A ja trochę zazdroszczę

[mamusiewa]

Mam czworo dzieci, z tego tylko drugie tak naprawdę zaplanowane. Zazdroszczę
tym mamom, które same podjęły decyzję o powołaniu kolejnego człowieka na
świat. Gdy moje dzieci są na świecie, takie śliczne, kochane, najlepsze, to
strasznie mi wstyd, ze na wiadomość, że mają się urodzić, z moich oczu lały
się łzy bynajmniej nie szczęścia. Tego nie dałam moim najmłodszym
dzieciom:radości od samego początku.

[nata76]

A ja z kolei zazdroszcze Tobie i innym mamom, które nie planowały dziecka w
dosłownym tego słowa znaczeniu. Ja wszystkie trzy miałam dokładnie zaplanowane.
Mysłe,ze chciałabym wiecej dzieci,ale trudno mi podjąc decyzję. Na wpadkę,z
moim charakterem, nie licze, a szkoda czasem mi tego.....

[zuzanna56]

Ja tak jak Nata, z tym że dzieci dwoje. Trochę jeszcze myślę o trzecim ale już
coraz mniej. Człowiek który tak co do miesiąca planuje, chyba trochę nudny jest
i brak mu polotu. Ale ja inaczej nie potrafię.

[heloiza74]

Ewcia, nie przejmuj się, wiesz, że my też nie planowaliśmy naszych dzieci. Raczej tylko
podejmowaliśmy ryzyko z myślą, że jak będzie to będzie. W zasadzie tylko Zosia (czyli tak jak u was
drugie) było poczynane z myślą, że to własnie najlepszy czas i że chcemy kolejnego dziecka. Reszta to
"kinder niespodzianki". Pocieszam się, że gdybym świadomie miała podejmować decyzje, że właśnie
teraz chcę mieć dziecko, to nie wiem czy miałabym dzieci, a już na pewno nie czworo. Podobnie jak Ty,
trójkę powitałam łzami i tylko przy Zosi cieszyłam się od pierwszej chwili. A teraz nie wyobrażam sobie
życia bez nich i cieszę się, że Bóg tak hojnie nas obdarował. W końcu na każde czekałyśmy przecież z
utęsknieniem i każde jest najukochańsze od początku. A pomyśl, że niespodzianki są cudowne i że
życie planowane co do dnia jest chyba nudne. Trochę szaleństwa ubarwia codzienność. Najważniejsze,
że teraz kochamy nasze maluchy najbardziej na świecie. Pozdrawiam serdecznie, Patrycja

[ludkowa]

mysle o nastepnym...Też mam czwórke. tylko drugie planowane, trzecie rok
wcześniej się pojawiło, niż wynikało z planów, czwarte też wcześniej (po
niespełna czterech latach). Njabardziej odpowiada mi właśnie to, że to moje
dzieci same niejako decydują kiedy jest na nie odpowiedni czas, bo być może
byśmy się "za bardzo ociągali" z powołaniem do życia kolejnego potomka? Przyznać
jednak muszę, że i ja i mój mążtaka juz mamy naturę spontaniczną i to isę
przekłada na wszystkie aspekty życia. Pozdrawiam.

u nas 2/2 :)

[agablues]

Planowane były środkowe
Pierwsza - klasyczna wpadka wieku młodzieńczego - najcudowniejsza sprawa.
Owszem, nie było łatwo, ale potem wiele razy błogosławiłam ten fakt. Potem
długo nic, bo trzeba było nadrobić sprawy zaniedbane wczesnym macierzyństwem.
zaplanowana Iga, potem jeszcze bardziej zaplanowana Ala i całkowicie
niezaplanowany synek. Najbardziej płakałam, jak się dowiedziałam o Ali, bo to
był i strach i żal za Igą i szczęście ( najwięcej jednak strachu). a zła byłam,
jak się dowiedziałam o synku I też mam ogromne wyrzuty sumienia, bo on jest
nagrodą za wszystko.

[housewife1]

napisałaś
"Zazdroszczę
tym mamom, które same podjęły decyzję o powołaniu kolejnego człowieka na świat"

ale przecież ty właśnie taką decyzję podjęłaś
gdyby nie to to by twoich dzieci na świecie nie było, prawda???

więc nie miej wyrzutów sumienia, raczej bądż dumna, że zdecydowałaś się urodzić,
nawet jeśli wpadłaś,
wierz mi, że teraz planuję 3 i to już od dawna i wciąż się boję (patrz moje inne
wątki na tym forum) i waham, wolałabym chyba wpadkę, ale raczej się nie da z
moim charakterem