Radość w codzienności

[mader1]

Niby nc się nie dzieje. Wstajesz, śniadania, ubierania, żadnych
wielkich nieszczęść, tylko za oknem szaro, wychodzisz do pracy czy
zostajesz w domu - robisz to, co zawsze, czynność po czynności...
Czy w takiej monotonnej codzienności można znaleźć radość ? Udaje
się Wam czy macie tego czasem dość ? I dzięki czemu się udaje ?
Ulubiona lektura ? Modlitwy, filmy ? Zakupy ?

[kim5]

Lubię stanąć z filiżanką kawy i popatrzeć przez okno. Myślę dobie
wtedy, że Bóg pięknie urządził ten świat. To właśnie codzienność
jest nejlepszym źródłem radości, a nie incydentalne chwile - bo to
codzienność jest zawsze obok nas. Staram się cieszyć tym, co mam,
miłością bliskich, ciepłym futerkiem kota, bezinteresownym uśmiechem.

[mader1]

to piękne, co napisałaś

[kim5]

Dziękuję
Wiem, że cokolwiek się dzieje, zawsze jest za co dziękować Bogu.
Nawet jeśli jest trudno, nawet jeśli boli mogę dziękować mu za siłę,
którą mi dał do przetrwania.
Paradoksalnie rozwód i rozstanie z byłym mężem nauczyły mnie radości
ze zwykłych codziennych rzeczy. Czasem trzeba stracić wszystko, żeby
zobaczyć, jak dużo jeszcze zostało.

[mader1]

mam wrażenie, ale może się mylę, że Ci, którzy stracili dużo, Ci
którzy przeżyli w swoim życiu burze, bardziej cieszą się monotonną,
spokojna codziennością - kiedys trzeba "odpocząć"...
Ale może się mylę. Może są osobowości, które potrafią się "cieszyć
byle czym", a inne ciągle musza mieć wyzwania, szarpać się, a
zadowolenie i spokój przynosza im li tylko zwycięstwa i zaszczyty ?

spokój a wiele wydarzeń

[mamalgosia]

Zostałam obdarowana ciekawym zyciem. Ciekawym - mam na myśli, że
obfitującym w różne wydarzenia, niekoniecznie dobre, ale jest ich
dużo i często są baaardzo nietuzinkowe. Od dwóch osób usłyszałam
kiedyś, że zazdroszczą mi tylu wydarzeń w życiu.
A ja lubię spokój i najlepiej jakby nie działo się nic

Ale zaraz tu coś zacytuję - skoro jeszcze nie oddałam książki Romy
Ligockiej i skoro ciagle mam ją pod ręką...

[mamalgosia]

Sama ze sobą gadam, ale niech i tak będzie

"Obyś żył w ciekawych czasach - mówi stare, nie, nie chińskie
przysłowie. Upieram się, że żydowskie, tak mówiło się u nas w domu i
nie wygląda na to, że było to tłumaczenie z chińskiego. Zresztą
jeśli chodzi o życie w ciekawych czasach, to tego akurat Żydom
naprawdę nigdy nie brakowało. Dla siebie zaś i na własny użytek
zmieniłam sobie to powiedzenie na: "Obyś miał ciekawe życie". No i
takie mam. Jakoś nigdy długo nie było ono spokojne - nie umiałam
sprawić, aby nic ciekawego i dramatycznego się nie działo.

Ciekawe życie - przekleństwo czy błogosławieństwo? Przywilej czy
klątwa? Miotać się, szarpać, ale zwiedzać swoje własne życie z
ciekawością, jak jakieś muzeum osobliwości - czasem jak gabinet
średniowiecznych tortur, a czasem jak skarbiec pełen drogocennych
klejnotów (...)
Kiedyś, przed laty, odwiedziłam w Lucernie pewnego katolickiego
pisarza i filozofa. Stare, spokojne, miłe szwajcarskie miasto. I
taki też był tego starszego pana dom: stary, chyba średniowieczny,
grube mury, śmieszne okiennice, poczerniałe ze starości drewniane
stropy. <Tutaj urodzili się moi rodzice, dziadkowie i wszyscy w
mojej rodzinie. Tu też urodziły się moje dzieci> - mówi gospodarz i
dorzuca drewna do olbrzymiego kominka.
Za oknem przepływają łagodne szwajcarskie obłoczki, a ja serce mam
pełne zazdrości i gardło ściśnięte od płaczu. Myślę o moich
rodzicach i dziadkach, którzy całe życie tylko pakowali kufry,
tłumoki z pościelą, tekturowe walizki - pakowali i rozpakowywali...
<Czytałem pani książki - mówi gospodarz - i zazdroszczę, bo miała
pani naprawde ciekawe życie. A my tylko tutaj. Zawsze tylko tutaj> -
wzdycha na pożegnanie. Zazdrości mnie, wiecznemu tułaczowi, a ja
zazdroszczę jemu. Nigdy nie będę wiedziała, kto ma rację. Ale życzę
wszystkim, aby zawsze mieli spokojny dom albo przynajmniej zawsze od
nowa próbowali go sobie stworzyć"

Sama ze sobą :))))

[mader1]

> Sama ze sobą gadam, ale niech i tak będzie
Jak ktoś mądrze mówi, to mozna na chwilę zamilknąć .... i dać mu
dokończyć ))))
W ciekawych czasach to my wszyscy zyjemy..... ja takie rzeczy
apmietam, że kwalifikuje mnie to na weterana
A życie..... miotało się, miotało, ateraz się trochę " siedzi" z tą
kawą... w czasie przeziębienia...

[samboraga]

> mam wrażenie, ale może się mylę, że Ci, którzy stracili dużo, Ci
> którzy przeżyli w swoim życiu burze, bardziej cieszą się monotonną,
> spokojna codziennością - kiedys trzeba "odpocząć"...

o, też mi to kiedyś przyszło do głowy, ja szalenie lubiłam jesień, jesienne
powroty wieczorem zatłoczonym autobusem, rozmazane, mokre światła na
skrzyżowaniach, mokre szyby, a potem na piechotę do domu w słabym świetle
latarni - takie to było wspaniale zwyczajne po tygodniach leżenia w szpitalu

ale chyba obie się mylimy

> Może są osobowości, które potrafią się "cieszyć
> byle czym", a inne ciągle musza mieć wyzwania, szarpać się, a
> zadowolenie i spokój przynosza im li tylko zwycięstwa i zaszczyty ?

[mader1]

Ja nie miałam tak dużo tych pobytów, co Ty...
Ale.... przypominam sobie taki dzień.... pól siedzę, pól leżę ( bo
wyleżeć mi zawsze było trudno), rozmawiam, marzec był wtedy,
spojrzałam w okno, a tam.... śnieg prószy... zaniemówiłam ( jak
wiecie rzadko mi się to zdarza , zapatrzyłam się na następny cud w
moim życiu - ten śnieg... taki nierzeczywisty...
A potem mąz przychodzi i opowiada ze złością o korkach, o tym, ze
się spieszył, że ludzie ślizgają się po chodnikach...
jakie to mi się wydało... no napiszę... piękne... ten cały ruch jak
w ulu, ta niecierpliwość, to zabieganie, od ktorego oddzielały mnie
mury, ściana, okna - wszystko nie takie grube )))))

[mamalgosia]

Mam w pamięci dokładnie to samo. Moje szpitalne pobyty - te
niezwiązane z rodzeniem dzieci - przypadały na okres zimowo-
wiosenny. Też kojarzę ten śnieg prószący w pomarańczwym świetle
latarni, to jak zazdrościłam ludziom, ktorzy mogą sobie po prostu
iść ulicą... Jak w więzieniu. Szłam do kuchni i nie zapalając
światła otwierałam okno (wtedy to było możliwe, teraz w szpitalu nie
da się otworzyć okien), wdychałam to mroźne wilgotne powietrze. I
strasznie, strasznie tęskniłam za wolnością.

[mamalgosia]

kim5 napisała:
To właśnie codzienność
> jest nejlepszym źródłem radości,

Dlaczego najlepszym?

[kim5]

Najlepszym, bo danym w dużych ilościach. Zdarzenia wyjątkowe są od
czasu do czasu, rzadko - czasem miesiącami nic się nie dzieje. Nie
chcę czekać na szczęśliwe, wyjątkowe chwile - chcę je widzieć
codziennie.

[mamalgosia]

Dziękuję za wyjasnienei, bo nie zrozumiałąm co miałaś na myśli

[mamalgosia]

Mader, nie tylko można, ale trzeba. Czasem przychodzi to łatwiej -
bo coś samo cieszy. A czasem trzeba sobie pomóc. Żeby Boga nie
obrazić, że się nie widzi jego darów, albo żeby samemu nie
zwariować. Dziś dla mnie to były dwa rozdział książki przy porannej
kawie, potem fakt, że miałam mniej lekcji, potem słowa jednego z
moich uczniów, potem spacer z Synkami, potem słońce przeglądające
się w kałuży...
Zawsze jest się czym zachwycić i zawsze jest się czym ucieszyć.
Tylko czasem ta proporcja jest bardzo zachwiana - no bo jak się ma
ucieszyć słońcem w kałuży np. ktoś, komu np. brakło pieniędzy na
życie na dwa tygodnie przed następną wypłatą.

Moim zdaniem mając w domu małe dzieci jest się w tej komfortowej
sytuacji, że zawsze jest coś, co przyniesie radość

[kulinka3]

A ja po prostu lubię, to co robię codziennie, więc owa codzienność nie jest dla
mnie jakimś ciężarem czy brakiem.Oczywiście bywają gorsze dni, ale wtedy pomaga
mi modlitwa,niemyślenie jak mi źle no i inni, którzy słowem,gestem potrafią mi
przywrócić radość.Często, kiedy przejeżdżam koło hospicjum lub pomyślę o ciężko
chorych lub o ludziach w naprawdę dramatycznych sytuacjach,wraca mi
proporcjonalne postrzeganie świata.I co najważniejsze, często brak radości to
wynik jakiejś przeszkody miedzy mną a Bogiem.No,ale to już inny temat.

[maika7]

> Czy w takiej monotonnej codzienności można znaleźć radość ? Udaje
> się Wam czy macie tego czasem dość ? I dzięki czemu się udaje ?

Ja chyba nie bardzo rozumiem, o czym piszesz. Nasza codziennośc to nasze zycie.
Najczęstsze sytuacje - powtarzalny rytuał dnia, bez fajerwerków, z poczuciem
bezpieczeństwa, ciepła i ... radościa własnie.
Kolejny dzien - kolejny prezent od ... losu jeden ładniej opakowany i
bardziej wyczekany, inny troche chybiony, ale dopóki jestem w "tej grze" to dla
mnie powód do radosci.
Powtarzalnośc, szarośc codzienności chyba nigdy nie jest dla mnie szara. Jak sie
jej przyjrzec, to mieni sie kolorami.

Chyba nigdy nie będzie mi dośc codzienności - ja ją po prostu kocham.


M