nie potrafię podjąć decyzji :(

[ewa9923]

Troszkę Wam tu pomarudzę

Kiedyś pisałam na Waszym forum... Mam 29lat, jestem mamą 3,5rocznego chłopca .
Od września synek zaczął chodzić do przedszkola.

Zastanawiamy się z mężem nad drugim dzieckiem, ale ..jestem chyba najbardziej
niezdecydowaną osobą na świecie.

Nie pracuję od urodzenia dziecka, bo w mojej firmie były zwolnienia grupowe i
zaraz po zakończonym macierzyńskim zwolniono mnie. W miedzyczasie skonczyłam
studia magisterskie zaocznie i teraz zastanawiam się co dalej. "Poświęcać się"
dla kolejnego dziecka czy zacząć szukać pracy. Boję sie,że jesli teraz urodzę
kolejne dziecko, potem już nigdzie nie znajdę pracy i do konca życia zostanę
"kurą domową".
Z drugiej strony bardzo chciałąbym mieć drugie dziecko i chciałabym ,żeby
róznica wieku nie była duża,żeby rodzeństwo było zżyte ze sobą.

Może któraś z mam miała podobne rozterki i jakoś sobie z nimi poradziła...



Zazdroszczę Wam, które piszecie tutaj,że macie (moim zdaniem wszystko) tzn.
pracę i przynajmniej trójkę dzieci.

[kalpa]

A ja mam gonitwę myśli odnośnie trzeciego dziecka- bo ta "mamusiowa" część serca
bardzo chce, ale obawy ciągle biorą górę. I choć pewnie za jakiś czas ciąża
stanie się faktem, bo to jednak na dzień dzisiejszy jestem niezdecydowana.
pozdrawiam Cię i rozumiem Twój dylemat odnośnie pracy i "poświęcania"
kalpa

[mamaanieli]

Gdy podejmowałam decyzję o Julku (ja, bo mąż od zawsze był zdecydowany na
większą gromadkę) - było mi baaardzo ciężko. Z podobnych powodów, jak Twoje.
Gdy w końcu zaszłam w ciążę - poczułam ulgę, jakby kamień spadł z serca. To
była super mądra decyzja. Anielka ma teraz 3.5, Julianek 1.5 i mają świetny
kontakt, wychowują się razem, razem psocą i baaardzo się kochają (a nawet
czasem wymieniają ręczne uwagi...). No, a potem trochę zdecydowałam ja, trochę
Góra i... rodzę za góra dwa tygodnie. No i fajnie - po co Trzeciak ma być sam?
Przez następny rok będzie ciężko, ale cóż jest rok w perspektywie wieczności
Hihi - to miał być żart. Pozdrawiam.

[gagaw]

"Boję sie,że jesli teraz urodzę
> kolejne dziecko, potem już nigdzie nie znajdę pracy i do konca życia zostanę
> "kurą domową". "
>
> A może odwrotnie:-jak teraz znajdziesz pracę, już nigdy nie urodzisz drugiego
dziecka.?
Ja myślę, że jakby dziś okazało się, że jesteś w ciąży- nie miałabyś
wątpliwości- co w twoim życiu stoi na pierwszym miejscu.
Myślę, że tęsknota za dzieckiem jest gorsza od tęsknoty za pracą.

Moja przyjaciółka po studiach nie zdecydowała się na dziecko, bo szukała pracy.
I tak minęły 2 lata. Teraz pluje sobie w brodę, bo przez 2 lata mogła urodzić i
trochę podchować. Teraz pracę ma i nie może pozwolić sobie na ciążę, bo musi
się wykazać. I tak czas sobie leci.........

Moje wypowiedzi są tendencyjne, ale ja mam czwórkę,więc dla mnie dość
komfortowa jest decyzja czy warto mieć drugie- ja obawiam się teraz piątej
ciąży
No i ja od 8 lat usiłuję iść na studia- ciągle przekładam ze względu na ciążę.
Tak sobie myślę: Może szkoda, że tyle czasu zmarnowałam- ale inaczej nie
miałabym moich ukochanych Miśków- mojego PRAWDZIWEGO szczęścia życiowego.

[milena1]

Ja na Twoim miejscu wolałabym najpierw znaleźć pracę, a tak po roku zajść w
ciążę. Byłabym spokojna, że w każdej chwili mogę iść na płatne L4 i mam płatne
przywileje w postaci urlopów. To pozwoliłoby mi spokojnie cieszyć się
macierzyństwem. Piszę to z doświadczenia. Na piątym roku studiów okazało się,
że jestem w drugiej ciązy, kiedy moi znajomi podejmowali pierwsze prace ja
niecierpliwie odliczałam miesiące i byłam wściekła na swoją bierność i
ociężałośc. Krótko po urodzeniu podjęłam w końcu pracę i nie pamiętam prawie
niemowlęctwa córy.
Co innego teraz: jestem na macierzyńskim, cieszę się synkiem, karmię piersią i
mam świadomość, że finansowo nie tracę, że praca na mnie czeka(?)nie czuję
takiej wewnętrznej szarpaniy.
Oczywiście decyzję podejmiesz sama.

[mama_kasia]

Nie pracuję od wielu lat, mam troje dzieci.
Na szczęście mąż ma dobrą pracę. Teraz, gdy mała ma dwa i pół,
myślę czasami o pracy, ale raczej mam na myśli własną działalność.
Coś, co mogłabym robić w domu. Myślę o zbliżającej się emeryturze
i brakujących mi latach składkowych (całkiem spory to brak, bo
pracowałam tylko 5 lat).
Mimo wszystko nie żałuję powziętej kiedyś decyzji Porzucenie
pracy dla domu, dla rodziny, ... dla siebie w tej rodzinie to
był dobry wybór. Ale każdy musi sam dokonać wyboru. I każdy wybór
jest jednak inny.

[ewa9923]

No właśnie chodzi o to , żeby nie żałowac podjectej decyzji. A ja czuję,że
cokolwiek zrobię będę niezadowolona. Taka już jestem

Gdy zajdę w ciąże - będę zła, że "marnuję" czas , bo im dłużej tym trudniej
będzie mi znależć pracę. Czasami myślę sobie tak - ja się tu "poświecam" dla
mojego synka, a on jak podrośnie już nie będzie mnie potrzebował, będzie wolał
kolegów, potem pozna dziewczynę, no i w końcu wyfrunie z domu. A ja zostanę sama.
Czy to jest normalne myślenie matki, czy raczej ze mną jest coś nie tak?

Z drugiej strony myślę , że jesli teraz znajdę pracę, w ciążę nie będę mogła
zajsć tak szybko, bo w pracy trzeba będzie się "wykazać". Poza tym nie wiem na
jaką umowę będę zatrudniona, jesli na zlecenie to i tak nie będą mi przysługiwac
świadczenia typu L4 czy macierzyński . I tak będę czekać aż moja sytuacja
zawodowa się unormuje i urodzę drugie dziecko za póżno, kiedy mój synek będzie
już praktycznie wychowany jako jedynak, albo .. nie urodzę wcale.

Mój mąż też ma wzglednie dobrą pracę - nie narzekam na jego zarobki, choć z
dwójką dzieci byłoby cieżej, ale mysle,że dalibyśmy sobie radę. W tych sprawach
jestem optymistką.
Jesli chodzi o drugie dziecko mąż pozostawia mi prawo decydowania. Twierdzi,że
jeśli zdecyduje się pracować -będzie ok. A jeśli chcę znów być mamą , on też z
chęcia zostanie drugi raz tatą. Mówi,ze chce żebym była szczęsliwa.


Wiem- jestem beznadziejna ,taka niezdecydowana. Oczywiscie żałuję też, ze nie
urodziłam już wcześniej kolejnego dziecka, bo już teraz spokojnie mogłabym iść
do pracy.

I nie wiem, co jest dla mnie wazniejsze.

[elgosia]

Ja też należę do wiecznie niezadowolonych. Czasem żałuje, że nie pracuję, ale
tylko czasem. Trzeba wybrać to, z czego się będzie bardziej zadowolonym, bo
pełna radość jest chyba niemożliwa. Mozesz też spróbować pracy w domu: jakieś
tłumaczenia, zlecenia, korki. Ja jak udzielałam korepetycji czułam sie spełniona
- nie traciłam kontaktu z zawodem, troche zarobiłam, a z dzieckiem w domu byłam.
Teraz mam dwójkę i nie wykluczam kolejnych, bo macierzyństwo jest dla mnie
ważniejsze niż kariera. Co nie znaczy, oczywiście, że jestem wiecznie z tego
wyboru zadowolona.