Brak słów

[agasia78]

Witam serdecznie wszystkie mamusie
od dawna jestem z wami ale raczej jako obserwator, podziwiam was bardzo
mocniutko i nosze wasz bol w sercu
ja jestem mama 2 zdrowych i kochanych coreczek, mam kochanego meza i wydaje mi
sie ze bardzo szczesliwe zycie ...tak bylo do czasu ....w marcu zostalam
zgwalcona...ciaza....koszmar...nieprzespane noce..zastanawianie sie co
dalej...w pierwszej chwili mysl nie chce tego dziecka,ale jak
przedyskutowalismy z mezem stwierdzilismy ze dziecko ktore bylo we mnie nie
bylo niczemu winne...kamien spadl mi z serca...bede miala dzidziusia nie wazne
kim byl jego ojciec to bedzie nasze dziecko ...4 miesiac ....poronienie
...bol..rozpacz...polozne ktore znaly moja sytuacje i ktore mowia mi ze
widocznie Bog wystawil mnie na probe czy usune...ze bede jeszcze miala
dzieci..placz...placz...i diagnoza lekarza ...Nigdy juz nie bede miala dziecka
...Bolalo i boli i pewnie bedzie bolalo jeszcze bardziej ...ale jak czytam o
waszych tragediach wydaje mi sie ze moja to naprawde malutka tragedia taka
bardzo malutka .....
Caluje was mocno
P.S Chcialam ogladac rozmowy w toku i wiecie co nie dalam rady psychicznie
...podziwiam was mamusie i tatusiowie

[mamusiaarusia]

nie możesz się smucic bo dziewczynki patrzą (dzieci generalnie widzą więcej niż
nam się wydaje)tak mi przykro z powodu tego co się stało. Diagnozy lekarzy nie
zawsze się sprawdzają nie wierz im tak do końca to medycy-teoretycy dla mnie
nie ma przeciwwskazań i nic i nadzieja dzielę się nią z Tobą

[madasia]

Agasiu, bardzo mi przykro z powodu tego, co sie stało.Z tego co piszesz, masz
kochajacego mezai myslę, ze on bedzie dla Ciebie podpora wsparciem, by przezyc
ten traumatyczny okres. Nie dane mi odpowiedziec na pytanie, czemu Ty, Agasiu,
zostalas tak ciezko doswadczona, ale widoczenie cierpienia, jakimi jestesmy
obarczani, sa adekwatne do mozliwosci ich pokonania. Sily szukaj w mezu,
dzieciach, Bogu...wiem, ze jest to bardzo trudne, ale wierze, ze sobie dasz
rade.
Dla mnie po stracie dziecka po pierwszym wstrzasie, jakiego czlowiek doznaje,
ze nagle nie bedzie mial oczekiwanego malenstwa, byl etap, kiedy chcialam z
kims porozmawiac, wyrzucic to z siebie. Maz wspieral mnie bardzo, ale
potrzebowalam kogos do zwyklego, babskiego wyplakania sie. Nie chcialam sie
wyzalac pierwszesj lepszej kolezance. Mino, ze mam wielu znajomych, rodzine,
jakos nie potrafilam sie otworzyc. to forum bardzo mi pomoglo przejsc kolejne
etapy zaloby po stracie dziecka...I teraz pozostal tylko wielki smutek, ale
zyje z przeswiadczeniem, ze na to co sie stalo, nie mialam na to najmniejszego
wplywu, po prostu bylo mi dane doswiadczyc tego wszystkiego, i kropka, nie
zmienie tego i juz.Dlatego przetrwaj ten najbolesniejszy okres przy wsparciu
meza i dzieci, moze innych bliskich....
Jesli mysli maja dzialanie wzmacniajace, to ja takie mam o Tobie...

[wustyle]

wielki szacunek dla Ciebie dziewczyno...

[joamol]

Brakuje słów....podziwiam Was, jesteście wspaniali, aż trudno uwierzyć...Bardzo
mi przykro, że je straciliście, nie ma małych, mniejszych i większych tragedii,
są tragedie i tyle. Jesteś wielka.

[karina66]

Podziwiam Ciebie i Twojego męża.Naprawdę nie wiele osób pokochałoby dziecko
poczęte w ten sposób(mimo iż ono nie jst niczemu winne.Naprawdę brak mi słów
ale dla tego czego wy się podjeliście.

(*)światełko dla Waszego malucha (*)

Karina

[vinga_o]

Nieszczęścia lubią chodzić parami ... :(
Przykro mi, że musicie przechodzić przez kolejne tragiczne chwile. Jesteście
wspaniałymi ludźmi, wierzę, że razem pokonacie wszystkie przeciwności losu.
Ściskam serdecznie