o mojej mamie

[sowa_m]

Mój synek odszedł od nasz niespełna dwa miesiące temu. po wypisie ze szpitala
zamieszkaliśmy u mojej mamy (pomoc,"świeże" mieszkanie,etc.)-zaledwie 6
dni.mama obwinia się za śmierć Zbyszka, że nie zauważyła, nie dopilnowała (to
akurat nie jest prawda), no i za to, że najprawdopodobniej bakteria była w
jej domu.my jakoś się trzymamy,jest bardzo ciężko,ale walczymy, ona zupełnie
się poddała, z dnia na dzień jest coraz gorzej, chce sprzedać dom
(wprowadziła się w lutym) i wyjechać z miasta. pomóżcie, ja już nnie mam
argumentów.

[7nga]

mojej pomogła rozmowa ze znajomym lekarzem, przecież to autorytet w sprawach
medycznych i uwierzyła, że nie była to jej wina.

może też tak spróbuj?

[mmmmmm2]

Powiedz jej że to BZDURA! Nie wiem o jaką bakterię chodzi w Twoim przypadku.
Moją córeczkę zabiła też jakaś bakteria. Lekarze nie "wyhodowali" żadnej
znanej, ale teoria jest - że bakteria. Też się zastanawiałam, miałam
wątpliwości - jak to się stało. Lekarz wyjaśnił mi, że to mogła być zwykła
infekcja - ktoś, nawet w poczekalni u lekarza kichnął a ja złapałam bakterię.
Tego się nie da uniknąć - chyba, że będziesz żyła w środowisku totalnie
sterylnym (jak Michael Jackson), co w naszych warunkach jest niemożliwe!
To już tak jest - jedna kobieta pije, pali, nie myje się tygodniami i rodzi
dzieci - jedno po drugim. Zdrowe. Inna zje nie umyte jabłko i tragedia.
Musisz mamę przekonać że to nie jej wina. Że w innym mieszkaniu mogła być np.
ściana pomalowana nieodpowiednią farbą. Albo cokolwiek - np. grzyb na ścianie.
Nikt nie jest winien śmierci Twojego synka. To poprostu cholerny zbieg
okoliczności.
Pozdrawiam Cię, uściskaj mamę.
Ewa - mama Aniołka Julii
Pozd

[mama.mimi]

Możliwości jest bardzo wiele, jeśli chodzi o źródło zakażenia.
Dom? Raczej coś gdzieś na zewnątrz.

To jest to! Zamiast rodzice Nas pocieszać to My musimy ich uspokajać,
pocieszać! Może się mylę ale coś tu jest nie tak! Czegoś tu nie rozumiem!

[mharrison]

Sowo,
spróbuj podpytać jakiegoś lekarza i przedstawić mamie "fachowo-naukowe"
argumenty. Obawiam się, że argument "to przecież bzdura" może nie pomóc. W
wielu przypadkach wiemy przecież, że w śmierci naszych dzieci nie było naszej
winy, jednak racjonalizm nie zawsze do nas dociera. A na odbarczenie z poczucia
winy tez potrzeba czasu....

A niestety nierzadko tak bywa, że to my, rodzice, pocieszamy i uspokajamy
naszych rodziców i innych bliskich. W moim przypadku też tak było i nie mam
tego nikomu za złe.

[sowa_m]

Śmieszne to trochę wszystko mi się wydaje, bo widzę,że nie ja jedna tak mam.
kiedy my z całej siły zbieramy się w sobie i walczymy z każdym dniem, z każdą
godziną i powoli zaczynamy układać sobie życie, to cały świat wokół oczekuje,że
będziemy dla niego siłą, wsparciem, otuchą.nie mam pretensji, bo mieć jej nie
mogę, zresztą mam tak, że kiedy jestem potrzebna, znajduję w sobie siłę, ale to
po prostu kolejna kpina losu z nas wszystkich. Tzrymajmy się dziewczątka i
bądźmy silne-dla naszych mężów, dla rodziny, dla znajomych.same sobie już
jesteśmy.