Dowód na Istnienie - do księdza Benka od zorki

[zorka7]

Przeszył mnie dreszcz, gdy przeczytałam w dzisiejszej Gazecie Wyborczej słowa
księdza...
Już sam tytuł ("Anioł na lewym ramieniu") sprawił, że ręce mi zadrżały.

Dzień po śmierci Martynki musieliśmy załatwiać z mężem mnóstwo urzędowych
spraw. ...Było nawet chwilami zabawnie - pamiętam cukierki dla petetnów w
Universum, które pakowaliśmy garściami do kieszeni śmiejąc się że są zatrute,
pamętam fioletowo-złote urny wyglądające jak z teledysków dico polo.
Chwytaliśmy sie wszystkiego, by nie zwariować z rozpaczy. Ratowało nas
podobne poczucie humoru.

Gdy sprawy związane z pogrzebem zostały "załatwione", wolniejszym krokiem
przeszliśmy przez poznański Stary Rynek. Na środku rynku jest miejsce, w
którym prezentowane są rozmaite wystawy. Spojrzeliśmy z mężem na tytuł.
Dziwny dość - brak autora, nie wiadomo o co chodzi.
My wiedzieliśmy - wielkie, dobre litery mówiły prosto do nas:

"KOCHAM CIEBIE Z DALEKA".

Biała, wielka tablica, czarne litery.
Nie mieliśmy wątpliwości od kogo "dostaliśmy" te słowa. (na drugi dzień mąż
wybrał się z aparatem - plakatu już nie było.)

Gdy spojrzeliśmy, mąż uśmiechnął się do mnie i szeptem zapytał: "Ty też to
czujesz? To ciepło na lewym ramieniu?"...
...Proszę księdza - oboje czuliśmy Anioła, nasza Martynka była z nami cały
ten trudny czas! To jeden z piękniejszych darów od Boga - czuć swoje dziecko,
które "kocha z daleka", które przysiadło na ramieniu jak maleńka sówka...

Bardzo się wzruszyłam, gdy przeczytałam słowa księdza o naszych Aniołach
siedzących na lewym ramieniu (...bo prawe zarezerwowane dla Anioła Stróża).
Zrozumiałam, że... nam się "nie wydawało", że również w tym nie jesteśmy sami.

:)

[natkaszczerbatka]

Jak zasypiam prawie codziennie czuje przyjemne ciepło na lewym ramieniu ... czy
to sugestia? Dlaczego akurat na lewym?

[aniao3]

a ja ramiona mam chyba nieczule :) za to znakow w zyciu: cala mase...
Jakby Pan Bog czasem mi wysylal faksy, a jak jestem oporna w czytaniu to
potrzasnie zdrowo: Hej! mowie do ciebie, moze bys tak wreszcie posluchala!!!
sciskam cie Benku mocno - bardzo pieknie mowiles :)
anka

[natkaszczerbatka]

Ja znów wrócę do Ks. Benka. Wczoraj spotkałam się z moimi dziecmi. I za to
bardzo dziekuje. Trzymałam na kolanach dwa światełka i czułam radość wielką,
jakbym trzymała na kolanach moje maluchy.

[yen74]

Im dłużej tu jestem z wami to czuję się jak komputer, któremu robi
defragmentację dysku... Czuję, że wszystkie elementy mnie powoli, z mozołem
układają się na swoje miejsce...I wiem, że jest to dyskretne działanie Anioła,
który przycupnął na lewym ramieniu. Powoli, mimo cierpienia, tęsknoty i żalu
rodzi się we mnie spokój...
I zawsze usmiecham się do sroczki-przylatującej do mnie gdy wchodzę w cmentarną
alejkę i siadającą mi nad głową gdy jestem już u Hani.

[igga-81]

Kochane! tak bardzo zazdroszcze Wam tej wiary, tej nadzieji. Ja nie czuję nic.
I wiem, że razem ze śmiercią mojej córeczki odeszło wszystko, cała Ona.
Nigdy nie wierzyłam w boga i tak sobie myślę, że za bardzo boimy się śmierci
aby cośtam miało dalej być.

Pamiętam tylko jedno zdarzenie. Kidy Laura umierała, a ja o tym nie wiedziałam
(powiedziano że dziecko w stanie stabilnym) to zobaczyłam jakby przez zamknete
oczy, przez sen mimo że nie spałam... jak jakas świetlista "pani" zabiera Laurę
do siebie i mówi mi że Ona nie ma szans, że ma wewnętrzne obrarzenia. A ja
starałam się odrzucić ten obraz. Okazało się że właśnie wtedy zmarła. Miała
pękniętą watrobę.

Może to strasznie głupie dla Was,ja sama dystansuje się od tego. I mimo, że
bardzo chce, nadal nie potrafię uwierzyć, że Ona może być przy mnie. Że jej
świadomość istnieje nadal, mimo, że ciałko osobno.

[amania]

igga, ja cholera też nic nie czuję
zupełnie nic niestety...

Igga, Amania

[agablues]

amania napisała:

> igga, ja cholera też nic nie czuję
> zupełnie nic niestety...

Ja tez nie czułam. Myślałam sobie - przecież to może byc tylko wytwór mojej
wyobraźni, może inni sobie tylko wmawiają różne rzeczy, bardzo chcą w to wierzyć
i wierzą. Chyba nawet nie czekałam na "znaki", ale one i tak się pojawiły.

Jak mają sią pojawić znaki, to się pojawią. A one, nasze dzieci i tak sa z nami.

[1megan]

Ja również nic takiego nie czuję nic nie widzę, albo poprostu niedostrzegam,
nadal jest we mnie dużo żalu, przeszywa mnie rozpacz, może to moje załzawione
oczy przeszkadzają albo zaślepiona swoim bólem nie widzę tych znaków, czy też
zbyt skupiona na życiu doczesnym nie szukam nie spostrzegam. Apropos wypowiedzi
Iggi na temat obawy przed śmiercią i przed tym co dalej i czy jest jakieś
dalej. W moim odczuciu jest, albo wierzę że jest bo tak mi łatwiej, łatwiej
zaakceptować fakt że Marina jest tam szczęśliwa i wolna od bólu, natomiast
rzeczywiście nasza religia podsuwa nam obrazy życia po śmierci z wizją sądu
ostatecznego gdzie poniesiemy karę za grzechy, pójdziemy do piekła, albo
będziemy błądzić po bezdrożach czyśćca,a niebo dla wybranych, to może powoduje
że boimy się przejść na tą drugą stronę lustra, np. niektórzy
południowoamerykańscy Indnianie uważają że człowiek po śmierci kontynuuje swoje
życie tylko w innym wymiarze, odchodzą pogodzeni, tak samo naturalnie jak żyją
tak samo naturalnie odchodzą, ale to taka mała dygresja, a ja mam nadzieję że
któregoś dnia otworzę oczy i otrzymam, dojżę przekazy od Niuni

Megan

[igga-81]

ja tylko chciałabym być z moją córeczką na plaży, bawić się biegać, wygłupiać.
I często to sobie wyobrażam. I własnie tym byłby dla mnie raj. Ale niestety
bardziej myśle, że nic na nas tam nie czeka. Że to tylko taki sen bez marzeń
sennych.

p.s. Megan, a ty z wykształcenia tez etno-antropo?

[1megan]

Nie z wykształcenia jestem ekonomistką, ale interesują mnie inne kultury,
szczególnie te nie dokońca otwarte i dostępne dla świata i dużo o nich czytam,
a raczej czytałam, teraz moje myśli podązają raczej za Marinką i nie mam siły
ani ochoty skupiać się na czym innym, natomiast może ten raj to sen lecz chyba
jednak z marzeniami i dla mnie jest o tyle "realny", że trzyma mnie przy
życiu,to wyobrażenie, a nawet pragnienie, że jeszcze ją zobaczę, przytulę, bo w
szpitalu nie mogłam jej przytulać ze względu na aparturę do której była
podłączona, już w nieskończoność, aczkolwiek to taka wiara bez obrazów bo nie
umiem sobie tego w myślach wyświetlić, "nakreślić" może boję się że bedzie
inaczej, nie tak, a może wciąż chcę Marinkę widziec żywą tu przy mnie i boje
pozwolić jej odejść tak jak boję się spakować jej ubranka, które nadal tkwią w
komodzie, jej skarpetki, które przyniosłam ze szpitala i nie uprałam bo nadal
czuć na nich jej zapach

[mader1]

Pomniczek dla dzieci nienarodzonych na pewnym wiejskim cmentarzu, gdzie leza
pradziadkowie Malenkiego - tam moge zapalac swieczki czesto :)
Pragnelismy , by bylo takie miejsce.
Powstal bez naszego udzialu, choc w innych miejscach czynilismy starania,
rozmawialismy. Ten pierwszy zostal postawiony w najlepszym z naszego punktu
widzenia miejscu. Samo by nam do glowy nie przyszlo.

[solarska1]

Musi być spotkanie po prekroczeniu rpogu smierci- jak inaczej wytłumaczymy to,
że nadal istniejemy, że nasze rozdarte matczyne serca nie eksplodowały?
Często wielką podporą są dla mneiw iersze ks. Jana Twardowskiego. Nie jeden
hektolitr łez wylałam przy fragmencie

"(...)Byli razem tak wiele ich łączyło
lecz rozstania przychodza nagle
i tak sobie
jeżeli Bóg rozdzieli to potem pojedna
najdłuższe to rozstanie po którym się żyje
jakby serce pękło i nic się nie stało
rozstania co przychodzą gdy nic nie wiesz o tym
i w taki sposób że nikt nie rozumie(...)"
Ale i mnie nie jest łatwo. Mój syn nie żyje, bo ktoś dopuścił się błędu, jakby
zmiana scenariusza tuż pred rozpoczęciem kręcenia filmu pt.:Życie.
Tuz po więcej było we mnie pokory wiernego Hioba. Teraz pozwalam sobie na
rozgoryczenie, ale nie pozwolę sobie na zwątpienie w to co potem. Zbyt wiele
bym straciła.

Ja nie czuję ciepła na lewym ramieniu choć to przepiękne określenie, ale czuję
ciepło w sercu. J mam dwa sny, które pełnią funcję waszych czapeczek, śpiochów
czy zorkowego plakatu.

Jestem bardzo wdzięczna Wam za zwycięstwo, za przerwanie ściany milczenia, za
próby udowadniania światu, że nasze dzieci istaniły i istnieją.
Na marmurowym sercu Oskarka napisaliśmy
W NASZYCH SERCACH ŻYJESZ

[anatewka]

Sama nie wiem czy czuje obecnosc Stasia przy mnie. Na pewno nie czuje nikogo na
lewym ramieniu, na prawym tez nie. Chyba nie czuje nic "namacalnie" ale mam
bardzo glebokie przekonanie ze Stas mnie slyszy, ze opiekuje sie nami, ze jest
blisko (pomimo ze tego nie czuje). Chyba podobnie jest jak "nie czuje" jak moja
mama czy moj maz o mnie mysla, ale "wiem" ze to robia.
Co do znakow... to mnie tez sie wydawalo ze w moim zyciu ich nie ma. Jak sie
spotkalam z Zorka i ona zaczela opowiadac o "swoich" znakach... o ... to
dopiero mialam kompleksy ;) Ale tez chyba wtedy zaczelam sie bardziej rozgladac
i tez sie kilka pojawilo. Miedzy innymi jednego "znaku" doswiadczylam wlasnie
z Zorka. Ona chyba przyciaga "znaki" ;) Co wiecej, jak juz sie na tym
zastanowilam to wiele rzeczy nawet sprzed kilku lat zaczelo mi sie ukladac w
jakis wiekszy sens. Wiec moze czasami wystarczy sie zastanowic... ?
No i jeszcze o tym czy sie spotkamy. Jestem o tym przekonana! To chyba jedna z
nielicznych rzeczy w zyciu ktorej jestem tak pewna!

[zorka7]

Znak miałyśmy piękny... Spędzałyśmy razem Sylwestra - dwie dwuosobowe
osierocone rodzinki.
O 24-tej wyszliśmy na balkon. Pod nami śmiejące się małolaty biegały z
szampanem i petardami.

Jedna z wesołych dziewczyn spojrzała na nasz balkon i krzyknęła:

"Zdrowych dzieci!!!"

To był taki nasz pijany Anioł.

Za kilka miesięcy i ja, i Anatewka byłyśmy w ciązy.
Obie urodziłyśmy zdrowych (mój coprawda trochę słabo donoszony ;)...) chłopców!

[zorka7]

zorka7 napisała:

> Obie urodziłyśmy zdrowych (mój coprawda trochę słabo donoszony ;)...)
chłopców!

CO PRAWDA ;)

[aniao3]

Panie Boze!
To ja, Twoja wątpiąco-szukająca ruda Ania z Zielonego Wzgórza. Ktoś powiedział
Hiob a mi przypomniała się moja z Tobą ostatnia rozmowa.
Ta przypowieść o Hiobie kiedyś wydawała mi się jasna i zrozumiała: wystawiałeś
Hioba na próby, z których wychodził zwycięsko. Z czasem jednak ta histora
zaczęła budzić mój sprzeciw. Bo przecież dzieci Hioba miały swoje życie,
marzenia, chciały pewnie mieć kiedyś rodziny i własne dzieci. Ale to wszystko
nie miało znaczenia, nikt się nie pytał ich o zgodę na śmierć, gdy zostały
zabite w imię Twojego pojedynku z Szatanem o wiarę ich ojca ("Za tą ojców
popędliwość w wierze w wyższą sprawiedliwość, dzieci Hioba, dzieci Hioba, idzie
śmierc..." - pamiętasz na pewno, to śpiewał Jacek Kaczmarski). Zatem dzieci
stały się kartą przetargową. Nagrodą dla Hioba były kolejne dzieci. Ale czyż
one mogły zastąpić, te, które odeszły? Czy dla Hioba liczyła się tylko ilość
sztuk, jak w stadzie owiec? Przecież to były inne dzieci, z innymi twarzami i
inną przyszłością. Czy zatem Hiob w skrytości ducha opłakiwał tamte, które
stracił?
Wciąż czekam na Twoją odpowiedź. Mam na to dużo czasu. Całe moje życie. I
świadomość, że może już jutro wezwiesz mnie do siebie. Ale i tak ci będę
wdzięczna za te lata, które przeżyłam. Patrząc wstecz niewielu naprawdę ważnych
rzeczy żałuję i wiem, że nie zmarnowałam tych lat. A to już bardzo wiele.
I tylko - jesli jeszcze mogę Cię o coś prosić - daj mi mądrość odróżniania tego
co ważne od rzeczy nieistotnych.
Bo chyba się znowu pogubiłam.
Ania

[ladyhawke12]

A ja wierze ze tam jest cieplo, swiatlo i ogromna milosc. Jeszcze bardziej
teraz gdy Damiana nie ma juz z nami. Aga czasami jak ma kryzys, tak jak wczoraj
blaga Boga o jakis znak, ze jemu jest dobrze i ze pamieta o niej. I wiecie co,
dostaje te znaki za kazdym razem.

[j0204]

Kochana, chętnie przyjmę pod swym oknem takiego "pijanego anioła" podeślesz mi
go? plisssssssssss
Ściskam

[zorka7]

:)jO

Ale to tylko w Sylwestra. ;)

[mintarko]

Nie wiem czy mogę się włączyć w Twój smutek ale jeśli przyzwolisz, to postaram
pomóc Ci go zrozumieć
Mintarko