kolorów

[maika7]

oj, tak współpracuje z checia i radościa, bo fajne rzeczy można wspólnie robic.

Konkretniej napisałam na priv pochronię jeszcze resztek prywatności na forum


M.

[aka21]

Dziękuję
Tak, tu tylko reszteczki prywatności mozna chronić, bo jakoś tak
dziwnie, powoli wiele wypływa

[maika7]

) no właśnie )

[mader1]

Nie jestem "górzysta" i o żadnych osiągnięciach w tej dziedzinie nie
moze być mowy, choć jak już się na coś wdrapałam ( w fatalnym stylu
zresztą) to od razu czułam szczęście takie, jakbym była prawdziwym
zdobywcą )))))))
Ale..... chciałabym pojechać w Góry Stołowe, a znowu się nie
udaje....

[mama_kasia]

Moja najpiękniejsza tegoroczna "wyprawa" w góry trwała krótko.
Byłam u przyjaciół na południu i stamtąd pojechałam z dwiema
koleżankami w Bieszczady. Siłą prawie wyciągnęłam syna, który
lubi "nicnierobienie" ))
Najkrótsze wejście jest do chatki na Połoninie Wetlińskiej.
Pognałyśmy sprawnie, aby na końcu pobyczyć się na trawie.

...Ale mnie ciągnęło dalej. ...Widziałam pasmo, idące ku
Przełęczy Orłowicza. ...Na drzwiach wc w domu (od wenętrznej strony,
na wprost muszli) mam jesienne zdjęcie (wycięte z kaledarza)
połoniny w stronę chatki, i dalej caryńskiej, Tarnicy,
robione gdzieś na drodze do Orłowicza.
I przez cały rok myślałam - zobaczyć to na żywo ...Tak
daaaawno tam nie byłam. Zawsze kończyło się na chatce, no bo
z dziećmi... Sił nie starczało.

Zerwałam się więc z trawki i wyciągnęłam syna dalej, na połoninę.
Ale czasu było mało. Koleżanki musiały wracać. Umówiłam się, że
pójdę pół godziny w jedną stronę i będę wracała.
Gnaliśmy z synem, aby w te pół godziny dojść jak najdalej,
aby nacieszyć się, aby poczuć smak wędrowania. ...Po drodze jest
wzniesienie i tam ten mój "kibelkowy" widok )) ...Zadzwoniłam,
że jeśli możemy, poszlibyśmy dalej (tempo mieliśmy zastraszające).
Dziewczyny zgodziły się
Właśnie tak we dwojkę, z dorastającym synem, szło się niezwykle.
Gdy już zwolniliśmy na zejściu, rozmawialiśmy. To on zaczął
Na bardzo poważne tematy - o mojej niepracy, o naszej, jego,
rodziny przyszłości

Boże, wiem, tyle było planów (góry Ukrainy dla męża, a tymczasem
powódź; tygodniowy wyjazd w Bieszczady, a tymczasem tylko
trzy dni, bo Ania się pochorowała; wejście na Tarnicę i zejście
do Ustrzyk, a tymczasem grzmoty, ktore pogoniły nas na dół),
ale bardzo Ci dziękuję za tę jedną wycieczkę z synem
To wystarczy na kolejny bezgórowy rok

Z Piekiełka do Nieba :)))))

[mader1]

z przyjemnością czytałam Wasze wspomnienia... My nie poznalismy się
w górach, a w Warszawie po prostu... w gorach to owszem byłam, ale
słowo BYŁAM lepiej oddaje ten stan niż " chodziłam po"...
Zachwycały mnie zawsze swoją niedostępnością... a jednocześnie
trochę denerwowały dokładnie tym samym... Jako para, nie chodziliśmy
po górach, po prostu nie mogliśmy...
I tak się jakoś porobiło, że kiedy już trochę mogłabym sobie
połazić, powłóczyć się, kiedy wymysliłam sobie, jaki to Górski Cud
chciałabym zobaczyć, nikt tego nie brał na poważnie.
Trzeba było aż niepokojów, drobnych tąpnięć, ogromnego zmęczenia...
żeby... żeby spróbować. Spróbowac siegnąc po to, co dla Was było
oczywiste od początku....
Wróciliśmy właśnie z Gór Stołowych. Były tam już moje wszystkie
dzieci, więc....
Tym razem, pierwszy raz od kilku lat, wyruszyliśmy sami. Bez
komputera, bez tysiąca zbędnych rzeczy ... za to z opaskami na
nadwyręzone kończyny... tak... tak to jest, gdy nie przeżyje się
czegoś za młodu... ))))
Nocleg znalazłam chyba w tym serwisie
e-wczasowicz.pl/noclegi/pokaz.php?l=raj&lng=
Napisałm w kilka miejsc... PRZYPADEK zdecydował, że najszybciej
odpowiedziano mi z Radkowa... O północy przywitało nas małe
miasteczko, a pięknie oświetlone stare kamienice wydawały się być
zdziwione na nasz widok...
Na ryneczku figura wotywna Matki Boskiej Szkaplerznej...taaa...
przypadek. A hotel w kamienicy przyjazny , ładny,a nawet bardzo
ładny...
A na drugi dzień... Przywitało nas słońce... Niebo nam sprzyjało...
nie padało, nie było zbyt zimno... jedynie mgła... ale taka, że
pozbawiła nas pieknych widoków, ale pozwoliła iść... Już sama
wyprawa na Szczeliniec Wielki była dla mnie trochę męcząca...
No ale z Piekiełka do Nieba... to dopiero przeżycie )))) i piekne
słowa mojego męża " Daj mi te kubeczki. ( plastikowe, niosłam
wypatrujac kosza )- Dlaczego ? - Bo ja jestem BARDZIEJ
sprawny" ))))
Ale potem chcieliśmy zobaczyć jeszcze Błędne Skały... Było po
pierwszej, gdy wjechaliśmy na parking i dowiedzieliśmy się, że
droga, na której jest wahadłowy ruch samochodów, jest już nieczynna
z powodu zimy... To tylko godzina drogi na górę I poszliśmy...
Na początku raźnym krokiem, trzymając się za ręce - bo przecież
szybko zapada zmrok...Dobrze nam się szło... Ale potem... pod
górę... po wilgotnych skałkach, kamieniach, liściach... Czułam, że
coraz ciężej i cięzej... no... ale myślałam, że cel z każdą minutą
coraz bliżej, jeszcze tylko chwilę, jeszcze tylko kawałek i... widać
było następne podejście... Wreszcie stanęłam... Wilgoć, było mi
gorąco, mgła i serce, które zamierzało wyskoczyć ...
-Nie, nie... wracam.
Mąż spojrzał na zegarek
- Jeszcze 10 minut, to już blisko...
-Nie, nie. Nie dam rady. I potem nie dam rady wrócić. Jest coraz
później...
- Spokojnie. Odpocznijmy chwilę, głęboko oddychaj... To już
blisko... Nie zeszliśmy ze szlaku. Nie możesz poddać się teraz, gdy
już prawie doszłaś
- I KTO TO MÓWI ? I kto to mowi - powiedziałam rozczulona...
Dopiero poźniej przyznał, że poczuł wtedy ulgę, pierwszą od...
jakiegoś czasu. Podał mi rękę.
Doszłam.
One są piękne, te Błędne Skały. Dopiero jak schodziliśmy główną
drogą, w coraz większej ciemności, uświadomiliśmy sobie, jak wysoko
udało nam się zajść... Tylko przez tę mgłę...
Może bez tego wątku, bez Waszych opowieści, nie przyszło by nam do
głowy, ze góry to dobre miejsce dla nas

[isma]

Opaska elastyczna rulez.
Ja tez juz sie bez takowej nie ruszam ;-/.

[mader1]

> Opaska elastyczna rulez.
> Ja tez juz sie bez takowej nie ruszam ;-/.

No ale wiesz... że ja tych opasek nie zapomniałam, to już
sukces ))))) !

[isma]

To nie jest jeszcze z Toba tak zle, jak MOZESZ zapomniec ;-P.
Mnie tam kolano skutecznie przypomina, nawet jak wchodze w pracy na trzecie
pietro ;-(((.

[mader1]

absolutnie o wszystkim mogę zapomnieć ))))
ale fakt, nie boli mnie jak wchodzę po schodach ( chyba, chyba ?),a
jeżdżę windą.

[mama_kasia]

Wzruszyłam się

[mamalgosia]

W Błędnych byłam trzy razy, na Szczelincu dwa. Zawsze była
przepiękna pogoda - mikroklimat mają?
Fajn, fajne Cieszę się, że mogłaś podreptać

[mader1]

> W Błędnych byłam trzy razy, na Szczelincu dwa.

Szczęściara
Ale i ja już zadowolona.

[mamalgosia]

szczęściara... tak... gdy ja zdzieralam palce o granity Orlej Perci,
Ty pielęgnowałaś Córeczkę... może nigdy nie przejdziesz Orlej, a ja
nigdy nie ugłaszczę Córki
szczęście bywa różne