Jak żyć?

[smuteczek100]

Witajcie.
Własciwie to sama nie wiem czy chce tu pisać. czy mam po co.
Jeszcze tak niedawno brylowałam po forum "ciąża".
Minął miesiąc odkąd mój Mały nie żyje. Umarł w moim brzuchu w 31 tygodniu
ciąży.
Wszystko straciło dla mnie sens. Nie radzę sobie. Nie chce żyć.
On był zdrowy, on mógł zyć. Mnie odkleiło się łożysko. I On umarł.

[zorka7]

Nie wiem. Nie rozumiem.
Ale.. witaj...

[malomi]

Większość z nas zadaje lub zadawał sobie to pytanie.
Ja też szczęśliwie buszowałam po forum ciąża. Niestety nie mogłam już tam
napisać że wszystko się szczęśliwie zakończyło.
Trafiłam tutaj, tutaj powoli przechodziłam przez fazy buntu, przez etapy
żałoby.Droga przede mną jeszcze długa, ból nigdy do końca nie zginie, serce nie
zapomni.
Witaj, przykro mi że Ciebie też dotknęła tragedia, ale pamiętaj, że jesteśmu tu
w większości po podobnych przejściach i po prostu jesteśmy jeżeli nas
potrzebujesz.

[vinga_o]

Witaj Smuteczku. Niestety ja od razu trafiłam tutaj, bo w połowie ciąży
wiedziałam, że moje dziecko jest chore i umrze. Zostań i pisz, a może uda nam
się wzajemnie sobie pomóc

Kinga - mama Aniołeczka Juleńki

[smuteczek100]

Wiem, że czas leczy rany. Wiem. Ale nie wierzę, że kiedyś jeszcze odnajdę sens
tego wszystkiego. Doszłam do ściany. Nie tak miało byc, nie tak. Musze od nowa
układac swe zycie kawałek po kawałku, muszą powstac nowe wyobrażenia i marzenia
na dalsze moje zycie. Ale ja nie umiem. Ja myśle tylko o tym, że mój mały synek
jest teraz na cmentarzu. I że umarł zanim się tak naprawde narodził. Ale że był
moim dzieckiem, że go kochałam i że cała rodzina tak bardzo na niego czekała.
Moje serce pękło.

[monikamm]

Serce pękło... wiem.....
I zadziwiające, że człowiek jednak może żyć z pękniętym sercem.....
Ściskam Cię serdecznie...

[agablues]

Też tak pytałam, mimo, ze wiedziałam, że nie znam dnia ani godziny, ze każdy
dzień może być ostatnim i "powinnam" być "przygotowana". Nie byłam. Jeszcze w
szoku, bez ani jednej łzy, bo nie mieściło mi się to w głowie, zapytałam swoje
starsze dziecko - jak my teraz będziemy życ?
W pierwszych chwilach chodziłam jak lunatyczka i powtarzałam " To nie tak miało
być! Jeszcze nie teraz."

Ja nie wierzę, ze czas leczy rany, on je tylko zabliźnia. Rana zostaje na
zawsze. Niestety.
A.

[odlipcadomarca]

Mysle czesto Z WIELKA NADZIEJA

[odlipcadomarca]

Sorry, za szybko poszlo...

No wiec mysle czesto Z WIELKA NADZIEJA o takim filmie z Kevin'em Spacey "Pay it
forward" (nie wiem pod jakim byl tytulem w Polsce) - taka sobie iluzje
ulozylam, ze skoro w mlodym wieku dostalam niezle w kosc od losu to "zaplacilam
z gory" za wszystkie nieszczescia i tragedie, ktore innym trafiaja sie przez
cale zycie. Jest to, oczywiscie, naiwna wiara w jakas tam sprawiedliwosc
dziejowa i w to, ze dobro i zlo "rozdane" nam jest po rowno. Zdaje sobie sprawe
z naiwnosci i kruchosci tej mojej filozofii "pay it forward" ale przyznaje, ze
po wielekroc pozwalala mi wykgrzebac sie z kolejnego przygnebienia - to
poczucie, ze "no teraz to juz moze byc tylko lepiej". A bywa roznie, eh...
Nadziei zycze :) Ona jednak mocna jest nieslychanie i daje moc.
Serdecznosci, od7do3

[smuteczek100]

>
> Ja nie wierzę, ze czas leczy rany, on je tylko zabliźnia. Rana zostaje na
> zawsze. Niestety.
> A.

tak. masz rację.
mam ochote krzyczeć DLACZEGO MNIE TO SPOTKAŁO???
pewnie nie ja jedna. ale wciąż w to nie wierzę. wciąz nie wierze. Ze brzuszka
juz nie mam. I dzidziusia tez nie mam. Ja nawet przez moment nie pomyslałam, ze
synek umrze. ani przez chwileczke. Może to kara za pychę? może za mało pokory?
wciąż budzę się w nocy, bo wydaje mi sie, że czuje jak On kopie w moim
brzuchu. straszne, straszne

[tiliaa]

witaj mnie też odkleiło się łożysko w 29 tygodniu ciąży. Pawełek zmarł w moim
brzuchu , 4 msc temu. Nadal jest mi bardzo ciężko. Nie pogodzę się z tym nigdy

[anuszka_bishi_buluu]

Smuteczku nie powiem Ci jak zyć bo sama nie wiem jak mi się udaje już od prawie
4 lat pracować ,jeść, spać spokojnie, dobrze się bawić, opalać na wakacjach.
Tylko te dzieci mnie drażnią, tak mnie drażnią zwłaszcza chłopcy tacy całkiem
mali, szczuplaczki ze ślicznymi głowkami .
Mój syneczek zmarł jak miał prawie 5 miesięcy życia, śmiał się do mnie, łapał
mnie za włosy, nie dawał spać w nocy. Nie pamiętam jak się pozbierałam, jak to
było tydzień czy dwa po pogrzebie.
Mleko w piersiach miałam jeszcze przez rok. To było nie do zniesienia.I ta
blizna na brzuchu po cc.
Trzeba Ci Smuteczku duzo , duzo czasu. Nigdy nie zapomnisz swojego Niuńka, ale
nie oskarżaj się teraz o brak pokory i pewność siebie. Jeżeli ciąża dobrze się
rozwijała nie miałaś powodu do niepokoju. Ja przez całą ciąże tylko czekałam aż
poronię albo dziecko się udusi, siedziałam w pracy ze stetoskopem na uszach
żeby tylko być na 100% pewną że jednak żyje. A nic złego się nie działo!!! I
co ? Wykrakałam??? Myślę, że pewne rzeczy dzieją się trochę za naszymi plecami.

[smuteczek100]

Tiliaa, czy moge do ciebie napisac na priv?
jeżeli nie chcesz, zrozumiem.

[tiliaa]

tak bardzo chętnie

[tiliaa]

odezwij się na skrzynkę [e-mail]

[i.n.f.i.n.i.t.y]

Moja Kochana!
Ja doskonale wiem co czujesz bo 02.12.2004r. moja córeczka umarła we mnie w 33
tygodniu. Nie potrafie poradzić sobie z tym bólem, nie wiem jak żyć, wszystko
mi ją przypomina każda najdrobniejsza rzecz. Jeśli chcesz porozmawiać proszę
napisz [e-mail]