mamy...

[nea2007]

Dziewczyny wszystkie te które musiały przejść przez chorobę lub stratę
dziecka. Jesteście naprawdę wielkie. Ja mam córeczkę która na szczęście jest
zdrowa chociaż urodziła się jako wcześniak. Martwię się pierdołami takimi jak
pieniądze, studia, a WY dałyście sobie radę z największym nieszczęściem jakie
może spotkać kobietę i mówie to z pełną świadomością jako matka od teraz już
nic Was nie złamię już macie taka siłę że z wszystkim SOBIE PORADZICIE. A ja
dzięki Wam postaram się być lepsza matką i lepszym człowiekiem. DZIĘKUJĘ WAM
BARDZO. Dagmara

[dalia771]

Nie jestem wielka i nie dałam sobie rady! Ile razy jeszcze mam to mówić?
Nie daje sobie rady.
Nie stanowi dla mnie pocieszenia fakt, że moja tragedia pomaga innym docenić
swoje szcześliwe życie.
I znowu posypią się pewnie na mnie gromy....

[nea2007]

Przepraszam

[mama.mimi]

Ja też nie dalam sobie rady i wcale nie jestem wielka, czuję się tak mała że aż
boli!!!!!!!!!!!!

[sabko]

żadna z nas Mam których dzieci są zdrowe lub przeszły jedynie ( dla na aż)
przez chorobę swojego maluszka nie jest sobie wstanie wyobrazić tego co wy
przeżywacie, ale przeciez tego typu posty nie są pisane przeciwko wam, ktoś
czyta i poprostu chce coś napisać, nie jesteśmy psychologami i nie wiemy jakićh
słów uzyć aby to nikogo nie zabolło.
To formu jest otwarte dla wszystkich i zawsze będą pojawiać się tu takie
wypowiedzi.

[malenka37]

Rozumiem, ale każda mama zrobiłaby dla swojego dziecka wszystko, i uwierz mi
gdyby to spotkało ciebie również stanełabyś na wysokości "zadania" BO KOCHASZ
swoje dziecko najbardziej na świecie i walczysz dla niego. I dlatego nie
jesteśmy "wielkie, wspaniałe, etc"....

[penelina]

chciałabym tylko przypomnieć ( lub powiadomić ), że Agablues - założycielka
tego Forum - pomyślała również o takich osobach :

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=16556&w=13025805

[dalia771]

sabko napisała:

> żadna z nas Mam których dzieci są zdrowe lub przeszły jedynie ( dla na aż)
> przez chorobę swojego maluszka nie jest sobie wstanie wyobrazić tego co wy
> przeżywacie, ale przeciez tego typu posty nie są pisane przeciwko wam, ktoś
> czyta i poprostu chce coś napisać, nie jesteśmy psychologami i nie wiemy
jakićh
> słów uzyć aby to nikogo nie zabolło.


> To formu jest otwarte dla wszystkich i zawsze będą pojawiać się tu takie
> wypowiedzi.

I dlatego ja coraz poważniej zastanawiam się, żeby przestać tu bywać. To było
jedyne, jak dotąd miejsce, gdzie mogłam poczytać,, napisać coś i wiedziałam, że
jestem rozumiana. Nikt mi nie prawił banałów i nie sprawiał bólu. A tymczasem
coraz częściej czytam, że jestem wielka i dzielna. Śmiechu warte. Dziewczyny,
wy nie macie zielonego pojęcia o czym piszecie!!! Mnie nie ma, rozumiecie? nie
ma mnie, nie istnieję! A pisanie tutaj słów, że moje nieszczęscie pozwala komuś
docenić własne szczęscie, jest dla mnie nietaktem. Nie trzeba być do tego
psychologiem.

[luxfera1]

sabko napisała:

[mamajulci2]

Witam....
rzadko tu piszę, ale wciąż Was podczytuję. Także takie wątki.... A może głównie
takie.. Nie czytam światełek i bicia piany. To forum pomoglo mi po śmierci
córki, ale dość szybko się otrząsnęłam i przestałam rozumieć co się tutak
dzieje...

Otrząsnęłam się po swojej tragedii i jak wiele dziewcząt z tego forum, za mało
rozpaczałam, za mało płakałam (wiecie o co chodzi...) i za często się
uśmiechałam. Lubię działać. Wyłapywałam posty o potrzebnej pomocy, drukowałam
ulotki. Chciałam pomóc komuś, kto potrzebował pomocy jak ja kiedyś. Miałam
nadzieję, że jest to miejce bardziej czynu niż słowa. Z czasem zmieniłam
zdanie. Zobaczyłam, że osoby piszące tu widocznie potrzebują czegoś innego.
Tylko słowa.

I wiecie przerażają mnie takie wątki. Nie z powodu tego co pisze osoba, która
go zaczyna. Rozumiem ją. Mam wielu przyjaciół, którzy przeżywali moją tragedię
ze mną i też niejednokrotnie nie wiedzieli co powiedzieć. Czasami mówili to co
możemy przeczytać w tym wątku. Rozumiałam ich. Nie winiłam. I to nie dlatego,
że czułam się lepsza i wyrozumialsza. Wydaje mi sie, że nasze tragedie nas
uwrażliwiają... ale niestety niektórych też przewrażliwiają... a szkoda.
Cieszę się, że są osoby takie jak nea2007 i nie czuję sie przez nią urażona.
Cieszę sie, że moja tragedia mogła sprawić, że choć jedna osoba będzie się
bardziej cieszyć życiem, doceniać to co ma. I będzie lepsza. Jej podziw i słowa
uznania nic dla mnie nie znaczą.... ale ważne jest dla mnie to, że jej życie
nabiera sensu ...

Trzymaj się nea2007:))))) i wybacz tym, które pierwsze rzucają kamień...

[odlipcadomarca]

A ja sie czasem czuje "wielka" :) Gdy patrze na moja dorosla corke, ktorej
udalo nam oszczedzic jakichkolwiek obciazen psychicznych czy wychowawczych
wynikajacych z faktu, ze dziecko przed Nia umarlo zostawiajac mnie i mojego
meza w glebokiej, czarnej dziurze. Lata mijaja, puste miejsce w glowie jest na
zawsze. I wbrew tej pustce, moze dzieki niej a moze obok niej, wychowalismy
mloda kobiete pelna radosci zycia i wiary w zycie. Bez falszywej skromnosci -
jestesmy "wielcy", bo cierpienie i tesknota nie zniszczyly trwale ani nas, ani
nastepnego pokolenia. Zmienily nas ale nie zniszczyly. Czlowiek jest jednak
bardzo mocny.
od7do3

[sabko]

Dziękuję za twój post, jest bardzo mądry. Ja też napisałam kiedyś klika słów,
podobnych do tych od nea2007 tylko, że opsiałam tam jeszcze mój własny ból który
odczuwam wspominając tragiczny pocztek życia mojej córeczki, która teraz na
szczęście jest zdrowa. Niefortunnie pod postem zostawiłam adres do zdjęć mojej
małej, potem bardzo za to przepraszałam ale tak właściwie było mi bardzo
przykro, nie chciałam przecież nikogo urazić a tylko opisać swoje uczucia.
Niestety spotkały mnie jedynie naganne uwagi.

[dalia771]

eh, forum powoli zmierza w kierunku, który po prostu mi nie odpowiada i tyle.
Dziwna może jestem, mam takie prawo.
Jednych tragedia wzmacnia, innych zabija. Mnie zabiła, więc jak czytam, że
jestem dzielna, wielka czy co tam jeszcze, to chce mi się wrzeszczeć i jeszcze
raz powtórzę: nie macie pojecia o czym piszecie.
Dla mnie nie jest budujące to, co piszecie i mysle, że nie tylko dla mnie.
Tak, ale macie racje, macie prawo tu pisac, wyrażać swoje mysli, macie prawo
robić to w szeroko pojetej dobrej wierze.
natomiast tekst z kamieniem przeszedł dla mnie wszystko - jakim kamieniem? czy
ja w kogoś rzucam obelgami? czy tylko prostuje, ze nie wszystko co uważacie,
drogie mamy zdrowych dzieci, jest takie proste, dla mnie, matki dziecka, które
odeszło bezpowrotnie?
I piszę to szczerze (choć wyżej mogłam wydać się złośliwa) obyście nigdy nie
zrozumiały o czym mówię.

[odlipcadomarca]

Z tym, ze ja np. odeszlam stad na dosc dlugo wlasnie dlatego, ze rodzice,
ktorzy stracili dzieci zaczeli mnie meczyc swoim brakiem checi do poradzenia
samym sobie. Dla mnie to nie jest sprawa wzmocnienia, dla mnie to jest kwestia
bycia konsekwentnym w swoich wyborach. Czesto konsekwentnym az do bolu. O czym
pisze? A no o tym, ze gdy umarla moja pierwsza corka, nastapil moment, w ktorym
podjelam bardzo swiadoma decyzje - "bede zyc" a co za tym idzie - "bede zyc
dobrze!!!!" Bo na cos, moim zdaniem trzeba sie zdecydowac - zycie w limbo
niszczy nie tylko osobe ciepiaca ale bardzo wielu dookola. Trzeba byc tego
swiadomym. To nie ma nic wspolnego z moca - to jest raczej instynkt
samozachowawczy a jednoczesnie wyrozumowane "albo - albo". I skoro wybralam to
akurat "albo" czyli zycie, to zyje jego pelnia, bo wyboru dokonalam w bardzo
tragicznych okolicznosciach i jak najbardziej swiadomie.
Dlatego tez wszelkie nawylowania na forum do nie pisania czegos tam, bo ktos
cierpi albo do zamkniecia forum celem "ochrony" piszacych przed ludzmi, ktorzy
ponoc "nic nie rozumieja" sa, wedlug mnie, kolejnym wciskaniem cierpienia po
stracie dziecka w jakies z gory ustalone ramy. Ludzie cierpia roznie!!! W mojej
pracy najwiecej naprawde cierpiacych to ludzie maksymalnie wsciekli na swiat,
innych ludzi, los, zycie - wsciekli, grozni (dla siebie glownie), zwyczajnie
zli. Tak sie objawia Ich cierpienie i znajac to forum wiem, ze dla Nich miejsca
by tu nie bylo :( Nie ma tu tez za bardzo miejsca dla takich jak ja -
odbierajacych moje prywatne cierpienie w perspektywie np. cierpien moich
pacjentow albo np. pokolenia moich rodzicow, ktorzy przezyli wojne, obozy itp.
Jakze ja moge sie skarzyc na moja strate gdy siedzi przede mna kobieta, ktorej
meza i 5 dzieci zabito na Jej oczach, gwalcono Ja przez 3 tygodnie dniem i noca
w chacie, gdzie za sciana bito i krzywdzono Jej tesciowa oraz 2 pozostalych
dzieci? No jak ja moge nawet westchnac na moj temat? Padaly tu czesto slowa o
nieporownywalnosci cierpien - smiem sie z tym nie zgadzac. I to jest kolejny
powod, dla ktorego zle sie czuje na tym forum. Ale po dluzszej nieobecnosci -
wrocilam (doslownie na chwileczke). Bo mam poczucie wspolnoty z rodzicami,
ktorzy przeszli moja sciezka nawet jezeli to przejscie doprowadzilo Ich na
zupelnie inne brzegi niz mnie.
Pisze to, Dalia, bo ja tez sie czuje "dziwna" i mysle, ze kazdy tu czuje
sie "dziwny", bo mysmy tak naprawde przestali pasowac do wielu miejsc i rzeczy
po tym, co nas spotkalo. W tej dziwnosci jednak jest jakas wspolnota i za nia
jestem osobiscie bardzo wdzieczna Agablues - ze taka wspolnote tu stworzyla.
Moze jest to wspolnota troche krzywa, kostropata, "dziwna" ale przeciez laczy i
wbrew wszystkim nam czasem sie buntujacym czy znikajacym, trwa.
I jeszcze jedno - strasznie mnie zlosci gdy rodzice, ktorzy stracili swoje
dzieci pisza do rodzicow, ktorzy je maja, ze "nic nie rozumieja". Naprawde nie
trzeba wszystkiego przezyc zeby ROZUMIEC - to jest i piekne, i straszne -
czesciej straszne, niestety.
Znikam znow na jakis czas. Afryka czeka :) Odezwe sie pewnie kolo pazdziernika
jesli jeszcze forum bedzie otwarte. od7do3

[mamajulci2]

Odlipcadomarca - mam tak samo jak TY ;))))))) Mam nadzieję, że się gdzieś,
kiedyś spotkamy ;))))

Odnośnie "kamienia" - to nie był tekst, który miał kogoś urazić, czy sugerować
obelgi.
Ze swojego doświadczenia wiem, że po śmierci Julki jestem czasami tak
przewrażliwiona, że to ja bardziej ranię tych, którzy chcą mi pomóc niż Oni
mnie. Co więcej w moim ranienie jest bardziej świadome niż ich....
Czasami czytając odpowiedzi na forum na takie posty widzę pewne analogie... i
wtedy się zaczynam zastanawiać, kto tu kogo rani i czy aby napewno jest w tym
dobra wiara...

Zawsze można odpowiedzieć sobie na pytanie - chcę dać sobie z czymś radę lub
nie, chcę kogoś zrozumieć lub nie... czasami wystarczy spróbować.

[ewamonika1]

przepraszam za prywatę, ale chciałam pozdrowić "starą" zamojszczankę :-)

ps. dzięki za Twego posta.

e (Zamoyski, matura 86 :-)

[mama.mimi]

Każdy ma prawo do żałoby, jedni podnoszą się szybciej inni potrzebują więcej
czasu. Mam prawo napisać że coś mnie zabolalo, czyjeś słowa tak jak ktoś inny
ma prawo napisąć że jestem "wielka". Tylko nie rozumiem, co to znaczy być
wielką. To że żyję, że nie popełnilam samobójstwa? Niech mi ktoś odpowie na to
pytanie.
Może dzięki temu że już pół roku roztkliwiam się nad sobą mnie wzmocni,
niewiem, ale będę się tak czuć, bo tak czuję...