trudno jest byc niereligijnym w małym mieście

[nata76]

Dziewczyny,kopiuję moja wypowiedz w watku o wielodzietnosci i
religijności. Moze bedzie bardziej widoczny. zalezy mi na waszych
wypowiedziach.....

Taka mnie refleksja naszła.....
U nas nie łaczy sie religijnosc i ilosc dzieci. Pamietam,ze na
jednym z forum dla wielorodziców,był temat cos w stylu "czy znacie
wielodzietne rodziny niewierzace". wynikało z tematu,że raczej nie.
Zreszta, temat grzaski i niebezpieczny,poruszany w róznych
warianatach nie raz i na tym forum tez.
PAmietacie, jak jakis wielodzietny Pan Ambasador napisała,ze
wielodzietność kojarzona jest "albo katolik albo alkoholik". I
jednak, ogolnie, to chyba tak funkcjonuje.
JA denak chciałbym o czyms innym.
Nie wiem, jak mam okreslic siebie...Dlatego napisałam,ze trudno być
RELIGIJNYM w małym miesice, bo to chyba cos innego od bycia
poboznym, czy WIERZACYM.
Nie wiem jaka jestem. W kazdym razie nie religijna i pobozna...
Trudno mi z tym,bo corke na religie posyłam, chcrzcialam dzieci i
czzsem ide do kosciola,a pewnie teraz czesciej, jak corka do komunii
pojdzie....
Ale moralnie mi z tym zle. Najchcetniej bym nie wychowywala dzieci
religijnie. Tzn.corka uczy sie na religii,al w domu nie zyjemy
wiara. Owczem, modlimy sie do aniola stróza,bo to takie urocze,
zytam im o JEzusie i Biblii,bo to element naszej kultury i mam
wielki szacunek. Lubie im o paiezu czytac, bo mogłam dotknac sama
DOBRA....
ale juz cała sprawa z komunia to dla mnie szopla
bedzie...Jednoczesnie same nie chodziłsmy do koscioła bedac dziecmi
i do komunii, i wiemy z sioistra co przeyysmy....ze strony wzorowych
parafian byłysmy zydki,kocia wiara itp. Niestety,nie mysle,zeby
wiele sie zmieniło,zwłaszcza w małych miasteczkach.... Widze to...
Np.wiecie, gdzie było rozpoczecie roku u mojej corki w zwyczajnej
pulbicznej szkole? W kosciele........
Kurka, jak mnie ten temat meczy.........nie wiem jak sie
okrecic.....

w dużym też

[hanti]

tyle że my z mężem jesteśmy zdeklarowanymi niewierzącymi. Długo to trwało bo
zostaliśmy wychowani, ja to nazywam w zakłamaniu
Znaczy na religię się chodziło, komunia owszem, ale już do kościoła było nie po
drodze i w domu też temat nie istniał.
Jako dorośli ludzie odcięliśmy się od tych kłamstewek, stwierdzając ze to nie
nasza bajka.
Starszaki jeszcze były chrzczone, bo ulegliśmy namowom babć, potem miałam
strasznego kaca moralnego że ochrzciłam dzieci, bo doskonale widziałam że żadne
z nas nie da rady wychować ich w wierze katolickiej. Młodsze dziewczynki nie
były i nie będą chrzczone.

Dzieciaki nie chodzą na religię i tu zaczęły się schody, bo wychowawczyni Kuby
jest wierząca i zarzuciła mi to że JA !!! jestem nietolerancyjna bo dziecku
zabraniam na religię chodzić......... szkoda gadać

W każdym razie staram się aby dzieci wiedziały kim był Jezus, tak jak kim był
Budda. Jako ludzie dorośli sami podejmą świadomą decyzję.

[hedonka]

O rany hanti, ja Cię podziwiam, a jak Kuba z tym niechodzeniem na religię? Nie
rusza go, że inni chodzą? Nie ciągnie go?
Ja też strasznie skacowana w tym temacie, bo też wychowana katolicko, jeszcze
ślub wzięliśmy w kościele, ale to jakiś ostatni podryg był, teraz jestem
niewierząca i już. Ale z dziećmi nie wiem, co zrobić. Wojtek poszedł teraz w
zerówce na religię, zanim w ogóle zdążyliśmy się nad tym zastanowić, poszedł
raz, powiedział, że pani fajna i chce chodzić. Szlag mnie trafia na religię w
szkole, ale nie mam odwagi jasno powiedzieć NIE i wziąć na siebie ewentualne
konsekwencje.
Najstarsza miała właśnie komunię, żrobiliśmy, co w naszej mocy, żeby nie było
szopki, tylko rzeczywiste doświadczenie, z Matysią urodzoną 10 dni wcześniej
nawet nie było tak trudno o metafizykę
Niby uczciwie mówię dzieciom, że ja nie wierzę, ale też pozwalam im chodzić na
religię, trójka starszych jest ochrzczona, obchodzimy święta, czy to nie jeszcze
większy kociokwik?

[hanti]

Kuba wcale nie chce na religię chodzić, bo stierdził że ta pani od religii
kłamie a było to tak:
pierwsza lekcja, pani "zapomniała" sprowadzić Kubę do świetlicy, mimo że Kuba
przypominał jej o tym. Pani katechetka wyjęła kartkę na której był napis "Kocham
Cię" i mówiła dzieciom że to Jezus napisał. Potem jeszcze kazała Kubie, mimo że
on nie chciał, przeżegnać się i po tym Kuba odmówił chodzenia na religię.

Komunia mnie nie martwi, bo dla mnie do impreza prezentowa, wyścig szczurów,
która dziewczynka będzie miała ładniejszą fryzurę, kto będzie miał imprezę w
lepszej knajpie, no i "najważniejsze" prezenty i kasa.....szczerze to dla mnie
okropne i nie zgadzam się żeby moje dzieci w tym uczestniczyły

[tolka11]

Nie wiem dokładnie jak pojmujesz religijność - jesli chodzi ci o
taką ludową typu obrazy na ścianach, bieganie na kazdy różaniec,
obnoszenie się z wiara. To nie, nie jestem.
Jestem Wierząca. I dzieci wychowuję w wierze razem z mężem. Msza
niedzielna to spotkanie z Bogiem, modlitwa to spotkanie osobiste,
nie klepiemy modlitw, uczymy rozmawiać. Nie chodzimy na majowe,
różaniec, bo to kulty poboczne, jedynie zalecane, ale niekonieczne,
chociaż w Polsce mocno widoczne. Do mnie nie przemawiają. Przemawia
za to pismo św., szczególnie nowy testament.
Religia w szkole to mordęga, stanowczo jestem za powrotem
katechizacji do salek.
Komunia św to nie szopka, bo moje dzieci przystępują do tzw.
wczesnej - przygotowywane są na katechizacji przy parafii i w domu,
uroczystość jest skromna, bez prezentów i blichtru. Dla nich to
przyjęcie osobiste Jezusa. Mają wtedy 6 lat, teraz właśnie
przygotowuje się sredniak.
I chyba odpowiedziałam mimochodem na twoje pytanie.

[nata76]

tolka, temat jest wyrażny NIERELIGIJNYM. Chyba każdy z nas czuję
różnicze między byciem RELIGIJNYM a WIERZĄCYM........

Wiara to coś tak silnego i pieknego,jełi się ją ma ,że sie ma
dylematów....

[tolka11]

Wiesz, dla wielu religijność i wiara są tożsame. I przecież mogą być
jesli się tę religijność rozpatruje przez pryzmat wiary, a nie samej
religijności na pokaz.

[luxnordynka]

Nata, trudno tez byc religijnym\wierzacym w Luksemburgu, tu jestesmy zdecydowana
mniejszoscia. Po prostu trudno byc mniejszoscia, Ewa
Tolka, fajne masz podejscie... ladnie napisalas, ehh, jak my bysmy chciali
obronic te wartosci ktore sa dla nas wazne w tym panstwie, w naszych dzieciach,
oby sie udalo, ale dewotami nie jestesmy )

[tolka11]

>Po prostu trudno byc mniejszoscia

Ot i sedno problemu. Tak to własnie jest, trudno być mniejszością.

[wegielek]

jestesmy z mezem wierzacy. ale nie super religijni
na msze w niedziele nie chodzimy tylko w sobote i to wieczorem,
sasiedzi nie widza naszych rodzinnych przemarszow do kosciola
na majowe, rozaniec tez nie.
swieta obchodzimy, chrzcimy dzieci, ale nie robimy megaimprez. nie w
lokalu, tylko w domu. z komunia pewnie bedzie podobnie
czytamy Pismo sw dla dzieci, modli sie maz z dziecmi wieczorem.
tyle.

a to jak sie katechetka obeszla w szkole z Kuba hanti napawa mnie
wstydem i oburzeniem - jak mozna KAZAC dziecku sie przezegnac? dla
mnie to nie do pomyslenia.znam ludzi niewierzacych, mam takich w
rodzinie, wychowywalam sie z dziecmi niewierzacymi. mozemy zyc razem
i obok siebie, nie przeszkadzajac sobie nawzajem. dla mnie to tez
sytuacje gdy mozna dzieciom mowic, ze ludzie sa rozni. i zydzi i
muzulmanie i buddysci i chrzescijanie i niewierzacy... dla mnie to
bogactwo kulturowe

jeszczo jedno o szkole

[wegielek]

tak sobie jeszcze mysle, ze katechetka w szkole Kuby nie okazala mu
po prostu szacunku - przeciez byl pierwszy raz na religii, tak? to
chyba powinno jej dac do myslenia.
ale sa ludzie i parapety...