Wsparcie - Kraków

[reszka2]

To tytuł roboczy, nie chcę mącić w wątku Marty, Tomka i Weronisi.

Czy któraś z mam z Krakowa wie - korzystała, słyszała - o grupie wsparcia,
psychologu zajmującym się osieroconymi rodzicami?
Padła propozycja zorientowania się w temacie. Jest zapotrzebowanie.
O ile jutro w pracy nie zaleje mnie fala schorzeń poweekendowych - katar,
kleszcze, biegunka, stłuczenia - sróbuję się zorientować, co NFZ ma do
powiedzenia nt. zakontraktowania tego typu "procedur" oraz zrobię wstępne
kroki co do psychologa prowadzącego takie grupy.

Powiedzcie mi jeszcze, co poradnia RPL przekazuje ludziom którzy trafiają
stamtąd na forum - adres taki jak na pasku?

[mamaadama4]

Z tego co wiem, to w Krakowie jest wyjąytkowa nędza jeżeli o to chodzi. Sama
szukam chętnego psychologa, który współpracowałby z naszym stowarzyszeniem, ale
narazie mogę sobie chyba pomarzyć. Z tym, że ja potrzebuje takiego, który
pomagałby zarówno rodzicom w trakcie choroby dzieci jak i wtedy gdy dziecko
odchodzi, jak i dla dzieci chorych. Na NFZ nie liczyłabym.
Z tego co wiem - jedyne co działa w Krakowie i to od niedawna jest grupa
wsparcia przy księdzu Lucjanie - kapelania w Uniwersyteckim szpitalu
dziecięcym. Znajdziesz na stronie www.kapelania-usd.com
Musisz poszukac na dole strony głównej.

[agablues]

Ośrodek Interwencji Kryzysowej ( Osrodek Pomocy i Interwencji Psychologicznej)
ul. Radziwiłłowska 8b
te. 421 92 82

Można tam pojawić się bez wcześniejszego zgłaszania się - rejestracji.
Najlepiej być między 8.00- 19.00, ale ktoś jest całą dobę. Przyjmują też w
soboty i niedziele, dorosłych, młodzież i dzieci.

Taką informację dostałam od naszej hospicyjnej psycholog, żeby Wam przekazać.

[mamaadama4]

Z pewnych względów o których nie chcę i nie mogę pisać na forum nie polecam tej
placówki.

[reszka2]

Jest jeszcze pani psycholog w hospicjum - ale tylko i wyłącznie dla rodzin
objętych - wraz z dzieckiem - opieka hospicyjną.
szukam dalej.

[mamaadama4]

Reszka ale z tego co wiem pod opieke hospicjum na Łazarza dzieci trafiają
niezmiernie rzadko - i to chyba tylko te najstarsze. Nie spotkałam się nigdy z
dzieckiem "nowotworowym", które z ich opieki korzystałoby.

[reszka2]

No własnie- ale skoro nie trafiaja, a byc może powinny - to co sie dzieje? Nie
są kierowane? Brak zgody? Brak lekarza przeszkolonego w opiece nad dziecmi?

[mamaadama4]

Opieka hospicyjna dla dzieci wymaga po prostu innych warunków. Nie mówię tu o
16-18 latkach, ale mniejszych dzieciach. Hospicjum jest OK, warunki, opieka itd
dobre, ale nie bardzo są to warunki dla "odchodzących" kilkulatków. Z tego co
wiem, to oni nawet takich by nie przyjeli. To zupełnie inny typ opieki zarówno
pod względem sprzętowym ( chocby łóżka), lekarskim jak i psychologicznym.
A tak a propos - stworzenie hospicjum dla dzieci (stacjonarnego) to moje
(jeżeli tak mogę powiedzieć) największe marzenie. Zresztą taki był główny powód
założenia stowarzyszenia. Wiem, że w ostatnich miesiącach powstała fundacja,
której założycielem jest m.in. Jerzy Stuhr, której celem jest stworzenie
hospicjum domowego na terenie Krakowa i okolic. Nawet pierwsza aukcja odbła się
na ten cel w W-wie. Niestety nie znam nazwy. Myslę, że informacje moznaby
zdobyc poprzez Stowarzyszenie na rzecz wspierania onkologii UNICOR - działa w
nim zona pana Stuhra - informacje na www.unicorn.org.pl.
Na temat o którym piszesz na terenie Krakowa mam niezbyt dobre zdanie. Tak
naprawdę to tego nie ma.

[agablues]

Danko, a dlaczego marzy Ci się hospicjum stacjonarne a nie domowe?
Wiem jak działa domowe, nie wiem jak stacjonarne. I czy nie chodzi o to, by
dzieci były do końca w domach?

[mamaadama4]

Z bardzo prostego powodu.
Spora grupa dzieci mieszka w odległości wiekszej niż 60-100km od Krakowa, a z
tego co wiem hospicjum domowe obejmuje swym zasięgiem nie wieksze odległości.
Bardzo często jest też tak, że rodzice, nawet jeżeli mieszkają bliżej albo
nawet w tym samym mieście nie maja warunków w domu, albo najzwyczajniej w
świecie boja się zabrać dziecko do domu. Oczywiście patrzę cały czas przez
pryzmat chorób nowotworowych, bo o takie dzieci mi chodzi. Opieka paliatywna
czasami przerasta możliwości rodziców, boją się bólu nowotworowego, z którym
nie będą mogli sobie poradzić, krwotoków, konieczności odsysania,
cewnikowania,dozywiania pozajelitowego itp. Końcowe stadium choroby nowotworowej
jest okresem bardzo trudnym i wielu rodziców nie podejmie się zabrania dziecka
do domu, nawet przy regularnych wizytach lekarza w domu. Pozostawanie w
szpitalu też nie jest rozwiązaniem - z bardzo wielu różnych względów. Dlatego
myslę o hospicjum stacjonarnym.
Plany mam juz w głowie. Różniłoby ono się od tych dla dorosłych. Byłoby to cos
na kształt domu z wydzielonymi mieszkaniami - trzema, czterema. Oczywiście z
pełnym poza tym zapleczem lekarsko-pielęgniarskim. Każde z własną kuchnią,
łazienką, miejscem na zabawki, własne sprzęty... Tak, żeby moznabyło przezyc te
ostatnie chwile w chocby namiastce domu. Gdyby jeszcze do tego był duzy ogród...
Eh, nawet mam już upatrzone miejsce. Ja już to widzę oczyma wyobraźni...
My z Hanka miałyśmy jedna małą salę na normalnym oddziale hematologiczny, z
małą ubikacją, umywalka na sali, rozkładanym starym fotelem i obrzydliwymi
brudno-musztardowymi zasłonkami. Za cienkimi drzwiami gwar dzieci, rodziców,
normalne oddziałowe życie, a za oknem ściana sąsiedniego budynku. A do tego z
zepsutym wejściem do tlenu, o czym mozna było się przekonać, gdy Hanka straciła
przytomność i trzeba było ten tlen podłączyć.
Oj marzy mi się, marzy........