Mmm... nowe zapowiedzi Zakamarków

[lunatica]

Szczególnie wypatrujemy Igora :-)

zakamarki.com.pl/show_object.php?id=381&lang=pl
zakamarki.com.pl/show_object.php?id=378&lang=pl

[pa_yo]

Książki o Igorze się nie spodziewałam:)

[alistar1]

Przyda się dla mojego przyszłego przedszkolaka:) Wspaniale, że Pija
L. zaprosiła do swojej książki naszą starą znajomą:)

[bedada]

O widzę,ze i dlamojego pierwszoklasisty sie cos znajdzie :)

Igor i lalki

[alistar1]

Właśnie dostałam i baaardzo mi się podoba:) Nie tylko przełamuje
stereotypy i wyobrażenia wobec tego, co powinno się robić będąc
dziewczynką czy chłopcem, ale też ciekawie ukazuje i częsciowo
również demaskuje nasze własne rodzicielskie oczekiwania wobec
naszych dzieci w kwestii, jakie powinny być, jak powinny się
zachowywać i co powinny robić...
Do tego wszystkiego jest jeszcze przedszkole w tle, z leżakowaniem,
z kącikiem lalek i piaskownicą:) A pani przedszkolanka czyta
dzieciom Nusię i wilki:) Cudownie, że książka ukazała się właśnie
teraz:)

[steffa]

A ja zwęszyłam jednak w tej książce pewną fałszywą nutę. Nie przekonała mnie
ona i już. Żałuję, bo duże miałam oczekiwania.
Poza tym, patrząc na tatę Igora, zastanawiam się, 'co on na to' i wygląda, że w
przyszłości zafunduje synowi niezłą traumę. Tylko skąd w ogóle Igor miał
Barbie? Chyba nie zakosił tacie? ;P

[alistar1]

Jeśli coś mnie zdziwiło to zakończenie - pozytywne. Może i dobrze,
bo dzięki niemu wydźwięk książki jest optymistyczny. Ale jako osobie
dorosłej przemknęła mi przez głowę myśl, co by było, gdyby koledzy
Igora postąpili inaczej, na przykład wyśmiali go, odrzucili?
Postawa ojca chłopca wydaje mi się natomiast dość typowa- większość
rodziców ma swoje wyobrażenie o dziecku, o tym jakie powinno być i w
głowie im się pomieścić nie może, że dziecko może być inne, może być
po prostu sobą.

[steffa]

Mnie książka od razu przypomniała o filmie, bardzo dobrym zresztą, 'Różowe lata'
- o chłopcu, który - tak jak Igor - chciał się bawić lalkami, nosić sukienki i
wierzył, że kiedyś będzie w końcu dziewczynką. Ludovic mu było.
Książka trochę łopatologiczna i namolnie dydaktyczna, a przesłanie brzmi:
'chłopiec może się bawić lalkami i grać w piłkę, a także od czasu do czasu
wskoczyć w damskie ciuszki i jest ok' (wyszło, jak w piosnce Monty Pythonów).
Fajnie. Tylko kogo to ma przekonać?

[alistar1]

Nie podciągałabym książki pod wspomniany film. W książce nie pada
ani jedno słowo o tym, że Igor chce być dziewczynką. Dowiadujemy się
za to, że Igor chce spróbować czegoś, co w obiegowej opinii wydaje
się strasznie mało męskie (zabawa lalkami, przebieranie), ale tak
naprawdę pod tą kategorię można podciągnąć masę innych rzeczy, na
przykład opiekę nad młodszym rodzeństwem, zainteresowania
artystyczne, a nawet czytanie;) Pamiętasz Billiego Elliota i balet?
Tata Igora, chłopcy w przedszkolu grą w piłkę, siłują się, walczą ze
sobą, psują, niszczą, łobuziakują- ale czy to jedyna strona męskiej
natury? Wierzę, że nie i taką wiedzę chciałabym przekazać mojej
córce. Fajnie, że się różnimy, choć fajnie, że czasem nie aż tak
bardzo;)
Zakończenie zaskoczyło mnie i w pewnym sensie ucieszyło (mimo, że na
pierwszy rzut oka właśnie mało przekonuje, jak piszesz)- można by
się obawiać, że życie poza stronami książki napisałoby zgoła inny
scenariusz (całe szczęście, że akcja dzieje się w przedszkolu, a nie
na przykład w szkole).
Zabrakło mi trochę reakcji ojca na zachowanie syna- ale właśnie, czy
Igor zrobił coś, co wymagałoby jego reakcji?

[steffa]

Nie, nie podciągam. Książka przypomniała mi o filmie. Problem z tą książką, a
raczej jej strukturą jest. Sama widzę masz podobne wątpliwości. Cały czas
zastanawiam się nad tym. Początek jest dosyć dramatyczny, figura ojca -
napakowany testosteronem olbrzym, górujący nad wszystkimi, wypełnia całą
przestrzeń. On krytycznym wzrokiem patrzy na syna, my dopowiadamy to, czego nie
może być w książce dla małych dzieci. Taki pakers to homofob, czyż nie?
Zakończenie lekkie i bezproblemowe, ale przecież wiadomo, że ojciec tego pokroju
nie pozwoli na przebieranki. Zabawa lalkami i przebieranki to typowe, skrajne
zachowania, przed którymi bronią się rodzice, którzy model męskości /
zniewieściałości mają głęboko wbity do głowy. Nie wróżę niestety tej książce
najlepiej.
Nie mam problemów z podziałem ról w życiu realnym, ale życie książkowe naciąga
ten problem.

[alistar1]

Zastanawiałam się jeszcze nad postacią ojca, olbrzyma, górującego
nad wszystkimi, jak piszesz. Czy taki przejaskrawiony, nadmuchany
godzinami spędzonymi w siłowni lub na boisku ojciec, wychowujący
syna w pewnym określonym duchu, nie był zamierzeniem autorki?
Książka dotyczy przecież właśnie klisz i uprzedzeń. Patrząc z tej
perspektywy ojciec Igora wydaje się być właśnie takim nieznośnym
stereotypem. Jakże inne byłyby nasze skojarzenia, gdyby
przedstawiono go jako chudego okularnika:)

[steffa]

Czyli przejaskrawienia w celu wbicia do głowy słusznej sprawy? :)
(na pewno wszystko, co jest w książce jest zamierzeniem autorki, na
pewno nie 'wyszło jej tak przez przypadek', che che)