praca na żródłach i opracowaniach - proporcje

[spring78]

Czasami jak piszę jakis artykuł, to zanim zacznę o czymś z mojej działki
pisać to tworzę tło, zarys historyczny i posiłkuję się wtedy literaturą
naukową. Czasami zastanawiam się jaki to ma sens - to jest takie odtwarzanie
po prostu. Jestem historykiem i praca na źródle jest bardzo ważna. Mam
pytanie do Was czy jak piszecie swoja pracę doktorską lub artykuł to
korzystacie z literatury czy opieracie się wyłącznie na badanym przez was
zagadnieniu (a więc słabo opisanym jeszcze w literaturze)?
pzdr

[babazgaga]

Hmmm wydaje mi się, że niezależnie od dziedziny zawsze jest tak, że są już
jakieś (przynajmniej mgliste) sądy na dany temat, a jeśli nie ma, to dany
problem badawczy z czegoś przecież wyniknął, z jakiejś analizy literaturowej,
czyichś cudzych badań, refleksja nie zrodziła się przecież sama w sobie. W
każdym razie myślę, że powinno znaleźć się i "coś cudzego" jak i "coś własnego".
Spotkałam się z opinią, że teksty, w których nie ma odwołań do źródeł, to albo
po prostu kradzież intelektualna (odwołania są ale nie oznaczone), albo świadczy
to o arogancji piszącego, który nie potrafi umiejscowić swoich badań czy
przemyśleń na tle innych. Weź sobie w rękę dowolne naukowe czasopismo z dowolnej
dziedziny - jak najbardziej powołania na źródła w artykułach są.
Inna sprawa, moim zdaniem, jakie powinny być proporcje między częścią
"teoretyczną" (literaturową) i "badawczą" (twoją własną). Oczywiście z pewnością
zależy to od dziedziny, którą się zajmujemy, ale w swojej dziedzinie za
niepoważne uważam prace "badawcze" (chociażby już magisterskie), gdzie autor
robi wielki wyciąg z ksiązek na 80 stron, do tego własne badanka nijakie i
przeanalizowane po procentach tylko na 20 stron. Osobiscie uważam, że proporcja
odwrotna jest jak najbardziej OK, w tą stronę - no comment.

[krasnoludek_zadyszek]

Też zastanawiałam się nad tą kwestią. Nie lubię tępego "przepisywania", ale to
nie o nie przecież chodzi w mądrym wykorzystaniu literatury. Należy pokazać stan
badań choćby ze zwykłej uczciwości - że autor dratu Pana Tadeusza nie napisał
ani prochu nie wymyślił, bo ma świadomość, że inni pisali już na tematy
zbliżone. Oczywiście ma się prawo (a jak dla mnie to i obowiązek) z owymi
opracowaniami polemizować, stawiać im pytania, porównywać ze źródłami itp.
Zresztą zwykle przy dracie wymyślasz sobie temat, który nie był jeszcze w ten
konkretny sposób ujęty (do tego dochodzisz przekopując opracowania właśnie),
więc opracowania służą bardziej nakreśleniu tła, pokazaniu innych stron problemu
itd. Między tym - już twoje własne refleksje, hipotezy, interpretacje...
Jako że pisze z humanistyki, gdzie często nie trzeba wykonywać badan
(przynajmniej w takim rozumieniu, jak w dziedzinach mat-przyr.), więc zdarzają
się niestety osoby, piszące prace naukowe na zasadzie sklejki z opracowań, co
jest oczywiście hańbą naukową i zwykłym chamstwem. Stąd może wielu humanistów ma
obawy, ile dać "swojego", a na ile odnosić się do literatury. Ja uważam, że
zdrowym podejściem jest pokazanie cudzych pomysłów wokoło naszego tematu, a
następnie zaproponowanie czegoś własnego, "ugryzienie" sprawy z innej strony,
cały czas ze świadomością, ze - jakkolwiek nie jesteśmy pierwsi - to mamy coś
naszego, mądrego i odkrywczego do pokazania. Jak się nie ma, to nie pisac dratu
i tyle.
_____________________
Multo praestat dedolare sine amore quam amare, si non possis dedolare.

[ambrois]

Niby tak, ale pamiętaj, że doktorat nie musi odkrywać czegoś nowego (taka musi
być dopiero habilitacja). Doktorat może polegać na np. uporządkowaniu już
powszechnie znanych informacji, ich usystematyzowaniu itp. - i wtedy w zasadzie
w całości bedzie opierał się na opracowaniach innych ludzi.
W innych wypadkach, gdy udowadniasz własną koncepcję, opracowania już
istniejące też trzeba brac pod uwagę, choćby po to aby pokazać że ktoś ma takie
albo inne zdanie i że się z Tobą zgadza albo nie.
W mojej pracy musi byc takie porównanie - jak wiecie w polskim prawie ogromna
większość przepisów może być interpretowana różnie i muszę o tych różnych
sposobach widzenia tego samego napisać. Dla porządku. Być może w naukach
ścisłych jest to niepotrzebne.
Jeśli chodzi o "tępe przepisywanie" to tez tego nie lubię, ale przytrafiły mi
się cytaty na pół strony (po prostu nie dało się inaczej) oczywiście z podaniem
autora, no i staram się aby było ich jak najmniej.

springu, a jak to się robi?

[rilian]

ja piszę w tej chwili ostatani rozdział i doświadczam rozterek naukowca
pracującego na źródłach, a nie będącego historykiem. niewiele jest opracowań i
naukowych tekstów z mojej działki (pomniki JP2), bazuję w dużej mierze na
osobistych wywiadach, rozmowach telefonicznych, listach, ankietach. czy dla
materiałów takich powinno znaleźć się miejsce w aneksie czy gdzieś? jak toto
cytować, przypisywać? jak ty to robisz?

[babazgaga]

Informacje osobiste czy rozmowy telefoniczne, jesli z osobami o pewnej i
ugruntowanej pozycji, spokojnie mozna wpisac w źródła jako; Iksiński, X.,
informacja ustna z dnia tego a tamtego. Jeśli są to wywiady anonimowe czy
ankiety, to chyba normalna część badawcza, i opisać wypada że coś takiego bylo
robione i jak bylo robione. Przynajmniej ja bym tak zrobila, ino ze ja zajmuję
się naukami społecznymi, gdzie wywiady i ankiety to normalna metodologia.
pzdr

[spring78]

Cieszę się, że uzyskałam tyle wyczerpujących odpowiedzi na moje pytanie. U mnie
sprawa wygląda tak: zajmuję się historią najnowszĄ, a właściwie zagadnieniem
socjologiczno-historycznym. Ale zanim zacznę pisać o setnie to muszę napisać
zarys historyczny problemu, obszerny - ponieważ w polskiej literaturze jest on
słabo opisany. Dotyczy to też artykułów. Np. teraz piszę o czymś co nie bardzo
stanowi dokładny przedmiot moich badań, lecz jedynie wejdzie do wstępu pracy.
Ot stąd moje pytanie. Bazuję dlatego teraz jedynie na opracowaniach, a nie
wynikach własnych badań.

[spring78]

Osoba poniżej wyjaśniła to - moim zdaniem - dobrze. Dodatkowo we wstępie pracy
powinno się zaznaczyć, że materiałem źródłowym są twoje osobiste rozmowy z
interesującymi Cię osobami. Zresztą przy Twoim temacie - w ogóle nie opisanym w
literaturze jak mniemam - nie powinno byc ze źródłami żadnego kłopotu.

90/10

[tocqueville]

u mnie proporcje są następujace: 90% źródła, 10 % literatura przedmiotu...