nie pytam dlaczego

[dag6004]

Najlepiej zacznę od początku.Mam 30 lat,po 5 latach starań o dziecko
zaszłam w ciążę.Dzień, w którym dowiedziałam się o dziecku jest i na
zawsze pozostanie najszczęśliwszym dniem mojego życia, a to 9-mcy
ciąży najcudowniejszym czasem.Córka urodziła się idealnie w
terminie.Słyszałam jej płacz i przytulałam ją.Dostała 10
pkt.Apghar.Po 5 min.zaczęła mieć problemy z oddychaniem.Zabrano ją
do inkubatora.Po 4h zmarła.Wynik sekcjji:wada serca-przełożenie
naczyń wielkich.Wszystko co zdążyłam jej powiedzieć przez te parę
sekund po urodzeniu to:Już dobrze słoneczko.Zdążyłam ją też
pocałować w czoło.To wszystko.Tu zaczyna się moja ciemność.Potem już
dziecka nie widziałam,nie byłam nawet na pogrzebie.Nie pytam
dlaczego,bo nie mam do kogo tych pytań kierować.Wcześniej
zadręczałam lekarzy pytaniami czy ja ją zabiłam,ale dziś już nie
pytam.Po prostu zrządzenie losu,po prostu trafiło na mnie, tak jak
trafia na wiele innych kobiet.I jestem tu także dla nich,tak ,jak
one są dla mnie.Żebyśmy nie czuły się gorsze,na marginesie i z boku.
Dziś już umiem zawiązać sznurówki i nie idę 15 min do łazienki.
Umiem zjeść bułkę sama i czuję jej smak.Umiem włączyć pralkę i
zrobić herbatę.Wszystko widzę teraz inaczej i wszystkiego uczę się
od nowa.

[psycholog1984]

Dla Twojej córeczki (***)
A dla Ciebie uściski. Dużo siły i wiary życzę

[dag6004]

Dziękuję za uściski.Sił mam niewiele,ale powoli daję radę,choć
pomalutku.

[sisi-ola]

SIŁY SIŁY SIły i wiary w słoneczne dni.
Dla Waszej córci (*)

[anna1008]

Dla Twojej córci (***)

Pięknie to napisałaś - jesteśmy dla siebie, by pomóc, dać siłę, bo nikt nie
zrozumie nas tak jak my siebie.Dużo pomocy otrzymałam na tym forum, więcej niż
od najbliższych mi osób. Tu zrodziła się moja nadzieja, wtedy gdy było jeszcze
bardzo ciemno. Dzisiaj już widzę promyki a czasami nawet słońce. Nigdy nie
zapomnę mojego synka i nie ma dnia w którym bym go nie wspomniała, ale powoli
nauczyłam się żyć na nowo. Wiem o czym piszesz - też nie czułam smaków i nie
umiałam długo żyć.
Pewnego dnia przyszedł przełom - wiatr rozwiał chmury, zaczęłam wierzyć - życzę
Ci, by nie był to długi czas.... on jest potrzebny, potem już widać słońce.
Przytulam Cię

[nini6]

dag6004 nie ma słów, które można powiedzieć, tak ogromnie mi przykro, bardzo,
bardzo Ci współczuję.
Nie wyobrażam sobie Twojego cierpienia.
Jesteś niesamowicie silną kobietą, życzę Ci spokoju.
Dla twojej córeczki (*)(*)(*)

[monika10115]

Bardzo Ci wspolczuje i zapalam dla twojej kruszynki swiatelko (***).Twoja
historia podobna jest do mojej.Ja rowniez oczekiwalam bardzo upragnionego
dziecka snulam plany na przyszlosc .jednak los chcial inaczej .Moja coreczka
rowniez urodzila sie z wada serca taka jaka mialo Twoje dzieciatko. Ale moja
malutka byla ze mna 4 miesiace przezyla operacje serca choc lekarze operowali ja
myslec ze ma inna wade dopiero w trakcie okazalo sie ze wada jest duzo
powazniejsza niz diagnozowali.choc minelo juz 9 lat nadal strasznie tesknie za
mala na drugie dziecko niestety sie nie zdecydowalam zbyt bardzo sie balam i
dlugo zwlekalam poprostu stchorzylam.

[dag6004]

Moniko,mam nadzieję,że to przeczytasz,bo ja sama nie wiem dokładnie
co dalej i jak to wszystko się potoczy.Słowa :"na pewno" i "na 100%"
nie istnieją już w moim słowniku.Zaplanować mogę jedynie jutrzejszy
obiad i co na siebie włożę.To złe słowo "stchórzyłam".Bo chyba nie
ma w tym przypadku tchórzostwa czy odwagi.Ja Ciebie rozumiem.Sama
myśląc o kolejnym dziecku myślę,że nie przeżyłabym tego po raz drugi
i wtedy nie byłoby dla mnie ratunku.Nawet teraz czasem czuję do
siebie pogardę,że daję radę dzień po dniu,chociaż dziewczyny
nazywają to odwagą.Mój mąż mówi,że jeśli się nie uda zaadoptujemy
dziecko.Ja boję się bardzo,chociaż z drugiej strony wiem,że te
dzieci też cierpią,może bardziej niż my.Na razie nie wiem sama co
zrobię.Nie wiem ile masz lat,bo może jeszcze dasz radę,jesli nie
dasz,to nie dasz,nikt nie ocenia.

[madducha]

(*) dla Małej Serduszkowej Dziewczynki

mój synek też urodził się z wadą serca...

mama Filipka(*) *09.12.2005 +13.01.2006

[i.gosia]

przykro mi bardzo..
Dla Twojej córeczki (*)

[zorka7]

Dag, mocno widzę, czuję i jestem w tym, co piszesz.


Dokładnie tak samo odbierałam rzeczywistość; podzieliłam mój świat
na przed i po wojnie.
Życie od nowa. T
eż uczyłam się chodzić, funkcjonować w najprostrzych wymiarach
życia - niczym niemowlę...

Pamiętam, że długie miesiące najtrudniejszą sztuką było wstać z
fotela.

Tu trochę więcej o Martynce:
www.dlaczego.org.pl/d/index.php?option=com_content&task=view&id=105&Itemid=17

[kasiale73]

dla Twojego Aniołeczka (*)

[moni]

Przytulam cię mocno.
(***) dla Twojego Aniołka.

[blekitna_laguna]

Bardzo mi przkro z powodu Twojej Córeczki...czasami lepiej połączyć się w bólu
-ciszą niż słowami..

(*)(*)(*)

Śpij Aniołku..

[rybcia312]

dla Ciebie kochana Kruszynko(*)(*)(*)(*)(*)(*)

[magdalenas79]

Kochana mamo Aniołka! Twoje historia jest do mnie bardzo podobna,
moze nie identyczna, ale...
Ja rónież mam 30 lat, 5 lat staram sie o maleństwo, ciągle jeżdżę do
lekarzy, poddaję się wielu zabiegom i badaniem, cały czas wierząc,
że w końcu się uda...
Udało się, w zeszłym roku w styczniu, pamiętam dokładnie ten dzień
(właściwie noc, bo nie mogliśmy się z mężem doczekac), dwie kreski
na teście, który robilam juz chyba 15 raz. Później badanie beta-hcg
i pełnia szczęścia...
W 26 tygodniu ciąży pękł mi z niewyjaśnionej dotąd przyczyny pęcherz
płodowy, leżałam plackiem ponad 4 tygodnie w klinice, codziennie
lekarze mówili, ze poród może nastąpic w każdej chwili. Ja jednak
wierzyłam: cierpiałam, leżałam i narażałam własne życie (w każdej
chwili mogło wdac się zakażenie). Wytrzymałam do 30 tygodnia ciąży,
urodziłam przez cc ślicznego chłopca 1810g, 45 cm. Widziałam go po
urodzeniu pare sekund, później zabrali go na oddział neoatologii,
gdzie był przy nim mój mąż. Nawet nie wiem skąd miałam tyle siły,
ale po 12 godzinach od porodu wstałam, nie bacząc na ból, poszłam z
mężem zobaczyc mojego synka. Nie zapomnę tego nigdy, był taki
śliczny, dokładnie taki, jak sobie Go wyobrarzałam, kiedy był w
brzuszku...
Byłam z nim prawie cały czas, na oddział przychodziłam tylko po leki
przeciwbólowe i kroplówki. Niestety płucka mojego Filipka nie
wykształciły się na tyle, aby mógł samodzielnie oddychac. Po 2
dobach jego stan gwałtownie się pogorszył i mój śliczny synek zmarł
po godzinnej reanimacji...
Byłam z Filipkiem do końca, trzymałam za rączkę i tak bardzo
prosiłam Boga, żeby mi nie odbierał mojego Maleństwa...
Niestety, stało się inaczej! Ja też nie wiem dlaczego? Nie potrafię
tego zrozumiec i wiem, że nikt mi tego nie jest w stanie
wytłumaczyc...
Kochanie, musisz wierzyc, że kiedyś się uda i w końcu Ty także
zostaniesz mamą- taką ziemską, a nie tylko mamą Aniołka!
Napisz mi proszę, kiedy to się stało, skąd jesteś i gdzie leżałaś.
Przytulam Cię mocno!

[dag6004]

Magdo wysłałam do Ciebie maila.

[sari5555]

kochana mamo Aniołka wiele złego przeszłaś życzę TOBIE dużo słonka,jesteś taka
dzielna trzymam Cię mocno za rękę,zapalam świeczkę dla twojego Aniołka[*][*][*]