kiedy ślub ?

[mader1]

Czy uważacie, że ślub powinien być późno, gdy sytuacja materialna młodych
jest już ustabilizowana, studia skończone ( dla tych zdolniejszych)i kariera
rozpoczęta. Czy to jest właśnie odpowiedzialne ?
Rozmawiałam ostatnio z rodzicami panny młodej. Ich dzieci " chodziły ze sobą"
5 lat. Dziewczyna zdała maturę, chłopak był na drugim roku studiów.
Postanowili się pobrać... Rodzice ucieszyli się, choć mieszkanie będzie
wynajęte. Chłopak trochę zarabia, swoją karierę już rozpoczął
Znajomi są oburzeni. Twierdzą, że tak młodej dziewczynie wybiliby ślub z
głowy - " no chyba, że ciąża".

[kim5]

z własnego doświadczenia mogę powiedzieć tylko jedno - nie za wcześnie. Warto
najpierw poznać samego siebie, wiedzieć, czego się chce, a dopiero potem
podejmować tak poważne decyzje.

[ese1]

mysle, ze to jest indywidualne podejscie do sprawy kazdej pary. Znam takich, co
pobrali sie po pol roku znajomosci i takich, co po 7 latach. Oba przypadki to
udane malzenstwa.
Ale sytuacja materialna tez ma duze znaczenie. Wg mnie malzenstwo to taka juz
niezalezna komorka, ktora zaczyna decydowac o sobie. Pobieranie sie na studiach,
kiedy jeszcze sie jest na garnuszku rodzicow, jakos mnie nie przekonuje. Dobrze
jest jednak skonczyc nauke i miec jakis konkretny zawod, najlepiej prace. A
jezeli sie kochamy i traktujemy z szacunkiem nawzajem, to data slubu nie ma juz
znaczenia.
nie mowie oczywiscie o sytuacjach wyjatkowych typu ciaza.

[malgosiader]

a my po dwóch latach wielkiej miłości pobraliśmy się,
i .... zaczeliśmy od końca
tzn. pierwsze były dzieci, chociaż nie, przepraszm, pierwszy był samochód (dwa
m-ce przed porodem), potem były studia, teraz kupujemy dom )
i wcale tego nie żałuję,
zgadzam się z twierdzeniem, że to jest każdego indywidualne podejście do tematu,
i tyle ile będzie osób, tyle będzie opinii,
mam koleżanki, które dzieci miały na końcu "łańcuszka" i zapewne też nie żałują,
ale za to ja sobie teraz siedzę spokojnie przy komputerze i spijam kawkę, a one
biegają za maluchami ))

[mader1]

ese1 napisała :

Pobieranie sie na studiach
> ,
> kiedy jeszcze sie jest na garnuszku rodzicow, jakos mnie nie przekonuje.
Dobrze
> jest jednak skonczyc nauke i miec jakis konkretny zawod, najlepiej prace. A
> jezeli sie kochamy i traktujemy z szacunkiem nawzajem, to data slubu nie ma
juz
> znaczenia.
> nie mowie oczywiscie o sytuacjach wyjatkowych typu ciaza.

No właśnie, może mnie zaraz rozmieciecie w proch , dlaczego jest tak, że w
przypadku ciąży wszyscy się mobilizują i nieważne jest nawet, że młodzi i
dziecko są na garnuszku rodziców.
W przypadku zaś, gdy młodzi ludzie chcą po chrześcijańsku potraktować seks
przedmałżeński, ale od wielu lat są w sobie zakochani, mogą pokryć sporą częśc
swojego utrzymania, dziewczyna składa papiery na studia, ma dobrą maturę ( no
niby wyniki jutro, ale już ustna część jest świetna, zaraz po zdaniu zaczęła
pracę wakacyjną) i proszą o pomoc - nie wykraczającą a nawet mniejszą niż
ewentualne utrzymanie córki ( to na starcie, są zdeterminowani, żeby utrzymywać
się docelowo sami), gdyby pozostała panną, to nie pomóc ?
19 i 22 lata. Od 5 lat ze sobą.
Powiedzieć im, że mają czekać dopóki nie skończą studiów, bo są gówniarze ?

[justyna.ada]

m
>
> No właśnie, może mnie zaraz rozmieciecie w proch , dlaczego jest tak, że w
> przypadku ciąży wszyscy się mobilizują

No właśnie, i czy wówczas się człowiek zastanawia czy "kocha na śmierć i życie"?
czy aby dziecko miało zaślubionych rodziców? a potem trauma bo np rozwód?
Ja uważam że akurat zaciążenie jest jednym ze słabszych motywów dla podejmowania
decyzji o ślubie (no chyba że i tak mieli się pobrać)

Ale to na marginesie...

[xim]

wiesz mader doklasnie sobie o tym samym pomyslalam, dziecko w domu na studicah
przeciez tez kosztuje, mam znajoma ktora wyszla za maz na studiach, urodzila
blizniaki, dzieciami miały 3 latka jak skonczyla studia - odchowane, poszly do
przedszkola, mama do pracy, teraz jest glowna ksiegowa, a ja prawie, ze dopiero
wychodze z pieluch
u nas sytuacja byla nietypowa bardziej moze, bo to ja jestem starsza od moze o 2
lata i po szkole pielegniarskiej poszlam zaraz do pracy, moj maz jednak
zadecydowal, ze pobierzemy sie dopiero wtedy kiedy on jako glowa rodziny bedziew
stanie utrzymac rodzine - obydwoje mamy starszych rodzicow i tu na pomoc akurat
nie bylo co liczyc
mozna z drugiej strony tak lepiej - zakladam rodzine, wiec biore
odpowiedzialnosc za wspolmalzonka i przyszle dzieci, jednak ja znajac mojego
meza od chwili urodzin, mialam chwilami dosc, ze czekam na slub z nim 27 lat

[mader1]

jednak ja znajac mojego
> meza od chwili urodzin, mialam chwilami dosc, ze czekam na slub z nim 27 lat

niesamowite A kiedy zorientowałaś się, że to TEN ? Że chciałabyś, żeby był
Twoim mężem ?

[xim]

sama nie wiem kiedy to sie stalo
od zawsze bylo to dla mnie jasne, ze to kiedysz bedzie moj maz
ja pochodze z gorskiej miejscowosci, ktorej domek letniskowy maja rodzice mojego
meza, od zawsze przyjezdzali tam na weekendy, wakacje , ferie itd.
zawsze sie razem bawilismy jako dzieci, wraz z tym jak stawalismy sie starsi
laczylo nas wiecej i wiecej, czego konsekwencja byl slub

[mader1]

historia jak z bajki
aż chciałoby się, zeby moje dzieci to spotkało

[maika7]

Nie ma recepty. Wtedy, kiedy para czuje, że chcą się pobrać. I nie ma gwarancji,
ze małżeństwo będzie udane ani to wczesne i "od serca", ani to późne, przemyślne
i bardziej "z głowy niz z serca".

[matizka]

A ja też myślę, że nie od parady jet tu kwestia seksu. Nie uwierzę, że da się kogoś b. kochac 10 lat, chodzić z nim tyle i nie współżyć. Dlatego myślę, że to nie tyle chodzi o to w jakim wieku wychodzi się za mąż/ żeni, ale na jakim etapie związku.

M.

[mamachlopca1]

dla mnie małżeństwo to samodzielność.takze finansowa.bo wiadomo-kto sponsoruje
ten ma najwiecej do powiedzenia,nawet jesli sie zazeka ze sie nie bedzie
wtracac.dla mnie to troche pomylka jesli dwoje ludzi slub bierze slub tylko po
to by sobie beztrosko mieszkac u rodzicow i byc na ich utrzymaniu przez kolejne
wiele lat.bo wtedy czym jest to malzenstwo?koscielnym przyzwoleniem na seks?co
innego gdy chociaz probuja sie utrzymac,a rodzice tylko cos tam
pomagaja.oczywiscie nie chodzi mi o to ze najpierw trzeba zostac dyrektorem
banku,wybudowac wille z basenem i dopiero slub,ale troche poczucia
odpowiedzialnosci za rodzine i pragnienia odrebnosci trzeba miec.
no a ta sytuacja ze ona po maturze,on na 2 roku.to zalezy od indywidualnej
dojrzalosci danej pary,od ich odpowiedzialnosci.to,ze ona chodzi z tym
chlopakiem od 14 rz to nie wiem czy to ma takie znaczenie-ja jakos niezbyt
wierze sile takiego uczucia i wlasciwie wszystkie znane mi zwiazki ktore
wlasnie w wieku 14-15 rozpoczynaly swa milosc rozpadly sie.gdy weszli w
prawdziwe zycie wszystko sie zmienilo i oczy sie otworzyly.

[mama_kasia]

Tylko z własnego doświadczenia mogę napisać
Nie wyobrażaliśmy sobie, abyśmy mogli wziąć ślub
przed ukończeniem studiów i podjęciem pracy. Nowe małżeństwo,
nowa rodzina, opuszczenie ojca i matki, stanie się jednym -
to wydawało nam się niemożliwe bez oderwania się finansowego

[zuzanna56]

To zależy od konkretnej pary.

Ja wyszłam za mąż bardzo młodo. Miałam 21 lat a mąż 23. Znaliśmy się od 4 lat.
Mąż studiował zaocznie i pracował, ja studiwałam dziennie, pracowałam na kursie
językowym i udzielałam korepetycji. Finansowo od początku do chwili obecnej
radziliśmy sobie sami, nikt nam nie kupił mieszkania ani nie opłacał rachunków.
Godziliśmy studia z pracą bo chcieliśmy być już razem. Łatwo nie było.
Na dzieci zdecydowaliśmy się dość późno, pierwsze urodziło się 5,5 roku po
ślubie a drugie po 4 kolejnych latach.

W naszym przypadku to było dobre rozwiązanie.

[ruda_kasia]

Obojętne, natomiast z moich doświadczeń czasem żałuję, ze nie miałam dzieci na
studiach właśnie, żeby w czasie gdy łączyłam pracę z dalszą kilkuletnią nauką
zawodu mieć dzieci odchowane.
No ale wtedy miałabym je z innym facetem Męża poznałam po studiach.
I po miesiącu znajomości chyba już nie mieliśmy wątpliwości, że chcemy być
razem. No moze jakoś dzieci nidgy nie chcieliśmy mieć. I pewnie dlatego mamy
dwójkę ))

[rycerzowa]

Na razie piszecie o sobie, o swoich ślubach.
Prawdziwe poglądy poznaje się po tym, gdy odnoszą się do własnego dziecka.

No przyznajcie się, która chciałaby, by jej córka wyszła za mąż od razu po
maturze (praktycznie za rówieśnika)?
Albo by jej syn ożenił się po pierwszym roku studiów?

Kiedyś to było normą. Nasze babcie pamiętają czasy , gdy "żeniły się" nastolatki.
Kiedyś wcześniej osiągało się tzw. dojrzałość społeczną, czyli możliwość
zarobienia na siebie i rodzinę, usamodzielnienia się.
Teraz młodzi czasem aż do 30-tki studiują, zdobywają kwalifikacje (studia
podyplomowe, aplikacja, doktoraty).

Teoretycznie mogą to robić będąc po ślubie, korzystając z pomocy rodziców,
państwa, dorabiając.
Praktycznie jest to bardzo trudne i ryzykowne.

Młodzi małżonkowie to wyjątki wśród "wolnych ludzi".
Tamci mogą poświęcić się całkowicie studiom, pracy, inwestują w siebie,
wyjeżdżają za granicę, bawią się, bywają w klubach, imprezują, angażują się w
działalność społeczną, polityczną, charytatywną.
A małżeństwo to stabilizacja, to budowanie.

Ustabilizowani czują się dobrze wśród ustabilizowanych, nie wśród wolnych
ptaków. Poza tym narażeni są na ryzyko, bo środowisko wolnych ptaków to wciąż
targowisko próżności. Najwięcej rozwodów jest wśród małżeństw zawartych
najwcześniej - przez ludzi w wieku 18-24 lata. I nie ma znaczenia, czy
"z konieczności", czy nie.

Nie chciałabym, by moje dziecko "wydawało się" tak wcześnie.
Szkoda by mi go było ,że może straci jakieś szanse,i że nie użyje młodości.
A przede wszystkim bałabym się, że ten związek może okazać się nietrwały.
Bo w naszym Kościele największe grzechy mogą być odpuszczone i można zacząć od
nowa, ale niepowodzenie małżeńskie - nie.

PS. Chyba,że młode by się uparło...

[isma]

Hm, co do wlasnej corki to ja nie mam nic do chcenia.

Moja tesciowa najpierw chciala, zeby jej syn ozenil sie z Polka. Rozpaczala,
jak wstapil do zakonu. Potem chciala, zeby zostal ksiedzem - i rozpaczala, jak
sie ozenil z Polka )).
Aktualnie moja tesciowa uwaza, ze jej syn jest najszczesliwszym czlowiekiem na
swiecie )).

Rycerzowo, nie dziw sie, ze piszemy o sobie. Bo to jest sprawdzalne.
A nasze dzeci - kto wie, co je uszczesliwi...?

[rycerzowa]

No tak, ale Mader chyba pyta o obecne poglądy na dany temat - czyli raczej w
odniesieniu do naszych dzieci.

Niby mówimy,że nie mamy "nic do chcenia" na temat drogi życiowej naszych dzieci,
ale tak naprawdę to przez całe dzieciństwo i wiek dorastania przekazujemy im
pewną postawę, werbalnie i niewerbalnie, a najczęściej drogą nie wprost.

Jak się "wybija z głowy" zamążpójście maturzystce? Poprzez stanowczy zakaz?
Perswazję? Nie potrafię sobie tego wyobrazić.
Ale do takiej sytuacji nie dojdzie, gdy dziewczyna jest wychowywana na osobę
ambitną, samodzielną, z potrzebą zawodowych, naukowych osiągnięć. I wcale nie
trzeba konkretnie mówić dziewczynie, co ona ma w życiu robić; wystarczy
atmosfera domu, że się kogoś za coś podziwia, że się kogoś za coś szanuje.

A najważniejsze są przykłady z życia.
W naszym bloku zdarzyło się z konieczności małżeństwo szesnastolatki z
chłopakiem po pierwszym roku studiów .
Bardzo trudno było (i jest) tym młodym, mimo pomocy rodziców.
Na całe towarzystwo kolegów i koleżanek padł blady strach.
Nam, innym rodzicom, oszczędzona została konieczność umoralniania, marudzenia,
ględzenia i pilnowania.
I cała reszta towarzystwa z bloku (kilkanaście osób) pożeniła się przykładnie
dopiero po dyplomie.

[mader1]

rycerzowa napisała:

> No tak, ale Mader chyba pyta o obecne poglądy na dany temat - czyli raczej w
> odniesieniu do naszych dzieci.
>
> Niby mówimy,że nie mamy "nic do chcenia" na temat drogi życiowej naszych
dzieci
> ,
> ale tak naprawdę to przez całe dzieciństwo i wiek dorastania przekazujemy im
> pewną postawę, werbalnie i niewerbalnie, a najczęściej drogą nie wprost.

No ja nie wiem, dziewczyny ( bo panowie się nie wypowiadali) jak Wy, ale ja
teraz, gdy już najstarsza nastolatką, ale do ślubu jakiś czas to mam wizję jej
przyszłości ( i na jej wzór - przyszłości reszty dzieci) taką :
że ona piknie maturę zda, dostanie się na wymarzony kierunek studiów, chłopcy,
koledzy, narzeczeni nie będą jej w nauce przeszkadzać, potem może wyjść za mąż
za kogoś kochanego i wielce przyzwoitego )), swoje możliwości rozwinie,
dzieci też będą w stosownym czasie.....
Nie wiem, czy ja tę wizję jej sprzedaję, bo przecież wprost o tym nie
rozmawiamy ( bo niby o czym ? i nie wiem, jak skutecznie. Chciałabym dla
niej jak najlepiej po prostu. Nie widzę całości jej ewentualnego małżeństwa,
drogi życiowej ( bo to teraz niemożliwe), widzę ją z jej uzdolnieniami,
marzeniami, talentami i chciałabym, zeby mogła je realizować. Żeby była
samodzielna, niezależna...

> Jak się "wybija z głowy" zamążpójście maturzystce? Poprzez stanowczy zakaz?
> Perswazję? Nie potrafię sobie tego wyobrazić.

A potem przychodzi maturzystka... Czy ja wiem ? A może spojrzała na swoich
rodziców, którzy pobrali się w czasie studiów, są spełnieni, szczęśliwi ? Może
to był przekaz niewerbalny ?
Za moich czasów rodzice byli bardziej " tolerancyjni" dla takich par. Mieszkały
w wynajętych pokojach, przy rodzicach, kończyli studia... bogacili się, gdy
inni zaczynali życie... Większość moich znajomych pobrała sie na studiach...
Przychodzi taka 19 latka i co ? Właściwie, co by się nie powiedziało, może być
użyte przeciw rodzicowi Nie wolno nie może powiedzieć, może porozmawiać na
temat utrzymania, mieszkania, pokazać słabe punkty takiej decyzji - być może
będzie mu to kiedyś wypomniane, ale " spełnił swoją powinność". A jezeli młodzi
to sobie przemyśleli ?
Jak się ma 19 i 22 lata nie potrzebuje się zgody rodziców, nie potrzebuje się
hucznego wesela dla rodziny , któej się nie widuje na co dzień...
Nawet rozmawiać trzeba " delikatnie", żeby ewntualny zięć ( teraz czy w
przyszłości) nie pomyślał sobie, ze to jakaś przeciwko niemu krucjata...
A " wybić z głowy " - też mi nic na myśl nie przychodzi.
Mogą powiedzieć, ze nie bedą pomagać.
Chcielibyśmy żeby nasze dzieci wchodząc w zwiazek małżeński miały jak
najwięcej "instrumentów" w razie czego... Jako rodzice chcielibyśmy, żeby i
małżonek i rodzina " nie przeszkadzali " )))
A tu się rodzi " nowa rzeczywistość"... której nasze dziecko chce. Która może
zmienić jego życie - na lepsze bądź... gorsze.

[rycerzowa]

Coś a propos:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=567&w=65166888
Jeszcze pokolenie wstecz byłaby to normalna kolej rzeczy.
Teraz współczujemy młodym. A przecież są całkiem dorośli!
Pokomplikowało się...

[maika7]

zacytuję wypowiedź z zalinkowanego przez Ciebie wątku:

Re: Nic nowego.....
monia145 01.07.07, 22:25 + odpowiedz

Chyba większość z nas miała inne plany i wizje swojego życia...osobiście nie
potrafię przypomnieć sobie ani jednej osoby, która może powiedzieć, że jej
życie wygląda tak, jak sobie wymarzyła....że dziecko przyszło we właściwym
momencie, że praca jest satysfakcjonująca i taka, którą zawsze chciała
wykonywać, że facet jest tym, kim chciała, aby był- takie zadowolenie
wieloczynnikowe jest rzadkie, częściej jestesmy zadowoleni z jakiegos jednego
fragmentu naszego życia...

Co prawda nie do końca zgadzam sie z tą wypowiedzią, ale .. cos w tym jest


M.

[rycerzowa]

Wiesz, tu nie chodzi o egzystencjalne pytania o ogólne zadowolenie z życia, ale
że ta dziewczyna ma problem z czymś, z czym jej matka, babka problemu raczej nie
miała.
Czas powyżej dwudziestki to był czas rodzenia, wychowywania dzieci, pracy,
dorabiania się, budowania domu, dobrobytu rodziny.
A teraz ci dwudziestoparoletni ludzie mają żal, że ich coś "omija", jakaś uroda
życia niedotknięta, coś niezaliczone, nieprzeżyte.
To co, poczucie nastoletniej beztroski, flirtów, zabawy,a także nauki,
oczekiwania na dorosłe życie, przeniesione jest teraz na następną dekadę?

Swoim córeczkom śpiewałam taką kołysankę:
"Pocóżeś mnie matuleńko za mąż wydała
Gdym ja jeszcze 18 latek nie miała...?"

To jak, przyszłym wnusiom mam śpiewać "28 latek?"
Nie ma rytmu!

[maika7]

Zauważ, ze dwa posty niżej (w tamtym wątku) wypowiada się pani, która urodziła w
wieku 27 lat - tez pisze o kryzysie, jaki dopadł ją w pierwszym roku matkowania.
Myslę, ze każdy ma swoje dobre i gorsze dni i mysli "dlaczego teraz, dlaczego
siedzę i mieszam kaszkę podczas, gdy X-ińska jedzie na wakacje na Malediwy bo
doceniają ją w pracy".
Moja mama wyszła za mąż w wieku 31 lat. Wczesniej "jej się nie chciało". No po
prostu - kazdy z nas ma swój czas. I trudno powiedziec "za wczesnie" "za późno".
Nigdy nie wiadomo kiedy jest "w sam raz" dla nas.

A przy wyborach konkretnych zawsze cos nas omija - a to zabawa, a to kariera, a
to.. macierzyństwo. Ważne chyba, zeby dokonywac tych róznych wyborów świadomie
(na tyle na ile się da)


M.

P.S. no i nie matulenka wydaje za mąż ))) same się wydajemy, co Ty tym swoim
coreczkom spiewasz??? ))
32 sie chyba sylabowo zgadza z 18

[rycerzowa]

maika7 napisała:

> 32 się chyba sylabowo zgadza z 18

Czwarta dekada to już przesada!

[mader1]

Dobrze Rycerzowo, że zapodałaś tego linka
Myślę sobie, że prawdopodobnie dziewczyna ma następnego doła i stąd taki
pesymistyczny post. Jest po sesji, uczyła się i opiekowała dzieckiem. 9
miesięczne maluchy są bardzo zajmujące.Pewnie to jej pierwsza sesja letnia po
urodzeniu dziecka - porównuje ją ze zwyczajami, które miała rok wcześniej. Może
to był cały dzień snu po udanym egzaminie, może wspólna impreza, może kino,
może natychmiastowy wyajazd do mamy, która dopieszczała po wysiłku ? Jeżeli nie
zastąpiła poprzednich zwyczajów nowymi świętującymi " zwycięstwo " , kontrast
może być duży.Potrzebuje trochę oddechu, trochę odpoczynku i będzie dobrze.

Ale może jej post dotyczy czego innego. Po pierwsze jest w sytuacji, której
sobie świadomie nie wybrała. Pisze, że nie tak sobie to planowali. Jest różnica
między decyzją, nawet najgłupszą, którą się podejmuje, a taką która jest niby
konsekwencją.
Nie wiem, czy nie jest rozczarowana nie tylko małżeństwem, ale i swoim mężem...
Bała się wyrażać swoje potrzeby ? - nawet gdy chodzili ze sobą, nie było tak,
jak by chciała... Uczył się, a ona była obok, przytulała się... To może być
najpiękniejszy moment bliskości, ale ona tego nie wspomina dobrze... Może ona
chciałay innego chłopca, narzeczonego... Dlaczego nie przeżyli swojego
chodzenia szczęśliwie - według niej ? Ona wolałay awić się, gdzieś wychodzić,
on się uczył, wyjeżdżał na studia, pracował...
A teraz, jest dziecko, ale 9 miesięczne, zdrowe... On już tylko pracuje...
Ona nie pracuje - organizacyjnie możnay to tak załątwić, ze gdzieś wyjść,
przegadać pół nocy przy świecach, zafundować soie wielogodzinny spacer z
wózkiem do znajomych... Pamiętam, że my z mężem wychodziliśmy, gadaliśmy,
spacerowaliśmy, umawialiśmy się z ludźmi... Za każdym razem mieliśmy nosidełko,
z którym mój mąż wyglądał uroczo ))) Mieliśmy pretekst, by jeździć do dawno
nieodwiedzanych parków...
Inni narali chęci i na małżeństwo i na dzieci ;P

Ale doła to też czasem mam, dlatego mi " dzieciaka" żal.

Ale masz rację, Rycerzowo. Teraz wzyscy chcą mieć jak najdłużej naście lat
Zapatrzą się na filmy - 40-latka tam po raz kolejny spotyka swoją jedyną
miłość, robi zakupy za tysiące złotych i razem z córką z pierwszego małżeństwa
ma chłopaka )))

[alex05012000]

to sprawa indywidualna, zależy od tylu czynników... choć ja skłaniałam i
skłaniam sie do koncepcji: po studiach, jak sie ma pracę ewentualnie studia z
pracą połączone, jakaś niezależnośćod rodziców, jakiś star, ugruntowane poglądy
na życie, tak w granicach 25-30 lat, absolutnie nie 19! dla mnie 19 latka czy
19 latek (jeszcze mniej) jest tylko dorosły z nazwy...
jedno mnie zastanawia, dziewczyna skończyła szkołe, czyli ma 19 lat
maximum, "chodziła" z tym chłopakiem 5 lat, czyli co ? zaczęła z nim być w
wieku 14 lat? chyba nieco wcześnie jak na "chodzenie" cokolwiek by to miało
znaczyć...poza tym jest bardzo młoda, nie zna zapewne innych chłopców,
mężczyzn, bo skoro od 5 lat jest z tym jednym, czy w tak młodym wieku można
powiedzieć że to ten jedyny, na całe zycie??? nie mam przekonania do tak
wczesnych związków...
córce mojej, gdyby w wieku 19 lat wpadła na pomysł ślubu wybijałabym z głowy
wszelkimi dostęnymi metodami...ja ślub brałam w wieku lat 29 ... bardzo dobry
wiek na śluby

[lucasa]

Alex, dlaczego powinno sie znac innych chlopcow zanim zdecyduje sie na meza? A
co, jezeli okaze sie ,ze ten piewszy byl najlepszy pod kazdym wzgledem? Jak do
niego wrocic???

A w sprawie watku. Dlaczego 19 lat ma byc za malo aby sie decydowac? Moze byc.
Ale tak samo mozna zle zadecydowac gdy sie ma 29.
Ja nie lubie takich rozwazan, moze tez dlatego, ze "ogladalam" dwa malzenstwa
od drugiej strony.
Moj brat pobral sie z zona gdy byli na studiach (ale nie na koncowce) i tez
rodzice panny mlodej byli pewni obaw - bo mlodzi oprocz pokoju w akademiku,
komputera i pozyczki studenckiej nic nie mieli. No i za pewne zaraz bedzie
ciaza, wiec nici i ze studiow i kariery czy "kariery". I co? Nic - teraz
spodziewaja sie drugiego dziecka. Losy tak sie potoczyly, ze i dosyc duzo w
krotkim czasie zarobili, odlozyli, "wyrobili" doswiadczenie. Brat ma fajna,
dobrze platna prace, bratowa moze byc z maluszkiem w domu, a jak bedzie chciala
wrocic do pracy, to nie bedzie zaczynac od nowa.

Druga sytuacja, z bliskiej rodziny. Dziewczyna 18letnia w ciazy z chlopakiem ok
30letnim. Panika rodzicow panny mlodej, bo w rodzinie chlopaka brat byl w
wiezieniu, ojciec alkoholik. I co? Malzenstwem juz sa ponad 10 lat, milosc i
szacunek, dwojka fajnych dzieci, dobre zawody, pieniedzy tez im nie brakuje.

Nie ma gotowej recepty na szczescie, prawda?

Ja mialam 25 lat i nie czekalam (ok, czekalam kilka miesiecy), i jakbym miala
19 to tez bym nie czekala gdybym byla pewna.
pozdrawiam,
A

czy jeden jedyny ?

[mader1]

> Alex, dlaczego powinno sie znac innych chlopcow zanim zdecyduje sie na meza?
A
> co, jezeli okaze sie ,ze ten piewszy byl najlepszy pod kazdym wzgledem? Jak
do
> niego wrocic???

No właśnie, jak to jest ?
Ja znałam przed moim mężem chłopców. Myślę, że nie straciłabym nic, gdybym z
nimi nie " chodziła".
Mój mąż poznał mnie " jedną jedyną" i... jak dobrze trafił, co ? )))

[isma]

Nooooooo, ja na tym forum szczegolowo nie moge, bo, tego... kamien mlynski
lepiej do szyi... )).

Natomiast glosno sobie mysle, ze rzecz nie w tym, czy mialo sie jednego
partnera, czy tuzin (abstrahuje na moment od kwestii grzechu), tylko w tym,
zeby umiec spojrzec na swoje malzenstwo w prawdzie. Nie ogladac sie za
utopiami. Czy to beda utopie "jednego jedynego", czy utopie "przed slubem
trzeba sie wyszumiec". Dana jest nam ktoras z tych rzeczywistosci.

Dana i zadana.

I w niej sie trzeba odnajdowac.

[isma]

Aha - wazne! Nie chce roztrzasac, ile zawdzieczam mezczyznom, z
ktorymi "chodzilam". Roznie to mozna oceniac.
Natomiast z cala pewnoscia wiele z tego, kim jestem, darowali mi mezczyzni, z
ktorymi sie po prostu - AZ - przyjaznilam. I to uwazam za bardzo wazne - zeby
miec doswiadczenie w relacjach z osobami plci odmiennej, niekoniecznie z
wymiarem uczuciowym w tle.

[mader1]

"partnerzy" to to nie byli, chyba że niektórzy do rozmów. Takie tam...
sympatie. ( wtedy wielkie miłości ))
Może... jeden z nich pożytek. Sporo dowiedziałam się ... o swoich reakcjach, o
sobie. Poprzez te zauroczenia poznałam nie tyle lepiej facetów, co siebie ))
A poprzez moje przyjaźnie z mężczyznami, poważne rozmowy, dowiedziałam się
wprawdzie co nieco o mężczyznach, ale...
Okazało się to nie do zastosowania, o mój mąż jest inny... zapewne nie powiem
nic odkrywczego, ale jest wyjątkowy

[mader1]

Alex ))
..ja ślub brałam w wieku lat 29 ... bardzo dobry
> wiek na śluby

Wyglądaliście ślicznie, rzeczywiscie...
Ale... ja miałam 22 lata - bardzo dory wiek na śluby )))
Choć aż mi wstyd przy Was wszystkich... rozsądnych.

[maika7]

22 lata to wspaniały wiek na ślub )
Nie tylko Ty, Mader, miałas 22 lata. Ja i mój M. też ) Koledzy ze studiów,
oboje po 3 roku, bez perspektyw na pracę i mieszkanie. Po roku mieliśmy pracę i
służbowe mieszkanie. Po dwóch latach skończyliśmy razem studia i w tym samym
roku przyszedł na świat nasz syn. Zdał własnie maturę. Gdyby mi wtedy wybijano
M. z głowy - straciłabym miłośc życia.

Siostra M. wyszła za mąż po maturze - za kolegę z klasy - dobijają do 30
rocznicy ślubu. Oddani sobie do pozazdroszczenia
Moja przyjaciólka tez wyszła za mąż po maturze (ku rozpaczy i przy buncie
rodziców). Ciepłe, pełne miłości małżeństwo (starsze stażem od mojego).

Nie ma recepty na "dobry wiek i dobry czas".


M.

[mader1]

pocieszyłaś mnie
U podstaw naszego małżeństwa leżała oczywiście wielka miłość, ale też dwie
porządkowe sprawy. Pierwsza to to, że już bardzo chcieliśmy być ze sobą na
stałe, a nie chcieliśmy już być w swoich rodzinnych domach.Widzieliśmy w soie
bratnie dusze, choć o innych losach... Druga, bardzo przyziemna, to to, że nie
mieliśmy widoków na mieszkanie, a moja przyjaciółka akurat wyjeżdżała na tzw.
zachód na dwa lata i zostawiała takowe do opieki. Dwa lata sami - to brzmiało
rozsądnie. Razem z pracą męża w soboty- niedziele w klubie studenckim i moim
dużym stypendium.
Wszyscy starali mi się go wybić z głowy. A ja uważałam, że to jedyna osoba, za
którą mogę wyjść za mąż...

i w tym samym
> roku przyszedł na świat nasz syn. Zdał własnie maturę.

Jak mu poszła ? Zadowolony ?

[maika7]

) troche jakbym czytała siebie ))nawet z tym mieszkaniem - wujek wyjezdżał
na tzw. zachód na rok ))
Swoją drogą to własnego mieszkania nadal nie mamy, bo mieszkamy w tym słuzbowym,
którego nie można wykupić ))

> Jak mu poszła ?

To zalezy czy patrzec na stopnie, czy na stopnie w zalezności od stosunku syna
do matury i szkoly Jesli na same stopnie to tak sobie. Jesli brac pod uwage
fakt, że instytucji pt "szkoła" Mały nie znosił od przedszkola, to rewelacyjnie )

> Zadowolony ?

Nie - bo z maturą "głupio iść do policealnej" - a takie były plany jakby nie
zdał ))
Tak - bo może jednak postudiuje, a warto zobaczyc jak to na studiach jest...
Na razie składa papiery ...

Córka dostała się (wczoraj) do liceum w miasteczku - hm.. nowe etapy życia przed
"dziećmi"

i przed nami - rodzicami ))

M.

[katriel]

18 lat, 25, 35... Nie ma chyba reguły, nie ma jedynie słusznego wieku na
zamążpójście.

Ja wyszłam za mąż mając lat 25. Chodziliśmy ze sobą przez 9 lat, ale czekaliśmy,
aż skończymy studia. Nawet nie tyle dla samodzielności materialnej (przed
magisterium oboje dostawaliśmy stypendia ministra, potem oboje stypendia
doktoranckie, finansowo żadna różnica), ile dla psychicznego komfortu. Mąż jakoś
potrzebował tego świstka, żeby poczuć się dorosłym facetem zdolnym do wzięcia
odpowiedzialności za rodzinę.

Czy moglibyśmy pobrać się wcześniej? Myślę, że tak, o ile od początku byśmy się
na to nastawiali. Jest jakaś dynamika rozwoju związku, budowania jedności. To
można - do pewnego stopnia - robić szybciej lub wolniej, do pewnego stopnia
można niektóre etapy zamienić miejscami, zrealizować przed albo po ślubie, ale
są pewne granice. Skoro od początku (jeszcze w szkole średniej) nastawiliśmy
się, że do ślubu jeszcze wiele lat, to - po części podświadomie - hamowaliśmy tę
dynamikę, funkcjonowaliśmy przede wszystkim jako kumple, zajmowaliśmy się razem
matematyką a nie sobą nawzajem. Kiedy wspominam, jak wyglądała nasza relacja na
drugim czy trzecim roku studiów, to wcale nie mam poczucia, że byliśmy jako para
dojrzali do małżeństwa. Ale myślę, że mogliśmy być, gdybyśmy nad tym
popracowali. I jeśli czasem żałuję, żeśmy tego nie zrobili, to tylko z jednego
powodu: na drugim roku studiów bywałam jeszcze płodna.

Matizka: "nie tyle chodzi o to w jakim wieku wychodzi się za mąż/ żeni, ale na
jakim etapie związku". To było powiedziane a propos seksu, ale można myśleć o
całokształcie związku, o tym, co ja nazwałam dynamiką rozwoju. W pewnym momencie
dochodzi się do takiego etapu, że pozostawanie na stopie narzeczeńskiej - bez
wspólnego zamieszkania, bez deklaracji stałości, bez bliskości seksualnej -
uniemożliwia dalszy rozwój relacji międzyludzkiej. Po prostu w ten sposób dalej
się nie da dojść, trzeba sobie stworzyć warunki. Czyli po prostu się pobrać.

Alex: "ugruntowane poglądy na życie". Alex pisze, że dziewiętnastolatek jest
dorosły tylko z nazwy, i myślę, że w wielu wypadkach ma rację, ale zdecydowanie
nie we wszystkich. Zdarzają się (widziałam) ludzie, którzy w wieku lat 19 są
wystarczająco (w mojej ocenie) dojrzali, żeby wziąć ślub. Niekoniecznie
zarabiający na siebie (więc jeśli potraktujemy niezależność finansową jako
warunek sine qua non dopuszczalności ślubu, to się nie kwalifikują), ale właśnie
mający ugruntowane poglądy na życie. Bo w sumie to chyba nie o to chodzi, żeby
sobie koniecznie radzić bez pomocy rodziców (nie popadajmy w paranoję, w końcu
to normalne, że ludzie sobie nawzajem pomagają w rodzinie), ale o to, żeby być
człowiekiem odpowiedzialnym, na którym można polegać.

Z doświadczeń znajomych, które zawierały wczesne małżeństwa: jedne są bardziej
szczęśliwe, inne mniej, średnio tak samo jak te, które czekały; ale studiów to
te dziewczyny nie pokończyły. (Jedna wyszła za mąż na trzecim roku, dociągnęła
do absolutorium, po odchowaniu dzieci wróciła wymęczyć pracę magisterską.) Tylko
że kto powiedział, że trzeba skończyć studia?

[franula]

chyba nie ma uniwersalnej reguły.

U nas silna była potrzeba najpierw samodzielności może o tyle, że do pomocy
nikt się specjalnie nie palił. Nie mielibyśmy się z czego utrzymać ani gdzie
mieszkać. Wtedy to było dla nas oczywiste że trzeba poczekać. Teraz jak to
analizuję to gdyby wyszedł ze strony rodziny sygnał że nam pomogą to bysmy się
może pobrali wcześniej. Ale dla nich też było oczywiste że się czeka na własną
samodzielność.

Oboje przy rodzicach, studiujący na miejscu w Warszawie, do tego mąż dwa lata
młodszy na wymagających studiach nie nadających się do zarobkowania na boku.
Bylismy ze soba od jego matury (ja na drugim roku). Pobraliśmy się jak skończył
(ja byłam 2 lata po studiach i od tych dwóch lata pracowałam ale nie tyle by
nas oboje utrzymać). Dwa dni po slubie poszedł do pierwszej pracy. A Rodzice
nam w końca BARDZO pomogli. Ale dopiero wtedy gdy na bieżące utrzymanie
zarabialismy sami.

[alex05012000]

najpierw odpowiem lucasie: Alex, dlaczego powinno sie znac innych chlopcow
zanim zdecyduje sie na meza? A co, jezeli okaze sie ,ze ten piewszy byl
najlepszy pod kazdym wzgledem? Jak do niego wrocic???
no, tak myślę, ze powinno się poznać różnych mężczyzn, w różnych sytuacjach...
i w końcu zdecydować sie na związek trwały, małżeński z jednym ... do tego
pierwszego można wrócić zwyczajnie (o ile nie jest "zajęty")... nie bardzo
rozumiem co masz na myśli, ale od razu zastrzegam, zę moje poglądy w tej
materii sa bardzo liberalne (nie mam nic przeciwko wolnym związkom, ślubom
tylko cywilnym, pożyciu i mieszkaniu razem przed ślubem, itd...; może właśnie z
tego względu, choć nie tylko, uważam, ze trzeba być nieco starszym niż owe 18-
19 lat...)

oczywiście, ze nie ma jedynie słusznego wieku na ślub ... akurat wśród moich
znajomych i rodziny to nie mam przykładów wczesnego zamążpójścia..., w moim
środowisku raczej tak jest przyjęte, zę najpierw wykształcenie, studia, jakieś
wyjazdy zagraniczne, zbieranie doświadczeń, a potem małżenstwo, dzieci... Kilka
znajomych wyszło za mąż na studiach, ale raczej na 4-5 roku, albo zaraz po
skończeniu.. Mnie sie też to wydaje jakoś naturalna koleją rzeczy... niby
można studiowac, prowadzić dom i wychowywać dzieci na raz, ale jakoś tak według
mnie nie da sie dobrze robić 10 rzeczy na raz...
poniewaz każdy jakoś tak naturalnie patrzy przez pryzmat siebie to też i z tego
względu dla mnie ślub w wieku 19 lat to jakieś jedno wielkie
nieporozumienie ... po pierwsze mając 19 lat na słowo małżeństwo reagowałam
alergicznie (zły przykład w rodzinie), poza tym nie miałam kandydata nie tylko
na męża ale nawet na "chłopaka", poświęcałam czas nauce, kształceniu sie,
podróżom ... jaki ślub!? z kim?!, po co?! to w ogóle była czysta abstrakcja,
nawet kiedy poznałam męża, a miałam 28 lat wtedy, to byłam wyłącznie za wolnym
związkiem, co prawda otoczenie nas niejako "zmusiło" do legalizacji, ale
zyliśmy sobie spokojnie w zwiazku cywilnym 6 lat, a gdyby moja mama nie wpadła
na "genialny" pomysł połączenia chrztu Olki ze slubem kościelnym to byśmy tak
do tej pory sobie żyli spokojnie i szczęśliwie po cywilnemu...
ale rzecz jasna to tylko moje zdanie, moje doświadczenia, wątkowa 19latka miała
chłopaka od 14 roku życia, ja w wieku 14 lat w ogóle nie znałam takiego słowa,
a zresztą nie miałam nigdy żadnego, różne sa życia i różne wybory, jak napisała
Katriel Jest jakaś dynamika rozwoju związku, budowania jedności. To
> można - do pewnego stopnia - robić szybciej lub wolniej, do pewnego stopnia
> można niektóre etapy zamienić miejscami, zrealizować przed albo po ślubie ...

Maika, Mader

[rycerzowa]

Hej, dziewczyny, wybaczcie, ale z właściwym sobie poczuciem taktu przypomnę, że
wy jesteście już pokoleniem przeszłym, sprzed wojny ( w Zatoce).
Tu dyskutuje się o d z i s i e j s z e j młodzieży.

No, wyobraźcie sobie,że syn Maiki (19 lat, dorosły mężczyzna) i córka Mader ( za
rok pełnoletnia), spotkali się, pokochali, przychodzą do was i proszą o
błogosławieństwo. Rok na przygotowanie ślubu to w sam raz (wiem, bo ostatnio
zaliczyłam).

Problemem byłby nie tylko brak dojrzałości społecznej, czyli brak jakiejkolwiek
możliwości utrzymania rodziny, ale także - psychicznej.
Nasi obecni młodzi, tacy mądrzy, wykształceni, oczytani, oblatani, znający świat
i języki - mało wiedzą o życiu, gdyż nie trenują tych umiejętności.
Nie zarabiają, nie uczą się prowadzenia domu, nie płacą rachunków, nie opiekują
się dziećmi. Same są "jako te dzieci".

Ponieważ życie w ogóle się wydłużyło, wydłużyła się młodość, wydłużył się też
czas psychicznej niedojrzałości, dzieciństwa.
Ale jednocześnie dzieci wcześniej dojrzewają fizycznie.
No i jest problem, ten coraz większy rozdźwięk, między dojrzałością fizyczną a
społeczną.
Zasada wstrzemięźliwości przedmałżeńskiej sprawdzała się dobrze w czasach, gdy
żeniły się 14-15-latki; akceptowalna - gdy żeniły się 18-20 latki.
A co w odniesieniu do dwudziestoparolatków?
Oj, można się pogubić.

PS. A moje, Bogu dzięki, już szczęśliwie pożenione.

[isma]

Eeee... Jaki rok, na jakie przygotowanie, czego...? Slubu?
W tym kontekscie, no, to rozumiem powage sytuacji, decyzja o malzenstwie ma
wymiar omalze dynastyczny )). To i kandydata trzeba bardzo starannie
wybierac...

A powaznie: moim skromnym zdaniem nie jest tak, ze pewne decyzje ("zle" czy "za
wczesnie podjete") maja moc zdeterminowania calego naszego zycia (nie mowie tu
o skarajnosciach typu zwiazanie sie z nalogowym hazardzista, powiedzmy). Wybor
jest rzecza wazna, ale znacznie wazniejsza jest umiejetnosc dochowywania
wiernosci tej decyzji. I do tego, owszem, mozna dzieci wychowywac. Wlasnym
przykladem np. Nasze dzieci przede wszystkim WIDZA, jak sie sprawdzamy w tym
malzenstwie, z ktorego sie urodzily. Zas w sprawie tego, jak wybieralismy,
musza nam wierzyc na slowo )).

Dziesiejsza niedojrzalosc psychiczna mlodziezy - hm, rodzice kazdej epoki chyba
maja tendencje do postrzegania swoich dzieci jako niedojrzalych, "malo
wiedzacych o zyciu". Bo przyznanie, ze dzieci sa dojrzale, stawia pod znakiem
zapytania to, czy jeszcze jestesmy im potrzebni )).

[mader1]

rycerzowa napisała:

> Hej, dziewczyny, wybaczcie, ale z właściwym sobie poczuciem taktu przypomnę,
że
> wy jesteście już pokoleniem przeszłym, sprzed wojny ( w Zatoce).

))) Rycerzowo )) Ty mi o tym przypominać nie musisz, to z każdego mojego
postu widać )))

> No, wyobraźcie sobie,że syn Maiki (19 lat, dorosły mężczyzna) i córka Mader (
z
> a
> rok pełnoletnia), spotkali się, pokochali, przychodzą do was i proszą o
> błogosławieństwo. Rok na przygotowanie ślubu to w sam raz (wiem, bo ostatnio
> zaliczyłam).

To by afera była na kilka forów )) ileż oni gosci by mieli ))) Już z tego
powodu warto byłoby im pozwolić )) rodzynkom.
A na poważnie. Na poważnie to napisałam wyżej, że najlepiej to byłoby z mojego
punktu widzenia jak najrozsądniej.
Liczę na to, że ta niedojrzałość psychiczna moich dzieci będzie polegała na
tym, że do łba im nie przyjdzie tak wczesny pomysł o ślubie.
A gdyby im przyszedł - może należałoby dociec : dlaczego ?
Staram się nie obciążać swojego dziecka, choć najstarsze, z powodu moich
decyzji. Czyli nie zrzucać na nią opieki nad rodzeńśtwem.
Ale to się samo przez się czasem dzieje. Ona wie, co to są dzieci. Wie, co to
jest małżeństwo.
Czasem zarobi trochę pieniedzy - nie na życie, spełnia swoją pasję i tak się
zdarza, że może czasem dostać za to trochę pieniędzy. Na życie nie straczyłoby
to jej, ale już wie, ze to niełatwe.
Mamy często wielu gości tu, na wsi. Czasem gdy ja błądzę po okolicach, ona
przygotowuje z kimś obiad, sprząta łazienkę.
Jej życie jest pogodne i dziecięce, ale wie, że isnieje odpowiedzialność.
Mam nadzieję, że zaowocuje to tym, że wyjdzie za mąż , gdy będzie gotowa

Nie chciałabym z kolei, żeby się bała. Żeby była takim wiecznym dzieckiem,
które nie potrafi zapanować nad swoimi odruchami, egoizmem...
Żeby kiedyś , kiedy już dojrzeje potrafiła się zobowiązać i potrafiła dotrzymać
słowa.

A kiedy Twoje dzieci się pobrały ?

[rycerzowa]

mader1 napisała:

>A kiedy Twoje dzieci się pobrały ?

Po osiągnięciu dojrzałości kredytowej, znaczy się - uzyskaniu zdolności
kredytowej , to jest, chciałam powiedzieć - osiągnięciu dojrzałości społecznej.

[mader1]

uzyskaniu zdolności
> kredytowej , to jest, chciałam powiedzieć - osiągnięciu dojrzałości społecznej

bardzo dojrzale No widzisz, za moich czasów nie było takiego kryterium i
pewnie dlatego głupia byłam i nie wiedziałam, kiedy na to czas ))

[maika7]

) jak to u przedwojennych pań bywa - chetnie wracamy pamięcią do lat
przeszłych ))

A dzieci? Na razie mój 19-latek wchodzi w dorosłe życie łagodnie. Zdolności
kredytowej nie ma, ale ma własne konto i własne zarabiane dorywczo pieniądze
(sędzia samochodowo-motocyklowy) na nim gromadzi (jak zgromadzi nieco, wydaje na
swoje potzreby, np. kupione za uciułane kieszonkowe auto, którym zamierza za
tydzien startowac w rajdzie i przy którym dłubie co i rusz umazany od stóp do
głów )))
Obiadu nie ugotuje, ale zostawiony bez wiktu i opierunku przezywa kilkanaście
dni (dłużej nie testowaliśmy, ale wydaje sie, ze dłużej tez przezyje). W
prowadzenie domu angazuję go od dziecinstwa (bo jestem egzemplarzem dość
leniwym). Młodszą siostrą opiekował się, bo często nie było innej alternatywy -
przeżyła
Da sobie radę. Jasne, że wolałabym, zeby byl bardziej dojrzały niz teraz, gdy
będzie chcial załozyć rodzinę, ale mam do niego zaufanie i wierze, ze sobie
poradzi i otoczy opieką swoją wybrankę.

Przygotowanie do ślubu kiedyś trwało krocej - wydłużyło się? Mysmy zdecydowali
sie w lipcu, a pobrali w październiku. Roku to nawet nie "chodziliśmy" ze
sobą... )

M.

[katriel]

> Przygotowanie do ślubu kiedyś trwało krocej - wydłużyło się? Mysmy zdecydowali
> sie w lipcu, a pobrali w październiku. Roku to nawet nie "chodziliśmy" ze
> sobą... )

Kiedy wychodziłam za mąż, w mojej parafii kurs przedmałżeński odbywał się trzy
razy do roku: przed Bożym Narodzeniem, przed Wielkanocą i przed wakacjami. W
okolicznych parafiach bodaj jeszcze rzadziej. Żeby wziać ślub w październiku,
trzeba było już na początku maja być przynajmniej na tyle zdecydowanym, żeby
zacząć chodzić na kurs; kto dopiero w lipcu zaczynał planować ślub, ten brał go
najwcześniej w grudniu - wcześniej nie dało się kursu skończyć. Teraz jest już
łatwiej, są kursy weekendowe, wyjazdowe.
Ot, takie dziwaczne problemy katolików...

[maika7]

> Teraz jest już
> łatwiej, są kursy weekendowe, wyjazdowe.
> Ot, takie dziwaczne problemy katolików...

Wtedy zależało to od wielkości parafii. Duża parafia w dużym mieście
organizowała kursy "na bieżąco". 3 miesiące wystarczyły. W USC wystarczał miesiąc.
Ot, problemy wtedy jeszcze nie_do_konca_ateistki, której rodzina postawiła
wystarczające ultimatum emocjonalne, żeby podreptała na stosowne kursy i nie tylko.


M.

"Wykształciuchy się żenią..."

[rycerzowa]

W dzisiejszej "Polityce" jest raport na zadany temat.

Zawiało optymizmem: fala ślubów nadchodzi. Zatem można spodziewać się w
następstwie "powracającej fali" narodzin. Brawo.

Zjawisko wygląda właśnie tak - masowo żenią się wykształciuchy, 26-32 lata,
samodzielne już, dorobione.

No i jest trochę rewelacji na temat współczesnych wesel. Szaleństwo za
kilkadziesiąt tysięcy. Na szczęście zazwyczaj młodzi sami płacą...

Tak, tak, Maika, drzewiej inaczej bywało, można było się w niecały kwartał ze
ślubem wyrobić. (Słabo, ale pamiętam).
A teraz trzeba rocznego wyprzedzenia, by zamówić odpowiednią salę, zespół,
kamerzystę....

[pawlinka]

a data 07.07.07 tylko raz w kalendarzu Podobno tej soboty śluby będą nawet
póżnym wieczorem...

[mama_kasia]

O rany

[justyna.ada]

> A teraz trzeba rocznego wyprzedzenia, by zamówić odpowiednią salę, zespół,
> kamerzystę....

Żeby rocznego.
Kumpel z pracy (właśnie z tego przedziału wiekowego...) mi mówi: żenię się we
wrześniu. Znaczy po wakacjach? Nie, za rok!
Termin ustalony już, bo sali na wesele w sensownej cenie i zespołu grającego
odpowiedniej jakości za rozsądną cenę na wcześniejszy termin nie ma w stolicy.

A myśmy się zdecydowali zimą, a ślub był w czerwcu, więc termin, i kursy
odpowiednie, i sala itp były załatwiane z paromiesięcznym wyprzedzeniem i
starczyło. (ale nie mieliśmy zespołu, a i gości też nie setki.)

[maika7]

> A teraz trzeba rocznego wyprzedzenia, by zamówić odpowiednią salę, zespół,
> kamerzystę....

Sala? zespól?

No widzisz, ja nieimprezowa - miałam przyjęcie w domu i tyle. I tak dla mnie
było za dużo szumu wokło tego mojego i M. "razem".

A u nas na wsi to i sale mniej obsadzone - "w razie co" kłopotu z salą nie
będzie, z "innymi takimi" tez chyba nie ) Kilka ślubów na rok.. O ile dzieci
w ogóle będa miały śluby koscielne, bo na razie się na to nie zanosi.

M.

[isma]

A, to o sali, kamerzyscie i zespole, to piszesz o weselu, a nie o slubie. Co
moim skromnym zdaniem sie nijak ma do zadanego tematu. Nie slyszalam, zeby
wystawnosc wesela miala zwiazek z powodzeniem malzenstwa, ale moze ma?

Trzymajac sie zatem tematu: zadne "drzewiej bywalo". Mysmy sie wprawdzie pozno
poznali, i kawalek czasu zastanawiali, ale jak zesmy sie zdecydowali, to
przygotowania trwaly rowno dwa miesiace, od 25 października do 25 grudnia, w
dośc trudnych okolicznosciach przyrody, bo z niemowleciem u boku i bez niczyjej
pomocy. W tym jeden z tych miesiecy byl spowodowany koniecznoscia "nieurazenia"
rodziny przyslaniem zaproszenia z mniejszym niz miesieczne wyprzedzeniem.
Bez sali, zespolu i kamerzysty, chwala Bogu )).

[rycerzowa]

isma napisała:

> A, to o sali, kamerzyscie i zespole, to piszesz o weselu, a nie o slubie. Co
> moim skromnym zdaniem sie nijak ma do zadanego tematu.

A mnie się wydawało,że ślub i wesele to są dobra ,że tak powiem komplementarne.
Zresztą w tym raporcie więcej jest na "zadany" temat, i o wczesnych ślubach, i o
konkubinatach.

> Trzymajac sie zatem tematu: zadne "drzewiej bywalo".

Pozwolisz, że znów przywołam swoje słynne poczucie taktu i powtórzę - drzewiej.
Jak mi nie wierzysz, rzuć okiem na kalendarz i DO (może być paszport).

Już od dość dawna minimum oczekiwania na ślub kościelny to 3 miesiące.

[isma]

Czesciowo.
O ile kazdy kwadrat jest prostokatem, to nie kazdy prostokat jest kwadratem.
O ile faktycznie wesele bez slubu to zjawisko dosc egzotyczne, to nie widze
powodu, dla ktorego dopiero slub z weselem mialyby byc "komplementarnymi
dobrami". Zapewniam Cie, ze do malżenstwa wcale nie jest
wymagana "komplementarnosc" z weselem )).

Nie ma zadnych trzymiesiecznych prawnokanonicznych terminow, w
ktorych "minimalnie" nalezaloby zglosic proboszczowi zamiar zawarcia
malzenstwa. Instrukcja Episkopatu z 1989 r. owszem, mówi, ze
narzeczeni "powinni" zgłosić się do kancelarii trzy miesiace przed planowana
data slubu - a chodzi m.in. o to, zeby uniknac sytuacji, w ktorej okaze sie, ze
maja "do uzupelnienia" sakramenty, katecheze czy dokumenty wymagane przez prawo
panstwowe, co wydluzy czas przygotowan.
Wymagany czas ogłoszenia zapowiedzi to osiem dni, w tym dwie niedziele.
Zaleznie od diecezji rozne są wymogi dotyczące katechezy przedmalzenskiej, ale
generalnie nie sadze, zeby w ktorejkolwiek wymagano wiecej niz ogolem 10
spotkan.

A zatem, bez patrzenia w paszport, moge stwierdzic, ze jak kto bardzo sie
spieszy do sakramentu malzenstwa (nawet nie bedac przymuszonym dziecieciem w
drodze )) to wszystko sie da. I drzewiej, i teraz. Grunt, to odrozniac w
tych przygotowaniach sprawy istotne od nieistotnych )).

[pawlinka]

Właśnie wybraliśmy dziecku szkołę podstawową, gimnazjum już wybierać będziemy
wspólnie, szkołę średnią - raczej już bedę tylko ciałem doradczym (mam taką
nadzieję), studia wybierze sobie samo. Teraz mogę decydować, uważać, że ślub i
inne sprawy p o w i n n y być... czyli rozmawiając o wieku małżonków, teraz
tylko teoretyzuję. Wierzę, że mój syn i moja córka dobrze wybiorą czas i moment.
Znam rodzinę, gdzie syn- kończący studia i jego wybranka (na studiach),
przymuszeni do ślubu okoliczością, od rodziców usłyszeli płacz, lament,
narzekania na niedojrzałość swoich potomków, wyrazy braku zaufania ("bo
niesamodzielni jeszcze", bo "wg nas to nie powinno tak być"). Bardzo sie potem,
przez lata!, szarpali, żeby udowadniać rodzicom, że nie są już dziećmi.

To ostatni nasz, rodziców, bastion To dlatego te "wybijania z głowy",
narzekania, lęki... Potem dzieci odchodzą i game over

[otryt]

Myślę, że musi być jakaś niezależność finansowa od rodziców. Kto sponsoruje
ten niestety chce mieć wpływ, a ten wpływ niejedno młode małżeństwo już
zniszczył. Rodzice mogą wspomagać w pierwszym okresie, jednak główny ciężar
utrzymania nowej rodziny powinien spoczywać na nich samych. Ożeniłem się dwa
lata po studiach, pracowałem, żona była na ostatnim roku. Po trzech latach
pierwsze dziecko, po siedmiu drugie, po dziesięciu trzecie. Miałem jednak sporo
kolegów i koleżanek, którzy pobrali się jeszcze na studiach, wybrali szybsze
tempo. Studiując pracowali w spółdzielni studenckiej, robili jakieś prace
zlecone, wyjeżdżali na Zachód podczas wakacji. Te małżeństwa w większości
przetrwały, choć było bardzo trudno. Jednak już wtedy widoczna była u nich
odpowiedzialność, pracowitość i determinacja. Mieli więcej obowiązków niż tylko
nauka, bo z racji założenia rodziny staje się to oczywistością. Gdy widać, że
ktoś chce życie przejść lekko, łatwo i przyjemnie, jest to poważne
przeciwwskazanie do zawarcia małżeństwa. Ta postawa przeważnie się nie zmienia
i po skończeniu szkoły.

Nie projektuję życia swoim dzieciom, chcę im tylko wpoić podstawowe zasady,
fundament. Mam nadzieję, że w świetle tych wartości będą dobierać sobie
przyszłych kandydatów na współmałżonków. Tymczasem obserwuję grono ich
przyjaciół. Bardzo mi się podoba ta młodzież. Chcę, aby miały dużo kolegów,
koleżanek i przyjaciół, aby miały liczne kontakty społeczne, poznawały różnych
ludzi w różnych sytuacjach, aby nie były samotne, bo taki samotnik często rzuca
się na pierwszą lepszą osobę, jaka się akurat nawinie. Nawet nie wie, czego
można oczekiwać, na co zwracać uwagę. Chcę, aby widziały, co ciekawego można w
życiu robić, do czego warto dążyć, co warto poznawać. Staramy się im te różne
aspekty pokazywać. Nie chciałbym, aby po ślubie dopiero to wszystko zauważyły.
Część ludzi, którzy bardzo wcześnie weszli w związki małżeńskie odczuwa pewien
żal, że coś ich w życiu ominęło.

Nie jestem pewien, jak to jest z tą dojrzałością ludzi, którzy dziś dostają
dowody osobiste? Myślę, że są dojrzali inaczej niż wcześniejsze pokolenia. Ja
np czułem się bardziej odpowiedzialny za innych, moja córka zna lepiej świat i
ludzi niż ja w tym samym wieku. Dzisiejsi młodzi myślą raczej w kategoriach
zdobycia wykształcenia, planowania kariery. W tym przejawia się ich dojrzałość.
Albo niedojrzałość.