starsza babcia w domu

[mama.rozy]

właściwie prababcia...
miałam dzisiaj dramatyczny telefon od koleżanki,mieszka pod Warszawą.jej
babcia mieszka daleko,kilkaset km stąd,babcia jest chyba po wylewie,ale chodzi
do wc;ma zaniki pamieci i na pewno postępującą demencję.jak to osoba po
80-tce.i właśnie dzisiaj ta moja koleżanka dowiedziała się,że jej mama oddaje
babcię do DPS-u,bo nie daje rady z opieką.ta mama ma w ogóle depresję z powodu
opieki nad tą babcią,nigdy tego nie chciała robić,ale się zmusiła...koleżanka
już dawno chciała wziąć babcię do siebie,ma duży dom-i tu zaczęły się
schody,bo-ma 4 dzieci i w ośrodku pomocy społecznej powiedzieli jej,że nie
pomogą,bo i tak nie da sobie rady i w ogóle po co jej to...dzwoniła po
wsparcie,ja kazałam brać babcię.jak myslicie?bo mi się wydaje,że 4 dzieci to
nie jest przeciwwskazanie do zajmowania się trochę spowolniałą osobą?tym
bardziej,że może liczyć na pomoc swoich teściów,moją,znajomych.
ma któraś wielodzietna rodzinę wielopokoleniową?czy takie zjawisko w ogóle
jeszcze istnieje?

[anna_sla]

pytanie tylko czy co będzie jak ta babcia zacznie się załatwiać sama pod siebie?
Czy wtedy da radę? Jeśli tak to niech bierze.. Ja swojego dziadka chciałam
wziąć, ale miałam wtedy tylko półtoraroczne dziecko. Niestety zaraz zaszłam w
ciążę i plan nie doszedł do skutku, bo u mnie ciąże to masakra i sama wtedy
potrzebuję pomocy.

[anna_sla]

co mogę dodać.. wylewy lubią chodzić parami! Drugi wylew mojego dziadka zrobił z
niego niedołężną osobę, samodzielnie nie mógł nawet pozycji zmienić nie
wspominając o toalecie. Do kąpieli nieśli go w trójkę (mój ojciec, brat i mama
asekurowała i myła). Musi się koleżanka zastanowić co zrobi w takiej sytuacji..

[mama.rozy]

jak będzie potrzeba to właśnie ma zapewniona opiekę całodobową,ta koleżanka
pracuje 3x w tygodniu, a i tak jest ktoś wtedy w domu,bo dzieci chodzą na
miejscu do szkoły.ta koleżanka,jak odwiedzała babcię u mamy to i tak ją myła i
się nią opiekowała.to jest zaradna dziewczyna,nie brzydzi ją zmiana babci
pampersów(ta matka nie pozwala babci wychodzić z łóżka)czy karmienie.i dobija ją
fakt,że nikt tej babci nie chce...babcia bardzo często ma przebłyski świadomości
i wtedy płacze,że chciałaby być z kimś,kto ją kocha.a jak wpada w demencję to
śpiewa i opowiada o swojej młodościdzieci tej kolezanki były zachwycone,bo
babcia im w kółko coś czytała.
a mnie poraża samotność ludzi starszych...trochę się im w pracy mogłam
przyjrzeć.i smutne mi się wydaje,że tak łatwo się ich pozbywamy.

[luxnordynka]

nie widzę przecwskazań do zajęcia sie babcią... a po co zgoda OPS?
Pozdrawiam, Ewa
W Luksemburgu są takie fajne dzienne domy pomocy spolecznej, rano
przyjezdza po ludzi starszych autobus, zabiera ich na rożne terapie,
rehabilitacje, spotkanie sie po prostu przy kawie i wieczorem ich
odwozi. To fajne rozwiazanie dla osob, ktore pracują (albo
zwyczajnie psychicznie nie dają rady) i nie moga zapewnić opieki w
dzien osobie starszej. W Polsce chyba też już sa takie mozliwosci

[ewa_g96]

Pewnie są ale kosztują bardzo dużo. Pamiętam jak znajoma szukała jakiegoś
ośrodka który zająłby się jej mamą przez pewien czas i naprawdę życzyli sobie
dużych pieniędzy.

[nata76]

ech....nie wiem,co napisac. jak kolezanka zaradna i czuje sie na
silach, to dlaczego nie? luxnordynka, ty sie znasz na Pomocy
spolecznej, chyba mozna w razie czego jakas pomoc prosic?opiekunke
na kilka godzin dziennie?

[nata76]

i jeszcze jedno.o co chodzi z ta zgoda OPS i,ze wg nich kolezanka
nie daje sobie rady?

[monstermama]

Moja mama mieszka na codzień ze swoją mamą, czyli prababcią Monsterów. Szczerze
mówiąc, jest wykończona, mimo, że babcia jest samodzielna. Ale postępująca
demencja i pewne zachowania trochę maniakalne (ciagłe sprawdzanie, czy drzwi i
okna są zamknięte, ciągłe poprawiania położenia przedmiotów w domu, przenoszenie
rzeczy, tak, że nie wiadomo, gdzie są - niby małe rzeczy, ale jak się jest z
taką osobą non-stop, to wykańczają psychicznie) i świadomość, że raczej będzie
gorzej niż lepiej powodują, że jest zmęczona psychicznie.
Moje dzieci babcia niestety też męczyła, bo cały czas im mówiła, że to co robią,
cokolwiek by to było jest NIEBEZPIECZNE. Jedynie siedzenie na krzesełku na
tarasie i słuchanie czytania było ok, tylko, że dwie godziny na krzesełku to
chyba maksimum, jakie Monstery były w stanie wytrzymać.
I nic nie pomagało, bo babcia nie daje sobie powiedzieć, że to nie ona jest
odpowiedzialna za dzieci i że my im pozwalamy, a niech ona się wyluzuje i cieszy
z ruchu naokoło...
Także dzieci na dłuższą metę unikały babci, a moja mama koniec końców choć
oczywiście nie ma mowy o jakimkolwiek ośrodku opieki, to uważa, że osoba z
postępującą demencją, że gorsza do opieki niż trójka dzieci, właśnie dlatego, że
niczego tak naprawdę już nie można na takiej osobie wymóc, ani wytłumaczyć.
Wszystko zależy zatem na sile psychicznej Twojej Koleżanki.
W każdym razie niech zakłada, że będzie mieć jeszcze jedno, duże, kapryśne i
niereformowalne dziecko.

Natomiast oddanie do domu opieki, nawet prywatnego, za ciężkie pieniądze, to
początek końca. Po prostu nie da się opanować tylu starszych ludzi z demencją
inaczej niż otumaniającymi lekami. Potem już nawet nie wstają z łóżek i gasną.
Idealnie byłoby gdyby babcia miała jakieś zainteresowania poza domem, ale często
w tym wieku oczy nie pozwalają czytać, a demencja powoduje, że nie interesuje nic.

Ogólnie nie ma najlepszego rozwiązania. Starość nie udała się Panu Bogu.

[verdana]

Jedyna poprawna, humanitarna odpowiedx brzmi "brac babcię".
Tylko, ze jednoczesnie - niestety - trzeba zdac sobie sprawę, ze to
moze byc dla dzieci koniec dziecinstwa. babcia moze wymagać znacznie
wiekszego nadzoru, niż niemowle, stale będzie musial być ktos w
domu, może byc tak, ze trzeba będzie zapomniec o spacerze z mama czy
o tym, aby mama przyszła na uroczyste zakonczenie roku czy szkolne
przedstawienie.
Nie zawsze da się zpraszac kolegow - nie da się, jesli babcia bedzie
się bała obcych, jesli bedzie wchodzila i wtracala się do rozmow,
dzieci moga się babci wstydzic, albo się jej bać. Wiem, to okropne,
nieludzkie, czegoż tu się wstydzić? Tyle, ze nie mowimy o idealach,
ale o prawdziwym zyciu.
Pozostaje jeszcze wcale niebłaha kwestia pieniedzy. Rozumiem, ze
kolezanka jest gotowa na obnizenie standardu zycia, ale czy dzieci
są. I znowu - teoretycznie powinny, ale to tylko dzieci.
Nasluchałam się opowiesci paru osób, ktore wychowywały sie w domu ze
starsza osoba z poważna demencją. Wiekszość z nich twierdzi, ze te
lata byy koszmarem, i że czekały na smierć babci czy dziadka jak na
wybawienie.
Nie wiem - mysle, ze bez nikogo do pomocy, przynajmniej co pewien
czas... Wolno poswiecać wlasne życie, nie wiem, czy także zycie
dzieci.
Nie ma dobrego rozwiązania, to prawda.

[mama.rozy]

już wyjaśniam-do mops-u poszła zapytac właśnie o jakąś pomoc,PCK czy
cokolwiek,dofinansowanie do pieluch, etc,ale kobieta tam robiła jej awanturę,że
nie dość,że ma 4 dzieci,to jeszcze chce babcię.ogólnie mówiąc-żenada.
a matka kolezanki zostawia babcię na całe dnie w domu,bo pracuje,babci nie wolno
wychodzic z łóżka,żeby się nie przewróciła.dlatego sobie z nią nie radzi.babcia
płacze,ze nikt jej nie chce,matka robi jej awantury,ze musi się nią opiekować.
babcia jest z gatunku cichych,potulnych,jak da się jej koszy z ziemniakami,to
obiera bez patrzenia(przyda sie i szybko...
teraz czeka na przemyślenia męża,muszą to wszystko zorganizować,a facet-jak to
facet-musi pomyśleć
dzięki za odzew.

[andaba]

Mieszkam z teściową staruszką, ale nie jest ciężarem, jest zupełnie sprawna umysłowo i okresowo też fizycznie (raz leży, raz idzie w pole).
I wypisz wymaluj - stanowi automat do obierania kartofli, co czasem niecnie wykorzystuję.
Jak opieka nad osobą niesprawną fizycznie mnie nie przraża, tak obawiałabym się opieki nad osobą z zaawansowaną sklerozą, czy podobnym schorzeniem, a sprawną fizycznie. To faktycznie gorzej niż z niemowlęciem, niemowlę można ze sobą wziąć wszędzie, ostatecznie uziemić w łóżeczku, babci nie. No ale gdyby było trzeba (oprócz teściowej mam jeszcze matkę i schorowaną ciotkę z wiekowym wujkiem, który są skazani wyłącznie na mnie) raczej bym się nie zastanawiała.

Co do pomocy - może niech spróbuje w hospicjum? Wiem, że teściowa pod koniec życia teścia (teść "na starość" umarł) wypożyczała stamtąd materac przeciwodleżynowy, nie pamiętam, czy coś jeszcze.

[rycerzowa]

W domu przede wszystkim muszą być WARUNKI do opieki nad starym chorym człowiekiem - odpowiednie łóżko ze specjalnym materacem, przystosowana łazienka, brak barier architektonicznych (ew. wózek inwalidzki), stała obecność opiekunów, którzy powinni być silni, cierpliwi, przygotowani do opieki nad chorym (np. trzeba umieć "wyklepać" obłożnie chorego).
W przeciwnym wypadku stary człowiek będzie cierpiał.

Domy opieki nie cieszą się dobrą sławą, a chyba niesłusznie.
To już nie są dawne przytułki, ale - przynajmniej teoretycznie - miejsca dobrze przystosowane do opieki nad starszymi ludźmi.
Trzeba sprawdzić, jakim domem jest ten, do którego ma trafić babcia.
Trzeba babcię odwiedzać tak często, jak to możliwe.

Bywa,że w takim zakładzie seniorom jest lepiej, niż w domu.

Czy bywają jeszcze rodziny wielopokoleniowe, gdzie stary człowiek dożywa swoich dni wśród bliskich?
Nie znam tego w rodzinie, z której pochodzę, gdyż u nas mało kto dożywa sześćdziesiątki.
Natomiast teść chorował i zmarł wśród swoich, w domu, który sam zbudował. Miał 86 lat.
Ale - mieszkała z nim wnuczka pielęgniarka, umiała wszystko, np. podłączyć kroplówkę. Wtedy nie pracowała , była tylko dla dziadka.

Pobyt w domu opieki nie jest tani. Może zamiast tego wynająć pielęgniarkę, no i zorganizować stałe dyżury krewnych i przyjaciół?
Na pewno człowiek po wylewie , z demencją, nigdy nie może być sam, bo to się może okazać niebezpieczne, i dla niego i dla otoczenia.

[bazylia_am]

Poruszyłyście trudny temat, który dotknął naszą rodzinę rok temu.
Mojego schorowanego dziadka nie chciała ani jedna ani druga córka - a jedna
ciocia przez całe życie mieszkała z rodzicami w ich mieszkaniu! Zaopiekowali się
nim moi rodzice i to moja mama (synowa) przewijała i myła dziadzia. Prawie cała
rodzina zaangażowała się w opiekę nad nim, pełniliśmy dyżury po to, aby nie był
sam w domu.
Niedługo potem moja teściowa zajmowała się w domu umierającą mamą.
Zarówno moi rodzice jak i teściowa dali mi piękne świadectwo i przykład miłości
rodzicielskiej i szacunku dla starszych i schorowanych osób.
Jeśli Twoja znajoma czuję się na siłach żeby zaopiekować się babcią to czemu nie
spróbować? Jestem pełna podziwu dla taki osób.

[verdana]

Wiesz, ja rozumiem podziw dla osob, ktore zajmuja sie starymi,
schorowanymi rodzicami czy dziadkami. Problem jednak w tym - i
radzialabym go zauwazyc jednak - ze co innego jest poswiecic siebie,
a co innego poswięcić takze kogoś, a szczególnie dzieci.
Czym innym jest sytuacja, gdy dzieci mieszkają razem z babcia, ona
sie starzeje, wymaga opieki - trudno. Jedak sytuacja, gdy do domu
wprowadza się stosunkowo obca osoba wymagająca calodobowej opieki -
to zupelnie co innego.
Nie jest to opinia popularna, bo od razu zaczyna się mowic
o "pozbywaniu się" starych osob, ich lekcewaznieu, znieczulicy itd.
Byc dobrym czlowiekiem - to znaczy wziąć babcię, nezaleznie od tego,
jak bardzo bedzie się musialo zaniedbać dzieci. Trzeba pamietac, ze
niezaleznie od decyzji ktos tu zostanie bardzo skrzywdzony, nie ma
decyzji "dobrej i szlachetnej" i "wygodnej i egoistycznej".
Matka czworga dzieci nie może zająć się wszystkim, z czegos będzie
musiala zrezygnować. Albo z dobrej opieki nad chora osobą, albo z
dobrej opieki nad dziećmi.

[luxnordynka]

Uczylam w szkole policealnej "Opiekun w Domu Pomocy Społecznej",
moze by udać sie do takiej szkoły i dać ogłoszenie, że szuka sie
opiekunki, może ktos chce sobie dorobić, na pewno to taniej niz
pielegniarka... jest jeszcze opiekunka środowiskowa... trzeba by
poszperać w przepisach o organizacji pomopcy społecznej i poszukać
jakiejs pomocy... Myślę, że warto, przynajmniej na przyszlosc sie
jakos zabezpieczyc, żeby rzeczywisciew dzieci ucierpiały jak
najmniej.
Rycerzowa, chyba masz racje z tymi domami pomocy spolecznej,
pracowalam w takim nowoczesnym domu, byl bardzo dobrze wyposażony a
personel naprawde zaangażowany i miły, bo taki był też dyrektor tego
domu. Jednak nie wiem jak to dziala, ale tych pensjonariuszy nikt
nie odwiedzal albo robil to sporadycznie, choc na poczatku rodzina
zapewniala o czestych odwiedzinach... to takie niebezpieczenstwo,
czlowiek z natury jest wygodny chyba i zawsze bedzie sie
usprawiedliwiał. Tu w Luxie (mieszkamy kolo DPS) odwiedziny sa
bardzo czeste, w niedziele rodziny wylegaja z niepelnosprawnymi na
place zabaw nawet, robia sobie pikniki i jet to tutaj norma, zatem
łamie stereotypy-na zachodzie nie zawsze jest tak, jak media gloszą,
że starych sie pozbywa rodzina... Ewa

[mama.rozy]

ta koleżanka dzisiaj podczytywała forum(może kiedyś napisze?) i bardzo dziękuje
za wszystkie opinie.nie wiem jak się sprawy potoczą,jakby co to dam znać.
co do domu pomocy-problem bardziej jest w tym,ze tak na pewno nikt by jej nie
odwiedzał,moze córka,która się nią teraz zajmuje,ale jak często?one mieszkają w
Poznaniu,koleżanka pod Warszawą.dlatego też myśli o wzięciu babci.
obniżenie standardu,no cóż...jedzenie praktycznie mają swoje(pieką chleb,robią
przetwory,mają pole z ziemniakami,co do wędlin to też nie dałabym głowydom
ogromny,chyba ponad 200m,babcia miałaby swój pokój a i tak byłoby miejsce dla
gości.stół w jadalni jest chyba na 30 osób...radzą sobiei lubią gościsą
otwarci,a jednocześnie rodzina jest najważniejsza.

[bazylia_am]

Moim zdaniem każda sytuacja jest indywidualna i nie da się podejść do problemu
wg jednego szablonu. Mówimy tu o konkretnej sytuacji, gdzie według mnie -
najważniejsze jest wielkie serce wnuczki, mamy czwórki dzieci.
Tak jak pisałam, dyżurowałam z dziećmi przy moim dziadku - z 3latką i 3
miesięczną córeczką. Nigdy nie uważałam, że zabieram czas swoim dzieciom, choć w
innej sytuacji te godziny wypełniłabym w inny, atrakcyjniejszy (?) dla dzieci
sposób. Znak zapytania stąd, że moja Marysia b. lubiła przebywać ze
zniedołężniałym pradziadkiem - pomagała go karmić, podawała lekarstwa. Ba! -
doszło do tego, że dziadek tylko od niej przyjmował leki i picie, nie miał chyba
serca odmówić takiemu szkrabowi.
Poza tym, skąd dzieci mają czerpać przykład jak nie od nas?
Razem z mężem mamy w planach budowę domu i już teraz, jako 30-latkowie
zakładamy, że w naszym przyszłym domu musi znaleźć się wygodne miejsce dla
naszych rodziców - kto wie, może za jakiś czas będą wymagać naszej opieki i
pomocy...

[verdana]

Wiesz, wychodze na osobe nieczułą, ale wielkie serce wnuczki to
jedno, a obowiazki matki - to drugie. Dyzurowanie przy dziadku z
malutkimi dziecmi obciąża tylko Ciebie - bo dzieci w tym wieku sa
zadowolone, gdy maja mamę przy sobie. Ale w przypadku starszych
dzieci sprawy miewaja się już róznie - jesli ktos dorosly zawsze
musi być w domu, czasem okazuje się, ze dziecko musi sobie radzic
zupelnie samo - samo iść na pierwszy dzień szkoły, do dentysty, nie
ma kto je zawieźć na zajecia dodatkowe. Poza tym dyzur przy dziadku
to nie jest to samo, co dziadek na stale w domu - bywa i tak, ze
obecność babci wyklucza wizyty w domu (tak bylo u znajomych), ze
babcia otwiera w nocy gaz itd.
Oczywiscie, ze przyzwoicie jest bronic "wielkiego serca" wnuczki,
ale widziałam parę razy, jak to niszczylo dziecinstwo dzieci. Matka,
wyczerpana całkowicie opieką nad babcia, nie miala juz sily na
sprawdzenie lekcji, na rozmowe z dziecmi, liczyla tylko na to, ze
dzieci jej pomoga - natomiast dzieci na żadną pomoc ze strony matki
liczyc nie mogly. Stały sie dorosłe na poczatku podstawówki. Nie
wyszlo im to na dobre, niestety. Ani psychicznie (oboje mają
pretensje do rodzicow, praktycznie zerwali kontakty), jak i
fizycznie - matka nie miała czasu jeżdzić na rehabilitację z
dzieckiem, ktoremu pogłębiala się skolioza. No bo kiedy?

[rycerzowa]

Nie rozpatrywałabym sprawy w aspekcie ani "dobrego serca", ani pewnych
zaniedbań, których mogą doświadczyć dzieci. Czasem i dzieci muszą coś stracić,
by zyskać coś znacznie cenniejszego, czegoś się nauczyć.
To nie o koszty, materialne i niematerialne chodzi.

Chodzi o sens przebywania ciężko chorej osoby w domu, z rodziną.
Chodzi o to, by zdjąć odium z "przytułków".

Kiedyś był wątek o opiece nad upośledzonymi dziećmi,że przebywanie w 4 ścianach
rodzinnego domu jest dla nich krzywdą, bo tracą szansę na jakikolwiek rozwój.
Ale co się mówi o matce, która "oddała" dziecko? (Nie w każdej miejscowości jest
szkoła, do której można dziecko dowozić; czasem trzeba "oddać").

Osobiście znam matkę, którą trzeba było długo i gorąco przekonywać, by pozwoliła
jedynemu synowi pojechać do Lasek. Chłopak był niewidomy, z lekkim porażeniem
mózgowym , lekko upośledzony umysłowo.
Rok w Laskach dał mu więcej, niż lata z kochającą i oddaną dziecku matką. Teraz
chodzi sam (z psem)po wielkim mieście.

Współczesne "przytułki", dla danej kategorii ludzi, mogą być lepszym miejscem
do życia , niż rodzinny dom, bo są do tego przystosowane.

Owszem, kiedyś ludzie starzeli się i umierali w domu. Szybko umierali.
Nie było problemem zaopiekować się ciężko chorym seniorem na kilka miesięcy.
Teraz to trwa lata całe.
Bo chory człowiek musi być odśluzowany, masowany, rehabilitowany, dostać
kroplówkę i lewatywę. Bez tego by szybko umarł.
Musi mieć zapewnione bezpieczeństwo.
Inaczej spaliłby dom.

Ta prababcia mieszka w okolicach Poznania.
Słyszałam o jednym domu opieki w tej okolicy, niedaleko Buku.
Sa tam oddziały i dla "leżących" , i dla sprawnych jeszcze.
Dla tych organizowane są zajęcia, wycieczki.

Ostatnio przeniósł się tam jeden z przedstawicieli naszej kultury,powszechnie
znany. Wiem,że ma kochającą rodzinę i stać go na ewentualną pielęgniarkę. Ale on
woli tam. Od czasu do czasu jeszcze występuje na scenie.

Pamiętajmy,że kiedyś i my będziemy musieli zmierzyć się z tym problemem, tzn.
nasze dzieci z nami.

Starsza sąsiadka kiedyś mi powiedziała, że wstydziłaby się korzystać z pomocy
dzieci w codziennej toalecie, że wolałaby taki podnośnik, który widziała w domu
opieki w Holandii, który osobę niesprawną podnosi, dyskretnie na sedes sadza,
podmywa.
A wy nie?

[luxnordynka]

Pisałam o DPS w ktorym kiedyś pracowałam (niedawno), jest wzorowy,
spełnia większość standardow unijnych, personel mily, opieka
profesjonalna. Pokoje 1 i 2 osobowe, miła atmosfera, sporo zajęć
dodatkowych, chętni nie mieli czasu na nudę. Mimo to zdecydowana
większość pensjonariuszy wolałaby mieszkać w domu wśród bliskich,
mówili to ze łzami w oczach. Serce mi czasem krwawiło bo te babcie
były sympatyczne, jeszcze sprawne, spokojnie pomoglyby w domu w
rożnych pracach. Nie chce tu roztrząsać tej kwestii, bo w rodzinach
rózne przecież niesnaski mogły sie zdarzyć i zadecydowac o
umieszczeniu w DPS. Najgorsze jednak było to, że rodzina po oddaniu
starszej osoby zapomina o niej, a te osoby bardzo tęsknią, mają
zdjecia wnuków na stolikach...
Verdana, piszesz mądrze...to są prawdziwe dylematy, ktore jak czesto
bywa rozbijają sie znow o pieniadze, bo gdyby je mieć to można
lepiej zorganizować pomoc starszym w domu... Problem bardzo mnie
martwi, zwłaszcz ze nie mieszkam w Polsce, co ja zrobie z rodzicami
i tesciami, gdy będą potrzebować mojej pomocy...piszesz o możliwosci
zaniedbania własnych dzieci, to w sumie możliwe, ale co robić?
Lepiej oddać do DPS? Trudne decyzje. Rodzina o ktorej piszesz, jej
losy, hmmm, to chyba też nie takie proste - to ocenianie -
zaniedbanie dzieci-przyczyna- starsza osoba w domu.
Rycerzowa, zawsze bylam przeciwna oddawaniu dziecka upośledzonego
może nie do szkoły ale do DPS na pewno (musialam mieć wyrobione
zdanie na ten temat z racjii wykonywanego zawodu)... trochę
zaburzyłas moje myślenie. Zawsze szukam wyjść pośrednich, ale i tu
wszystko sprowadza sie do pieniędzy. Najważniejsze jest jednak
podtrzymywanie kontaktu z osobą starszą, upośledzoną...
Pracowalam też w DPS dla mężczyzn upośledzonych umyslowo, dom w złym
stanie, duże sypialnie, personel pozostawiajacy dużo do życzenia.
Rodzice w ogóle nie odwiedzaja swoich synów (pojedyncze przypadki),
jednego chlopaka mama odwiedza regularnie i po nim to widac, ma w
sobie poczucie bezpieczenstwa. Ale w pozostalych przypadkach rodzice
czasem podjezdzają pod DPS wypasionymi samochodam po pieniadze
(niielogiczne polskie prawo) i nawet nie wstąpia do swojego
dziecka...to takie smutne. Ehhh, moglabym tak długo pisać...są też
męczące osoby-krzyczące caly dzien, wyjące, agresywne, co z takimi,
gdy w domu sa jeszcze inne dzieci... Nie życze nikomu tych
delematow. Mamo.roży, Twojej kolezance też wspolczuje, oby podjęła
dobra decyzje, zreszta w sumie zawsze można ja modyfikowac, nie da
sie wszystkiego przewidzieć, Ewa

[mama.rozy]

a ja dziękuję za tak duży odzew,może uda mi się namówić koleżankę,żeby sama coś
napisała.
pozdrawiam

[tusia21]

Ja właśnie pewnie za kilka dni będę miała w domu moją babcię.
Dla mnie to naturalne, że zaopiekuje się kimś, kto mnie wychowywał.
Nie biorę pod uwagę opcji oddania babci do domu opieki, bo skoro
sama mam dom, to dla niej zawsze będzie miejsce. A to, że trzeba
chodzić koło takiej osoby, że z czasem będzie bardzo źle, to taka
kolej rzeczy, co zrobić.

[verdana]

Wiesz, to nie jest takie proste, choc ja wiem, ze wychodze na
nieczułą i bez serca. Dzieci czasem mogą - i powinny - coś stracic,
ale czasami tracą o wiele za duzo. Zamiast nauczyć to ich empatii,
uczy zupełnie czego innego - zyczenia smierci osobie z rodziny.
Niestety, widziałam dwukrotnie sytuacje - raz ze starsza osoba, raz
z chorym psychicznie bratem, gdzie dzieci straciły nie "cos", a całe
dziecinstwo. A jedno przy okazji zdrowie, bo ostatecznie trzeba mieć
na uwadze, ze dzieci choruja i o ile beda wymagac opieki, pójscia do
szpitala itd - naprawdę nie będzie miał sie tym kto zająć. Nie da
się nie rozpatrywac sprawy pod tym kątem, jesli podejmuje sie tak
ważna decyzje.
No i ja nie bylabym taka entuzjastyczna co do domow opieki - to
piszę wbrew temu, co napisałam poprzednio. Przyklad Lasek jest
przykładem wyjątkowo nietypowym.
Typowy Dom Opieki to moze i miejsce, gdzie starszy człowiek dostanie
masaże i lewatywę, w zamian za samotność, kompletny brak intymnosci,
jedzenie, ktorego nigdy nie może wybrać, zakaz zapalania światla po
wyznaczonej porze i rygor jak w Domu Dziecka.
Osoby znane, o ktore ktos sie upomni sa traktowane w wielu domach
inaczej, niż czyjaś nieznana prababcia.
Ideałem bylaby opieka domowa z pomocą z zewnątrz. Przy braku takiej
pomocy, matka czwórki może wytrzyma i rok - jesli babcia będzie zyla
10-15 lat - raczej nie. Ani psychicznie, ani fizycznie.

[mama.rozy]

mąż ma opory...a koleżanka myślała,że akurat na tym polu nie będzie
problemów...nie znam szczegółów,ale na razie i tak stanęło wszystko pod znakiem
zapytania.cdn pewnie nastąpi

[rycerzowa]

Domy opieki znam akurat tylko z opowiadań, ale sądzę, że sprawy z nimi mają się podobnie, jak i z innymi instytucjami typu żłobek, przedszkole, szkoła, internat, akademik, klasztor, szpital, hospicjum.
Czyli - są różne.
Myślę,że - w pewnych sytuacjach - są lepszym rozwiązaniem, niż pobyt w rodzinnym domu.
Że można przecież zadbać, by nasz bliski miał poczucie bycia naszym bliskim - choćby przez częste odwiedziny.


Starszy człowiek chciałby mieszkać z rodziną?
Ale nie mieszkamy przecież razem z naszymi - jeszcze sprawnymi, ale coraz starszymi - rodzicami ani teściami, chociaż być może oni pragnęliby oni grzać się w blasku naszego rodzinnego szczęścia, obcować z młodością, sycić się widokiem wnuków.


Przede wszystkim ważne jest, jakiego typu problem sprawia starszy człowiek,którym się trzeba zaopiekować.
Łagodna, cichutka babunia,czytająca wnukom bajki, pomocna przy obieraniu ziemniaków - to piękny mit.
Z takimi - o ile istnieją - nie ma sprawy.

Zwykle jednak chodzi o osobę z niepełnosprawnością psychiczną,
z demencją lub Alzheimerem, sprawną fizycznie lub nie, ale za to agresywną i "złośliwą".

Przed kilkoma tygodniami koleżanka napisała mi, jak ją teściowa-staruszka wyzwała od najgorszych i pobiła laską, za "dobieranie się do jej męża". To był mąż koleżanki, podobny do zmarłego dawno ojca.
Koleżanka nie miała żalu do teściowej rozumiejąc chorobę, nie uważała,że powinna przestać teściową odwiedzać.
Ale brat mieszkający z tą staruszka miał to na codzień, tzn. jego żona nie raz oberwała.
(Piszę w czasie przeszłym, bo właśnie jest po pogrzebie).

Taka osoba nie ma w domu rodzinnym ani ciepła ani intymności, bo trzeba ją zamykać, pilnować, ograniczać, często skrzyczeć.

O kłopotach z dziećmi nie słyszałam, znajome dzieci sobie jakoś poradziły.
To dorośli opiekunowie płacą cenę swego zdrowia psychicznego i fizycznego tylko za to, żeby nie było "wstydu przed ludźmi że się babcię oddało do zakładu".
A w "zakładzie" babcia najczęściej sprawia mniej problemów.

Najlepiej, by było jak najwięcej domów dziennego pobytu.

PS. Mamo.rozy - w tej konkretnej sytuacji na razie doradziłabym znajomej - oprócz odwiedzin u prababci - częste zabieranie jej na weekendy, święta i wakacje.
Może się okaże,że opieka nad nią nie jest wcale taka uciążliwa?

[verdana]

Myślę, ze to doskonała rada.
O problemach z dziećmi rzadko się slyszy, bo zazwyczaj, gdy babcia
jest niedołężna, dzieci sa dorosle lub prawie dorosłe. rzadko zdarza
sie zestaw - bardzo stara matka matki malych dzieci.
Tu chodzi o prababcię, stąd rzadki wypadek połączenia malych dzieci
z problemem póxnej starosci. I tu widze najwiekszy problem, bo male
dzieci potrzebują matki, ktora nie pada z nog przez całe lata.

[tusia21]

Od 2 dni babcia jest z nami.
Verdana opieka nad babcią to tylko podawanie leków, wyprowadzanie do
toalety, mycie. Obiad gotuje i tak, więc jedna miska zupy więcej to
dla mnie nie problem. Fizycznie nie jest ciężko. Psychicznie muszę
przywyknąć.
ZObaczymy, czy babcia wytrzyma z 3 małych dzieci, bo do tej pory
mieszkała sama.
U mnie o tyle jest inna sytuacja, że to moja ukochana babcia, która
mnie wychowywała, więc chcę się jej odwdzięczyć choć tak.

Tusia,

[luxnordynka]

życzę wiele cierpliwosci ale też radości. Napisz czasem w tym watku,
jak sobie radzisz, psychicznie, bo fizycznie na pewno dasz rade!
Wspieram Cie wirtualnie, Ewa

[verdana]

W takiej sytuacji może sie udac.
I jeszcze jedno - mam wrazenie, że wobec wlasnych rodzicow, którzy
decydujac się na dziecko, zrobili to dla wlasnej radosci, jest
znacznie mniejsze, niż wobec babci, ktora zdecydowała się
wychowywać - chociaż nie ona podjęła decyzję o posiadaniu dziecka.

[agasobczak]

Się wtrące bo pracowałam kiedyś w domu opieki i od tej pory błagam męża żeby
mnie nigdy tam nie oddawał (choć w moim było ok). Ale czasem zdarzają się
sytuacje że trzeba i tyle.
Co do opieki w domu nasd starszą osobą. Nie jest to łatwe szczególnie jak
starszy człowiek jest dość mobilny a z demencją postępująca. Ale co do wsparcia
Pomocy Spolecznej. Nie ma co sie pytac w osrodkach (miejskich) o pomoc bo rozni
ludzie tam pracują i często bez dobrej woli. Opieka (kilka godzin dziennie się
nalezy) w zaleznosci od stanu pacjenta i od jego zarobkow (wtedy albo wiecej
albo mniej sie placi) i nie robia oni zadenj łaski. Skąłda się wniosek (lekarz
pierwszego kontaktu wypisuje zapotrzebowanie) i Pani albo Pan przychodzi do domu
na tzw rozeznanie. Może to byc i kilka godzin w tygodniu ale zawsze się to
przyda - do zrobienia zakupów itp (albo i pomocy przy pielęgnacji starszej Pani)
Niektóre jednostki chorobowe mają dodatkowe godziny(na przykład Alzhameir)
inaczej rozliczane. trezba sie dowiedzieć w ośrodoku i wlaczyć jeśli ktos Was
zle porraktuje dalej pyatc odwolywac sie i dalej walczyc. Czasem zdarzaja sie
ludzie na odpowiednich miejscach i z sercem
moim zdaniem jesli jest chec opeiki taka osoba w domu to jak najbardziej trzeba
pomagac - powiem dość kontrowersyjnie jest to duzo tańsze niz utrzyanie
starszej osobyw DPS - ie a nei wspominam o psychicznych aspektach
umieszczeniach Starszej OSoby w DPS.

[mama.rozy]

sprawa nadal niewyjaśniona,dziewczyna juz się raczej poddała,wola reszty rodziny
jest przeciwko niej.a że nie mieszka sama,tylko ze swoją rzdziną,to nie ma siły
przebicia...smutne to bardzo.

[luxnordynka]

reszty rodziny? To znaczy męża i dzieci czy rodziny dalszej? Ewa

[czarne-jagody]

Moja mama opiekuje się swoja 89 letnią mamą, obecnie już
niepełnosprawną fizycznie z demencją. Obsewuje to na codzień, jak
dla mnie to jest droga przez mękę. Od wiosny nastąpiło pogorsznie
stanu babci, prawie nie wstaje z łóżka, załatwia się z pampersy, ma
trudności z gryzieniem i połykaniem, wymiotuje. Mama wstaje do niej
po kilka razy w nocy. Opieka nad taką osobą jest dużo cięższa niż
wychowywanie dziecka. Podejmując się opieki nad starszą osobą, nie
możesz przewidzieć czy za kilka miesięcy czy lat nie nastapi
drastycznie załamanie kondycji. I co wtedy? Ja nie widzę mozliwości
pogodzenie opieki nad taka niepełnosprawną staruszką wychowywaniem
małych dzieci. Straca nad tym dzieci albo odbije się to na zdrowiu
osoby opiekującej się. Moja babcia też jeszcze kilka lat temu była
mało uciążliwą osobą.

[luxnordynka]

No tak, ale mozna ewentualnietylko odsunąc w czasie wysłanie do DPS,
zawsze to babcia bylaby krocej w tym osrodku a moze by sie stan nie
pogorszyl... Trudne decyzje to są... ale jesli mąż i dzieci sie nie
zgadzaja na wzięcie babci to nie ma o czym mowić, Ewa

[mama.rozy]

mąż,niestety,bo dzieci za babcią szaleją(prababcią) i dużo już pomagały.ale mąż
się przestraszył,że 3 dni w tygodniu byłby z babcią sam w domu,a nigdy nie miał
do czynienia ze starszymi ludźmi.nie mnie oceniać.koleżanka jeszcze walczy,ale
wie,że to już przesądzone.
babci ana pewno wyląduje w DPS-ie,bo córka,która sie nią zajmuje jest w takiej
depresji,że jak były u niej wnuki-czyli prawnuki tej najstarszej- przez chwilę
były same z prababcią w domu(która jest zamknięta sama w pokoju,żeby nie
wychodziła),to potem opowiadały,ze ta prababcia leżała pod drzwiami w tym pokoju
i nie można było tam wejść.depresja jest straszną chorobą i w takim wypadku DPS
jest dla prababci wybawieniem.czego nie zmieni fakt,że w kochającym domu byłoby
jej najlepiej...
ps. mam nadzieję,że napisałam w miarę zrozumiale...

[ledzeppelin3]

>dzwoniła po
wsparcie,ja kazałam brać babcię.

W życiu nie czułabym się w prawie dawać takie rady komukolwiek....