Trzecie przykazanie

[thorper]

No właśnie - co to znaczy dzisiaj "dzień święty święcić"? Wydaje mi się, że
nie chodzi tylko o pójście do kościoła...

[kann2]

Z pewnością nie:

www.opoka.org.pl/biblioteka/W/WP/jan_pawel_ii/listy/dies_domini_2_31051998.html#m4

[sylwia0405]

Dzień święty święcić to oczywiście pójść do kościoła, ale też w sposób szczególny zwracać swe myśli do Boga w tym dniu, nie wykonywać prac zbytecznych i moim zdaniem również spędzić taki dzień z rodziną...

Dla mnie to znaczy

[zebra12]

Zatrzymac się na chwilę, pomyśleć nad sensem życia i codzienych
zmagań. Odpocząć od codzienności. Oddać ten czas Bogu. Wkońcu mamy 6
innych dni, gdy możemy robić, co chcemy.
Ale wszystko to powinno wyniakać z serca, nie z musu.

[mamalgosia]

zebra12 napisała:

> Zatrzymac się na chwilę, pomyśleć nad sensem życia i codzienych
> zmagań. Odpocząć od codzienności. Oddać ten czas Bogu. Wkońcu mamy
6
> innych dni, gdy możemy robić, co chcemy.
No wiesz, niespecjalnie. Własnie często dopiero neidziela jest
dniem, kiedy możemy robić co chcemy



> Ale wszystko to powinno wyniakać z serca, nie z musu.
A jeśli nie wynika?
Moim zdaniem jednak nie nalezy przeceniać tego "wynikania z serca".
Bo w przypadku takich osób jak ja, to byłoby bardzo ciężko - i to w
wielu dziedzinach. Jednak z musu, z obowiązku - bardzo ważne moim
zdaniem

[dorotkak]

> Ale wszystko to powinno wyniakać z serca, nie z musu.
a dla mnie wiele razy wlasnie jest to z jak to piszesz "musu".
schodzac na poziom przyziemny - wiele razy pasuje mi pranie w niedziele, ale
powstrzymuje sie wlasnie przez wzglad na Dzien Swiety.

sto lat temu na religii w szkole - padly od ksiedza takie slowa:
dziecko placze w nocy, matce nie chce sie wstac, ale wstaje - wie, ze musi
tak samo nie chce sie mi isc w niedziele do kosciola, ale ide - moze to bardziej
wartosciowe, niz to ze ktos idzie z ochota, przyjemnoscia

jakos te slowa zapadly mi gleboko w pamiec, nie umiem ich powtorzyc doslownie -
ale wierze, ze sens jest jasny))

mamalgosiu - widzisz jaki dlugi post - staram sie!!!

[mader1]

tak, pamiętam jeszcze jedno z nielicznych spotkań oazowych , na jakim byłam.
Rozmawialiśmy wtedy o czytaniu Pisma św. i większość chciała Je czytać z
potrzeby serca. Prowadząca pani tłumaczyła cierpliwie, że to za bardzo nie
wyjdzie ))) a raczej wyjdzie niezmiernie rzadko )))) chyba, że posłużymy się
nie tylko sercem, ale też naszą wolą. Przemyślałam to wtedy i trafiła mi do
przekonania ))

[mamalgosia]

dorotkak napisała:

> > Ale wszystko to powinno wyniakać z serca, nie z musu.
> a dla mnie wiele razy wlasnie jest to z jak to piszesz "musu".
> schodzac na poziom przyziemny - wiele razy pasuje mi pranie w
niedziele, ale
> powstrzymuje sie wlasnie przez wzglad na Dzien Swiety.
No otóż to! U mnie bardzo, bardzo wiele rzeczy jest właśnie z musu -
czy może czasem łagodniej: z poczucia obowiązku.
I szkoda byłoby mi, gdyby się to miało jakby nie liczyć - bo nie
wypływa z serca. Bo serce (jak już napisałam gdzie indziej) woli
poczytać książkę niż odmówić różaniec



> mamalgosiu - widzisz jaki dlugi post - staram sie!!!
Długi i niegłupi
Myślę tak jak Ty. Nie wiem, czy tak jest w rzeczywistości, ale
musze tak myśleć, bo inaczej musiałabym uznać, że jestem całkiem
bezwartościowa. Jesli by sie posłużyć Twoim przykładem, to nie
wyobrażam sobie, że do szóstej inhalacji w ciągu jednej nocy (gdy
następnego dnia trzeba iść do pracy) wstaję z uśmeichem na ustach.
Albo chociaż bez niechęci. Wstaję rozgoryczona, zła, smutna,
nerwowa, zmartwiona.

Wierzę, że to przełamywanie siebie ma wartość

[marvitka]

jeśli mogę ... - coś co może pasować do dyskusji - myśl JPII z 'Beskidzkich
rekolekcji' (swoją drogą ta książka to pewnie temat na kolejny wątek):

'Trzeba
1. zrezygnować z rezonansu i odróżnić co jest wyborem, a co tylko rezonansem
2. nie dopuszczać do spiętrzenia wyobraźni - wyobraźnia nie jest działaniem woli
3. wyraźnie mówić sobie, czego chcę, wydobywać te elementy, które istotnie
akceptuje wola
4. wydobywać wszystko z podświadomości, żeby wszystko było proste i jasne
5. człowiek może odczuwać bardzo różne rzeczy, ale to się nie liczy, chodzi o
postawę woli
6. nie rozwiązywać spraw na płaszczyźnie ludzkiej, ale wszystko przenosić w Boży
rozmiar (braki w eschatologii)
7. trzeba poznać siebie'

dla mnie zwłaszcza punkty 3 i 5 wskazują, że ten 'mus' jest w porządku /
akceptowalny (rozumiany jako wola)

podobnie jest chyba z miłością małżeńską - pozostawaniem wiernym wyborowi, co
nie zawsze jest łatwe (nie zawsze płynie z 'czystego serca') - w tym chyba tkwi
wartość trwania mimo to.

choć przyznam, że te poczucie 'musu' (powinności) modlitwy / mszy świętej
powoduje we mnie często wyrzuty sumienia (wolałabym żeby płynęło z serca ...)

m.