Meble, bibeloty PRLu

[maglara]

Zapewne wielu z nas pamieta te trudne do kupienia mebloscianki (segmenty sie
mowilo), najwiekszy szyk byl jak sie kupilo ze Swarzedza, nooo, to byl powod
do dumy, najczesciej ciemny braz na wysoki polysk oczywiscie. A co za
szybkami segmentu ? No wiadomo ... krysztaly, krysztaly, krysztaly.
Najladniejsze z fabryki krysztalow "Irena" zdaje sie. Fakt faktem , ze piekne
byly, niesamowicie drogie, niektorzy jezdzili bezposrednio do fabryki a potem
nimi handlowali. Co tam jeszcze sobie przypominacie w sprawach mebli i
bibelotow ?

[karo100000]

u znajomych moich rodziców był taki niesamowity biały pudel z czegoś plstikowego
w którym mieściła się butelka(głowę mu się odchylało) i jeszcze lampa kosmiczna
w której pływały takie złote coś tam

[tamsin]

co ojciec pojechal do sanatorium, to nowy krysztal przywozil (Polanica Zdroj
albo Szkarska Poreba) Zwykle byly to duze wazony, jakies miski dekoracyjne aby
bylo co postawic na tym segmencie (na haftowanej serwetce). Oporocz tego
pamietam z dekoracji z PRLu: obowiazkowy obraz jelenia na rykowisku, pan Jezus
z otwartym sercem oplecionym cierniem, lub z owieczka na plecach, badz gloszacy
kazanie na wodzie. Kolory tych obrazow byly niesamowite, nawet po zamknieciu
oczu, widac je bylo. Dekoracyjnie malowano rowniez sciany na rozne kolory a
potem takim walkiem robilo sie szlaczki w ciemniejszym kolorze - w wiekszosci
domow wiejskich. Kogo nie bylo stac na segment, mial jedna duza komode, na dole
trzymal posciel, na gorze za szyba, kieliszki i malutkie buteleczki z akoholem
(lub po akoholu).

[luccio1]

Były też "obrazy święte": gdy patrzeć na wprost - Matka Boska Częstochowska;
gdzy spojrzeć z prawa - Anioł Stróż; gdy z lewa - obraz "Jezu ufam Tobie"
(Chrystus, któremu od serca spływają promienie: biały i czerwony - tak, jak
widziała Siostra Faustyna).

[luccio1]

Żarówki typu "skaczący płomień" (Made in the U.S.S.R.). Pod koniec lat 70.
księża zaczęli je nagminnie wstawiać do wiecznych lampek, a także do
kandelabrów ustawianych przy trumnie na Mszy św. pogrzebowej.

[maglara]

A, przypomnialo mi sie, ... takie kolorowe szklane rybki, tez na polkach w
segmencie ... u nas w domu byla jescze taka latarnia morska, cosik tam sie w
srodku krecilo i zaroweczka swiecila co rusz jakby z innej dziurki. Serwisy do
kawy z malenkimi filizankami (mam je do dzis gdzies w kartonie) tez krolowaly
za szybkami.
A co do mebli - byly takie obracane barki, z jednej strony za szybka miejsce na
kieliszki a z drugiej jak sie odwrocilo to wyciete dzury na butelki, fajne to
nawet bylo, bo mozna bylo postawic w rogu, miejsca nie zabieralo duzo.
Lamp stojacych w mieszkaniach sobie nie przypominam, u kazdego krolowal
zyrandol na srodku sufitu, ktory dawal takie smetne swiatlo... O kinkietach tez
malo kto slyszal, a daja tyle uroku i elegancji w pomieszczeniu (moim zdaniem
oczywiscie).

[evvelinda]

> Serwisy do kawy z malenkimi filizankami...

Tak, tak, oglądałyśmy takie serwisy z koleżankami w sklepie "1001 drobiazgów".
Byłyśmy zachwycone. Wydawały nam się bardzo eleganckie. Niektóre były całe
złote. W domu, niestety, takich luksusów nie było. Nie mieliśmy nawet
meblościanki, tylko niemodny kredens. Dekoracją był porcelanowy serwis
obiadowy - prawdopodobnie prezent ślubny - mocno zdekompletowany. No i rządek
kieliszków stał za szybką, ze 3 rodzaje, wyłącznie do ozdoby, bo nie
przypominam sobie, żeby ktoś z nich pił.

[jotes1955]

Ja nie pamietam obrazow z Jezusem, nikt takowych nie posiadal ani w
rodzinie ani w moim bloku (zwykli ludzie w nim mieszkali). Krysztaly
owszem, do dzis mam rodzinne krysztaly (schowane w kredensie ale
uzywane). Natomiast w mieszkaniach rodziny i kolezanek byly i lampy
stojace i kinkiety i lampy dekoracyjne i zyrandole. Natomiast z
dziwnych rzeczy u nas i u rodziny pamietam haftowane poduszki,
obrazy i obrusy. Nasza kuzynka spedzila prawie pol zycia w
szpitalach i produkowala te hafty wypelniajac sobie czas. Wtedy to
byl dla mnie szczyt kiczu, dzis zaluje, ze ich nie zatrzymalam.

[mw56]

Nie mebel ale dekoracja:
slomianka na scianie.
Oczywiscie poprzypinane opako papierosow.

[mw56]

powinno byc: puste opakowania,
po zagranicznych papierosach.

[babiana]

Moja mama ostatnio wcisnela mojej corce, ktora mieszka w Danii 6 krzesel z lat
60.Ta byla zdegustowana do momentu, kiedy Dunczyk zapytal ja skad ma takie
ladne krzesla. Od tego momentu zaczela patrzec na nie z wiekszym szacunkiem. W
zwiazku z jeleniami na rykowisku przypomniala mi sie zabawna i autentyczna
historia. Moja kolezanka dostala w spadku po ciotce mieszkanie w ktorym byl
obraz z takimi jeleniami. Usilujac jej pomoc w pozbyciu sie go zadzwonilam do
pewnej osoby, u ktorej widzialam w mieszkaniu wiele motywow jelenich. Nawet
zegar z masiadzu z rogami jeleni(mosieznymi). Ona zapytala mnie ile jest
tych "jeleniow". Ja na to, ze nie liczylam, ale kilka. Ona na to czy duze maja
rogale.Myslalam, ze pekne ze smiechu.

[luccio1]

www.iisg.nl/~landsberger/vis.html
Tylko zjechać trochę na dół - i będzie piękny obrazek:
Mama z córeczką w mieszkaniu w blokowisku (widać przez otwarte drzwi balkonowe -
same punktowce). Mamusia ma czerwoną suknię - ten jedynie słuszny
ideologicznie kolor "tam" oznacza poza wszystkim - szczęście w ogóle. Córeczka
gra na skrzypcach - zapewne melodię ludową pt. "Jaśmin"...
Na foteliku siedzi miś - narodowy w formie (panda), socjalistyczny w treści (ma
wokół szyi zawiązaną czerwoną chustę pionierską). Nieco w bok za obiema Paniami
stoi witrynka czyli "kredens robotniczy" z kryształami i porcelaną. Pod nogami
wykładzina typu "lentex" z naśladowanym wzorem ni to płytek, ni to parkietu
taflowego...
No i w ogóle dla każdego pamiętającego PRL jest tak swojsko - a czy to PRL, czy
to ChRL...

[tamsin]

te blokowisko na obrazku to jeszcze sie pieknie prezentuje, ale w
rzeczywistocie to moze wygladac nastepujaco:
e.smog.pl/s9689/66c8f3a6001334614501812e
Tez chinskie, ale jak swojsko wygladaja ;-) Mieszkanie w blokowisku to bylo
marzenie wielu osob, spagnionych "normalnych i eleganckich" warunkow
mieszkaniowych..co rusz to powstawalo jakie osiedle XX lecia, a ludzie z
prowincji walili do tych blokowisk z kurami pod pacha.

[horpyna4]

A potem w takich blokowiskach zdarzały się historie, jak ta, opisana w
warszawskiej prasie chyba w latach 70-tych. Koledzy odstawiali do domu gościa
nieźle urżniętego, wjechali z nim windą na któreś tam piętro, ale nie wiedzieli,
że winda jest felerna i zatrzymuje się na innym. Wyciągnęli kolesia z windy,
zapukali do mieszkania (numeru nie sprawdzali, no bo wiedzieli, że mieszkanie
akurat naprzeciw windy). Drzwi nie były zamknięte, głos kobiecy zawołał ze
środka mieszkania, żeby położyli "tego pijaka" gdzieś tam w pierwszym pokoju z
brzegu. Rano wrócił właściwy mąż i zdziwił się, że jakiś obcy gość śpi na jego
tapczanie. Doszło do mordobicia i trochę potrwało, zanim sprawa się wyjaśniła.
A dowcip polegał na tym, że mieszkania były identycznie umeblowane, bo dostępne
w sprzedaży komplety, ze słynnymi mablościankami zresztą, dawały się w tych
ciasnych, klitkowatych mieszkaniach ustawić tylko na jeden sposób.
Ta historyjka ponoć zdarzyła się naprawdę. Ale był jeszcze kawał na podobny
temat:
Wraca zawiany gość do domu, pomylił piętra. Uwalił się do wyra i coś mu się nie
zgadza. Zastanawia się: "przedpokój mój, dywan mój, tapczan mój, meblościanka
moja... tylko baba jakaś nie moja..."

[evvelinda]

[evvelinda]

Małpi gaj - co to było?
Ojciec mówił, że widział coś takiego u znajomego. Na telewizorze to stało.
Podobno bardzo piękne. Ale nie zrozumiałam, co to za rodzaj ozdoby.

[tamsin]

nie wiem co to jest malpi gaj, ale w zwiazku z telewizorem, to stala dekoracja
byly miseczki wypelnione sola postawione przed ekranem, aby zneutralizowac
jego "promieniowanie".

Wersalka dla taty i mamy, półkotapczan dla dziecka

[a_weasley]

Potrzeba jest matką wynalazku. Mieszkania były małe, a ludzie chcieli mieć każdy
swoje łóżko. Toteż meble wymienione w tytule były wszechobecne (ciekawe, że
właśnie wersalka, a nie popularna obecnie dwuosobowa amerykanka, nie wiedzieć
czemu zwana obecnie sofą).

[luccio1]

Wersalkę było łatwiej rozłożyć i złożyć, niż "amerykankę".

[cereusfoto]

Dla mnie zdecydowanie szklana ryba to kultowy przedmiot nieodłącznie związany z
meblami z czasów PRL - stawiana na telewizorze - ryba ta przeżywa obecnie
swoją drugą młodość i cieszy się coraz większym powodzeniem na aukcjach
internetowych Allegro.

[luccio1]

R. 1965 - Tato do Mamy przebywającej na wakacjach - sprawozdanie z zasiedlania
nowego mieszkania spółdzielczego:
"Te półeczki do tapczanu ze skrzynią na pościel, ich nie ma nigdzie,
dowiedziałem się, że już nie produkują - zobaczę, może będą jeszcze gdzieś w
Nowej Hucie".

[sherman-doberman]

Ja najlepiej pamiętam meble składane: stoły i amerykanki, oraz tapczany z pudłem na pościel, czego na
Zachodzie do dziś nie wymyślili i dlatego trzeba mieć sypialnię, bo pościeli nie ma gdzie schować.
Poza tym były całkiem ładne meble w CEPELII - nieduże, funkcjonalne. jasne drewno. Odwiedzający
moje mieszkanie (od 74 r. mieszkanie własne. malutkie, bo z lat 68. mebli kupić już nie można było,
ale okazało się, że w Cepelii były i nawet niedrogie. a rozmiarami pasujące do mikroskopijnych
pomieszczeń) cudzoziemcy pytali zawsze, czy importowałam meble z Finlandii - byłam bardzo dumna,
że to nasze krajowe a znajdują uznanie u bywałych ludzi z zachodu.
Regały na książki robiło się na zamówienie.Przetrwały u rodziców już w sumie ponad 40 lat.
Z ozdób, to pamiętam, że rodzice mieli na ścianach reprodukcję Picassa i okresu błękitnego tudzież
nieśmiertlne Słoneczniki Van Gogha. Mnie sią trafiła reprodukcja Wyspiańskiego, ktoś mi też
sprezentował całkiem udane naśladownictwo ikony. Ale sąsiedzi faktycznie miewali jelonki i serca
jezusowe.
A przy okazji, wojując z tutesjzymi wykładzinami podłogowymi ułożonymi na gołym betonie
wspominam z nostalgią nie tylko prawdziwy dębowy parkiet w mieszkaniu rodziców (późne lata 50te,
przeklęte pastowania i froterowania, aż w latach 70tych położono lakier), ale również przemysłowy
parkiet mojego własnego warszawskiego mieszkania-dziupli.

[luccio1]

Tradycja urządzania domu w Polsce była inna. W Polsce postęp szedł w kierunku:
dla każdego osobny pokój do wszystkiego - czyli gabinet do pracy i życia w
ogóle, w którym w nocy się spało. Nawet, jeśli w dużym mieszkaniu przed II
wojną światową istniała osobna sypialnia małżeńska (w końcowych latach 30.
XX w. prowadzono nawet instalację elektryczną specjalnie "pod" taką sypialnię:
lampa w głowach łoża, uruchomiana w systemie przełącznika schodowego dwoma
wyłącznikami po obu stronach - małżonkowie mogli prowadzić grę wstępną świecąc
sobie igasząc światło), to i tak pan domu miał w swoim gabinecie tapczan do
drzemki poobiedniej.

[tamsin]

tyle, ze ten pokoj dla kazdego wygladal jak kolchoz w blokowisku: dla dzieci
jeden pokoj, maciupki bo dzieci sa przeciez male, a dla rodzicow "duzy" pokoj z
telewizorem sluzacy rownie jako "salon" do przyjmowania wizyt.
Na zachodzie nie trzeba chowac poscieli bo sypialnia tak naprawde do niczego
innego nie sluzy tylko do spania.

[aspidistra]

Matalowe koszyki do szklanek, które i tak się nagrzewały;) Obowiązkowo dywan i
trzepaczka, albo "Kasia" i odkurzacz Zelmer.....Ostatnia Wieczerza na ścianie,
albo obrazki z blaszkami i innym widokiem z każdej strony......"słomki" i
pocztówki z wczasów pod gruszą......namiot, pod otwieranym z mebloscianki
biurkiem i wysuwany tapczan.......wszędobylskie narzutki, firanki i
serwetki......solniczka w kształcie pomidora.......i talerze z niebieskim
paskiem........

[horpyna4]

Fajanse włocławskie. Pierwszy raz z nimi zetknęłam się w stołówce podczas
pobytu z rodzicami na wczasach w Szczyrku pod koniec lat 50-tych. Były
poobtłukiwane i wyszczerbione, w związku z czym wywołały na mnie wrażenie
strasznego dziadostwa i taki uraz pozostał na długo. Z tego powodu nie mogłam
potem przez długie lata zrozumieć, dlaczego ludzie tak maniacko to kupują i
dekorują sobie kuchnie.

[brillen]

Mielismy w domu poniemieckie radio, "Nora" chyba się nazywało. Mieszkaliśmy na
Ślasku. Radio odbierało lepiej Berlin i inne stacje zachodnie niż Warszawę. W
konspiracji Ojciec słuchał bum, bum, bum Radia Wolna Europa. Nie zawsze mi się
to podobało, bo musiałem z rodzeństwem siedzieć cicho. Audycja "odpływała" co
raz, jakieś świergolenie, piski - koszmar. Koledzy mieli w domach głośniki
"kołchoźnikami" zwanymi, byli więc na bieżąco jeśli chodzi o nasze osiągnięcia i
zagrożenia ze strony stonki ziemniaczanej. Moja "Nora" dotarczała mi za to
światowej muzyki-słuchałem Radia Luksemburg. Z czasem wpadłem w nałóg Wolnej
Europy. To radio było głównym naszym meblem. Reszta to poniemieckie szroty. Pod
koniec lat pięćdziesiątych rodzice kupili sypialnę: łózka, szafa, dwa nakastliki
(kto dziś używa takiej nazwy?) i trzyskrzydłowe lustro. W latach sześdziesiątych
sprawili sobie bujany fotel a"la "czterdziestolatek" który zresztą
odziedziczyłem. Generalnie meble w PRL kupowało się raz w życiu.

[tamsin]

U nas w domu zakup segmentu do "dziecinnego" pokoju byl mozliwy dzieki temu co
rodzina dala w prezencie na moja komunie. Dywan w duzym pokoju byl chroniony
przed dziecmi za pomoca dwoch rozlozonych kocy. Jak ktos niespodziewanie sie
zjawil w odwiedziny, to pamietam pospiech ojca sciagajacego te koce. Dywan
dwadziescia lat pozniej wygladal jak nowy :-) "Powazny" remont kuchni to tak
naprawde wymiana plytek na podlodze, ktore nie dosc ze byly polamane to na
dodatek luzne. Te plytki na podloge chyba byly z azbestem pod spodem, chociaz
na sto procent nie jestem pewna.

[horpyna4]

U schyłku PRL-u pojawiły się w sprzedaży radzieckie radioodbiorniki na baterie,
które najpierw kosztowały 4000zł, potem zostały przecenione na 2500. Nabyłam
takie cudo z przeceny, a wpadłam w dziki zachwyt, jak okazało się, że jedna z
baterii była włożona na odwrót i mimo to działało chyba jeszcze przez pół roku.
Jednak radziecka technika nie miała sobie równych.
A wspominam o tym radyjku, bo było ono reklamowane przez Wolną Europę. Miało
osiem zakresów, w tym aż sześć zakresów fal krótkich (żadnego UKF-u radzieccy
nie przewidywali). No i co z tego wynikało? Ano to, że zagłuszanie Wolnej
Europy odbywało się w ten sposób, że jedno pasmo zawsze pozostawało nie
zagłuszane (SB przecież musiała słuchać). Ale co godzinę inne, żeby utrudnić
słuchanie normalnym obywatelom. A ten cud radzieckiej techniki obejmował
wszystkie pasma. Krótkofalówki milicyjne zresztą też.

[luccio1]

Już w końcu lat 60. pojawiły się odbiorniki radiowe "VEF" wytwarzane w Rydze.
Też miały ileś tam zakresów fal krótkich. "Chodziły" coś na 4 grube baterie
okrągłe (R 20)[?].

[horpyna4]

To chyba było VEF, ale późniejsze. "Chodziły" na 6 sztuk baterii R20, ale jak
widać z mojego postu, potrafiły również na 4 sztuki.

[brillen]

U schyłku lat sześćdziesiątych miałem tranzystorowe, małych rozmiarów radio
Minor. Pamiętam jak kilka lat wcześniej kawalerowie obnosili się po mieście z
tranzystorowym radiem wcale nie o małym gabarycie. Szpan, panie...bibelot na
spacerze...

[luccio1]

Mogło być 6 baterii. Mogłem źle zapamiętać.

[horpyna4]

Ale nawet te odbiorniki z lat 80-tych nie miały zatrzaskiwanych osłon baterii,
tylko trzeba było starannie 4 śruby traktować śrubokrętem. Wot, tiechnika...

[maglara]

To i mnie od razu kawal sie przypomnial :)

Facet idzie po ulicy targajac z wysilkiem 2 ciezkie walizy.
Podchodzi do niego ktos i pyta ktora godzina.
Ten dumnie odwija rekaw, naciska jakis guziczek w zegarku i automat
sie odzywa "dzien dobry panstwu, jest dokladnie 15.06, 12
sekund,data taka to a taka, pogoda na dzisiaj .... zycze milego dnia"
Pytajacy rozdziawil buzie i mowi " panie, a skad pan taki zes
zegarek wytrzasnal ?"
"A w Zwiazku Radzieckim kupilem"
"To oni tak wysoko z technika poszli ? " pyta zdezorientowany facet
"No, a jakze ..." odpowiada dumny posiadacz zegarka podnoszac na
powrot walizy - "...zeby jeszcze te baterie nie byly takie ciezkie"

[luccio1]

Miałem odbiornik przenośny KROKUS, produkcji "Kasprzaka".
Pracował na dwie baterie płaskie (takie jak do latarki! w połączeniu szeregowym
dawało to 9 V).
Miał 3 zakresy - fale krótkie jednym ciągiem od 25 do 49 m. Mimo tego dawało
się "Wolnej Europy" nieźle słuchać.
(Ściślej: to radio było jeszcze w domu rodzinnym - normalnie stało w kuchni na
stole, poza tym - jeździło z nami na wakacje).

[madziula201]

U nas w domu byly antyki,na scianach 2 oleje nie pamietam juz kogo i
pianino.Krysztaly jak nabjardziej tez byly i slomianka nad moim lozkiem Pamietam
tez sliczna porcelane.Niestety z biegiem czasu ,wytlukla sie .Natomiast w kuchni
byl duzy kredens w ktorym wszystko sie miescilo.Pozdrawiam

[rozowa_papuga]

Ja mialam w swoim pokoju meble dzieciece Bolek i Lolek-
ciemnozielone z czerwonymi plytkami (byly tez dostepne bialo-
brazowe). Tak wogole to meble byly duzo solidniejsze od tych
dzisiejszych.Moi rodzice wciaz maja mebloscianke Jubilat...
Co do przedmiotow, ktore mialy dekorowac (a szpecily) to pamietam
szklanki z golymi babami (po przechyleniu szklanki sie ukazywaly),
plastikowe owoce, no i nasze rodzime krysztaly.Musowo trzeba bylo
tez miec ruska babe!

[ewa9717]

Ha, nie miałam w domu większości atrakcji, o których piszecie, ale
pamiętam, jak zazdrościłam koleżankom, w których domach w paradnym
pokoju, na zasłanej narzutą (w obowiążkowe łowickie pasy) wersalce
siedziała na środku lalka z rozłozoną krynoliną.

[czekolada72]

U dziadkow w pokojach stały meble przedwojenne, w kuchni – olbrzymie
kredensy.
Jeden pokoj był sypialnia, z podwojnym łożkiem, 4-drzwiowa szafa, 2
nakastlikami, toaletka i kredensikiem – teraz znajduje się to u mnie.

Kryształy – tak ozdobne – flakony, miski, jak i uzytkowe – szklanki,
szklaneczki, kieliszki – były u babci w uzyciu, w związku z tym np.
z serwisu na 24 osob do dnia dzisiejszego ocalal 1 kieliszek na
wino, zestawy karafkowe – albo sam korek, albo sama karafka, itd.
Itp.

Nikt w rodzinie nie miał słynnej ryby, ale był taki flakon – tez mi
przypadl w spadku, upolowałam potem koszyczek, a teraz szukam ryby 

U mojej ciotki była amerykanka, ze schowkiem na pościel, moi rodzice
spali na wersalce, ja na potężnym tapczanie zeskrzynia pod spodem,
potem zas na wersalce, a brat – na szafkotapczanie. Koszmarek, bo
albo wpadało się w „dzire” od saciany, wiec trzeba było zapychac
poduchami, albo waliło się głowa w polke. Po zwinieciu spania mogły
być rozstawione dwa stoliki i trzeba było uważać, by nie podciąć ich
nozek na zawiasach, bo wtedy wszystko lecialo.

U drugiej ciotki – cale wyposażenie kuchni, laczne z szufladkami,
lampami wiszącymi i stojacymi, zegarami, świecznikami itd. Itp. Było
z Włocławka. Miała tez pierwsze Kon-tiki, bujany fotel „40latka” i
czarno-czerwony wełniany koc w krate. Te dwie ostatnie rzeczy były
moim marzeniem, i zaraz po slubie w koncu udalo mi się zdobyc.

Jeleni nie posiadaliśmy na ścianach, za to, także w pokoju dzieci,
pare oryginalnych obrazów – ponieważ nie pasowaly do nich plakaty –
tego tez u nas na ścianach nie było.
Za to dywany tak na ścianach jak i na podłodze.

Przez jakis czas w drzwiach kuchennych była „zasłona” z drewnianych
elementow (u ciotki – z kolorowych plastikowych paskow)

Do tego regały z książkami i pełno kwiatow doniczkowych.

I co najważniejsze – zdecydowanie mniej się wtedy kurzyło iż dzis ;))

[pieranka]

szklanki we wzory karciane!

[luccio1]

pieranka napisała:

> szklanki we wzory karciane!

Były takie w domu, pamiętam. Dość szybko się wytłukły - szkło było jakieś takie
delikatne...
Były też szklanki w owoce.

[luccio1]

Lampy na kształt latarni morskiej - z obracającymi się okienkami zaszklonymi na
różne kolory.

[ewa9717]

O matko! Chyba jako kiczowata pamiatka z wakacji?

[luccio1]

Takiego czegoś nie było oczywiście w domu ani u mnie, ani u nikogo ze znajomych.
Pamiętam takie latarnie jako ozdobę wystaw sklepowych.

[luccio1]

"Cepelia":
kinkiet do zawieszania na ścianie - plastyka z liny polewanej na jasnozielono:
Adam i Ewa w Raju obok Drzewa Poznania Złego i Dobrego, wokół pnia tegoż drzewa
owija się wąż.
Z korony drzewa wyrastała oprawka z żarówką, umieszczona tak, że nie sposób było
nakierować abażur, by mieć pełne światło np. na stronach czytanej książki - poza
tym owa oprawka była tak wtopiona w glinę, że nie dawała się rozkręcić, zatem
lampa była nie do naprawienia, gdyby np. wewnątrz oprawki zaszło krótkie spięcie.