Bierzmowanie-pożegnanie

[ekan13]

dzisiaj usłyszałam stwierdzenie, że coraz częściej bierzmowanie jest uroczystym pożegnaniem Kościoła w obecności biskupa...
Coś w tym jest niestety.
Co jest tego powodem?
Mnie przychodzi do głowy poziom katechizacji.
Nie umiemy pieknie opowiadac o Bogu, który jest samym pięknem przecież.
Młody człowiek ma wykuć prawdy wiary, grzechy główne itd, ale żeby choć 10 minut miał pięknie powiedzieć o Jezusie...
Ludy Wschodu umiały przekazywać ustnie swoją religię, wytworzyć poczucie Sakrum, a u nas w katechezie brakuje pięknej retoryki, tylka ta sucha doktryna.
No nie jest tak?

[melapela2]

U nas ciągle idzie się na ilość, a nie na jakość. Nie wazne czy
dzici wierzą, czy chodza regularnie do koscioła, czy interesują się
wiarą, modla....... Wazne żeby do chrztu, komunii, bierzmowania
szedł ich cały tłumek.
Z jednej strony to wina świeckich (ateistów i ludzi których mało
obchodzi Bóg i Kościol) przystepujących do sakramentów (czy
posyłających do nich swoje dzieci) na zasadzie "uczestnictwa w
imprezie folklorystycznej", a z drugiej wina ksiązy, ktorzy
dopuszczaja do takiego stanu i dopuszczaja takich ludzi do
sakramentu.
Bierzmowanie to ostatni sakrament (poza slubem - ale to za kilka,
kilaknascie lat), który moze sie do czegoś "przydac", wiec i wszyscy
sie do niego pchaja. Potem robią sobie "wolne" od Pana Boga i
przypomina im On gdy trzeba isc do slubu (fajnie w białej sukience
i z welonem).

Inni, którzy wiare traktuja powaznie, wcale nie żegnaja sie z
Kościołem, ale tych nie ejst niestety zbyt wieku

[verdana]

Moim zdaniem, ale od razu zaznaczam, ze mogę być niesprawiedliwa, bo
to obserwacje z jednej parafii, pewnym problemem sa przygotowania do
bierzmowania. Przede wszystkim Kosciół bardzo rozsądnie przesunął je
pare lat temu z 8 klasy na 1 licealną - aby nie zbiegały się z
przygotowaniem do egzaminu. Ale wprowadzono gimnazja - i w roku
bierzmowania mlodzież - naprawde zajeta i zestresowana- zaczyna
traktowac przygotowania jako tylko jeszcze jeden obowiazek, na ktory
nie ma ani czasu, ani nie jest tak ważny jak inne. To raz.
Dwa - to czas. Jestem jak najbardziej za przygotowywaniami poza
szkołą, ale czy parafie nie mogłyby dać dni do wyboru? Naprawde, nie
cala mlodziez może przychodzić np. co drugą niedzielę (a znam
parafię, gdzie co niedziele) po południu. Babcię tez czasem trzeba
odwiedzić. Z rodzicami porozmawiać. Odpocząć. W dodatku jest bardzo
niski limit opuszczania zajęć - jedno lub dwa. . Moja corka miala do
wyboru - bierzmowanie, albo zawody, w ktorych byla czlonkiem druzyny
i nie bardzo mogła wystawić resztę do wiatru. Ksiądz
usprawiedliwienie nie przyjął...
Trzy. To biurokracja. Nikt na świecie nie lubi, gdy mu nie wierza -
tymczasem w naszej parafii (może w innych jest lepiej), na kazda
rzecz trzeba było mieć "karteczkę" - że sie bylo na zajeciach, u
spowiedzi itd. 15-16 lat to wiek, gdy żaden człowiek nie lubi być
traktowany od razu na wejsciu jako potencjalny oszust.

Oczywiscie, sa i inne powody, choćby takie, ze po przejsciu do
liceum rodzice przestają najczęściej kontrolowac , co robi dziecko w
niedziele, wychodzić na wspólne spacery itd.

[madziaq]

Niestety to prawda. Rzeczywistośc wygląda tak, że bierzmowanie jest przyjmowane
przez dzieci czy młodzież w wieku 15-16 lat często pod presją rodziców. Przykre
to, ale niewiele jest takich rodzin, w których dorastające dziecko może
porozmawiać z rodzicami, przedtsawić swoje racje i powiedzieć, że np nie czuje
się jeszcze gotowe na przyjęcie bierzmowania, bo nie jest w 100% pewne swojej
wiary, przechodzi teraz etap duchowych poszukiwań albo coś w tym rodzaju. A w
tym wieku młodzi ludzie są jeszcze całkowicie zależni od rodziców w aspekcie
praktycznym - mieszkają w domu rodzinnym, rodzice ich utrzymują itd. I jest to
baaardzo silny i niestety często nadużywany instrument wpływu. Tak więc wiele
młodych osób (sama o paru takich wiem) przystępuje do bierzmowania, choć jest im
to właściwie obojętne albo nawe wbrew ich przekonaniom w danym momencie, ale
rodzina po prostu nie przyjmuje możliwości, że mogliby tego nie zrobić (albo
nawet przesunąć np o rok czy dwa).

Biurokracja, jak napisała Verdana, też nie pomaga. Za moich czasów
"bierzmowaniowych" po przyjściu np na mszę, która trwała godzinę, drugą godzinę
(naprawdę czasem neiwiele mniej) trzeba było odstać w kolejce do księdza, żeby
postawił pieczątkę na stosownej karteczce. Jeśli pieczątki nie było - były
problemy. Młodzi ludzie zatem niebezpodstawnie dochodzili do wniosku, że
niewiele obchodzi księdza, że byli u spowiedzi, czy na jakimś nabożeństwie, ale
za to bardzo - czy jest pieczątka, czy jej nie ma...

[mader1]

Nie pożegnałam się z kościołem ani ja ani mój maż, ani moja córka, która już
bierzmowanie przyjęła.
Opowiadała mi jednak o swoich przygotowaniach do bierzmowania.
W grupie było sporo młodzieży - w tym przypadku trudno mówić o dzieciach - która
nawet nie miała okazji przemyśleć czy chce przystąpić do tego sakramentu.
To jest dość szczególny okres w życiu młodego człowieka. Coraz częściej
podejmuje, a raczej powinien podejmować decyzje. A przynajmniej te
najważniejsze. Decyzja o wyborze szkoły jest dyskutowana w gronie rodzinnym.
Niestety, niektórzy rodzice " wiedzą lepiej" i zakazują iść do wybranej szkoły
albo wywierają przeróżne naciski. A decyzja o bierzmowaniu nie jest nawet
dyskutowana ! Po prostu rodzice idą i " zapisują" dziecko na przygotowania. " Bo
będzie Ci potrzebny do ślubu". I już !

[mamalgosia]

Tak, słyszałam taką nazwę "ostatnie pożegnanie".

Dla mnie Bierzmowanie jest bardzo pięknym sakramentem. I bardzo,
bardzo ważnym.

W tym roku moja klasa przystępuje do tego Sakramentu. Przygotowania
zaczynają się oczywiście w katechezie wcześniej. W październiku
młodzież wyjeżdża na obowiązkowe 2 dniowe rekolekcje. No i już tu
jest problem. Bo część jęczy, ż etam się modlić trzeba, część ma
nadzieję na popijawę, część na jakieś wypady nocne...a część nie ma
pieniędzy by jechać (w tym roku koszt wynosi 93 zł, to niemało)

Co tydzień spotkania, akurat u nas nie w niedzielę, ale też można
opuścić tylko 2. Termin jest ustalany odgórnie, czasem cieżko jest
przełożyć inne stałe zajęcia

No a potem oczywiście obkucie regułek do egzaminu. A egzamin
gimnazjalny za pasem...
Widzę, że jest im ciężko. Ale widzę też, jak niektórzy fatalnie do
tego podchodzą. Że po cholerę mi to, że głupota...

Statystycznie na 30 osobową klasę do Bierzmowania przystępuje 27-28.
Bardzo dużo. Moze niepotrzebnie

[minerwamcg]

Mam wrażenie, Ekan, że nie w pięknym opowiadaniu rzecz. Tej
młodzieży co chwilę ktoś coś wciska pięknymi słówkami, co chwilę
pięknie perswaduje to, tamto i owo. Oni pięknym słowom nie wierzą,
zresztą dziwiłoby mnie, gdyby wierzyli.
Potrzeba siły i charyzmy. Pokazania, że wiara to energia, napęd,
moc. Że nie chodzi o to, żeby ich naturalny pałer tłumić i wyciszać,
zamieniając energię startującego samolotu na szept różańca, tylko
żeby mu nadać kierunek.
Tak działa Lednica, tak działają niektóre duszpasterstwa studenckie,
tak kiedyś działała - nie wiem jak dziś - Oaza. To robi już drugi z
rzędu papież. Więc można, tylko trzeba wiedzieć czego się chce i
mieć do tego odpowiednich ludzi. Jednego znałam, katechetę trudnej
młodzieży w trudnej dzielnicy. Mojego katechetę.

[mama_kasia]

Tak, odpowiedni ludzie, którzy potrafią pokazać wiarę.
U nas tak się próbowało przygotowywać - w małych grupach,
ludzie ze wspólnot prowadzili. Ale to ...umiera. Bo zaczęło
się wprowadzanie katechizmu, bo zaczęło się powielanie szkoły.
A tak się nie da.

[dominikjandomin]

mama_kasia napisała:

> Bo zaczęło
> się wprowadzanie katechizmu,

A nie potrzeba?

Wczoraj obserwowałem młodzież przygotowująca się do bierzmowania. Leli po
podpis, że byli na Mszy. Tabernakulum, Najświętszy Sakrament, wielka tabliczka
"UKLĘKNIJ"... i nic.

Ciekawe, czy oni w ogóle odróżniają bierzmowanie od bieżnikowania...

[mama_kasia]

Ale to jest rola szkolnej religii.
Spotkania w małych grupach przy parafii miały (piszę o
swojej parafii) być bardziej głoszeniem Ewangelii. Dużo
było o wierze postaci biblijnych, o Triduum Paschalnym,
o tym, że Jezus umarł, zmartwychwstał i powróci i o Kościele,
o odpowiedzialności za Kościół.
Prowadzący taką grupę, moim zdaniem, nie powinni być od
przygotowania do zdania egzaminu z katechizmu. Pewnie, że
młodzież powinna wiedzieć i umieć powiedzieć, w co wierzy, ale
jeżeli teoretycznie ma to na katechezie w szkole, to w parafii
można było postawić nacisk na coś innego.
A braki u młodzieży są ogromne. Wielu z nich nie wierzy w
Eucharystię.
Wydaje mi się, że jest pustka, której nie zapełnia katecheza
szkolna, w latach między przygotowaniem do I-ej Komunii a
bierzmowaniem. Młodzież nie dość, że nie rozwija się, to
jeszcze cofa się. W tym czasie (jakieś 7, 8 lat) nie ma
troski Kościoła o rodzinę. Zostawia ich się po I-ej Komunii, aby
wejść przed bierzmowaniem. Piszę ogólnie, ale tak to obserwuję
w mojej parafii.
I trzeba wejść z przygotowaniem do bierzmowania w taką sytuację.
Jakoś trzeba niemalże zacząć od nowa, głosić Słowo, aby kształtowała
się wiara. Tu naprawdę w wielu przypadkach zaczyna się od małego
ziarenka. A mowa jest o dojrzałości chrześcijańskiej. To nijak się
ma do realiów. ...Oczywiście różnie jest w różnych parafiach.
U nas generalnie na grupę powiedzmy 15-osobową trafiają się
jedna, rzadko dwie osoby, o których można powiedzieć, że dojrzewają
w wierze.

[kudyn]

W Dyrektorium katechetycznym jest ciekawe stwierdzenie: „Sekularyzacja, jaka
dotknęła kraje o bogatej przeszłości chrześcijańskiej, domaga się, by katecheza
wiązała się w ramach szeroko pojętej ewangelizacji z nową ewangelizacją czy
re-ewangelizacją. Dlatego też postuluje się w takich sytuacjach pre-katechezę.
Stanowi ona propozycję Dobrej Nowiny w odniesieniu do trwałego wyboru wiary dla
tych, którzy zdradzają już jakieś zainteresowanie Ewangelią. DOPIERO WOBEC TYCH,
KTÓRZY „UWIERZYLI”, U KTÓRYCH WIARA STAŁA SIĘ ICH POSTAWĄ WEWNĘTRZNĄ, KATECHEZA
W SENSIE ŚCISŁYM BĘDZIE MOGŁA ROZWINĄĆ SWOJE SPECYFICZNE ZADANIE WYCHOWANIA
WIARY. We wszystkich innych przypadkach potrzebne jest raczej pierwsze głoszenie
Ewangelii”.
(podkreślenie moje)

A gdzie tu bierzmowanie.

[mama_kasia]

Właśnie.

Ale jeszcze mnie jedna rzecz zastanawia w związku z bierzmowaniem.
U nas są takie dyskusje. Jaka jest istota tego sakramentu?
Czemu ma on służyć? Jak działa w nim Bóg? Jak dary tego sakramentu
mogą wpłynąć na człowieka, ale i komu można go udzielić? Na ile
bierzemy odpowiedzialność za jego udzielenie? Czy dając osobie
nieprzygotowanej "marnujemy" sakrament? Czy ten sakrament jest
potrzebny każdemu? Czy każdy katolik powinien go otrzymać?

[mama_kasia]

To w sumie nie jedna rzeczy, a cała masa

Po co to wszystko? Nie ruszajcie sie z domu wcale!

[isma]

I tak i nie. Bo, z drugiej strony, Benedykt XVI mowi o
potrzebie "hojnosci" Kosciola w szafowaniu sakramentami:

Jaką postawę przyjąć wobec tych, którzy wydają się niezbyt godni
przyjęcia sakramentów? Radio Watykańskie przytacza dziś odpowiedź na
pytanie, jakie ks. Paolo Rizzi zadał Benedyktowi XVI podczas jego
wakacyjnego spotkania z duchowieństwem.

„Chcielibyśmy wiedzieć co Ojciec Święty sądzi na temat pierwszej
komunii i bierzmowania” – takie pytanie zadał Papieżowi na
wakacyjnym spotkaniu z duchowieństwem w Bressanone ks. Paolo Rizzi.
Proboszcz i wykładowca teologii w Wyższym Instytucie Nauk
Religijnych dodał, że coraz częściej chłopcy i dziewczęta, którzy
przyjmują te sakramenty, uczestniczą w katechezach, ale nie biorą
udziału w niedzielnych Eucharystiach. „Wówczas pojawia się pytanie:
po co to wszystko? Niekiedy chciałoby się powiedzieć: «Nie ruszajcie
się z domu wcale!» Tymczasem, nadal ich przyjmujemy, sądząc, że w
każdym razie lepiej nie gasić knota o nikłym płomyku. Mówiąc
ogólniej, 30, 35 lat temu ja sam myślałem, że się dekonstruujemy, by
stworzyć miejsce małej owczarni, wspólnocie mniejszościowej w całej
mniej więcej Europie. A potem, również pod wpływem stylu pontyfikatu
Jana Pawła II na nowo to wszystko przemyślałem. Gdybyśmy mieli robić
prognozy na przyszłość, czego spodziewa się Ojciec Święty? Jakie
postawy duszpasterskie może nam zalecić?”

Benedykt XVI: Nie mogę udzielić odpowiedzi nieomylnej w tym
momencie, mogę jedynie spróbować odpowiedzieć na podstawie tego, co
widzę. Muszę powiedzieć, że ja też przeszedłem podobną drogę. Gdy
byłem młodszy, byłem raczej surowy. Mówiłem: sakramenty są
sakramentami wiary, a zatem tam, gdzie nie ma wiary, gdzie wiary się
nie praktykuje, nie można udzielać sakramentu. Później, kiedy byłem
arcybiskupem Monachium, dyskutowałem o tym z moimi proboszczami. Tam
również istniały dwie frakcje: jedna surowa, druga wyrozumiała. Ja
także z biegiem czasu zrozumiałem, że powinniśmy raczej naśladować
przykład Pana, który był bardzo otwarty również w stosunku do osób z
marginesu ówczesnego Izraela, był Panem miłosierdzia, zbyt otwartym –
zdaniem wielu oficjalnych dygnitarzy – w stosunku do grzeszników,
przyjmując ich lub przyjmując ich zaproszenia na kolacje,
przyciągając ich do siebie, do komunii ze sobą.

A zatem powiedziałbym, że zasadniczo sakramenty są oczywiście
sakramentami wiary: tam gdzie nie ma ani krzty wiary, gdzie pierwsza
komunia jest tylko uroczystością z wielkim obiadem, pięknymi
ubraniami, tam nie ma już sakramentu wiary. Ale z drugiej strony,
jeśli udaje się nam dostrzec choć mały promyk pragnienia komunii w
Kościele, pragnienie również dzieci, które chcą wejść w komunię z
Jezusem, wydaje mi się, że lepiej być raczej otwartym. Oczywiście,
jednym z aspektów naszej katechezy musi być wyjaśnianie, że komunia,
pierwsza komunia, nie jest wydarzeniem „jednorazowym”, ale wymaga
trwania w przyjaźni z Jezusem, na wspólnej drodze z Jezusem. Wiem,
że dzieci często miałyby ochotę, pragnęłyby iść w niedzielę na Mszę
św., ale nie umożliwiają im tego ich rodzice. Jeśli widzimy, że
dzieci tego chcą, jeśli mają to pragnienie, to wydaje mi się, że
jest to niemal sakrament pragnienia, „wola” udziału w niedzielnej
Mszy św. W związku z tym powinniśmy oczywiście zrobić wszystko, co w
naszej mocy, by w ramach przygotowań do sakramentów dotrzeć również
do rodziców i może w ten sposób rozbudzić i w nich zainteresowanie
tą drogą, po której idą ich dzieci. Winni oni pomagać swym dzieciom
w realizacji ich pragnienia nawiązania przyjaźni z Jezusem, która
kształtuje życie, przyszłość. Jeśli rodzice pragną, by ich dzieci
przyjęły pierwszą komunię, to ich pragnienie o charakterze raczej
społecznym, powinno się poszerzyć o pragnienie religijne i tym samym
umożliwić wejście na wspólną drogę z Jezusem.

Powiedziałbym zatem, że w ramach katechizacji dzieci, zawsze bardzo
ważna jest praca z rodzicami. Jest to właśnie jedna ze sposobności,
by się z nimi spotkać, ukazując życie wiarą również dorosłym, bo od
dzieci, jak mi się wydaje, mogą się na nowo nauczyć wiary i
zrozumieć, że ta wielka uroczystość ma sens i będzie autentyczna
tylko wtedy, gdy jej kontekstem będzie droga z Jezusem, życie wiary.
A więc za pośrednictwem dzieci trzeba przekonywać nieco rodziców, że
niezbędne jest pewne przygotowanie, które przejawia się w
przystępowaniu do sakramentów i sprawia, że zaczynamy w nich
gustować.

Wiem, że ta odpowiedź na pewno nie jest wyczerpująca, ale pedagogia
wiary zawsze jest drogą, a my musimy zaakceptować sytuację, która
jest dzisiaj, a przy tym otworzyć ją na coś więcej, aby już po
wszystkim nie pozostało tylko wspomnienie rzeczy zewnętrznych, lecz
by rzeczywiście poruszone zostało samo serce. W chwili, gdy coś nas
przekonuje, nasze serce zostaje poruszone, choć trochę czuje miłość
Jezusa, choć trochę doświadcza pragnienia, by pójść po tej drodze, w
tym kierunku. A wtedy, możemy, jak mi się wydaje, powiedzieć, że
udała nam się prawdziwa katecheza. W istocie, prawdziwym sensem
katechezy winno być właśnie to: wnieść płomień miłości Jezusa,
choćby mały, do serc dzieci, a za ich pośrednictwem, do ich
rodziców, tworząc w ten sposób na nowo miejsca wiary w naszych
czasach.

info.wiara.pl/index.php?grupa=4&art=1219955708

[mama_kasia]

Tak, ale to jednak dotyczy głównie Komunii.
Ale co z bierzmowaniem?

[isma]

No... Jeski zalozyc, ze to nie jest sakrament "dojrzalosci
chrzescijanskiej", tylko jeden z saktramentow inicjacyjnych, jesli
zwrocic uwage na praktyke Wschodu, ze ten sakrament udzielany jest
malym dzieciom (nb. w umilowanej archidiecezji krakowskiej dzieci
przyjmujace chrzest w wieku rozeznania, czyli osmio-,
dziesiecioletnie - sa od razu i dopuszczane do Eucharystii i
bierzmowane), jesli pamietac, ze to jednak Eucharystia jest szczytem
zycia sakramentalnego, to...

Nie mam teraz mozliwosci szukac, ale jest takie przemowienie JPII do
biskupow francuskich (z 1987 r. chyba), w ktorym Papiez mowi, ze ten
sakrament pozostaje w glebokim zwiazku z chrztem, i to jest DAR
Ducha sw., ktory ochrzczonego uzdalnia do apostolstwa - ale nie
wyroznienie, udzielane niektorym, "dojrzalym". To nie jest jakies
nowe, powtorne, "uzupelniajace" tym razem swiadome "wyznanie wiary".

Zreszta - aaa, musze do roboty, wiec moge byc nieprecyzyjna -
popatrzcie na malzenstwo. Tak naprawde Kosciol nie bada stopnia
wiary nupturientow. Bada tylko ich wole zawarcia takiego malzenstwa,
o jakim Kosciol naucza, czyli wylacznego i nierozerwalnego. A to,czy
oni wierza w npr albo czy wzywaja imienia Panskiego nadaremmno, ba,
czy wierza w rzeczywista obecnosc Jezusa w Eucharystii - nie ma dla
waznosci sakramentu znaczenia...

kto ma sie starac

[isma]

A, i jeszcze musze napisac (chociaz nie moge )): to, ze sakrament
jest darem darmo dawanym, nie zwalnia Kosciola - hierachii,
wszystkich wierzacych - z obowiazku pomocy w przygotowaniu do niego
jak najlepiej. My mamy dolozyc wszelkich staran (z czym bywa
roznie).

Natomiast, jak z tych staran skorzystaja kandydaci do
bierzmowania... Pytanie, czy osadzanie tego stanu wiary, to nasza
sprawa?

Ja jakby... gdzie indziej widze problem: nie w tym, jak oddzielic
pszenice od kakolu. Bo to jest stosunkowo najprosciej. Rzecz w tym,
jak zadbac o wzrost siewu )).

[mama_kasia]

Isma, to, co piszesz w tych postach, to są właśnie moje odczucia
Też tak to widzę.

[isma]

No, to moze dokoncze (a przynajmniej sprobuje).

Otoz, mnie sie wydaje, ze rozstrzygajaca jest - jak w przypadku innych
sakramentow: chrztu (doroslych), malzenstwa - wola zainteresowanego. Tej nie
mozna od kandydatow nie wymagac.
Przy czym moze byc oczywiscie tak, ze przedmiotem woli jest raczej sam obrzed,
niz sakrament w swej istocie (rowniez dlatego, ze tej istoty zainteresowany,
hmmmmm, nie pojmuje ;-(((), i zachodzi jakis rodzaj symulacji, motywowanej
obyczajowo.
Ale i tak, nawet wtedy, wydaje mi sie, ze jesli nie ma odrzucenia pozytywnym
aktem woli sakramentu - to i tak on jest wazny.

A zatem moze wypada nam w takich sytuacjach uznac, ze trzeba... zostawic cos
Panu Bogu )).

Odrebna kwestia jest natomiast wplyw stanu wiary na owocnosc sakramentu, to zgoda.

[mama_kasia]

Nie znalazłam tego przemówienia, ale odnosi się do niego
ks.Krakowiak www.kuria.lublin.pl/czytelnia/c.krakowiak/bierzmowanie_w_kkk.html#_ftn5

[mader1]

Tu jest tekst homilii, którą przed bierzmowaniem czytałyśmy z córką
serwisy.gazeta.pl/swiat/1,63965,2604251.html
a w niej fragment

"Analogia jest wieloraka. Przede wszystkim jednak upatrywaliśmy ją w normalnym
rozwoju życia chrześcijańskiego. Tak jak dojrzałym chrześcijaninem staje się
człowiek ochrzczony przez przyjęcie sakramentu bierzmowania - tak też Opatrzność
Boża dała naszemu narodowi w odpowiednim czasie po chrzcie historyczny moment
bierzmowania. Św. Stanisław, którego od epoki chrztu dzieli prawie całe
stulecie, symbolizuje ten moment w szczególny sposób przez to, że dał świadectwo
Chrystusowi, przelewając krew. Sakrament bierzmowania w życiu każdego
chrześcijanina, zazwyczaj młodego, bo młodzież przyjmuje ten sakrament - Polska
też wówczas była młodym narodem i państwem - ma przyczynić się do tego, aby był
on na miarę swojego życia i powołania również "świadkiem Chrystusa". Jest to
sakrament szczególnego przyrównania do apostołów: sakrament, który każdego
ochrzczonego wprowadza w apostolstwo Kościoła (szczególnie w tak zwane
apostolstwo świeckich). Jest to sakrament, który powinien rodzić w nas
szczególne poczucie odpowiedzialności za Kościół, za Ewangelię, za sprawę
Chrystusa w duszach ludzkich, za zbawienie świata.

Sakrament bierzmowania przyjmujemy jeden jedyny raz w życiu (podobnie jak
chrzest) - a całe życie, które otwiera się w perspektywie tego sakramentu,
nabiera charakteru wielkiej i zasadniczej próby. Jest to próba wiary i próba
charakteru. Św. Stanisław stał się też w dziejach duchowych Polaków patronem
owej wielkiej, zasadniczej próby wiary i próby charakteru. Czcimy go jako
patrona chrześcijańskiego ładu moralnego, albowiem ład moralny tworzy się
poprzez ludzi. Dochodzi w nim więc do głosu ogromna ilość takich właśnie prób, z
których każda jest próbą wiary i próbą charakteru. Od każdej zwycięskiej próby w
ostateczności zależy ład moralny. Każda próba przegrana przynosi nieład."

[kudyn]

Mnie się jednak wydaje, że coś jest nie tak z podejściem do bierzmowania. Jednak
to, że u dzieci w KK się rozdziela chrzest, komunię i bierzmowanie coś oznacza.
To, że przystęp do Jezusa mieli wszyscy, zesłania Ducha Świętego doświadczyli
Ci, którzy za Jezusem zdecydowali się pójść. Praca musi się zacząć już wcześniej
i nie tylko z dziećmi.
I nie chodzi mi o restrykcyjne traktowanie. Sakramenty są nam potrzebne i nie są
nagrodą za bycie dobrym chrześcijaninem. To w modelu wychowania w wierze jest
coś nie tak.
Mało jest tego, co Isma cytowała z Benedykta: „W istocie, prawdziwym sensem
katechezy winno być właśnie to: wnieść płomień miłości Jezusa, choćby mały, do
serc dzieci, a za ich pośrednictwem, do ich rodziców, tworząc w ten sposób na
nowo miejsca wiary w naszych czasach”.

[dominikjandomin]

mama_kasia napisała:

> Ale to jest rola szkolnej religii.

Nie wiem, jaka jest rola szkolnej religii.

Wiem, że sakrament ten nazywa się "dojrzałości chrześcijańskiej", a to podobno
są przygotowania doń.

Dla mnie to, ze Chrystus umarł, zmartwychwstał i powróci - to powinno być
zapodane na religii. W ramach programu ogólnego. A spotkania - w ramach
przygotowania konkretnej grupy. Czyli jeśli ma braki w katechizmie - to
katechizm. I do skutku. Może rok być za mało, to niech będą dwa lata.

A sam pomysł małych grup jest ciekawy. Byleby... nie musieli obowiązkowo podążać
jedną jedyną objawioną dróżką z wielu, które Pan daje do wyboru, ale już nie
parafia...

dojrzałość chrześcijańska

[mama_kasia]

Są dwa lata
Ale w dwa lata nie da rady się nadrobić wszystkiego. Owszem,
można chcieć, wiedzieć, co trzeba, jak trzeba. Widzieć ideał.
Przychodzi kilkanaście osób, zaniedbanych religijnie, duchowo.
Dojrzałych chrześcijańsko nawet po dwóch latach przygotowań
jest znikoma część. Stąd te moje pytania, stawiane wyżej.
Na razie z pewnością bierzmuje się osoby niedojrzałe.

To może jeszcze pytanie: jaki to jest człowiek dojrzały
chrześciajńsko? Jakie minimum?

skuteczność przygotowań

[mama_kasia]

Uff, myślę ciągle

Skoro dwa lata to też często za mało, to jak te dwa lata
dobrze wykorzystać? Jak w praktyce?

[dominikjandomin]

Osoby dojrzewają w różnym czasie. Część po imprezie masowej pt. bierzmowanie -
odchodzi, aby po jakimś czasie dojrzeć i wrócić.

Natomiast winno się zadbać o przekazanie pewnej wiedzy.

I wymusić na rodzicach (wiem, trudno) dobrowolność wyboru.

[mader1]

Nikt tego do końca nie wie. Zależy to pewnie w dużym stopniu od grupy.
Natomiast ja bym zadała pytanie, co to znaczy dojrzałość chrześcijańska.
Przecież my jesteśmy przez cały czas w drodze. Przez cały czas
dojrzewamy,wzrastamy, mamy dawać owoce ciagle i ciągle...
Może idzie tu o gotowość - chcę dojrzeć, chcę świadczyć, chcę bronić, chcę stać
u boku Pana i o wzrastanie w tym pragnieniu do końca życia... Chcę poznać Boga,
siebie Kościół bardziej.
Co dla mnie jest ważne ? Jeżeli są braki katechizmowe, to trzeba je uzupełnić.
Ale swoją drogą jestem przeciwna takiemu postawieniu sprawy, jak na
przygotowaniach u mojej córki... Założono z góry, że nikt katechizmu nie zna,
choć duża grupa była rozbita na małe podgrupy, inne dni , inne godziny i innych
prowadzących. Organizacyjnie było dobrze pomyślane, ale... potraktowano ich bez
szacunku. Nikt nie zainteresował się ich stanem wiedzy,mówiono podstawowe rzeczy
( a przecież łatwo byłoby uzgodnić z katechetą, jak ułożyć grupki w zależności
od potrzeb) Egzamin odbywał się w obecności kościelnego ( ?) który stał z
założonymi rękami, takoż ksiądz i egzaminowany i padały pytania " 6 Przykazanie
Boże ? 2 kościelne ? itd itp". Moja córka wróciła zniesmaczona.
Po tym, co się na temat bierzmowania naczytała, po tym, co " wyrozmawiałyśmy"
przełknęła te przygotowania jak gorzką , konieczną pigułkę. A i tak zgłosiła się
rok wcześniej
Co ja bym, jak patrzę na duże dzieciaki...
Ja bym przypomniała katechizm, porozmawiała o najczęstszych mitach...( pisał o
tym Weasley)
Pokazałabym, gdzie szukać, żeby ( tu przepraszam wszystkich) o najmniejsze
głupoty nie pytać na forach internetowych. Pokazała i wspólnie poczytała
dokumenty kościelne, powiedziała o czym są, co można w nich znaleźć.
Poprosiłabym księży pracujących w parafii, żeby przyszli, pojedynczo.Żeby
przedstawili się, powiedzieli coś o sobie ( może o swoje młodości),
porozmawiali. Oni się zmienią, ale chodzi o to, żeby te dzieciaki nie bały się
księdza, nie bały się przyjść do niego do spowiedzi, zapytać go, szukać u niego
pomocy. Skoro zakładamy, że to młodzież, która nie jest zbyt blisko kościoła, a
na mszę przychodzi po podpis, trzeba traktować ją jak nowych, którzy pukają do
parafii, do wspólnoty. Ci, którzy są " blisko" nie obrażą się,a może zadadzą
ciekawe pytanie proboszczowi ))) Trzeba powiedzieć, jak funkcjonuje parafia,
że do księdza czy siostry można się dodzwonić, zaprosić grupy w niej działające.
Porozmawiać o biskupie, o tym z czym się do niego można zwracać i kto nim jest...
Dać narzędzia.
Przekazać, ze to nie koniec ich zmagań ze sobą, to dopiero początek współpracy
ze wspólnota. A wzrastanie odbywa się całe życie.

[mama_kasia]

Maderku, bardzo cenne uwagi i ciekawe pomysły
Podoba mi się, aby księża młodzieży się przedstawili

[mader1]

chodzi mi to, żeby ... żeby taki " młodzież" nie czuł się już w swoim kościele ,
w swojej parafii jak ubezwłasnowolniony i nie pytał mamusię,babcię które często
tez nie wiedzą o co chodzi. Żeby mógł poradzić do kogo, gdzie, nie bał się wejść
do kancelarii.Widział osoby, które są we wspólnotach, zobaczył, ze być może mija
je na ulicy. Żeby grupy były na tyle małe i czas spotkania był na tyle długi,
żeby choć przez chwilę kojarzyć twarz, głos czy gesty. Poczuć się " w środku"
czegoś a nie ciągle na "obrzeżach".
Wiedzieć, gdzie można kupić czy wypożyczyć potrzebne publikacje. Wiedzieć, jak
dotrzeć do źródła albo kogo zapytać...


Podobało mi się, jak Minerwa w innym wątku zaczęła pisać o Apostołach. Nie
chodzi nawet o ton czy język, ale umiejętność spojrzenia na nich, jak na
prawdziwe, żywe postacie pełne wątpliwości i... niekiedy dające plamę

Katechizm. I co w tym złego?

[a_weasley]

mama_kasia napisała:

> zaczęło się wprowadzanie katechizmu,

Czyżby młodemu katolikowi nie była potrzebna wiedza, na cyzm właściwie polega
nieomylność papieża, czym jest, a zwłaszcza czym nie jest Niepokalane Poczęcie,
czy nie jest pożytecznie, a nawet bardzo pożytecznie uświadomić go, że nieprawdą
jest, jakoby KK dopuszczał seks tylko w celu prokreacji i potępiał czerpanie zeń
przyjemności, że wymienię pierwsze z brzegu popularne nieporozumienia?

[mama_kasia]

Arturze, napisałam wyżej, co miałam na myśli, pisząc to
zdanie. To, co napisałeś, cytując je, jest jak najbardziej
potrzebne młodemu katolikowi.

[isma]

Zdecydowanie protestuje przeciw "pieknej retoryce"!
To zupelnie nie w tym rzecz, zeby wyplatac o Panu Bogu na Nobla (jedna z
lepszych ksiazek, jakie czytalam, o walce Lucyfera o dusze, napisal moj szkolny
kolega - skadinad wojujacy ateista).

Wiec "nie jest tak."

A o bierzmowaniu to jeszcze napisze.

[ekan13]

Nie chodzi mi o piękne wciskanie kitu, tylko o piękny przekaz, pozbawiony tej suchej doktryny. Do Boga młodych ludzi nie przybliżą przykazania kościelne, czy uczynki miłosierdzia. To tu można by nakierować na Jezusa w Ewangelii, a nie w prawdach wiary, które z niej wynikają.

Rozmowa, która się wywiązała gdy usłyszałam ten tekst, od którego zacęłam watek była konsekwencją wydarzenia jakie podobno miało miejsce podczas ostatniego bierzmowania - chłopak wychodząc z kościoła po swoim bierzmowaniu odwrócił się i krzyknął "no, już teraz mnie tu szybko nie zobaczycie".

Wiara jest łaską i niektórym łatwiej się na nia otworzyć, a niektórym nie i tym należałoby pomóc, nie przez egzaminowanie przed bierzmowaniem...

Piękna retoryka - w sensie umiejętnego opowiadania o Bogu, ciekawego na tyle by Nim zaciekawić, piękna na tyle, by zachwycić Jego pięknem i mądra na tyle, by ukazać Jego mądrość, która przydaje się przecież na każdym etapie życia. (hmmm, wiem, wiem ze to trudne wyzwanie).

[mama_kasia]

Wydaje mi się, że dużo ważniejsze jest to, aby mówienie
o Bogu, o swojej wierze było autentycznym dawaniem dobrego
świadectwa. To nie musi być piękny przekaz. Nie wszyscy
potrafią pięknie mówić, a jednak ich się słucha, bo widać
ich wiarę, bo widać, że to jest ich życie. Nie stawiałabym
tak bardzo na umiejętność(!) opowiadania o Bogu.
Zresztą, właśnie z tego powodu mój mąż waha się, czy
dalej prowadzić młodzież do bierzmowania. Ponoć inni zrobiliby
to lepiej (tak twierdzi). Ale tych innych nie ma. Wiem, że
nie opowiada "pięknie", ale wiem, CO mówi.

[isma]

Ale "piekne mowienie" jest w istocie takim samym narzedziem, jak "wykuwanie
regulek"!

Jesli jezyk oddzielimy od osoby, jesli to nie bedzie komuni-kowanie, w sensie:
darowywanie komus siebie, swoich mysli, doswiadczen - to to bedzie tylko technika...

Jezyk jest czescia tozsamosci osoby. Mozna sie oczywiscie troche nauczyc
"pieknie mowic", ale tak naprawde najpiekniej mowia ci, ktorzy SA piekni )).

Tu link do znakomitego wywiadu (niestety, nie ma jeszcze w sieci w calosci) ze
zankomita osoba, ktory troche koresponduje z tym, com napisala:

tygodnik.onet.pl/33,0,15520,terror_skrotu,artykul.html
Yh, musze leciec ;-(((.

[magdalaena1977]

Ja mam wrażenie, że ten sakrament jest udzielany zbyt wcześnie. 16 lat to za
późno na bierną realizację planów rodziców (jak przy chrzcie i komunii), ale za
wcześnie na dojrzałą chrześcijańską decyzję.
Może to powinno być raczej w wieku 19 - 20 lat lat po maturze, kiedy człowiek
jest już pełnoletni, często wychodzi z domu rodzinnego na studia ...
Wtedy mniej byłoby takich masowych bierzmowań. Ewentualnie w klasie maturalnej
jako zwieńczenie katechizacji.

[bogusia1231]

Dla mnie trudnym do przejścia jest to, żeby wykazać swoją wiarę,
trzeba wykazać się odpowiednią ilością pieczątek.
Obecnie, co drugi (latem) co trzeci (zimą) spędzamy poza miastem w
którym mieszkamy, i zastanawiam sie (a raczej będę zastanawiać sie
za parę lat) czym wartościowsze jest spotkanie z przymusu (zakładam,
że po mszy, na której tzreba sie pojawić o określonej godzinie) od
mszy przeżytej naprawdę szczerze o nie przepisowej godzinie.
A tak na marginesie, wczoraj w jednym ze znajomych domów padło
pytanie, o czym była niedzielna Ewangelia - odpowidź znało ok 10%
pytanych (dorosłych, dojrzałych)

[andaba]

A mnie się wydaje, że odstraszają młodzież nadmierne wymagania. Gdy sama szłam do bierzmowania musiałam zdać katechizm - w sumie materiał zblizony do tego, którego uczą się dzieci do komunii w naszej parafii, może ze dwa zebrania były i tyle. Fakt, ze były to inne czasy, religia w salce katechetycznej i podstawówka (ja akurat w 4 klasie ten sakrament dojrzałości chrześcijańskiej przyjęłam), ale jak słysze teraz o tych dodatkowych katechezach, o wymaganiach, o zapisach na dodatkowe katechezy przez trzy kolejne lata, to sie zastanawiam ile tej młodzieży robi to naprawdę z własnej woli i ile odetchnie z ulga, gdy się to wszystko skończy. I będzie oddychać do momentu ślubu...
Jeżeli dawniej do przyjęcia tego sakramentu wystarczyła jedna godzina religii tygodniowo, to dlaczego teraz nie wystarcza dwie godziny, tylko są jeszcze potrzebne dodatkowe katechezy? Kościół tak ewoluuje, czy hierarchowie coraz więcej wymyślają utrudnień? Z komunią jest podobnie - ja zdawałam kilka modlitw i przykaznia, moje dzieci cały mały katechizm. A tesciowa 70 lat temu pacierz tylko...