Zaskoczenie

[kulinka3]

Czy coś Was ostatnio mile zaskoczyło? Pytam o miłe zaskoczenie, bo tych mniej
miłych może mamy więcej.Coś pozytywnego na koniec tegorocznych wakacji
Mnie zaskoczyła... przyjaźń.Wydawało mi się,że w dojrzałym wieku, w zaganianiu
i tylu obowiązkach nie ma już czasu na pielęgnowanie nowych przyjaźni.A tu
taka miła niespodzianka.
Choć dzielą nas kilometry to czujemy na odległość co u drugiej, jaki nastrój,
kiedy łzy...A kiedy uda sie spotkać jest tak jakbyśmy się znały całe życie i
możemy gadać, gadać....
Miłe zaskoczenie.

[mamalgosia]

O miłych zaskoczeniach za chwilę, ale najpierw to Ci powiem, że
bardzo dobrze znam to uczucie, które tak ładnie opisałaś. Jest
cudowne i nie dziwię Ci się, że Cię zachwyca. Ciesz się, gdy trwa.

Dla mnie miłym zaskoczeniem był mail od ks. Szymika - że taka
Osobistość mnie nie zignorowała. Miłym zaskoczeniem było dzisiejsze
spotkanie w Paprocanach (tzn. samo spotkanie zaskoczeniem nie było,
wszak je zaplanowałyśmy. Ale ucieszyło mnie, że Dziewczyny takie
fajne - choć zaskakiwać mnie nie powinno, że Tutejsi Forumowicze
Fajni Są, prawda?). Miłym zaskoczeniem jest też dla mnie zachowanie
mojego Męża w trudnych dla mnie chwilach.
I jeszcze jedno wczoraj. Ale o tym nie napiszę.

[kulinka3]

Cieszę się,że tyle miłych zaskoczeń.Małe niespodziewane prezenty, strasznie to
lubię))
A nasze forumowiczki, bo forumowiczów nie dane było mi poznać, są strasznie
fajne w necie i w realu i taka jest prawda.

[mamalgosia]

A my z ks. Szymikiem już czwartą turę maili wymieniamy... Ależ
radość. I ciągle zaskoczenie.
Głupiakaziu, jeśli przypadkiem czytasz ten post, to pilnuj skrzynki
(tej maziemnej) - przyjdzie coś z pieczątką pszowską))

[mamalgosia]

Smażę naleśniki i dzięki Twojemu wątkowi, kulinko, zatopiłam się
trochę we wspomnieniach.
Myślę o tym, co napisałaś dziś - co jest mi bardzo bliskie. Myślę o
tym, co napisałaś kiedyś: "To czego teraz się uczę to powierzania
swoich najgłębszych niepokojów tylko Bogu.Tak często liczę tylko na
ludzką pociechę,że kiedy jej nie zdobywam, to jest mi
trudno,źle,czepiam się. Przyjaźń i jej gesty są ważne, ale tak
naprawdę pełne zrozumienie winnam znaleźć na początek tylko w Bogu".

Wiem, wiem, może być i jedno i drugie. Ale dla mnie to jakieś
niemożliwe, sprzeczne jednak mimo wszystko. Nie chodzi o sprzeczność
logiczną czy merytoryczną, ale taką jakąś nieuchwytną, która mi
siedzi w sercu i umyśle, natomiast nijak nie chce się prześliznąć
przez palce na klawiaturę. Że jednak nie TYLKO Bóg, prawda?

[kulinka3]

A wiesz,że dla mnie to coraz mniej jest sprzeczne.Chrystus sam doświadczał
przyjaźni i to doświadczenie jest tak bardzo człowiecze,że człowiek byłby sporo
uboższy gdyby to uczucie nigdy nie zagościło w jego sercu.A jednak przyjaźń jest
trochę wtórna, bo to Boga pytam- jak mnie widzisz, to Bogu mówię- Tobie nade
wszystko podobać się chcę, to z Nim omawiam sprawy mego powołania, sprawy życia
i śmierci,to Jego nade wszystko proszę o światło dla moich ludzkich spraw i dla
moich ludzkich przyjaźni.On jest Pierwszy.
A ludzka przyjaźń daje mi to dotykalne, człowiecze ciepło i to dokładne
słyszenie))drugiego.
Jakoś tak to czuję, choć nie potrafię dokładnie ubrać to w słowa.
Mam nadzieję,że naleśniki doprawione wspomnieniami wyśmienicie smakowały
domownikom))

[mamalgosia]

kulinka3 napisała:

> A wiesz,że dla mnie to coraz mniej jest sprzeczne.Chrystus sam
doświadczał
> przyjaźni i to doświadczenie jest tak bardzo człowiecze,że
człowiek byłby sporo
> uboższy gdyby to uczucie nigdy nie zagościło w jego sercu.

Tak, tak...


A jednak przyjaźń jes
> t
> trochę wtórna, bo to Boga pytam- jak mnie widzisz, to Bogu mówię-
Tobie nade
> wszystko podobać się chcę, to z Nim omawiam sprawy mego powołania,
sprawy życia
> i śmierci,to Jego nade wszystko proszę o światło dla moich
ludzkich spraw i dla
> moich ludzkich przyjaźni.On jest Pierwszy.
Kulinko, ale właściwie to wszytsko jest wtórne, każda więź z
człowiekiem, prawda? To masz na myśli?


> A ludzka przyjaźń daje mi to dotykalne, człowiecze ciepło i to
dokładne
> słyszenie))drugiego.
I znowu: tak, tak...



> Mam nadzieję,że naleśniki doprawione wspomnieniami wyśmienicie
smakowały
> domownikom))

Chłopaki miały zrobić nadzienie (twaróg + śmeitana + cukier + serek
waniliowy) i zrobili tak dobre, że je zeżarli zanim naleśniki
powstały. No to wysmarowałam im nutellą (hurra, hurra), po czym
Starszy jakoś ledwie wepchnął połowę, a Młodszy wysmarował tylko
talerz, taki był już najedzony, najwyraźniej nawet ten olbrzymi jego
brzuch ma ograniczoną pojemność. Na szczęście Mąż zjadł z
zadowoleniem. I z powidłami

[kulinka3]

mamalgosia napisała:

> Kulinko, ale właściwie to wszytsko jest wtórne, każda więź z
> człowiekiem, prawda? To masz na myśli?

Ciepło, ciepło, ale nie gorąco.Reszta w poczcie.
>
> Chłopaki miały zrobić nadzienie (twaróg + śmeitana + cukier + serek
> waniliowy) i zrobili tak dobre, że je zeżarli zanim naleśniki
> powstały.

U nas mamy w tym zakresie ( jakże uwielbiam to stwierdzenie Edgara)
recydywę.Gdyby nie moja mama, wyjadalibyśmy wszystko i naleśniki zostałby
dodatkiem do nadzienia))

[mamalgosia]

Kulinko, dziękuję za maila. Powiem tak: rozumiem, co napisałaś. I
przemyśliwuję A tak w ogóle to chyba nie sposób opisać co się w
człowieku dzieje, prawda? Nawet jeśli tym człowiekiem jesteśmy my
sami.

Nadzienia u nas są wyjadane również z cukierków i batoników, a
żałosne czekoladowe szczątki leżą potem na talerzu i płaczą

[isma]

Wy tu tak wzniosle, o przyjazni, o profesurze... )).

To ja bede przyziemna. Otoz moje prawe kolano mnie zaskoczylo.
Mianowicie okazalo sie, ze wspomagane opaska elastyczna jest w
stanie wytrzymac ladnych pare godzin na szlaku, a nastepnie upiorna
godzine marszu pod slonce torami kolejowymi z Rabki-Zarytego (co
mnie podkusilo, zeby zejsc ze szlaku? - zachowalam sie dokladnie jak
moj slubny ;-((().

Zwazywszy, ze wzmiankowane wyzej kolano jeszcze niedawno dawalo znac
o swym pojedynczym istnieniu po pieszym wejsciu na trzecie pietro w
magistracie...

[kulinka3]

A to Ty dziecięcia na Małysza nie zawiozłaś))?

[isma]

Hyhyhy, dziecie mialo atrakcje wieksza niz Malysz ;-O, polegajaca
mianowicie na tym, iz przez cale 6 (slownie: szesc) godzin zajmowali
sie nim w Rabce dziadkowie. Uskrzydlona jest po tym doswiadczeniu
lepiej, niz orzel nasz narodowy na igielicie.

[mamalgosia]

A co przez te 6 godzin robili jej rodzice? Bo coś mi mówi, że
również nie podziwiali Małysza

[isma]

A tu Cie zaskocze )).
Rodzice wylezli na Lubon wspolnie (!), zielonym szlakiem, nasycili
oczy widokami, spozyli po kielbasce usmazonej na wlasnorecznie
przyniesionym pod wiate chruscie, albowiem zgromadzony przy
schronisku oczekiwal na uczestnikow marszonu, po czym popadli w
zwykly stan praktykowania swojej malzenskiej jednosci, czyli sie
koncertowo pozarli (nie, nie o wybor szlaku, tym razem o sprawy
fundamentalne), skutkiem czego blogoslawili okolicznosc, iz tras
zejsciowych z Lubonia jest do wyboru do koloru, a zatem mogli
uniknac bezposredniego starcia, separujac sie od siebie na kilka
godzin.
Dzieki napoleonskiemu manewrowi z torami doszlam na kwatere
pierwsza )).

[isma]

A, dopisze sie do wlasnego watku sprzed roku )). Otoz, do tego
Lubonia, to mamy wyraznego pecha. Kilka dni temu wybralam sie ze
znajomymi, szlak zgubilismy juz na samym poczatku, skutkiem czego
przez godzine wlazilismy na azymut, w krzaczorach po pas
(towarzyszace nam dziecko musialo byc niesione, albowiem krzaczory
je przerastaly).

Zaskoczenie polegalo na tym, ze w koncu udalo sie nam jednak, prawie
pod szczytem, do tego szlaku dobic, i w sumie operacja cala
zakonczyla sie pobiciem rekordu czasowego, tj. weszlismy dobre pol
godziny szybciej, niz zwykle.
Tam na gorze jest rewelacyjny zurek, sluchajcie )).

[mader1]

I mnie coś zaskoczyło, choć niedawno miałam napisać, że wszystko
idzie zwyczajnie czyli trochę zawodów , rozczarowań, trochę
radości...
Córka pojechała na Chrześcijańską Szkołę pod Żaglami.
Polecili ją znajomi ze strej szkoły. Zastanawialiśmy się długo. Ona
jest drobna, szczupła, wydawało nam się, że średnio wytrzymała
fizycznie, choć lubi wysiłek fizyczny. Dziewczyna, nie baba A tam
warunki surowe, żagle, morskie fale, sztormy...
Pojechała, zobaczyła, zdobyła ))))
Spisała się świetnie, wróciła opalona, zadowolona z siebie, zdała
egzaminy i nawet zakwalifikowała się do Dużego Rejsu ))
Szalenie jesteśmy z Niej dumni.

[kulinka3]

Też lubię taką radość i dumę))Gratulacje dla młodej żeglarki.

też sprzed roku ;)

[mader1]

a i Kulinkę miło, choć sprzed roku poczytać

[mader1]

Dwie dziewczynki. Ich ojcowie zaprzyjaźnili się w pracy. Przed wielu, wielu
laty razem pracowali i wyjeżdżali. Wreszcie postanowili poznać też swoje
rodziny.Obie dziewczynki miały wtedy około dwóch lat. Od pierwszego spojrzenia
przypadły sobie do gustu. Ich rodziny mieszkały setki kilometrów od
siebie.Jedna z nich wielekroć się przenosiła, ale nigdy w pobliże drugiej.
Widywały się raz częściej, raz rzadziej, ale i tak nie częściej niż raz na pół
roku.Poza tym pozostawały tylko listy, telefony, wspólne lektury. Ich przyjaźń
trwa już 17 lat !

[mama_kasia]

piękne

[szymama]

No kochane, tego spotkania w Paprocanach dwa lata temu zazdroszcze
Wam do dzis. Toz ja Paprocanianka z dawien dawna.....