Wyobrazenie nieba

[mharrison]

Niebo istnieje na pewno, gdyz moj Alek i Wasze Aniolki musza gdzies
byc/przebywac oprocz naszych serc. Tak mysle.

Ostatnio caly czas mysle jak wyglada niebo, jakie jest zycie w niebie.

Ja mam dwa wyobrazenia.
Jedno to bezkresna i mglista (lecz nie mroczna) przestrzen, w ktorej unosza
sie i trwaja bezcielesne dusze (duchy) naszych dzieci w czyms na ksztalt
nirvany - wiecznym szczesciu.

Drugie to zycie takie jak na ziemi tylko "o niebo lepsze".
Jak Wy wyobrazacie sobie niebo?
Czy to raj, czy piekna laka pelna kwiatow wypelniona smiechem, zabawka i
beztroska naszych dzieci? Czy moze jest tam "miejsce skupienia", gdzie w
oddaleniu od zabaw nasze Aniolki moga sobie usiasc pod rozlozystym debem i
myslami byc z nami?

Czy nasze dzieci w niebie rosna i sie zmieniaja?
Czy chodza do szkoly? czy na zawsze pozostaja w wieku, w ktorym odeszly?

Czy my sie na pewno rozpoznamy w niebie ("would you know my name if I see
(lub meet - nie pamietam) you in heaven?" Czy jesli sie kiedys spotkamy to
nasze dzieci dalej beda maluszkami - w w moim przypadku Alek 9-latkiem - a my
po 50, 60, 70, 80-siatce?

Prosze podzielcie sie swoimi odczuciami i wyobrazeniami.
Nie moge sie tez doczekac zdania/odczuc ksiedza Benka na temat nieba.

Pozdrawiam goraco

Magda

[j0204]

Ja stawiam sobie pytanie "gdzie jest to niebo?"
może jest obok mnie, nas, a może gdzieś , gdzie nas umysł nie sięga.

Kiedy kłade spać, kiedy wstaję zastanawiam się , czy moja Sylwunia nie nudzi
się w niebie, co robi, czy spi, czy mnie widzi, czy pamięta o mnie.
A potem zaraz wiem, że tak właśnie jest.

Magdo, ja też zastanawiałam się, czy w niebie sie rośnie, dorasta, ale tam nie
ma czasu, wiec chyba wszystko jest inaczej.
Podobno tam "milion lat, to u nas 1 sekunda" Więc myślę sobie, że jak kiedys
jakimś cudem trafię do nieba, to Sylwia będzie malutka i będe mogła ja wziąść w
ramiona.

Ale to ,że nasze dzieci są tam - jestem pewna.

[ewamonika1]

Magdo,
Znalazłam taki artykuł. Jest w nim mowa m.in. o dziecięcym wyobrażeniu nieba.
pozdr.
ewa
--------------
Wiara

Czy zastanawialiście się kiedyś jak wyglądają: niebo, piekło, raj, życie po
śmierci nie tylko w sensie medycznym? Jak chcielibyście żeby wyglądało -
niekoniecznie patrząc na to oczami wiary czy religii. Takie twórcze bujanie w
wyobraźni. A jak wyobrażają sobie niebo dzieci chodzące do szkoły?
Czytałem dzieciom w szkole opowiadanie Astrid Lindgren pt. ,,Bracia Lwie
Serce”. Jest to opowieść o dwóch braciach, z których jeden ciężko chory ma
wkrótce umrzeć i boi się dziecięcym strachem tego przejścia w inny wymiar.
Drugi pociesza go jak umie i opowiada o krainie Nangijala, która jest
odpowiednikiem nieba. Jest to kraina baśni, gdzie wszystko może się zdarzyć,
czas nie istnieje i wszyscy kochający ludzie tam się spotykają
Spróbowałem pójść dalej i otrzymać od dzieci (klasa III) ich wyobrażenie nieba.
Na początku był nieśmiały protest- ,, pani katechetka nie mówiła nam jak
wygląda niebo- pewnie jest z aniołami?”
Ustaliliśmy, że nie powstrzymują nas żadne ograniczenia, to, czego zapragniemy,
natychmiast zostanie spełnione. Wszystko jest dozwolone, nic nas nie krępuje.
Co z wyobraźnią dzieci?
Najczęściej niebo postrzegane jest jako ,,wesołe miasteczko” z lodami,
karuzelami, samochodzikami, pełne dóbr materialnych służących do rozrywki.
Dzieci pragną mieć dużo wypoczynku, a mało szkoły- najlepiej bez stopni i
nauczycieli. Tutaj zdania uczniów w klasie zależały przede wszystkim od ocen
danego dziecka w szkole. Były też stwierdzenia nadzwyczaj dojrzałe, które
zakładały, iż niebo jest krainą szczęścia dla wszystkich ludzi: dorosłych i
dzieci. Żyje się tam w symbiozie ze zwierzętami i przyrodą. Spotykać można się
z krewnymi, którzy odeszli i wszyscy są dla siebie mili.
Opowiadanie A. Lindgren kończy się smutno. Umiera jeden z braci, a drugi wie,
że też go to wkrótce czeka.
Wyobrażam sobie, że takie rozmowy wiele dają dziecku i dorosłemu. Jest to na
pewno lepsze, od brutalnego zabierania małych dzieci na pogrzeb i zmuszania
do ,,pożegnania zmarłego”. Uszanujmy jego świat. Dziecko musi do wszystkiego
dojść samo, przy pomocy rodziców, nauczyciela, wiary- aby móc sobie uzmysłowić,
że jest lepszy świat do którego warto dążyć. Przemijanie jest naturalną koleją
rzeczy i pamiętajmy o tym nie tylko wtedy, kiedy spoglądamy na starsze osoby.
Porozmawiajmy z dzieckiem o niebie, że warto tam kiedyś być, nie straszmy
piekłem.
Bo co to jest wiara? Co to znaczy wierzyć: bez granic, naiwnie, ufnie,
beztrosko, głęboko, oddanie, bez okazywania dowodów, szczerze? Czy jest ktoś
taki, komu patrząc prosto w oczy możemy spokojnie powiedzieć - ufam Ci
bezgranicznie? Ze zdziwieniem, czy wręcz niedowierzaniem słyszymy opowieści, że
są takie miejsca, gdzie ludzie nie zamykają swoich domostw wychodząc z nich. Że
małżonkowie przez pięćdziesiąt lat życia nigdy się nie okłamali, zawsze
wszystko sobie mówili.
Najbardziej wierzą małe dzieci. Wszystko przyjmują naturalnie: zarówno prawdę
jak i fikcję. Świat baśni i bajek miesza się im z rzeczywistością. To dorośli
wprowadzają ich w świat kłamstwa, uczą oszukiwać. Ale czy sami w swoim życiu
nie akceptujemy nieprawdy, drobnych kłamstewek, przeświadczenia, że czasami
dobrze jest skłamać, ba- niekiedy jest to nawet konieczne i potrzebne. Ile razy
kłamstwo ocaliło nam skórę?
A jak jest z naszą wiarą? Myślę, że wraz z wiekiem zmienia się ona w zależności
od naszych poglądów, doświadczenia. Wierzymy w to, w co jest nam łatwo uwierzyć
i co pokrywa się z naszym światopoglądem.

Krzysztof Zajdel

[ewamonika1]

A tak przy okacji - info o książce, o której jest mowa w artykule.
www.biblionetka.pl/ks.asp?id=500
ewa

[ewa5005]

Moje wyobrażenie nieba jest infantylne ale podoba mi się. Wydaje mi się że
niebo jest jak jeden wielki piękny ogród, gdzie przechadza się pośród aniołów i
ludzi siwy Pan Bóg w białej szacie.
Zastanawiam się , tak jak mharrison, czy nasze dzieci zostają tam w wieku, w
którym do nieba trafiły czy też rosną? Obstawiam, że zostają takie same (moje
to takie 2 śpiące maleństwa w pieluszkach).Odkąd dzieci odeszły przestałam bać
się śmierci, bo wiem że na tamtym świecie już nie będę sama i tam będę mogła
przytulić moje bobaski.

[mamaadama4]

Kilka godzin przed smiercia Hanki pojechałam do domu umyć się i troche
przespać. Oczywiście nic nie wskazywało na to co się zdarzy. Zasnęłam kamiennym
snem zmęczona tygodniowym niespaniem. Znalazłam się nad brzegiem morza, słońce
grzało ale nie parzyło, świeciło mocno, ale nie oslepiało, kolor nieba zlewał
się z kolorem morza, patrzyłam przed siebie czując niesamowity spokój i
szczęście. Czułam, że ktos stoi przy mnie. Tak jakby chciał mi cos pokazać. Nie
da się porównać tego co wtedy czułam z niczym innym. Mogłam tak trwać bez
końca.
Mam nadzieję że tak człowiek czuje się w niebie.

[mharrison]

Danko,
Ja mysle, ze to byla Twoja Hanka. I moze jej pozegnanie i wskazanie drogi dokad
zmierza.
Ja doswiadczylam bardzo podobnego uczucia, z tym ze na jawie.
Tuz po pozegnaniu sie z moim synem i pozwoleniu mu na odejscie, Alek mial
kolejne zatrzymanie akcji serca. Lekarze podjeli akcje reanimacyjna. Ja sie
troche odsunelam, maz mnie chcial podtrzymac i w tym momencie splynal na mnie
taki wewnetrzny spokoj (bynajmniej niewynikajacy z rezygnacji i poddania sie) i
tez...pewnego rodzaju szczescie. Czulam jakby ktos wchodzil we mnie - jakby
duch mojego syna we mnie wstepowal.

Mam nadzieje, ze taki spokoj jest teraz udzialem mojego syna.

[mamaadama4]

Magda to "Ktoś" inny pokazał mi jak tam jest. Czułam jego obecność. Chyba
chciał, żebym później wiedziała, że Hanka nie odeszła w jakąś ciemna otchłań.
Jak juz byłam w szpitalu, kiedy u Hanki nastapiło zatrzymanie akcji serca i
podjęli kolejna próbę reanimacji ścisnęła mnie ostatni raz za rękę. Lekarze w
ostatniej fazie poprosili nas o wyjście z pokoju. Siedziałam chyba w jakiejś
łazience i wtedy poczułam, że mam dac odpowiedź. Pomyslałam, niech będzie jak
chcesz, tylko niech Hanka nie cierpi. Bardzo długo obwiniałam się, że dałam
niejako przyzwolenie na jej odejście. Teraz jest juz inaczej, minęło ponad 6
lat. Pamiętam tamten sen i ten drugi, w którym Hania pożegnała się ze mną, bo
rzeczywiście brakowało mi tego otstaniego wzięcia jej na ręce i przytulenia.
tego powiedzenia sobie "do zobaczenia Haneczko". Ten sen dał mi ukojenie.
To juz tyle lat......... A ucisk w sercu jest taki jak wtedy.....

[aniao3]

Nie wiem, wiesz Magdo, gubię się ilekroć usiłuję o tym niebie jakoś konkretnie
pomyśleć. Ale na pewno jest. I będziemy tam wszyscy zyli dlugo i szczesliwie.
Oo smeirci Malgorzatki mam wrazenie ze moja smierc mnie nie przeraza (a moze mi
sie tylko tak zdaje) bo wiem, ze na drugim brzegu bedzie na mnie czekac.
Sciskam
anka

[mharrison]

Pozwolilam sobie tu wkleic post Ismy z watku na e-mamie.
Ismo, jeszcze raz dziekuje.


Magdo,
troche o niebie pisze sw. Jan w Apokalipsie - rozdzialy bodaj 7, 14 i te, ktore
sa po rozdziale 20. Ale to opisane w finale Apokalipsy, to jest to "niebo",
ktore bedzie po paruzji, po powtornym przyjsciu Chrystusa, zmartwychwstaniu
cial i sadzie ostatecznym.

Mowi tez sw. Pawel (cytuje z pamieci, wiec pewnie nie dosc dokladnie): teraz
widzimy jakby w zamgleniu, potem zas bedziemy widziec jasno, twarza w twarz.
Trzeba by poczytac listy - do Filipian, pierwszy list do Koryntian.

W sumie tych wypowiedzi o niebie w Biblii nie jest wiele. Teologia katolicka
mowi, ze niebo jest metafora, metafora pelni, zbawienia tych, ktorzy w sposob
definitywny zostali ocaleni w Bogu. Jako ludzie, w swoich cialach wlasnie,
podobnie jak Chrystus z cialem wstapil do nieba.
Tomisci, za Pawlem, mowili, ze niebo jest widzeniem Boga, a skotysci - ze jest
radykalna miloscia osobowa pomiedzy Bogiem a stworzeniem, ale takze i
poglebianiem sie wzajemnej jednosci ludzi miedzy soba, wiec moze i trwaniem
ludzkich wiezow z tego swiata - malzenskich, rodzicielskich.

Mysle, ze Ty pytasz takze i o "miejsce oczekiwania", to, ktore
poznojudaistyczna tradycja nazywa szeolem.
W starym Testamencie, w Ksiedze Rodzaju, mowi sie o tym, ze nie umarl na wieki
prorok Henoch (5, 24), a w drugiej Ksiedze Krolewskiej - prorok Eliasz (2, 1 -
18). Echem tego, ze jest jakis raj - byc moze tozsamy z rajem utraconym, a
przez ofiare Jezusa ponownie otwartym - dla sprawiedliwych przed ostatecznym
sadem, sa slowa Jezusa na krzyzu do dobrego lotra "Zaprawde, powiadam ci,
jeszcze dzis bedziesz ze mna w raju" i przypowiesc o bogaczu i Lazarzu (tam
jest uzywane okreslenie "lono Abrahama").

W Wulgacie, lacinskim przekladzie Starego Testamentu, byla tzw. czwarta Ksiega
Ezdrasza, opisujaca siedem drog, po ktorych beda bladzic umarli, a sprawiedliwi
sposrod nich beda przez Pana chronieni w przybytkach, "gdzie panowac bedzie
wielka cisza" i gdzie "odpoczywac beda na siedem sposobow". Mnie najbardziej
podoba sie sposob szósty "radujac sie widokiem swoich twarzy, ktore rozblysnac
maja jak slonce, i odtad, wolne od zepsucia, podobne byc maja do swiatla
gwiazd". "Sposob siodmy przewyzsza wszystkie dotychczas przez mnie wyliczone,
gdyz te dusze zaznaja radosci, z ufnoscia, ze spokojem, szczesciem bez leku, bo
bliska jest chwila, kiedy ujrza oblicze tego, ktoremu sluzyli za zycia i od
ktorego otrzymaja godziwa zaplate".
Wprawdzie ta ksiega nie nalezy dzisiaja do kanonu swietych ksiag Kosciola, ale
zainspirowala wielu starozytnych Ojcow Kosciola, w tym sw. Ambrozego, ktory
uwazal, ze te miejsca spokoju to "mieszkania", z wypowiedzi Jezusa w Ewangelii
sw. Jana (14,2) "w domu Ojca mojego jest mieszkan wiele". Ambrozy uwazal, ze to
miejsce oczekiwania jest biblijnym rajem, odzyskanym dla sprawiedliwych na nowo
przed wejsciem do Krolestwa Bozego.

Apokryficzne Apokalipsy sw. Piotra i sw. Pawla pisza o "ziemi siedem razy
bardziej lsniacej niz srebro", z rzeka mlekiem i miodem plynaca, w ktorej kazde
drzewo rodzi 12 razy do roku,za kazdym razem inne owoce ;-))).

Ciekawe jest, co pisze (w czwartm czy piatym wieku) sw. Efrem, ktory uwazal, ze
gora Edenu wciaz instnieje, oszczedzona przez potop, a u jej stop znaduje
sie "westybul" - schronienie, gdzie dusze sprawiedliwych oczekuja
zmartwychwstania, ciesza sie wzglednym szczesciem lub przynajmniej pograzone sa
w pewnego rodzaju snie, zyja "zyciem pomniejszonym, niczym embrion w lonie
matki". Zreszta podobnie ujmuje to Jakub de Voragine w "Zlotej legendzie",
opisujac wskrzeszenie siedmiu meczennikow z Efezu, zaswiadczajacych, ze po
swoej fizycznej smierci "tak jak dziecie jest w zywocie matki, nie czujac
niczego z zewnatrz, a zyje, tak bylismy przy zyciu, lezac tu, spiac i nic nie
czujac".

Dzisiaj Kosciol Katolicki glosi natomiast nauke o czyscu, jako miejscu, gdzie
dusze cierpia, ale nie traca nadziei. W ogole eschatologia chrzescijanska jest
dosyc pogmatwana (np. napiecie miedzy kwestia indywidualnej smierci, sadu
szczegolowego, nieba, czyscca czy piekla przeznaczonego dla jednostki, a
kwestia sadu powszechnego i wiecznego nieba lub wiecznego piekla), a jam nie
teolog, tylko amator, wiec moze nie bede wiecej watku Joli zasmiecac, gdyby
ktos byl jeszcze czyms zainteresowany, chetnie sluze ;-))).

[isma]

Wklejam jeszcze toche teologii z portalu katolik.pl ;-))).

Identyczność ciała zmartwychwstałego

Sobór Laterański IV w 1215 r. orzekł: ,,Qui omnes cum suis propriis resurgent
corporibus quae nunc gestant''/Wszyscy zmartwychwstaną ze swoimi własnymi
ciałami, które teraz noszą/. Zaprzeczał tej tezie Orygenes. Pismo św. mówi
implicite o tym w wyrażeniach takich jak: powstanie z mart-wych, ocknięcie się,
co oznacza, że ci sami ludzie co do duszy i co do ciała - będą żyli jako
zmartwychwstali. W Ks. II Mach. 7,11 słyszymy takie słowa: ,,Z nieba to mam, to
jest język i ręce, ale dla zakonu Bożego i tym gardzę, bo się od niego znowu to
otrzymać spodziewam''. Św. Paweł mówi w liście I Kor. 15,53: ,,Boć to
skazitelne musi się przyoblec w nie-skazitelność i to śmiertelne w
nieśmiertelność''. Ojcowie Kościoła przed Orygenesem stwierdzają wyraźnie
identyczność ciała zmartwychwstałego. Natomiast po Orygenesie przeciwko jego
nauce występował św. Grzegorz z Nyssy, św. Metody, św. Epifaniusz, św.
Hieronim. Identyczność ta nie oznacza, że wszystkie elementy materialne, które
składają się na ciało człowieka, zostaną odzyskane. Ciało zresztą w ciągu życia
zmienia swoje elementy składowe, na poziomie komórkowym wystarczy, że jakaś
część, nawet stosunkowo niewielka, ciała danego człowieka stanie się później
znowu jego własnością, tak, że możemy powiedzieć, że ciała te będą numerycznie
takie same. Ożywione ciała po zmartwychwstaniu będą tymi samymi ciałami, lecz
nie takimi samymi ciałami. Durandus i Jan z Nea-polu twierdzili, że do
identyczności ciała wystarczy, że jest ta sama dusza jako jedyna forma
substancjalna ciała, która nadaje jakiejkolwiek materii indywidualne
właściwości. Podtrzymywał zdanie Durandusa także Jana z Neapolu, później i
kardynał Billot. Większość teologów jest przeciwna takiemu pojmowaniu tego
zagadnienia. Zdaniem ogólnie przyjętym jest, że ciała zmartwychwstałe będą w
pełni sił /dojrzałe/, że będą niepodległe zmianom, bez braków właściwych ciałom
biologicznym.



Natura ciał zmartwychwstałych

Św. Paweł w liście do Filipian 3,21 mówi: ,,Który przemieni ciało nasze
poniżone na podobieństwo ciała jasności swojej, wedle swej potęgi, którą też
wszystko podbić sobie może''. List I Kor. 15,42 mówi: ,,Tak i ze
zmartwychwstaniem: sieje się w skazitelności, powstaje się w nieskazitelności,
sieje się w nieczci, a powstaje w chwale, sieje się w słabości, a powstaje w
mocy, sieje się ciało zwierzęce, a powstaje ciało duchowe''. Opierając się na
nauce św. Pawła rozróżniamy następujące cechy ciała uchwalebnionego:

1. Impassibilitas - niecierpiętliwość, co można wyrazić zdaniem: non posse
mori, non posse pati (nie może umrzeć, nie może cierpieć). Tak w Apok. 21,4
czytamy: ,,I otrze Bóg wszelką łzę z oczu ich, a śmierci dalej nie będzie, gdyż
pierwsze rzeczy przeminęły''. U Łk 20,36: ,,nie będą mogli więcej umrzeć''.
Wewnętrzną racją niecierpiętliwości jest to, że ciała będą całkowicie podległe
duszy, przeistoczone, chwalebne.

2. Subtilitas - subtelność. Cecha ta polega na tym, że ciała będą mogły np.
przenikać bez przeszkód przez inne byty materialne. Tak jak Chrystus
Zmartwychwstały przechodzi przez kamień grobowy, przez zamknięte drzwi. Racją
wewnętrzną tej cechy jest to, że dusza całkowicie włada ciałem, którego istota
substancjalna jest inna niż ciała biologicznego. Obecnie mamy przykłady takiego
władania ciałem przez duszę np. w różnych formach bilokacji.

3. Agilitas - szybkość. Nie podleganie prawom fizycznym, niezależność od
przestrzeni i grawitacji. Np. Chrystus pojawił się nagle i znikał natychmiast z
oczu Apostołów po Zmartwychwstaniu.

4. Claritas - wolność od wszystkiego, co może przyćmić blask
piękności. ,,Sprawiedliwi zabłysną jako słońce w Królestwie Ojca ich'' (Mt
13,43). Przykładem jest Przemienienie Pańskie (Mt 17,1), jak również pełen
blasku wygląd Zmartwychwstałego, opisany przez św. Pawła (Dz. Ap. 9,3; 22,6).
Racją wewnętrzną tej cechy jest ogarnięcie ciała przez piękność uchwalebnionej
duszy. To piękno będzie zróżnicowane - w zależności od piękności duszy.

Całkowitość i nieśmiertelność ciał potępionych jest konieczna do tego, by mogli
oni cierpieć wiecznie w piekle. Incorruptibilitas, (niezniszczalność) wg św.
Pawła (I Kor. 15,22) wyklucza wszelką zmianę elementów materialnych, ale nie
wyklucza możliwości cierpienia, jak mówi św. Tomasz. Wszystkim ciałom
zmartwychwstałym, tak sprawiedliwych jak niesprawiedliwych będzie więc
przysługiwała integritas - całkowitość oraz incorruptibilitas - nie-
zniszczalność a także immortalitas - nieśmiertelność.

[coronella]

Nasi bliscy po smierci nie odchodza od razu. Dostaja od Boga czas na pożegnanie
się z ukochanymi, z zyciem, na przyzwyczajenie sie do nowych odczuć. To jest
czas, kiedy intensywnie wysyłają znaki. Żegnaja nas, i odchodza do Krainy
Wiecznego Szczęścia. Oddaja nam swoja ziemską energię, roztaczają opieką,
przytulają, czasem aż namacalnie czuc ich obecność obok.
Potem wędrują do Boga, do Szczęścia, zatapiaja w wiecznej modlitwie Nie mają
ciała, a dusze przepełnia szczęście, miłość, spokój, coś, czego w tym życiu nie
jesteśmy w stanie doświadczyć. Unoszą sie w obłokach, w ramionach uwielbienia,
Boga. Stamtąd czuwają nad nami, nad naszym dalszym zyciem. I mimo, że już ich
tak intensywnie nie czujemy, są. Pamiętają, kochają, pilnują.

Przezywam to za każdym razem, gdy ktos bliski mi umiera. Najintensywniej czułam
ciocię. Czułam ją przez miesiąc po śmierci. Śniła mi się, pokazywała mi się na
ulicy, widziałam ja w domu. Zawsze radosna, spokojna, uśmiechnięta, z rekami
złożonymi do modlitwy. Taka inna, taka natchniona, szczęśliwa.

Wiem, że naszym ukochanym jest w Niebie dobrze. Czekają na nas tam. Nie mają
ciała, nie maja wyglądu, nie maja nic, co ziemskie, i kojarzy sie z zyciem. Ale
maja to cos, czym obdarowuje Bóg po smierci. Czy ich poznamy? Oczywiście!

To jest moje Niebo. Tak sobie wyobrażam, i tam pójdę po smierci.

Pozdrawiam bardzo gorąco.

[katse]

Coronella,

dokładnie to co napisałaś czułam gdy odeszła moja ukochana Babcia. Dokładnie.
Jakiś czas po jej śmierci widywałam ją. A sny były jak jawa.

Niesamowicie ubrałaś to w słowa.

K

[coronella]

dzieki :)

[anatewka]

Kiedys zastanawialam sie nad tym czy nasz Stas za nami teskni, ze tak dlugo
musi na nas czekac i wtedy mnie "olsnilo", ze w Niebie nie ma "czasu" w takim
znaczeniu jak u nas. I moja teoria (bardzo mnie ona pociesza) jest taka, ze
choc u nas mijaja juz prawie 3 lata od smierci Stasia, to w Niebie jest
zupelnie inaczej i ze jak umre to spotkam sie tam z moim synkiem dokladnie "w
tym momencie" w ktorym sie rozstalismy.

[agablues]

Mimo, że Igusia uśmiechała się do mnie słodko, trudno mi sobie wyobrazić ją jako
Pyzatego Aniołka - Bobaska. Jak już kiedyś pisałam, ja myślę, że to była bardzo
mądra i dojrzała dusza w małym ciałku. Dlatego też trudno mi sobie wyobrazić ją
na chmurce dyndającą nóżkami ( krzywymi!). Taki obraz jest umowny - tak jak
obraz stwarzania świata w Biblii.
Wg mnie niebo - to inny wymiar, może świat istniejący niejako równolegle, ale
którego my jeszcze nie widzimy. Po śmierci dusza opuszcza ciało, więc nie
wyobrażam sobie Igi jako dziecka 7, 8 czy 9 miesięcznego. Ciałko zostało tutaj,
zostało pochowane. A ona jest teraz Wolnym Duchem, bez ciała, wieku. Tak jak Bóg.
A co tam robi? Czasami myślę, że dostaje "zadania" - że ma pomóc tu czy tam. A
ogólnie - po prostu jest. W szczęśliwości, miłości. I nic nie jest jej
potrzebne. Wszystko juz ma. Czy się z nią spotkam ? Mocno wierzę, że tak. I nie
będzie to spotkanie w relacji matka - córka, tylko spotkanie dwóch dusz bliskich
sobie.
Tak bym chciała, żeby to było choćby namiastką prawdy.

[mharrison]

agablues napisała:
> Wg mnie niebo - to inny wymiar, może świat istniejący niejako równolegle, ale
> którego my jeszcze nie widzimy.

Czasami sobie mysle, ze to nasze dzieci zyja w prawdziwym swiecie, a my
obracamy sie w kregu Matrixa.

Dzis nad ranem mialam sen (w koncu, wyczekany, prawie po miesiacu ciszy). Snil
mi sie moj syn w szpitalu. Juz sie zostaly przeprowadzone wszelkie badania,
miala zbierac komisja orzekajaca o smierci pnia mozgu, juz rodzina
przygotowywala sie na pogrzeb i nagle stal sie ... cud. Alek sie obudzil, czul
sie dobrze, chodzil, rozmawial, byl wesoly, szczesliwy.
Zapytalam sie go: "Alenku, dobrze sie juz czujesz?"
A on odpowiedzial: "Czuje sie juz bardzo dobrze mamo, tylko ciagle snia mi sie
Aniolowie".

Taki cudowny srodowy poranek nastal, czego i Wam z calego serca zycze.

Magda