jestem w szoku

[bala200]

mówicie o stracie dziecka w 12 tyg ..ja mam to za sobą ,ale moich dzieci nie
widziałam,choc 1 dziecko rodziłam w 20 tyg ,podobno szpital pokazuje dzieci i
pozwala pochowac do jakis wagi,..ja nie widziałam moich dzieci,jestem w
szoku,czy to znaczy ze one zgineły gdzies w szpitalnej...(>>)nie wiem co mam
myslec..myslałm ze tak musi byc ,dopiero to forum mnie uswiadomiło...czuję się
zle ,podle ,okropnie..czy ktos z was to przeżył??

[vitalia]

Oeszem,z czwórki moich zbyt wcześnie urodzonych dzieci widziałam dwoje,,jedno
bliżnię synka 39 tydzień i 6cio miesięcznego Tomaszka.Pozostała dwójka ??? nie
wiem ,nie miałam wtedy takiej wiedzy i świadomości jak dziś.

[edycia11]

Ja nie widziałam mojego synka 38tc.Ale to dlatego,że sama tak zdecydowałam.
Teraz czasami żałuję:(

[joamol]

Ja widziałam tylko nóżki, rączki, ciałeczko, jak rodziłam małą(39tc). Bałam się zobaczyć buzię i utulic, że nie oddam już, że się przestraszę (miała wytrzeszcz jednego oczka i zaczęli mi mówic, że są wielkie wady), wystraszyłam się, bo długo już nie żyła, sama nie wiem. Żałuję. Wsytd mi trochę za ten strach.
Ostatnio mąż powiedział mi, że sam ich prosił, żeby mi nie pokazywali, bo bał się, że nie będę chciała się rozstać, że wpadnę w histerię, że trzeba będzie mi jej ciałko wyrywać z rąk itp. A tak byłam na dolarganie, nieco naćpana i się nie upominałam.
Nikt nam nie mówił, że może zdjęcie, że może chociaż z daleka a sami myśleliśmy, że tak będzie nam łatwiej.
Ale większość malutkich dzieciaczków jest do siebie podobnych, widzę ją w każdej dziecięcej buzi.
Dzisiaj nie ma to przecież wielkiego znaczenia.Była śliczna napewno, moja i tyle.

Nie zadręczaj się. Najważniejsze są twoje uczucia i pamięć. Pewnie byłoby ci łatwiej, gdyby był grób, gdybyś je widziała...Chyba łatwiej się pożegnać.
Ale dla dzidzi to przecież nie ma znaczenia. Liczy się pamięć i twoja miłość, oddanie myśli. Dzieci są w tobie i nigdzie indziej.

[madasia]

Balo, to bolesne, co przeżyłaś, ale w Polce prawo pozwala na pochowanie i
zarejestrowanie każdego dziecko bez względu na wiek, wagę i tydzień ciązy. Z
tym, ze lekarze o tym nie mowia rodzicom
- raz. bo nie sa nauczeni rozmawiac o takich sprawach z pacjentkami,
- dwa kazde zgloszenie o urodzeniu dziecka niezdolnego zycia podwyzsza wkazniki
smiertelnosci noworodków w danym szpitalu)
Ja tez bym o tym nie wiedziala, gdybym nie przezyla wlasnej tragedii utraty
synka w 22 tygodniu ciazy. Szpital na podjecie decyzji, czy chcę pochowac
dziecko dal mi 2 godziny ( oczywiście się zgodzilam), ale nie chcial wydac mi
dokumentow umozliwiajacych zarejestrowanie dziecka w USC. Moja historie
opisalam na portalu poronienie

www.poronienie.pl/prawo_hist2.html
I co moge dopowiedziec, to
gdy rodzice maja mozliwosc pochowania dziecka - Zgadzac sie! Wiem, jakim
strasznym przezyciem jest chowanie wlasnego dziecka, ale patrzac z
perspektywy prawie 10 miesięcy od straty synka, gdybym tego nie zrobila( a
mialabym taka mozliwosc) wyrzuty sumienia przesladowalyby mnie do konca zycia.
Ze nie bylam stanie pochowac wlasnego dziecka.
Zgadza sie, nasze dzieci zawsze beda w naszych sercach. Tylko czemu gdy ktos
odmawia nam godnosci naszych dzieci, nie mamy sily walczyc o te godność?
Jesli sobie tego zyczysz jestem w stanie Tobie udostepnic wszelkie przepisy
oraz pisma jakie otrzymalam z Min. Zdrowia w tej tak bolesnej dla nas sprawie.
Pozdrawiam. Beata

[ekaczmarczyk]

Ja sama nie chciałam oglądać Mojego Synka pp porodzie , ale to dlatego że tak
mi doradzono, nosiłam martwe dziecko w sobie przez około 2 tygodnie.
Czasami żałuję ale pamiętam go z usg i takim chce go zapamiętać.

Pozdrawiam.Ewa