Moja mama na wieść o trzecim załamała się :-(

[iwonka50]

Cześć dziewczyny. Pisałam tu już kilkukrotnie. Najpierw o tym, że chcę mieć
trzecie dziecko a mąż nie bardzo, później dopisałam się w wątku "chciałabym i
boję się", że oczekuję własnie trzeciego. Jestem w ciąży tak jak chciałam,
mąż też tę sytuację zaakceptował prawie bez stresu . Ale problem dotyczy
mojej mamy, która na wieść, że będzie babcią trójki nie chce ze mną na ten
temat rozmawiać. Powiedziała, że komplikuję sobie życie i w ogóle, że nie śpi
po nocach przeze mnie i moją ciążę, czym mnie zdenerwowała. Bardzo zależy mi
na tej akceptacji, nie mówię o obcych bo ich opinia mnie raczej mało
obchodzi, ale nie lubię takich sytuacji. Znając moją mamę wiedziałam, że tak
będzie i że tak zareaguje. Ale przykro mi, że nie mogę liczyć na dobre słowo
od niej na ten temat. Chcę dodać, że mama nie mieszka w moim mieście i
zajmuje się wnukami "z doskoku" tzn. co 2-3 miesiące przez 1 dzień lub tak
jak teraz przez tydzień chłopcy są u dziadków. Mam nadzieję, że w końcu jakoś
zaakceptuje myśl o trzecim wnuku. Chciałabym Was zapytać czy też miałyście
takie problemy czy tylko ja mam taką mamę i czy jej to minie?

[hedonka]

Minie
Iwonko, na wieść o naszym trzecim obie mamy prawie zasłabły - w ich pokoleniu
dwójka (a jeszcze chłopiec i dziewczynka, jak u nas) to ideał, wszystko inne
jest nadmiarem i oczywiście nieodpowiedzialnością. Przeszło im. Moja mama
rozczulała się nade mną w tej ciąży bardziej, niż wcześniej,
ale...telefonicznie. Małej (dziś rok i dwa miesiące) nie widziała do dziś -
dzieli nas 600 km, ale ten sam kraj, więc żadne usprawiedliwienie. Więc może
jednak trochę jej nie przeszło. Ale nie zdziwię się, jeśli Twoje trzecie
zostanie ukochanym wnuczątkiem.
A moją czeka jeszcze wiadomość o czwartm, mam nadzieję za niedługo, hehe.
Iwonko, nie zawsze mi tak wesoło apropo mojej mamy, niełatwej kobiety, ale
bardzo pamiętam, że jestem już całkiem duża, mam swoje dzieci i prawo do swoich
decyzji, za które biorę pełną odpowiedzialność. Mamie mogą się one podobać lub
nie i tyle. Trzymaj się ciepło i ciesz się ciążą, której szczerze zazdroszczę))

[werbena11]

bedzie dobrze, to tylko poczatkowy szok, na pewno

[asik_cz]

Z mama nie było problemu, za to teściowa skomentowała, że jak chciałam w domu z
dziećmi siedzieć, to po co studia kończyłam. O czwartm, na które czekamy (trwa
15 tydzień) nic nie wie jeszcze i jakoś sie nie spieszę jej donieść. mama to
mama, pewnie sie oswoi, choć sie pewnie nasłuchasz, że sie poświęcasz,
wykańczasz i marnie wyglądasz. Na razie dla niej Ty jesteś ważna, dziecko to
abstrakcja, ale to pewnie minie.
U mnie tata marudzi, że nie dam rady i sie wykończę

[kajka271]

Hmmm, moja mama sama miała czwórkę, pomimo skończonych wczesniej studiów ,
realizuje sie przy tym zawodowo... my pokończylismy studia (tzn. najmłodszy
jeszcze w Liceum) i co ciekawe też chcemy mieć kilkoro dzieci. Ja nie planuje
czwórki, ale zakładamy, ze trójka napewno, a czwarte to juz nie bedzie starane,
ale jakby co to mile widziane
A mam kuzynki, też z czwórki, i jedna ma juz trójkę i mówi, ze marzy jej sie
czwarte... zobaczymy... pozostałe dopireo zaczynają...
Myślę, że twojej mamie przejdzie, smama zobaczy, że wam zależy na tym dziecku,
ze to ne jest krzywda dla pozostałych, ale wręcz kolejny przyjaciel na całe
zycie... ja nie wyobrażam sobie zycia bez moich braci i siostry

[michatka]

trochę się obawiałam reakcji rodziców (mimo, że wcześniej nie kryliśmy się z
planami) ale było ok
powodzenia

[bibba]

moja mama tez uwazala ze trojka to przesada, po urodzinach trzeciego pierwszym
komentarzem bylo - twardym glowem - no to jestescie juz spelnieni (dziewczynka
po dwu chlopcach), teraz za miesiac urodzi sie czwarte i teraz to juz rzuca
takie teksty, ze mozna sie psychicznie wykonczyc - np. ze najstarszemu
zabralismy dziecinstwo, bo ma tyle mlodszego rodzenstwa, ze moje dzieci to beda
mialy ciezkie dziecinstwo (dlaczego?!), niby mnie zaluje (ty to sie nameczysz)
i wspiera, ale generalnie zjezdza i meczy negatywizmem. mieszkamy o 2000km od
niej, nie pomaga mi w zaden sposob, wiec z pewnoscia nie polegam na niej (nawet
emocjonalnie nie, bo sie nie da), bylismy u nich w czerwcu po poltorarocznej
przerwie - wiec zycia mojego nie zna w ogole, ale czuje, ze ma prawo oceniac i
krytykowac. taki typ. jej juz nie przejdzie, to wiem.

swojej mamie daj szanse sie oswoic, czego ci serdecznie zycze. a jak jej tez
nie przejdzie, to zachowaj dystans.

trzymaj sie cieplo, nie jestes sama

[1978k4]

Kurcze wiecie co ja też bardzo bym chciała 3 dziecko.To też aktualnie moje
(nasze)marzenie,ale równiez boję się reakcji i mamy i teściowej!(mama mieszka
kilka kilometrów ode mnie ,a teściowa w tym samym domu co ja)Wiem że jakby co
to będą kochały kolejnego wnuka ,ale co się nasłucham to mojeJuz nie raz
słyszłam że po co Wam 3 ,macie chłopca i dziewczynke to co jeszcze chcecie?I
jak narazie to właśnie "one" powstrzymuja mnie przed decyzja o 3 dziecku!Ale po
mału dojrzewam do tego żeby sie poprostu nie przejmowac ich gadaniem ,bo
pogadaja i im przejdzie jestem pewna!Myśle że wszystkie babcie poprostu musza
pomarudzić ,taka ich rola!))pozdrawiam wszystkie mamy)) Kasia

[ankas70]

Też się bałam reakcji rodziców na trzecie, bo w domu mam wszystko jak twierdzi
większosc swiata , czyli chłopca i dziewczynkę. MAma jedynie po chiwli
milczenia powiedziała ze teraz to mała hania- moja córka nie będzie
najważniejsza. Teściowadowiedziała się dopierao w 5 miesiacu gdy i ja oswoiłam
się z myslą o kolejnym dziecku, niezbyt zreszta planowanym jej reakcja to:
pewnie się martwisz co? A teraz jak jestem prawie w 7 miesiacu to zlewam
wszystkie głupie gadki, których jest zewsząd od groma. Bo pomysl dziewczyno że
to Twoje życie, a matki owszem potrafią zdołować nieraz bez słów, ale na stare
lata to Ty nie będziesz żałować- jak większosć kobiet, że nie miałaś więcej
dzieci.A za parę tygodni nie bedziesz sie mogła juz doczekać tego trzeciego i
udpornisz się na wszelkie gadanie...CZego Ci szczerze życzę

[iwonka50]

Dziewczyny, serdeczne dzięki za podtrzymanie mnie na duchu. Asik_cz u mnie też
15 tydzień . Już mi trochę przeszedł ten żal od ostatniej z Nią rozmowy a
teraz to się z kolei zastanawiam co będzie jak po dwóch chłopcach będzie trzeci
co jest prawdopodobne bo ja chyba stworzona do chłopaków jestem, lubię ich,
zawsze lepiej mi się dogadywało z moim tatą i ogólnie z facetami. Po cichu
oczywiście myślę o córeczce ale decydowałam się na trzecie ze świadomością, że
jak będzie 3 chłopczyk zaakceptuję na równi z ewentualną dziewczynką. Ale moja
mama to już pewnie mysli o wnuczce i trochę boję się ją rozczarować. No ale to
na razie takie gdybanie. Może za miesiąc coś się wyjasni. Jeszcze raz dziękuję
za wsparcie. Pozdrawiam. Iwona

do Kajka 271

[housewife1]

czy mozesz napisać, jaka jest róznica między tobą i twoim rodzeństwem??
dzięki.

[nordynka]

Iwonko, gratuluje Ci trzeciego dzidziusia. U mnie mama zareagowala podobnie,
zachowywala sie skandalicznie, mowiac roznym ludziom, jaki ja spotkal pech w
tym roku-zmarla jej przyjaciolka i corka jest trzeci raz w ciazy... Teraz sie z
tego smiejemy, ale przykro bylo nam strasznie. Mama teraz kocha wojteczka (ma
juz roczek) ale u mnie bol w sercu pozostal niestety. Pozdrawiam, Ewa

[bazylia_am]

Ja też się zawiodłam na reakcji mojej mamy, ale niczego innego się nie
spodziewałam. Tak było przy pierwszym (bo za wcześnie), przy drugim
(dopytywanie czy to aby nie wpadka) i przy trzecim - wielkie zadziwienie. Od
razu ucięłam wszelkie dysputy mówiąc, że dziecko jest planowane i chciane.
Moja mama zaakceptowała i tę ciążę ale przestałam liczyć na jakąś szczególną
troskę, teraz zresztą wydawałaby mi się ona nienaturalna
Kolejną ingerencją były fochy na wieść o planowanym imieniu dla córki.
Powiedziałam w końcu, że udzieliłam informacji bo pytała, ale ja wcale nie
pytam o radę.
Mam nadzieję, że gdy moje dziewczyny będą dorosłe będę potrafiła być zawsze dla
nich wsparciem. Nawet gdy ich decyzje nie będą zgodne z tym co sobie
wymarzyłam...

do bazylii

[hedonka]

pięknie to napisałaś na końcu, też bym tak chciała...

[poleczka2]

Moja na wieść o czwartym myślała, że żartuję. Od dwóch tygodni wie i ignoruje
temat. Gadamy o pierdołach a nie o tym. Olewam to, wiedziałam że tak będzie.
Ale ja mieszkam daleko od mamy i dlatego jakoś mnie to nie rusza. Akceptacji
jej nie potrzebuję, nic już nie da się zrobić.

[trimama]

Moja mama nie chciała dopuścić do siebie że "ma tak głupią córkę, która w
dzisiejszych czasach, zdecydowała sie na trzecie dziecko". Rozpowiadała że to
wpadka co było totalna bzdurą!
Przez całą ciążę "zamartwiała" się jak ja sobie poradzę. Na czas porodu
pojechała w góry na narty (chcąc mi tym sprawić przykrość - zabolało
strasznie!). Ale teraz baardzo kocha swoją wnuczkę, nawet mówi otwarcie znajomym
(podsłuchane!) że cieszy się że ona jest.

Tak więc może i Twoja mama przez okres ciąży nie okaże Ci zrozumienia czy
radości. Ale wieżę że jak zobaczy maleństwo pokocha je całym sercem - i to
będzie najważniejsze.

A TY teraz się nie stresuj tylko kochaj.....

[housewife1]

poleczka2 ja też mam Nataszę )) z 19.11.2002 pozdrawiam

[poleczka2]

Natasza to fajowe imię, no nie? Moja rodzina na wieść, że takie imię
daliśmy od razu skomentowała, że "ruskie" i nie był to komplement.
Natasza o wiele ładniejsze od Natalii ale to moja osobista opinia.
Pozdrawiam

[rycerzowa]

Oj znamy to , znamy.
Pamiętam moją mamę , wzdychającą na wieść, że będzie kolejny wnuk.
Pamiętam moją teściową, gorliwie modlącą się, żeby jej córka nie miała już
więcej dzieci (miała dwoje).
Ale też pamiętam swoje wewnętrzne przerażenie, gdy moje obie córki
powiedziały,że chcą mieć po troje dzieci.(Synowi ma ponoć wystarczyć dwoje).

Gdy widzę swojego rozkwitającego wnuczka, i swoją coraz bardziej mizerną córkę,
nie opuszcza mnie owo dawne przerażenie - jeszcze jeden taki wisus i
"wykończą" mi m o j e dziecko.
(Oczywiście, za wnusiem przepadam).

Najpierw trzeba spróbować zrozumieć matkę.
Każda matka pragnie dla swego dziecka dobra. Na pierwszy rzut oka "dobro" to
życie łatwe, bez mordęgi, zbyt wielu kłopotów, zbyt wielu poświęceń.
Wychowanie gromadki dzieci to trud, "krew, pot i łzy".
A potem dzieci opuszczają dom - i tyle z nich pożytku.
Własnej córce życzy się lepszego losu.

Ale - jak mówił poeta - "dobrze widzi się tylko sercem, najważniejsze jest
niewidoczne dla oczu".

Starsza pani nie jest w stanie zrozumieć młodej matki, jeśli ta jej nie pomoże.

Kiedy moja córka rodziła, była to chyba najstraszniejsza noc mego życia; jak to
się mówi, chodziłam po ścianach, tak bardzo się bałam, tak bardzo jej
współczułam. Rano przyszła na komputer fotka wymęczonej dziewczyny z maleństwem
w ramionach.
Głośno płakałam nad tym zdjęciem, nad cierpieniem mojego dziecka.
A potem przyszedł sms od córki,że to była najpiękniejsza noc jej życia! Że to
było wspanialsze, niż koncert w Filharmonii z burzą braw i koszami kwiatów
(córka jest pianistką).

"Najważniejsze jest niewidoczne dla oczu", choćby to były moje, matczyne oczy.

Ale mamy jeszcze serce. Dla babci ukojeniem serca jest nie tylko realny wnuk,
którego przecież trudno nie pokochać, ale przede wszystkim szczęście jej córki.
Gdy moja córka tuli swego malca i mówi,że jest on ważniejszy, niż wszelkie laury
i sukcesy, to wtedy akceptuję swoje babciostwo i ucieszę się następnym, gdyż da
to szczęście mojemu dziecku.

Teraz przypominam sobie,że ja robiłam tak samo. Zachwycałam się swoim
macierzyństwem, moje dzieci uważałam za cudowne i wydawało mi się, że cała
rodzina powinna się zachwycać samym faktem, że one są.
Nie było wyjścia, wszyscy musieli uwierzyć,że moje dzieci są tak śliczne i
mądre, że wielkim przywilejem jest opiekować się nimi.
Dyplom dobrej uczelni w szufladzie? No, przecież inni powinni mi zazdrościć,że
mnie stać, aby nie pracować.
Jednym słowem, mocno przesadzałam, ale sposób był dobry.

Zatem radzę przede wszystkim wiadomość o kolejnym wnuku podawać babci jako
radosny news,i w ogóle chwalić sobie swój los, a najbardziej swoje dzieci.

[pacynka27]

Rycerzowa pięknie napisałaś aż się wzruszyłam.

[trimama]

Dużo mądrości....warte przemyśleń....

[magduniar3]

Rycerzowa, popłakałam się.
Masz bardzo dużo racji, tylko ciężko młodej mamie spojrzeć na to w
ten sposób.
Dziękuję Ci bardzo za tę wypowiedź.
Nie mam ze swoją mamą zbyt ciepłych kontaktów, więc nigdy o tym nie
rozmawiałyśmy, ale ty uświadomiłaś mi jak to wygląda z tej drugiej
strony.
Jednyny problem w tym, że mama martwi się i robi cały czas wyrzuty.
I to jest przykre, bo dobrymi chęciami to jest piekło wybrukowane.

[anita.anita80]

moja teściowa tez by się załamała jej teoria zyciowa to tylko jedno
dziecko ( sama miała jedynaka przez 11 lat ,a pózniej wpadeczki
jedna po drugiej)jej najstarszy syn ma troje dzieci ,a ona ooo u
Andrzeja tyle dzieci) mój mąż to sredni syn jak
tesciówkadowiedziała się o pierszej ciązy po pary latach po slubie
to widac było zadowolenie ,a jak dowiedziałasię o drugiej ciązy to
była zła i mówiła ,że sobie nie poradze
a my myslimy o trzecim (mąż mnie namawia ,ja jeszcze nie wiem)
dopiero wtedy tesciówka padnie trupem haaaahaa
pozdrawiam

[zuzanna56]

Rycerzowa, dobrze, że napisałaś, co czuje matka dorosłej córki, jak
bardzo cieszy sie z wnuka ale jednocześnie boi o swoje dorosłe juz
dziecko.
Daleko mi jeszcze do zostania babcią ale wiele rozmawiam z moją mamą
o jej obawach. To jest własnie tak, jak pisze Rycerzowa. Moja mama
martwi się, że ja za dużo pracuję. Nieraz martwi się o moją siostrę,
która od wielu już lat mieszka za granicą z mężem o innej
narodowości i innym kolorze skóry. Jej mąz jest mądrym,
wykształconym i sympatycznym człowiekiem, wszyscy go sznaują i lubią
ale na początku tej znajomości był ogromny strach ze strony
rodziców, że ktoś obcy, z innego świata zrobi krzywdę ich córce.

Spróbujmy zrozumieć nasze matki, może one inaczej wyobrażały sobie
życie swoich dzieci. Róbmy swoje, bo to nasze życie i nasze wybory,
ale spróbujmy je zrozumieć. One chcą dobrze.

Nie mam na myśli tu żadnej z forumowiczek, ale na pewno w niektórych
przypadkach matka ma prawo załamać się. Może ona widzi, że córka
jest słabego zdrowia albo ma kłopoty finansowe lub bardzo małe
mieszkanie, i - zdaniem matki - nie powinna mieć kolejnego dziecka.

[iwonka50]

Dziękuje za Twoją wypowiedź. Widzisz, akurat żaden z tych 3
problemów przez Ciebie wymienionych raczej nie ma u mnie miejsca, no
może finanse nie są jakieś rewelacyjne ale pracujemy dwoje mamy
umowy na czas nieokreślony i jako takie poczucie bezpieczeństwa o
ile w tych czasach można je mieć. Największym w moim mniemaniu
problemem, którego moja mama za bardzo nie rozumie jest właśnie brak
wsparcia i pomocy (nie finansowej) ze strony zarówno jej jak i
teściowej. Obie mieszkają godzinę jazdy samochodem od mojego miasta
ale odwiedzają raczej "od wielkiego dzwonu" i tylko na kilka godzin.
Oczywiście bywają sytuacje, że mamy jakieś wesele lub inne większe
wyjście, tak jak pisałam 2-3 razy w roku i wtedy na nasze prośby
któraś się zjawi, raczej moja mama. Nie wiem, może za bardzo
wyolbrzymiam problem ale gdy słyszę jak to jest u moich koleżanek to
robi mi się trochę przykro gdy teściowa jednej umyła okna gdy ta
była w ciąży a to przygotowała jakąś imprezę gdy dziecko było
jeszcze malutkie a to zaproponowała, że posiedzi z wnukami żeby
rodzice mogli tochę odpocząć. Tego właśnie mi brakuje. I pomimo to
zdecydowałam się na to dziecko i obiecuję sobię, że nie będę
wyganiać moich wnuków po tygodniowym pobycie u mnie w domu a mój dom
to nie będzie muzeum z nietykalnymi przedmiotami. Pozdrawiam. Iwona

[zuzanna56]

Iwonka, ale ja tylko dałam takie przykłady. Absolutnie nie miałam na
myśli ciebie.

[iwonka50]

Niby tak ale to ja zapoczątkowałam ten wątek i opisałam swój
problem. Poza tym chciałam jeszcze kilka słów dodać i dopisałam się
po Twoim, ostatnim poście. Myślę, że moja mama musi ten problem
przetrawić i teraz trwa właśnie faza, którą opisała któraś z
poprzedniczek czyli ignorowanie tego tematu w rozmowach, tak jakby
go nie było. Zresztą ja podzieliłabym babcie na 2 grupy: takie dla
których wnuczki to głównie radość i nie zrażają się pewnymi
problemami i na takie, dla których wnuczki to głównie utrapienie i
najchętniej ominęłyby etap dzieciństwa tak do 7 roku życia. Niestety
obie babcie moich dzieci należą do tej 2 grupy.

[natalia433]

Iwonko współczuję, wyobrażam sobie jak Ci przykro , ja nie mam
wogóle kontaktu ze swoją mamą, moje dzieci widziała tylko jeden
jednyny raz w życiu i wiecej się nie zjawiła ale właściwie
chciałam napisac o mojej teściowej, miała tylko jedno dziecko bo jak
stwierdziła na więcej nie miała ani siły ani ochoty, zresztą ponoć
tak jest najlepiej. W ciąży z pierwszym dzieckiem nie była zbytnio
zadowolona bo według niej trochę za wcześnie, trza jeszcze pożyć,
poszaleć nie rozumiała że my właśnie teraz chcemy a nie później,
przy drugiej ciąży trochę się skrzywiła ale niestety poroniłam,
kiedy wyszlam ze szpitala nawet nie poruszyła tematu, było mi
przykro bo hormony szalały mi starsznie miałam mega doła. Doć szybko
zaszłam znów w ciązę i nie powiedziała nic, potem twierdziła tylko
ze będzie mi bardzo cięzko z dwojgiem małych dzieci itp. Ale po
narodzinach drugiego dziecka zmieniła się strasznie, jest wspaniała
teściową własnie taką co przyjdzie i okna pomyje bo ja mam
odpoczywać, ale ogólnie jest w 100% dla wnuków, kocha je całym
sercem i zawsze moge na nią liczyć.
Niedawno poinformowałam ją o trzecim dziecku, byłam pewna że nie
będzie zadowolona a ona zareagowała wspaniale. Niewiem skad u niej
taka przemiana, może musiala dojrzeć do roli babci, może wkońcu
zaakceptowała fakt że my właśnie pragniemy takiego zycia a nie
innego.

[gimel4]

u mnie było to samo. Zresztą ja też byłam załamana - bo wtedy ja pracowałam na
tzw. krzywy ryj (bez papieru), a mąż nie miał pracy, widziałam się już jako
klienta pomocy społecznej. Gdy powiedziałam mamie (przez tel., ona mieszka
daleko), pierwsza reakcja była straszna.
potem się oswoiła, bardzo przejmowała się chorobami małego. A przy czwartym z
dużymi wątpliwościami przyznała mi rację, że w końcu to Boże błogoslawieństwo...
Będzie dobrze, każda mama musi trochę pomarudzić, jeśli jest ogólnie "w
porządku", to tylko daj jej trochę czasu

[loko1977]

Dziewczyny ja uważam że najważniejsze są nasze marzenia.Mój mąż był
pierwszym moim mężczyzną.Razem planowaliśmy nasze życie oczywiście z
czwóreczką brzdąców.Jeszcze przed ślubem teściowa krzyczała że go
wyrzuci z domu jak mi dziecko zrobi itd...Dziecko było po ślubie i
też im niepasowało bo my bez pracy i kątem u moich rodziców.Ich
problem rozwiązał się sam - poroniłam.Po wielu latach prób, leczenia
i walki mamy parkę, dwoje wspaniałych urwisów. Mamy też marzenie -
kolejne dziecko.Nie boję się tego co powie rodzina itd...boję się
spróbować bo nadal nie mam gwarancji jak zakończy się ciąża.Moi
rodzice napewno by się cieszyli ale teściowie wątpię.
Powodzenia! Spełniajcie swoje marzenia!

[sumatra1]

...ale gdy słyszę jak to jest u moich koleżanek to
> robi mi się trochę przykro gdy teściowa jednej umyła okna gdy ta
> była w ciąży a to przygotowała jakąś imprezę gdy dziecko było
> jeszcze malutkie...

Oj nie zazdrość, nie zazdrość! Każdy ma swoje życie i swoje plusy i minusy.
Zazwyczaj, gdy spojrzeć na cudze życie z bliska przestaje być tak różowe jak się
zdawało na pierwszy rzut oka.
Jak mój młodszy miał 9mcy poszłam do pracy. Z chłopakami została babcia.
Siedziała z nimi, przywoziła zupy, zawsze coś sprzątnęła. I też słyszałam ciągle
ale masz fajnie! masz na kogo liczyć! I rzeczywiście babcia dużo mi pomagała, ale...
No właśnie, na początku było super. A potem zaczął się hardcore Babcia po
prostu najchętniej przejęłaby dowodzenie nad moim życiem i domem. Robiła mi
wymówki, że bez jej zgody zmieniłam dywanik w łązience, miała pretensje, że
zawiesiłam lustro w pokoju, bo przecież lustro jak wiadomo wisi tylko po to,
żeby spaść komuś na głowę. Najlepiej dziecku. Jak zrobiłam sobie przemeblowanie
po powrocie do domu zastawałam wszystko tak jak było - bo było lepiej.
Przeglądała nam szafy - sprzątała w nich. Nigdy nie uszanowała moich próśb co do
ubrania chłopców - nawet jak naszykowałam ubranka, ubierała inaczej Wierzcie
lub nie, to był dla mnie bardzo trudny rok. Nie dlatego, że praca/małe
dzieci/zakupy/spacerki/pranie/gotowanie/staż i cała masa pierdół. Tylko właśnie
dlatego, że babcia mnie sponiewierała psychicznie. Jak mi ktoś mówił, że jestem
szczęściarą to mi się chciało płakać. Tak więc rzeczy nie zawsze są takie na
jakie wyglądają. Trzeba się cieszyć tym, co się ma a nie oglądać się na innych,
którzy pozornie maja lepiej. Heheheh do takich oto wniosków doszłam zupełnie
niedawno

Rycerzowa!

[sumatra1]

Dziekuje za ten post, jeszcze nigdy nie natrafiłam na coś takiego. Mam prośbę
czy mogłabym wkleić jego treść na swoim forum rówieśniczym (styczeń 2008) ?

[rycerzowa]

Oczywiście!

ach, ta mamy...

[grochalcia]

kochana, ja jestem w ciąży z drugim i moja mama na wiesc o ciazy powiedziala z
oburzeniem"chyba żartujesz???"
nadmienie, ze mieszka 500 km ode mnie, widzimy sie kilka razy w roku, wiec za
bardzo nie rozumiem?????
czasem sie sporo łez wylewa przez kochane mamusie...

Zrozumcie własne matki

[zuzanna56]

Piszę znowu ogólnie, bo przecież nie znam dokładnie waszego życia.

Zrozumcie własną matkę. Ona chce dla was jak najlepiej. Dla was jak
najlepiej byłoby mieć to trzecie dziecko ale ona tego nie rozumie.
Ona czuje że bedzie wam ciężko, że się nie wyśpicie, że zabraknie
wam czasu dla starszych dzieci itd. Ma prawo tak czuć.

Może matka chce, żeby jej córce było lepiej niż jej, żeby tak się
nie męczyła, miała więcej pieniędzy na przyjemności. Córka uważa, że
tak jej dobrze, ze jest szczęśliwa, że niczego więcej do szczęścia
nie potrzebuje.

Daleko mi do bycia babcią ale czasami te babcie rozumiem. Ktoś mówi
(znana mi osoba nie z forum), że chce mieć trzecie dziecko a tylko
mąż pracuje,i zarabia niewiele (chyba 2 tysiące), mieszkanie co
prawda trzypokojowe (rodzice kupili) ale małe, niecałe 50 metrów.
Może jestem materialistką, ale warunki materialne są ważne. Może u
was jest inaczej i wasze mamy naprawdę nie mają podstaw, aby się
martwić. Nie znam was. Nikogo nie osądzam. Tak sobie rozważam,
dlaczego te matki tak się martwią.

[mika_007]

nie ukrywam,że to moja babcia była załamana (mieszkamy kilka ulic od
siebie)mama przyjęła to dzielnie-nie komentowała
za to babcia mało zawału nie dostała
jęczała,kwęczała,że sobie nie poradzimy itp
sytuacja się zmieniła kiedy urodziłam Smerfiaka
to najbardziej rozpieszczone przez nich dziecko
nie wyobrażają sobie życia bez niego
Mam nadzieję,że i Twoja mama się tak rozkocha kiedy będzie mogła już
namacalnie maluszka przytulić
Dodam,że wcześniej mama przyjeżdżała raz na jakiś czas i nie
zostawała z dwójką,teraz przyjeżdża prawie co tydzień i uwielbia
zostawać z cała trójką,bo może ich rozpieszczać pod moją nieobecność

[rycerzowa]

To jeszcze raz ja - matka - czyli ktoś z drugiej strony barykady.

Myślę, że matki - w zależności od reakcji na pojawienie się "nadprogramowych"
wnuków - można podzielić na grupy.

1. Matki zatroskane, współczujące, co to boją się, aby córce, młodej rodzinie
nie było za ciężko, za trudno.
Poznaje się je po tym, że pomagają jak mogą, przysłowiowe okna umyją,
dzieciaczkami się zajmą, ostatni grosz wyciągną.
Czasem pomagają aż za bardzo.

2. Matki przestraszone,że się od nich będzie wymagać pomocy, i w zakresie opieki
nad wnukami , i finansowej.
Taka starsza pani po odchowaniu swoich dzieci jest już zmęczona, tymczasem w
jej mniemaniu wszystko zaczyna się od nowa.
Poznaje sie taką po tym, że ogranicza kontakt z wnukiem (również rozmowy o nim)
z obawy,że go pokocha.
(Najczęściej jej się to nie udaje, he he).

3. Matki ambitne, więc rozczarowane. Te chciałyby się chwalić swoim potomstwem,
ich sukcesami zawodowymi i finansowymi, tymczasem córka zamyka się w kręgu
pieluch i garów. A one się wstydzą.
Poznaje się je po marudzeniu "I po co ci był ten dyplom?", " A młoda Kowalska
doktorat robi", etc.
Najcięższy przypadek.

Są też typy mieszane, jak wiecie.

Najważniejsze, jak sobie radzić.
Typ pierwszy - pokazać, że wszystko jest OK.
Typ drugi - jak wyżej i przeczekać.
Typ trzeci - olać.

[iwonka50]

Moja mama i teściowa to zdecydowanie typ 2, no może z lekkimi
naleciałościami pozostałych dwóch

[mamaanieli]

Do tych 3 "typów" doliczyłabym jeszcze typ "a co ludzie powiedzą"...
Mam troje dzieci, oczekuję czwartego. Jestem wykształcona, mam
fajną pracę i cały czas rozwijam sie zawodowo. do tego jesteśmy
całkowicie niezależni finansowo, powodzi nam się całkiem nieźle.
Moja rodzina w żadnen sposób nie odczuwa mojej "uciążliwej"
wilodzietności. I co? i moja ukochana (naprawdę ukochana) Babcia
jeszcze nic nie wie. Bo, jak piszecie - "załamie się". No bo "co
ludzie powiedzą". Babcia jest starsza, prosta kobieta, ale jej
opinia i akceptacja jest dla mnie najwazniejsza. Innych mam w nosie.
I jest mi przykro (pamiętam jej reakcję na trzecie dziecko...((
I jeszcze jedno. To do "obrończyń załamanych mamuś": matki- babki
mają prawo czuć wszystko, o czym piszecie. Ale nie mają prawa
uprzykrzać życia, w jakiś sposób poniżać (bo to jednak jest
poniżające). czasem jeden "komentarz" pozostaje w nas do końca życia
i burzy późniejsze relacje! nie mają prawa swoimi niesympatycznymi
minami brudzić czasu, który powinien być piękny i radosny. takie
jest moje zdanie. pomijając, że przeciez ten czas, jest dla
niektórych trudny i bez ich "minek". piszę nieskładnie, ale
pozdrawiam.

Mamoanieli, gratulacje!

[zuzanna56]

Nic nie wiedziałam, że spodziewasz się czwartego dziecka. Serdeczne
gratulacje!!!

[mamaanieli]

a dziękuję no bo ja ostatnio to głównie na "wiele dzieci i inni"
sie udzielam. tutaj tyle nowych twarzy - tam stara wiara a termin
mam na luty.

[housewife1]

moja mama typ 1 ale na szczęście bez przesady, raczej delikatne sugestie, że
będzie ci cięzko...
moja teściowa typ 2 udający typ 1 ( jak trzeba zeby nam pomogła to trzeba
prosic, sama z siebie nie przyjedzie)

[czesiula]

Czytając Wasze wypowiedzi, odbieram je różnie...Wyczuwam, niestety, masę komleksów również...Skoro Mamaanieli tak ceni swoja babcię, to dlaczego nie powie jej o ciąży...Babcia Mamyanieli nie jest przeciwna rodzeniu się dzieci w rodzinach, a to , że martwi się o stan zdrowia Mamyanieli, o jej zmęczenie, to nic takiego...Każdy ma swój sposób wyrażania emocji i nie zawsze musi się nam to podobać...Ale nie widzę powodu ukrywania kolejnej ciąży wśród najbliższej w końcu rodziny...Zgadzam się natomiast ze stwierdzeniem, że czasmi nieprzemyslany ton, czy komentarz burzy relacje rodzinne...czasem na zawsze...Ja też jestem wielodzietna, ale o koich ciążach wiedzieli wszyscy...Niedawno doszło do mnie i to, że w mojej rodzinie i każdej wielodzietnej jest coś z patologii...Nie mam na myśli patologii związanej z alkoholizmem, czy brakiem opieki nad dziećmi, ale np. z tym, że nie mogłam dać swoim dzieciom tego, o czym być może marzyły...Ale bardzo je kocham i jeżeli patologia ma się objawiać zaburzonymi relacjami wśród rodzeństwa wielodzietnego, to dopiero jest powód do zmarwienia...Pozdrawiam bardzo serdecznie wszystkie mamuśki, nie tylko wielodzietne...

[czesiula]

Mam na myśli, że często w tzw. niepatologicznych rodzinach wielodzietnych są niestety zaburzone relacje miedzy dziećmi...i to też jest patologia...Niezamierzona i trudna do przeżycia dla rodziców....

[housewife1]

jak to czesiula, zaburzone, nie rozumiem???, (mam dopiero 2 dzieci)

[housewife1]

ale przeczytajcie tylko apel bielanskiego stowarzyszenia wielodzietnych o dary
na 1 wrzesnia, czy można się dziwić, że rodzina i obcy ludzie patrzą ze
współczuciem na kolejne ciąże? dla nich każde następne dziecko to potencjalny
"klient" takich akcji...

[czesiula]

Chodzi mi o to, że nie zawsze potrafią się porozumieć, kochać
bezwarunkowo tylko dlatego,że są rodzeństwem...

[mika_007]

czesiula napisała:

> Chodzi mi o to, że nie zawsze potrafią się porozumieć, kochać
> bezwarunkowo tylko dlatego,że są rodzeństwem...

to się tyczy nie tylko wielorodzeństwa
podwójni też mogą się nie kochać

poza tym bezwarunkowo kocha raczej mama-dzieci
rodzeństwo się po prostu kocha-jedne bardziej drugie mniej

moje dzieci lubią sobie wykrzykiwać,że się nie trawią,nie lubią,że
drugie jest okropne
a to tylko po to żeby za moment powiedzieć "jesteś moją najlepszą
przyjaciółką:

nienawidziłam swoją siostrę przez 15 lat -tak mi się wtedy wydwało
może nie kocham jej nad życie,ale w końcu to moja siostra-dużo dla
niej zrobię
nie jesteśmy z wielodzietnej rodziny
i nie uważam tego za patologię

[czesiula]

Mika_007! To wspaniale, co napisaLaś. Życzę Ci wszystkiego
najpiękniejszego.

Moja mama jakoś łatwiej się pogodziła

[echtom]

tata zdecydowanie reprezentował typ 3. W ogóle moi rodzice byli
bardzo do przodu jak na tamte czasy i uważali, że wykształcona
kobieta powinna robić karierę zawodową i mieć tylko jedno dziecko.
Tata prześladował mnie do końca życia, przy każdym problemie z
dziećmi rzucał kąśliwą uwagę typu: "Z jednym wszędzie byś zdążyła."
Generalnie rodzice zaplanowali, że zaopiekuję się nimi na starość i
moje liczne potomstwo potraktowali jak niepożądaną konkurencje, choć
zapewniali, że wnuki kochają.