Książki o poważnych problemach nastolatek

[pszczolamaja]

W ramach dalszego ciągu "debaty" donoszę, że przeczytałam "Złą dziewczynę"
Ostrowickiej, jak również "W sidłach anoreksji" Heidi Hassenmueller. Po
pierwsze, uważam, że Ossolineum zrobiło kawał dobrej roboty wydając
serię "Nasza Bibilioteka". Po drugie, z całej serii mi jednak najbliżej do
Jany Frey. Raz,że najbardziej mi odpowiada jej styl. Dwa, to, o czym pisze
Ostrowicka, odbieram jako nieco wydumane, wolę hard core Jany Frey - zawodowo
jestem blisko problemów, o których traktują jej ksiązki i podziwiam jej
znajomość tematów, psychiki młodych ludzi - tego brak mi u Ostrowickiej.Trzy -
zdecydowanie otwarta konstrukcja książki i neverending story to nie mój
klimat, ja uważam, że prawdziwego pisarza poznajemy nie po tym, jak zaczyna,
ale, jak kończy ;))))) i zakończenia u Ostrowickiej (czytałam też jej inną
ksiązkę, o dziewczynie, której zmarła matka) są na tę samą modłę i ja
odczytuję w tym pomyśle brak pomysłu. Jana Frey kończy happy endami, ale dla
mnie ten kaliber dramatu powinien się tak kończyć w książce dla młodzieży, po
prostu inaczej to byłoby niebezpieczne. Chociaż tak szczerze mówiąc, bardzo
bym była ciekawa, co na to młodzież, bo ja jednak odbieram te książki z
zupełnie innej perspektywy. Tak czy inaczej, naprawdę się cieszę, że trafiłam
na tę serię, dzięki Forum :)))

[i2h2]

Od jakiegoś czasu śledzę z zainteresowaniem losy czegoś, co roboczo
nazwałam "bajką otwartą". Wrzuciłam w tę kategorię zarówno bajki dla młodszych
dzieci, jak i np. książki Beaty Ostrowickiej i przyglądam się reakcjom rodziców.
Jak na razie słyszę głównie głosy zdumienia brakiem morału albo wyraźnego
zakończenia. Stanowczo mniej jest tych, którym się ta formuła podoba.
Ja akurat należę do tych ostatnich, dopatrując się w tego typu książkach swego
rodzaju elastyczności: szczególnie przy tych dla młodszych dzieci gwałtownie
zmieniają się wtedy granice wiekowe i wzrasta ilość wniosków, jakie można
wyciągnąc po lekturze.
Zastanawia mnie, ile w niechęci do takich książek naszego przyzwyczajenia do
klasycznej formy, a ile swego rodzaju lenistwa (wybacz, ale lepsze słowo nie
przychodzi mi na myśl), wynikającego z zachłyśnięcia się rynku czytelniczego
wszelkiego rodzaju poradnikami przez ostatnie dziesięć, o ile nie piętnaście
lat.
Ale tak jak Ciebie najbardziej ciekawi mnie, co na to dzieci i młodzież- w
końcu te książki są do nich adresowane. Mam nadzieję, że napiszesz, z jakim
przyjęciem się spotkały, jeśli je komuś podsuniesz.
Pozdrawiam
Iwona

[pszczolamaja]

Teraz się oburzę, uwaga ;)))) - nie jestem leniwym czytelnikiem i nie znoszę
poradników. Ale są takie chwile w moim życiu, kiedy doznaję iluminacji, i wtedy
czuję, że dla mnie (podkreślam, że to moja subiektywna opinia) siła literatury
jest także w tym czarodziejskim "i żyli długo i szczęśliwie...Chociaż to nie
znaczy, że muszę mieć wszystko czarno na białym. Bo u Ostrowickiej przeszkadza
mi nie tyle brak morału,ile coś, co odbieram jako "luz na siłę". "Zobaczcie,
jaka jestem młodzieżowa, tak tu wdzięcznie opisuję, że z tym można się
przespać, z tym poprowadzać,i w sumie nic z tego nie wynika - ja to naprawdę
rozumiem tę dzisiejszą młodzież". No i ok, niech i tak będzie, ale wielka
literatura nie na tym polega, żeby się czytelnikowi podlizać. Tym bardziej, że
w życiu to nie jest tak, że wszystko można bez żadnych konsekwencji. I to nie
kwestia morału, czyli propagandy, tylko prawdy.
O, kurczę, chyba to zaniosę moim pacjentkom i zrobię konkurs na recenzję, albo
co, żeby je nakłonić do przeczytania.
Swoją drogą, dziewczyny, czy oprócz nas dwóch nikt się nie pasjonuje taką
młodzieżową literaturą realistyczną???

[tippi]

ja wolę czytac inne książki- takich smutnych, realnych sytuacji i tak jest w
życiu dużo- w dokumentach telewizyjnych, gazetach, na ulicy. Jak już czytam, to
wolę o czymś przyjemnym, lub o czymś oderwanym od rzeczywistości- żeby samej
móc się trochę oderwac...

[pszczolamaja]

Tippi,ale zajrzałaś do którejś z tych książek? Czy ta opinia jest o jakiejś
konkretnej, czy tak ogólnie?
U mnie to zależy od nastroju, ale generalnie jestem wielbicielem literackiego
realizmu.Uważam, że nic ciekawszego niż życie wokół nas nie istnieje.

[i2h2]

Pszczółko, a czy na Twojej półce zagościła kiedyś książka Christine
Nostlinger "Gdzie jest Ilse?" Na razie tylko sygnalizuję, że warto jej poszukać
(w bibliotece, bo wydanie z 1988 r.). Opiszę co i jak, kiedy skończę czytać ;-)
Ale już jestem pewna, że warto !