Czas na fochy...

[mader1]

"- Słuchaj no, Tygrysico !- odezwałą się ostro Ida, wkraczając do
pokoju.- Przyhamuj tę koloraturę, bo cię słychac aż na ulicy. Jak
możesz tak się wydzierać na dziecko ? Wstydu nie masz ?- mocnymi
palcami ujęła Łaurę pod brodę i energicznie poderwała jej głowę do
góry.- Otwórz usta ! Powiedz AAAA!! Powiedz ! No ? AAAAA ! AAAAA !
Dobrze. Gardło czyste. Nic nie grozi. Możesz śpiewać. Łusia, idziemy.
- Ciociu, posłuchaj... ja... zaczęła Laura.
- Nie mam czasu- rzuciła Ida, zagarniając córkę ramieniem. - Jestem
matką trojga dzieci i kobietą pracującą. Ja po prostu nie mam czasu
na twoje fochy. Wybacz. " ( M. Musierowicz " Spężyna")

Macie czas na fochy dzieci ? I czy taki młody człowiek, którego
fochy się bierze pod uwagę, może wyrosnąć na dzielną niewiastę bądź
dobrego męża ( dzielnego, dzielnego...przepraszam) ?

[samboraga]

Staram się mieć, bo Starszy ma taki styl bycia, że fochy co chwila... I nie
widzę przemiany w dzielność. Ale też coś mi mówi, że gdybym się w te fochy nie
wgryzała, to efekt nie byłby lepszy Może rzeczywiście musze poczekać aż się
ożeni

[mamalgosia]

Samborago, rzadko piszesz, ale jak już piszesz o swoich Dzieciach,
to jakbyś o moich pisała

A wiesz, też myślałam o żonie dla Starszego. Jak bardzo DZIELNĄ
NIEWIASTĄ będzie ona musiała być

[samboraga]

Choć jedno zauważyłam, co pozwala mieć nadzieję)) Moje rozfochowane dziecko
potrafi wieczorem, już leżąc w łóżku, PRZYZNAĆ, że to fochy były i faktycznie
nie było warto, albo faktycznie można było zwyczajnie powiedzieć co się stało...
Mamalgosiu, obawiam się , że na Starszym nasze analogie się kończą - mój Młodszy
to awanturnik, bije, kopie i histeryzuje (wszytsko wskazuje na to,że nie jest to
u niego kwestią tylko wieku, lecz charakteru)... Ale o dziwo, o dziwo - łatwiej
mi się z Nim dogadywac i być konsekwentną w wychowaniu... Przy Starszym ciągle mam poczucie winy, że może za mało się wczułam, albo czegoś nie wzięłam pod uwagę... I bywam zła, że to terror psychiczny jest te fochy...

[mamalgosia]

samboraga napisała:

> Choć jedno zauważyłam, co pozwala mieć nadzieję)) Moje
rozfochowane dziecko
> potrafi wieczorem, już leżąc w łóżku, PRZYZNAĆ, że to fochy były i
faktycznie
> nie było warto, albo faktycznie można było zwyczajnie powiedzieć
co się stało..
Myślisz, że należy się tego uchwycić? Mój ma to samo: przyznaje, że
to głupie i nieładne. Ale nie obiecuje poprawy (realizm)



> .
> Mamalgosiu, obawiam się , że na Starszym nasze analogie się
kończą - mój Młodsz
> y
> to awanturnik, bije, kopie i histeryzuje (wszytsko wskazuje na
to,że nie jest t
> o
> u niego kwestią tylko wieku, lecz charakteru)
No to rzeczywiście. dziecka - awanturnika nie mam. Ale jedna z moich
kolezanek ma. Czasem ludzie ją krytykują np w sklepie za jej metody
wychowawcze a ona naprawdę robi co może - tylko, że niewiele może,
bo jej córka naprawdę jest strasznawa


... Ale o dziwo, o dziwo - łatwiej
> mi się z Nim dogadywac i być konsekwentną w wychowaniu... Przy
Starszym ciągle
> mam poczucie winy, że może za mało się wczułam, albo czegoś nie
wzięłam pod uwa
> gę... I bywam zła, że to terror psychiczny jest te fochy...
Bo takie awanturnictwo jest ewidentne. Mojemu Młodszemu jak sie
dostanie, to zawsze za jakiś konkret (np rzucenie w brata metalową
lomotywą). A jak nie meić wyrzutów sumienia, gdy się na dziecko
nawrzeszczało dlatego, że płakało?( (a że ono płakało po raz 60ty
tego dnia i tym razem poszło o podarty papierek z cukierka, to już
inna sprawa).
Samborago, wyrzut sumienia odnośnie moich Dzieci towarzyszy mi
każdego wieczoru. Codziennie moja poduszka jest świadkiem żalu nad
moim postępowaniem A czas ucieka i Dzieci nigdy nie będą takie
małe jak teraz

[anndelumester]

> Macie czas na fochy dzieci ? I czy taki młody człowiek, którego
> fochy się bierze pod uwagę, może wyrosnąć na dzielną niewiastę
bądź
> dobrego męża ( dzielnego, dzielnego...przepraszam) ?

To zależy co dla kogo fochy znaczą.
Ja sie staram miec dla dziecka czas, nawet wtedy, gdy wydaje mi sie
ze tego czasu nie mam, nawet gdy w pierwszym odruchu wydaje mi sie
to straszna blahostką, od razu wlacza mi sie takie cos , ze dla
mojego dziecka akurat to i teraz moze byc bardzo wazne.
To taka reakcja i obietnica po nieprzyjemnosciach obcowania z
osobami marginalizowanymi, niewysluchanymi/niewysluchiwanymi kiedys
tam w dzieciństwie i bardzo meczacymi w doroslosci(no wlasnie,
dorosłosci???). Osobami po prostu nieznosnymi, a juz na pewno nie
dobrymi i nie dzielnymi.

btw poruszyły mnie fragmenty pewnego tekstu calkiem niedawno wlasnie
o podejsciu do potrzeb dzieci..o drobych roznicach, które moga miec
kolosalne skutki w przyszłosci.

[mamalgosia]

a może napiszesz nam ten tekst?

[minerwamcg]

Zaraz, zaraz. Wyrwawszy z kontekstu można by sądzić, że podła Ida
znęca się nad bezbronnym dzieckiem i sponiewierane porzuca odchodząc
w dal z szyderczą frazą na uściech. Tymczasem w cytowanym dziele
Laura jest dwudziestoletnią, mocno nieodpowiedzialną kobietą, której
zachowanie nie da się określić mianem innym niż właśnie - fochy. Nie
dziwię się Idzie, że nie ma na nie ani czasu, ani chęci.

OT

[mamalgosia]

Dwa kangury wypuściły z klatki sokoła

[mader1]

... a... fragment mnie rozśmieszył, więc potraktowałam go jak taką zajawkę...
No ale z drugiej strony czy ma się dwa lata, czy pięć lat czy dwadzieścia, tremę
można chyba mieć... Jedni mają większą, inni mniejszą, no ale nie słyszałam,
żeby ktoś jej nie miał )))))

A jak potraktowałabyś całkiem dorosłe dziecko z "fochami" ? Tak ogromnie
przeżywające obronę pracy doktorskiej, że nie potrafiące i spać i zmusić się do
jakichś działań przez kilka tygodni ? Albo takie, które nie wytrzymało ciśnienia
i nieprzyjemności w pracy i... w ciągu dnia wyszło i powiedziało, że już nie wróci ?

[mamalgosia]

Chyba nie do końca rozumiem, co to znaczy fochy.
Ale odpowiem tak jak rozumiem.
No więc czas na fochy u Starszego trwa nieprzerwanie, powiedzmy
przez 90% jego życia (z prenatalnym włącznie). Co z niego
dzielnego wyrośnie, tego ja nie wiem Nadzieję jeno mieć muszę.

Czas na fochy u Młodszego to tak +/- 0,01% jego życia, więc jestem
spokojna

Ale przewidywać przyszłości nie bedę. ja byłam zupełnie niefochliwym
dzieckiem, a wyrosła ze mnie d... wołowa

[mader1]

zapytałam, bo spotykam się z tak różnymi opiniami... jedni mówią, że jednak
wysłuchać, pogłaskać, wniknąć... i ja się ku temu skłaniam, choć aniołem nie
jestem, więc czasem i nie wytrzymam. Wokół mnie sami wrażliwcy, tylko ja jedna
sama gruboskórna, więc w poduszkę jeno mogę popłakać Ale są osoby, które
mówią, że " dość mazgajenia", " chłopaki nie płaczą", przeziębienie nie jest
powodem, by się nad sobą rozczulać...

[mamalgosia]

No nie, przeziębienie nie jest powodem.
Ale: chłopaki nie płaczą? Brrr

Z grubej rury: fochy moga być wołaniem o uwagę albo nieudolnie
przedstawionym lękiem.

Albo sposobem na życie

[minerwamcg]

Albo wszystkim po trosze.
Generalnie jednak kiedy dorosły człowiek umawia się, że coś zrobi, a
potem oświadcza, że nie, bo mu się odwidziało albo wymyśla dziecinne
powody - to tak, są to fochy.

[ekan13]

Przyznam sie szczerze, ze stopień tolerowania foch mych córek zalezy os stopnia poziomu endorfin w moim organizmie. Proporcjonalnie czyli; wysoki poziom-wysoka tolerancja, niski poziom-niska tolerancja. Bo choć ja kobieta pracujaca i matka trójki dzieci, to na ich fochy nie to, że nie mam czasu, ale czasem nie mam siły, zwłaszcza gdy kumulują się po trzykroć.
Groźna wtedy poprostu jestem i fochy wtedy wiedza, że najlepszym wyjściem jest wyjscie ewakuacyjne.

[mamalgosia]

o, to to! Tylko u mnie o endorfiny chodzi a o ilość snu - wtedy
oczywiście zależność jest odwrotnie proporcjonana. Jak w nocy 2
godziny snu, to ciężko mi znieść nawet takie zwyczajne dziecięce
marudzenie

[ekan13]

Ja Ciebie Mamałogosiu doskonale rozumiem, bo musisz wiedzieć, że poziom endorfin w mym organiźmie jest bezposrednio powiązany z ilością snu, wielkoscą stosu ciuchów do prasowania, ilości tychże w koszu na pranie oraz innych przyziemnych rzeczy

[maadzik3]

Staram sie miec mnostwo czasu i cierpliwosci. Na fochy tez. Oczywiscie czasem
mam problemy duzego kalibru, czasem jestem spozniona i wsciekla, nawet jesli
powyzsze okolicznosci nie zachodza w koncu trace cierpliwosc. Ale po chwili ja
odzyskuje i znow mam czas na fochy. Ale nie uwazam ich z zasady za fochy. Mlody
testuje granice tego co wolno i informacja ze nie wolno nie wystarcza - musi
wiedziec dlaczego (co uwazam za swoja zasluge wychowawcza, zawsze wszystko
tlumaczylam). Czasem ma zly dzien, czesto po prostu chce uwagi, duzo i czesto. A
ja uwazam ze ma do tego prawo, do mojej pelnej uwagi jak najczesciej (potrafi
sie bawic sam dlugo, ale jak chce uwagi to sie ciesze), do nieograniczonej
czulosci i milosci (madrze wyrazanej), do pelnego poczucia akceptacji (moze
robic czasem cos zlego ale nigdy on nie jest zly). Mysle ze nie dajac mu tego
albo sprawilabym ze z wymagajacego ale pogodnego, dzielnego, rozgadanego dziecka
stalby sie marudny albo zamkniety w sobie. Cenie sobie nasze wieczne rozmowy o
wszystkim, wojny na laskotki, ranne przytulanie na wstawanie, wspolne odkrywanie
swiata, pocalunki w klasie ktorych sie nigdy nie wtydzi, jego wyrazny
indywidualizm i kierowanie sie wewnetrznymi wartosciami ktore wyrabiamy. Milosc
jest najwazniejsza, a ona ma rowniez czas na fochy (miala moja mama czas na moje
fochy, mam ja na fochy mojego dziecka, a z mama wciaz jestesmy najlepszymi
przyjaciolkami).
Po prostu czas z moim dzieckiem jest najpiekniejszy, najwazniejszy i jego blahe
i dziecinne problemy bardzo powazne - bo jego. Skala sie zmienia jak dorastamy
ale zawsze oczekujemy wsparcia w problemach i zrozumienia fochow od tych ktorzy
nas kochaja. Dziecko tez ma gorsze dnie, fochy czasem, zapotrzebowanie na
wieksza czulosc, prawo do smutku. Ma i juz. A ja musze i chce byc wtedy a nim

[mamaanieli]

jestem matką czwórki dzieci, kobietą pracującą. nie mam czasu i siły
na fochy. choć czasem na nie pozwalam...

[atama]

Oj trudne są te fochy, ich rozgraniczanie (autentyczne od
szantażujących) itd. Nie wiem, czy mam na nie metodę. Wszystko
jeszcze przede mną, ale staram się być po prostu autentyczna.
Zgodnie z prawdą. Jeśli jestem zmęczona, rozdrażniona to ostrzegam.
Tak, żeby nie zranić. Jeśli wiem, że mi słuchanie nie wyjdzie, to
się nie silę z udawaną cierpliwością. Ale do tematu staram się
wrócić przy lepszej sposobności.
Czy się udaje? Nie zawsze... Przyznaję bez bicia.