gone too soon...

[wustyle]

Like a comet
blazing `cross the evening sky
gone too soon.
Like a rainbow
fading in a twickling of an eye
gone too soon.

Shining sparkly
and splendily bright in one day
gone one night.

Like a loss of sunlight
on a cloudy afternoon
gone too soon.
Like a castle
built upon the sandy beach
gone too soon.
Like a perfect flower
that is just beyond your reach
gone too soon.

Born to muse
to inspire
to delight in one day
gone one night

Like a sunset
dying with the raising of the moon
gone to soon...

[vitalia]

ROCZNICA
Czy znów rocznica jakaś mija,
że serce kruszy się jak źdźbło? -
By nie urazić duszy czyjejś,
zapalam świecę - pamięć swą.

Tak, tak, na pewno. Żyje pamięć,
choć w kalendarzu brak mi dat.
W sercu jak światło wciąż się łamie
skończone trwanie dawnych lat.

Pali się świeca. Jej migotem
ktoś upomina się o myśl,
a myśl się gmatwa, gdy z powrotem
w ten sam widnokrąg trzeba iść.

Jak mumię radość czas zamotał,
szczęście, choć bliskie, mija próg.
Wszystko ucieka, jak przez wrota
w dal, którą spina mostu łuk.

I nigdy brzegu nie osiągniesz,
nigdy nie zaznasz szczęścia dość!
Zostajesz z raną - znak, że ciągle
idziesz przez świat jak cichy gość.

Że smutek szlocha? - To nie koniec,
gdy jeszcze radość możesz mieć.
Tylko tęknota w piersi płonie
jak płomień rocznicowych świec.

tłum. Henryk Gaworski

[heath2]

W. H. Auden


Stop all the clocks, cut off the telephone,
Prevent the dog from barking with a juicy bone,
Silence the pianos and with muffled drum
Bring out the coffin, let the mourners come.

Let aeroplanes circle moaning overhead
Scribbling on the sky the message He Is Dead,
Put crepe bows round the white necks of the public doves,
Let the traffic policemen wear black cotton gloves.

He was my North, my South, my East and West,
My working week and my Sunday rest,
My noon, my midnight, my talk, my song;
I thought that love would last for ever: I was wrong.

The stars are not wanted now: put out every one;
Pack up the moon and dismantle the sun;
Pour away the ocean and sweep up the wood.
For nothing now can ever come to any good.

[ewamonika1]

www.dlaczego.org.pl/pokrz13.htm
e.

[heath2]

TREN VIII
Wielkieś mi uczyniła pustki w domu moim,
Moja dorga Orszulo( Kasiu, Nikolko, Bartusiu, Maksiu,Dawidku, Kubusiu,
Buniu,Iguniu, Pawełku...) tym zniknieniem swoim!
Pełno nas, a jakoby nikogo nie było:
Jedną maluczką duszą tak wiele ubyło.
(...)
Teraz wszytko umilkło, szczere pustki w domu,
Nie masz zabawki, nie masz rozśmiać się nikomu.
Z każdego kąta żałość człowieka ujmuje,
A serce swej pociechy darmo upatruje. Jan Kochanowski

Uczyłam się tego trenu w liceum na pamięć.Nie sądziłam, że kiedyś go sobie
przypomnę...Pomimo okoliczności stworzenia go jest piękny i
ponadczasowy.Pomyślcie, ma ponad 400 lat!