TATA

[ela2225]

Dziewczyny a jak tatusiowie przeżywają stratę swoich synków i córeczek ?
Mój mąż krzyś mam wrażenie że bardziej cierpi w milczeniu niż ja . Nasz synek
(Pawełek 16 m ) bardzo kochał tatusia i gdy mąż był w pobliżu ja mogłam nie
isnieć.Choć czasami było mi przykro ale to było wspaniałe że tak się zżyli ze
sobą.Krzysiek potrafił wszystko od przewinięcia przygotowania mleka prasowania
(śmiałam się bo nawet skarpetki małego były uprasowane)po zmianę opatrunku na
dojsciu centralnym. Tylko teraz Pawełka już nie ma ostatnie słowa męża do
małego już po śmierci "nie bój się już nie będą cię męczyć "

[agablues]

??
nie ma odpowiedzi?

Elu, w starych wątkach były wypowiedzi starych forumowiczów. A nowi
forumowicze? Nie chcą o tym pogadać?
a.

[mcmcwc]

chcemy gadac, choc czesciej to my pewnie wypowiemy sie za tatusiow. mysle ze im
jest trudniej duzo zalezy od tego czy mezczyzna na co dzien przezywa emocje
jawnie , swiadomie czy je ukrywa. Maoj maz mimo ze beardzo otwrty jak myslałam,
uciekl w prace tydz po pogrzebie wlasciwie praca zajmowala mu cale dnie, potem
wracał wieczorem i nie rozumial moich lez. jego pierwsze lzy poplynely po 1/2
roku, nad grobem michalka...jak sam powiedzial poczul ze to przeciez jego synek
tu lezy...dopiero dotarlo.Moze wplyw mialo tez to ze ciaze w duzej czesci
przezywalismy osobno bo maz byl za granica.Teraz wspolne rozmowy przy pomniczku
prowadzimy bardzo czesto to sie stalo nasze ulubione msce gdzie czujemy sie
wszyscy razem, blisko nie wiem czy Wam tez tabliczka z napisem tyle daje???
Acha elu jeszcze cos waznego nam pomoglo kilka wizyt u psychologa maz na
poczatku sie wzbranial ale potem poszedl sam i to tez zadzialao pozytywnie.
trafilismy do madrej pani psycholog.Wiem ze to roznie bywa
my mamy chyba latwiej bo wychodzimy do siebie szukajac pomocy i jestesmy jako
kobiety solidarne
pozdrawiam cie serdecznie
mama michalka i weroniki

[esqual]

Witam,my tatusiowie jestesmy na tym forum zdecydowana mniejszoscia.Czesciej
chyba czytamy anizeli biezemy czynny udzial w dyskusjach.Ze swoich
traumatycznych przezyc wiem,ze strate dziecka przezywamy na rowni z Wami
mamami.Po smierci syna odnosilem czasami wrazenie,ze to zona podtrzymuje nas w
jako takiej egzystencji.Mezczyzn postrzega sie jako tych,ktorzy sa emocjonalnie
silniejsi.Czesto jednak pod ta skorupa kryje sie zdruzgotany chlopiec,nie
mogacy poradzic sobie z zaistniala sytuacja.Zawsze jest poczucie winy,ze my
jako przyslowiowe glowy rodziny,nie potrafilismy ochronic jej od nieszczescia
ktore nas dotknelo.Tak bylo ze mna,choc wydawalo by sie,ze zrobilismy bardzo
wiele ,aby Go chronic.Minelo cztery lata,a bol jest ten sam.Nauczylem sie
jedynie z nim zyc...

PRZEPRASZAM ZA POWTARZAJACE SIE POSTY

[esqual]

[wustyle]

mezczyzna
tak inny od kobiety
tak bardzo do niej podobny
takie samo serce, dusza, mozg
taki sam bol, rozpacz i gniew

jednen z zacisnietymi piesciami, i wsciekloscia wewnatrz
drugi, zalany lzami, tulacy zone do siebie

calkiem inni
tacy sami...