samodzielna zabawa

[samboraga]

Zaczyna być to dla mnie problemem - maluch, ponad 3-latek, nie chce się sam
bawić. U starszego w ogóle nie było potrzeby 'nauczenia' samodzielnej zabawy.
Bawiliśmy się razem w garaż, potem ja mogłam poczytać gazetę, a on jakiś czas
się bawił dalej sam. Młodszy jest inny. Albo będzie się nudził, jęczał (jak
coś sprzątam czy robię) albo upaluje się 'na kolanka' (jak chcę odpocząć,
napić się spokojnie kawy czy poczytać gazetę). Włącza też wtedy swoją syrenę
czego normalnie już tak często nie robi (kiedyś pisałam o jego wymuszaniu
wyciem i krzykiem różnych rzeczy).
Próbuję stopniowo, bawimy się razem, pokazuję mu różne zabawy, poddaję pomysły
- i...gdy ja odchodzę z podłogi, na której zbudowlaiśmy razem fajny zamek to
on też I odpowiada, że 'nudzi się'. Zatkać go mogę oczywiście telewizorem
czy komputerem))) (takie pasywne zabawy mu się nie nudzą....)
Ale przecież nie o to chodzi.

[isma]

Trzeba zadaniowac. Moje dziecko tez nie bardzo umie sie bawic samo (a w kazdym
razie nie na żądanie). Natomiast z piesnia na ustach wykonuje samodzielnie
zadania, ktore maja jakis wymierny horyzont czasowy i efekt (nie bede pisala, co
robi, zadaniowana, wlasnie w tej chwili, bo wstyd).

[mader1]

zadaniowanie dobre. Choć nie wiem czemu dzieciom najbardziej odpowiadają zadania
" idź i poprzekładaj noże w szufladce" albo " wyciągnij no wszystkie garnki z
szafki, kochanie, to sobie po przeczytaniu artykułu wspólnie w nie pobębnimy "
))))

[mader1]

Jak już jesteśmy przy Muminkach ))))
" - Nastrasz ich Buką!- zaproponowała.- Powiedz, że przyjdzie i je zabierze.
Moja siostra zawsze tak robi.
- I wtedy stajesz się grzeczna ?- spytał Włóczykij.
_ Oczywiście, że nie- odpowiedziała mała Mi i tak się zaczęła śmiać, że aż się
przewróciła.
Włóczykij westchnął."

Tak to jest z radami. Nie przychodzi mi nic do głowy poza stopniowym, powolnym
przyzwyczajaniem. To znaczy - " ty się pobaw, a ja dokończę ten jeden artykuł i
przyjdę" I konsekwentne trzymanie się tej chwili, która nie jest długa - żeby
nawet krzyczał. No ale te chwile na początek nie będą długie.
Pierwsze dzieci tak mają, że samotność jest dla nich częścią ich życia - nawet
gdy mama jest obok i do dyspozycji, jest to jedna osoba i wiadomo, że musi coś
jeszcze zrobić. Uczą się tego od niemowlęctwa, że choć na chwilę muszą same się
zająć czymś. Kolejne dzieci częściej mają towarzystwo - choćby w postaci
rodzeństwa.Chyba bardziej naturalne jest dla nich, że nie są same.
Zresztą wcale mus ie nie dziwię, ze woli robić coś w dobrym towarzystwie niż sam

[sylwia0405]

Z moją trzylatką to jest tak, że jak jesteśmy we dwie w domu, to też
marudzi, że nie ma się z kim bawić. Wtedy nie ma mowy, żebym sama
powiesiła pranie czy pozmywała - Agatka mi asystuje np. "trzepiąc"
się w garnkach i miskach napełnionych wodą z płynem w jednej komorze
zlewu. Przelewa łyżkami tę wodę z jednego garnka do drugiego. Ale
jak już brat wróci ze szkoły, a siostra z przedszkola - to służą
Agatce wyłącznie do tego, żeby było komu robić na przekór i z kim
się kłócić

[szczur.w.sosie]

Miałam ten problem ze starszym dzieckiem, kiedy miał tak 2-4 lata.
Po prostu babcie i dziadkowie cały czas się z nim bawili, kosztem zmęczenia
również...
Teraz ma 6 lat i już z tego wyrósł - owszem razem gramy w gry planszowe, czy gra
z mężem w szachy, dużo sam rysuje.
Obecnie z młodszym zmieniam taktykę - przeczytałam 'W głębi kontinuum' J.
Liedloff i mam już inne pojęcie na temat zabawy z dzieckiem i w ogóle wychowania.
Książkę polecam.

[mama_kasia]

> Obecnie z młodszym zmieniam taktykę - przeczytałam 'W głębi kontinuum' J.
> Liedloff i mam już inne pojęcie na temat zabawy z dzieckiem i w ogóle wychowani
> a.

A możesz przybliżyć?

[sylwia0405]

Dziękuję za podpowiedź - książkę z pewnością poszukam i przeczytam

[szczur.w.sosie]

loveindustry.pl//files/book.pdf
Oczywiście, nie da się tego dosłownie wcielić w życie, bo to inna kultura, inne
obyczaje. Ale daje do myślenia i pewne elementy można sobie zaadaptować do
europejskich warunków. A przynajmniej inaczej spojrzeć na wychowanie - inaczej
niż to się oficjalnie głosi.

[samboraga]

Podoba mi się zadaniowanie, tak to może u niego zadziałać... Tylko szybki jest,
ale dobrze, że i ja szybko czytam

Przejrzałam książkę proponowaną przez Szczura... Z tego, że obaj synowie spali z
nami od małego w łóżku nie wysnułam, aż tak daleko idących wniosków o powrocie
do utraconej przez cywilizację błogiej pierwotności...