Czy praca jest najwazniejsza? :o)

[bietka1]

Wlasnie sobie czytam nasze posty i wszystko co wpada mi w oko dotyczy pracy. Wiem, ze
praca jest bardzo wazna, ale czy nie liczy sie juz nic innego?
Dlaczego najczesciej stawianym pytaniem jest co robisz? gdzie pracujesz? Dlaczego nikt nie
zapyta co wlasnie przeczytalam? co obejrzalam? czy podoba mi sie to i tamto? Dlaczego?
Dlaczego? Dlaczego?
Dla mnie rowniez wazne jest, aby pracowac, ale nie chce zeby tylko to sie liczylo, nie chce
oceniac innych przez pryzmat ich zatrudnienia i nie chce byc tak oceniana.
Czy jest ktos na swiecie dla kogo praca nie jest wazna?

A moze ja bredze?
))

[triskell]

Hej Bietko,

Ja na razie nie pracuję nigdzie (bo podroż do Polski w przyszłym miesiącu była
ważniejsza niż coś, co by mnie uwiązało i ową podróż uniemożliwiło), ale jak już
pracę znajdę, to zupełnie nie mam w tej dziedzinie ambicji ani ochoty na
robienie kariery. Może to być cokolowiek, bylebym po powrocie do domu mogła o
tym zapomnieć i zająć się moim _prawdziwym_ życiem, tzn. spotkaniami z
przyjaciółmi, tworzeniem, podróżami i wewnętrznym rozwojem. Tak więc
zdecydowanie nie jesteś w swoich poglądach osamotniona

[frankie36]

Dla mnie jest najwazniejsza rodzina,Bietko wlasnie sie przed chwila
zastanawialam nad tym wszystkim.W domu cichutko ,dzieciaki na
wyjezdzie ,sprzatam sobie ,Cohen saczy z glosnikow i sie tak zastanawiam nad
soba,nad zyciem.Przede wszystkim rodzina,gdybym byla sama pewnie poswiecialbym
sie karierze,miala na to czas i sily.Praca jest w tej chwili dla mnie glownie
zrodlem zarobku,moje godziny podporzadkowane sa rodzinie,chociaz nie
powiem ,jestem z mojej pracy zadowolona,daje mi rowniez zrodlo satysfakcji,ale
nie jest najwazniejsza.

A co do ksiazek,czytam duzo,ostatnio przepadlam w Kodzie Da Vinci.

[foxie777]

praca jest bardzo wazna, ale jako temat do rozmowy nudna.
rodzina,moje dwa koty,przyjaciele to jest podstawa.
jest mi bardzo milo jako nowej forumowiczce rozmawiac
z dziewczynami tak jak ja na tzw.obczyznie.
co tutaj sie dzieje co w Kraju co lubimy co czytamy
mam nawet kilka pomyslow na nowy watek

pozdrawiam

[jennifer_e]

ja mysle, ze to jest taki dorosly odpowiednik mlodzienczego pytania "Czego
sluchsz?" "Czym sie interesujesz?" Jest to jakis tam sposob definiowania i
okreslania ludzi, z ktorymi sie stykamy. Nie twierdze wcale, ze
najszczesliwszy.
Ja na to pytanie zawsze odpowiadam "Robie zdjecia". Mimo iz moja praca
zabierala mi tyle czasu i energii, ze na zdjecia praktycznie nie zostawalo
czasu. Dlatego w koncu ja rzucilam!
I rzeczwiscie, odkad nie pracuje i musze odpowiadac na to pytanie czuje sie
niesowjo. Czuje, ze moje: "Pisze, fotografuje, lepie dzbanki z gliny" nie jest
traktowane powaznie. Jakby czlowiek, ktory nie zajmuje sie kariera, nie pracuje
byl jakis wybrakowany.
Ale ja prawde mowiac mam to gdzies. Mam za soba zadze kariery, prestiz i podziw
znajomych, ped, notoryczny brak czasu, zarobki wiecej niz mialam czas wydac,
zero urlopow i potworny stres. Przyplacilam to utrata przyjaciol (nigdy nie
mialam czasu na spotkania sie z nimi, az w koncu przestali dzwonic), brakiem
faceta (zero czasu i sily na rankowanie i pielegnowanie zwiazku) i potwornym
zmeczeniem zarowno fizycznym jak i psychicznym.
Teraz zajmuje sie tym, co sprawia mi przyjemnosc, daje autentyczna satysfakcje.
I to jest dla mnie najwazniejsze.

[ania_2000]

..Czy jest ktos na swiecie dla kogo praca nie jest wazna?
______________________________________________________________________________

niestety, nie kazdy jest w tak komfortowej sytuacji, ze go stac na to aby
zajmowac sie tylko przyjemnosciami...

ja uwazam moja prace za najwazniejsza. podchodze do niej bardzo obowiazkowo i
powaznie. bez niej nie byloby mojego bytudzieki mojej pracy mam srodki
finansowe na rozne przyjemnosci i zainteresowania, ktore sa dla mnie wazne. np.
podrozowanie, zwiedzanie nowych miejsc, itp.

moja praca nie jest stresujaca, jest fajna, lubie to co robie, mam fajnych
wspolpracownikow...

nie wiem, ale nie wyobrazam sobie siedzenia w domu. nie umiem gotowac, nie znam
sie na robotkach recznych (wszystkie te rzeczy doceniami i podziwiam) ale
uwazam ze to nie dla mnie.

uwielbiam czytac ksiazki, chodzic do kina - jezdzic rowerem, opalac sie na
tarasie) moja praca nie jest moim zyciem! - ale jest podstawowym srodkiem aby
bylo ono w miare wygodne i bezproblemowe.

najlepszym rozwiazaniem by bylo aby praca dostarczala tyle samozadowolenia i
samorealizacji, zeby pracowac w tym zawodzie ktory sie absolutnie uwielbia
robic..

no ale takich szczescliwcow nie jest za duzo.
przewaznie kazdy musi pracowac. i jest to dla niego wazne.

[jennifer_e]

ania_2000 napisała:

> ..Czy jest ktos na swiecie dla kogo praca nie jest wazna?
> ______________________________________________________________________________
>
> niestety, nie kazdy jest w tak komfortowej sytuacji, ze go stac na to aby
> zajmowac sie tylko przyjemnosciami...
>
jesli to bylo odnosnie mojej wypowiedzi to chyba aniu troche splycilas to co
chcialam powiedziec. Nie zajmuje sie tylko przyjemnosciami. Robie to co dla
mnie wazne i potrzebne. Rzeczywiscie, jestem w o tyle szczesliwej sytuacji, ze
moge sobie na taka kilkumiesieczna przerwe pozwolic. Ale to tylko dzieki temu,
ze przez ostatnie lata ciezko pracowalam. Uwazam, ze mi sie to nalezy.
Uwazam tez, ze szkoda iz wiekszosc z nas niestety jest zmuszona wybierac prace
w kategoriach ekonomicznych a nie w kategoriach tego co pragniemy robic.
Kiedys moja praca dawala mi satysfakcje, pozniej od poniedzialku rano
odliczalam juz dni do weekendu. A ja tak nie chce zyc. Nigdy nie chcialam.
Wierze, moze ciagle dosc naiwnie, ze warto walczyc o to, aby robic w zyciu to
co sie lubi. Wierze, ze szkoda mojego zycia aby marnowac je w pracy, gdzie bede
tylko czekac na weekendy i urlop, ktorego i tak nigdy nie moglam wyrwac!
Jakze czesto tkwimy w czyms co nam w miare odpowiada, bo nie mamy odwagi podjac
ryzyka zmiany. Bo boimy sie, ze sie nie uda.
Ja tez sie cholernie boje, ze mi sie nie uda. Boje sie, bo komu w Londynie
potrzebny jeszcze jeden fotograf? Jeszcze z tak trudnym do wymowienia
nazwiskiem.
Ale nie chce sie obudzic za nastepne piec lat i stwierdzic, ze zmarnowalam
najlepsze lata swojego zycia tkwiac w jakims bezsensownym biurze od dziewiatej
do siedemnastej szarpiac swoje nerwy dla ilustam funtow.
Chce przynajmniej wiedziec, ze sprobowalam cos zmienic.

Uff... strasznie powaznie to wszystko zabrzmialo...
Wybaczcie, ale to akurat moje biezace dylematy i samo sie jakos tak napisalo...

jenni..

[ania_2000]

jenni -moja uwaga absolutnie nie odnosila sie do twojej wypowiedzi!!
byl to cytat ostatniego zdania bietki.

- uwazam, ze szczesliwcami sa ci, ktorzy moga robic to co chca i jeszcze
dostawac za to pieniadze ech - tez w skrocie mi to wyszlo, ale chyba wiesz o
co mi chodzi...ty masz wlasnie taka mozliwosc!! przeciez to jest wspaniale =
wspaniale jest urodzic sie tak zdolnym, z taka pasja, ktora moze byc ..fachem.
ja nie mowie tutaj o pieniadzach - mowie o samym fakcie "pracowania" i robienia
w zyciu tego co sie lubi.

ja nie mam takich mozliwosci - jestem przecietna.
jestem przecietna i musze dlatego pracowac zeby zyc. ale nie narzekam,bo lubie
to co robie, a jeszcze oprocz pracy znajduje czas na inne rzeczy - czytanie
ksiazek, spacery, itp.

jennifer - gratuluje ci przede wszystkim odwagi!
porzucenie stalej "normalnej" pracy wymagalo na pewno sporo "balls" z twojej
strony...i wierze ze na pewno ci sie uda robienie tego co sie kocha i sprawia
przyjemnosc nigdy nie jest naiwne - przeciez w zyciu staramy sie zeby bylo nam
najlepiej... prawda?

[jennifer_e]

aniu...
dzieki za odpowiedz, czasem latwo ze slowa pisanego cos pochopnie wywnioskowac
lub zrozumiec inaczej niz to bylo zamierzone. W koncu w tej rozmowie mamy tylko
literki, nie slyszymy tonu glosy, nie widzimy gestow, mimiki, stad takie
niedopowiedzenia. Bo zgadzam sie w zupelnosci z tym co piszesz. No moze mam
pewne watpliwosci co do tego wyjatkowego talentu

[izabelski]

wydaje mi sie,ze nie mozna powiedziec,ze cos jest w zyciu najwazniejsze a inne
czesci zycia sa mniej wazne

bo gdyby tak bylo, to po co marnowac energie na te niewazne rzeczy

wzgledem ponoszenia odpowiedzialnosci - bo to kryterium w moim wypadku jest
sensowne, to rodzina, a zwalszczadzieci
skoro je powolalismy do zycia to nie ma odwrotu, bo nikt mojego obowiazku nie
przejmie ode mnie

nastepnie praca - bo podpisalam umowe, spodziewam sie comiesiecznej wyplaty i
nie wyobrazam sobie, zebym nie pracowala - bo w mojej rodzinie zawsze wszystkie
kobiey pracowaly
oprocz tego stymulacja jaka mi daje i satysfakcja sprawia mi duza przyjemnosc

niestety dopiero na trzecim miejscu jestem ja sama - moje hobby,
zainteresowania i potrzeby

siebie mialam na pierwszym miejscu bedac na studiach - wiem, jakie to przyjemne
i zniewalajace uczucie, ale teraz nie moglabym wejsc do tej samej rzeki

[elagrubabela]

Dla mnie jest. Praca daje mi wolnosc. I absolutne poczucie rownosci z reszta
spoleczenstwa. Jedyne na kajaku czuje sie tak sama rowna innym jak w pracy. We
wszystkich innych sytuacjach nie jestem taka jak reszta. Od ponad 10 lat jestem
z kims dla kogo podobno ja jestem najwazniejsza na swiecie i to mnie czasami
przeraza, bo nie jestem w stanie tego NAJ odwzajemnic w takim samym stopniu.
Ale On chyba tak lubi - masochista przebrzydly
Macie fajna wiosne tam, gdzie jestescie?
Elka

[frankie36]

Ela wiosne mamy sliczna,dzisiaj 20 stopni,sloneczko grzeje,moje tulipany
wychylily sie duzo za wczesnie i juz przekwitaja.
A co do kajaka to ci nie dorownuje,boje sie cholerstwa,lodki tak ale kajak nie
bardzo.

[jan.kran]

Dla mnie akurat w tej chwili praca jest najwazniejsza.
Musze pracowac.
I lubie.
Tak mi sie szczesliwie ulozylo ze pracujac zarabiam na mieszkanie i chleb dla
moich dzieci. Praca postawila mnie psychicznie na nogi.
Zobaczymy co dalej))
Kran.

[sylwek07]

przyjemne z pozytecznym )

[a.polonia]

Pracuje, zeby zyc. Od ukonczenia L.O. pracowalam, pracuje i pracowac bede ,
chyba mam to we krwi . W tej chwili praca pozwala mi robic to, co lubie, nie
praca sama w sobie (bo ta jest kiepska i tymczasowa), ale pieniadze, ktore
zarabiam, moge wydac na studia, ktore lubie, tym samym pracujac na lepsza
przyszlosc
Czasem jest ciezko i mowie mojemu M., ze chcialabym siedziec w domu i gotowac
mu codziennie 2daniowe obiadki, zeby tylko nie moc tak harowac. A guzik! Jak
juz zdarzy mi sie calusienki dzien w domu, to nie wiem co ze soba zrobic, nie
umiem sobie zorganizowac czasu i dzien uplywa mi na niczym...Praca sprawia, ze
czuje sie przydatna, samodzielna, niezalezna. To chyba tez mam we krwi. Od
wielu lat jestem niezalezna finansowo, rodzice nigdy mi nie pomagali, wiec
musialam sobie radzic sama. A teraz z M. nie wyobrazam sobie, zebym mogla byc
od Niego zalezna finansowo. Lubie siebie czasem "rozpieszczac" np. kupujac
sobie to, na co mam ochote, a moge, dzieki pracy.
Probuje w tym kolowrotku znalezc siebie i udaje mi sie, zwalniam tempo, jesli
trzeba, i znajduje kilka chwil na cos innego - zdjecia czy decoupage.
Jesli chodzi o hierarchie, to teraz dla mnie najwazniejsze sa studia, ale gdyby
nie praca, to by mnie nie bylo na nie stac. I tak kolko sie zamyka
Pola_Kobieta_Pracujaca

[daisy123]

Nie pracuje zawodowo, ale byl to moj wybor i mojego partnera, gdyz... tutaj
moglabym wymieniac. Jednymi z wazniejszych powodow byl fakt, ze finansowo
stoimy dobrze i, ze nie majac rodziny nie mozemy liczyc na pomoc w wychowaniu
dziecka. Dlatego jestem do dyspozycji corki jesli chodzi o odprowadzanie-
pryzprowdzanie jej do przedszkola, wozenie na basen, balet itd.
Jesli chodzi o watek pracy pojawiajacy sie na forum - mysle, ze kobiety
pracujace i spedzajace 1/3 czasu w pracy sila rzeczy pisza o niej.

Ela: wiosna tutaj taka,ze kaloryfery mi chodza na fulla

[nataasza]

A mi sie wydaje, ze tamat pracy pojawia sie na tym forum z jeszcze innego
powodu. Nie oszukujmy sie, bycie obcokrajowcem nie zawsze bywa kolorowe. Wiele
z nas musialo przejsc dluga droge, by tam gdzie mieszkamy, moc pracowac,a co
wazniejsze pracowac w zawodzie. Dlatego mysle, ze satysfakcja i radosc bywa
duzo wieksza, niz mialo to by miejsce w Polsce.
natasza( przed ktora jeszcze dluga droga do zawodowej satysfakcji)

[semantics]

Nataasza, bardzo trafne stwierdzenie.

[elagrubabela]

nataasza napisała:

> A mi sie wydaje, ze tamat pracy pojawia sie na tym forum z jeszcze innego
> powodu. Nie oszukujmy sie, bycie obcokrajowcem nie zawsze bywa kolorowe.
Wiele
> z nas musialo przejsc dluga droge, by tam gdzie mieszkamy, moc pracowac,a co
> wazniejsze pracowac w zawodzie. Dlatego mysle, ze satysfakcja i radosc bywa
> duzo wieksza, niz mialo to by miejsce w Polsce.
> natasza( przed ktora jeszcze dluga droga do zawodowej satysfakcji)

Oczywiscie, masz racje Natasza z tym, ze np. wielu moich kolegow i kolezanek ze
studiow w Polsce tez albo nie pracuje w naszym zawodzie, albo ma mnostwo
klopotow zeby sie utrzymac i robic cos sensownego. Gdy wyjezdzalam z Polski,
slyszalam od wielu osob, ze "bede musiala sie przekwalifikowac" albo "pracowac
ponizej moich kwalifikacji". To bylo mowione z pewnym politowaniem i z
zalozeniem, ze ci pozostajacy w Polsce nie beda miec takich problemow. Czasy
sie zmienily - ja pracuje w swoim wyuczonym zawodzie, wielu moich kolegow w
Polsce - nie. Kosztowalo mnie to i wciaz kosztuje mnostwo wysilku ale tak samo
kosztuje to tubylcow. Nie oszukujmy sie, takie zawody jak lekarz, prawnik,
architekt, ksiegowy, wykladowca na uniwersytecie, naukowiec czy ostatnio nawet
i specjalista IT (to tylko tak dla przykladu) wszedzie sa profesjami z ogromna
konkurencja, dla wszystkich jest to walka "na noze" choc najczesciej odbywana w
jedwabnych rekawiczkach. Nie przestaje sie uczyc, nie przestaje powiekszac
sieci znajomych, jest to dla mnie koniecznoscia, bo kto stoi w miejscu, ten sie
cofa Ale przeciez dokladnie tak samo dzieje sie z moimi wspolpracownikami,
ktorzy nie sa imigrantami. Wiekszosc z Nich weszla w zycie zawodowe z dlugami
za studia, wielu buntuje sie wewnetrznie gdy musza konkurowac z kims takim jak
ja i na pewno dla Nich jest to jeszcze bardziej bolesne gdy np. to imigrant
jest promowany - to jest na pewno okropny prztyczek dla ambicji ambitnego
tubylca. Ja sie uparlam i dopinam powoli swego. W Polsce na pewno tyle bym nie
osiagnela. Z wielu wzgledow, glownie poza-zawodowych. Mnie sie zdaje, ze
imigrant to specjalny gatunek czlowieka Gdy sie porownuje z kolegami, ktorzy
zostali w Polsce, mam niezmierna satysfakcje i nadymam sie z dumy jak wielki
balonik (to tak tutaj - miedzy nami, w rzeczywistosci udaje "skromnisie"). Ale
to wlasnie dlatego, ze dla mnie praca jest taka wazna. Dla Nich moze nie az
tak...
Zycze Ci jak najwiecej radosci i satysfakcji w pracy,
Elka

[nataasza]

Ela, ja sie w zupelnosci zgadzam z tym co piszesz. Jestem z wyksztalcenia
pedagogiem i moim marzeniem jest praca w zawodzie. Wiem, ze prawdopodobnie tu
mam wieksze szanse na realizacje marzen niz mialo by to miejsce w Polsce. Z
tym, ze czeka mnie dluga droga, wiele samozaparcia i wysilku. Moja droge bedzie
dluzsza i barciej kreta, niz gdybym urodzila sie w Holandii. Ja na starcie, mam
do pokonania takie przeszkody jak jezyk, odpowiednie pozwolenie na
prace,uznawanie dyplomu itd. Wiec i moja satysfakcje bedzie innego rodzaju. A
wtedy bede Wam tu glosno krzyczec " Hura, robie, to co zawsze chciala robic". I
bede czekac na gratulacje
pozdrawiam cieplo
natasza

[mon101]

Moze nie najwazniejsza, ale wazna. Trudno sie czuc dowartosciowana matka i
partnerka jesli jest sie tylko matka i partnerka, dowartosciowanie w pracy ma
niestety duze znaczenie .Nie twierdze ze to jest dobrze ale niestety tak
funkcjonuje dzisiaj spoleczenstwo. Walczylysmy o rownouprawnienie, to mamy ))

[bietka1]

Trudno sie czuc dowartosciowana matka i
> partnerka jesli jest sie tylko matka i partnerka

I to mnie wlasnie przeraza, ze jest to juz ogolnie przyjeta norma spoleczna i glownie nia nalezy
sie kierowac. Tylko jako zrealizowana zawodowo osoba mozna innym spojrzec prosto w oczy.
Tylko wtedy mozemy miec racje i prawo do zabierania glosu w waznych sprawach. A
szczegolnie wazne jest to na naszej emigracji.
Niestety tez wiem jak wazna jest praca, pomijajac nawet to, ze jest naszym zrodlem utrzymania,
chce znow moc pracowac. Bede sie na pewno o to starac. Rowniez ciesze sie razem z wami, gdy
udaje wam sie ja zdobyc i piszecie o tym, bo wiem, ze nie tylko zalezy to od szczescia.
Jednak jest mi naprawde przykro, ze tak trudno bylo mi sie przystosowac do roli mamy i
zmienic swoj styl zycia, od kiedy nie pracuje. Nie wyobrazam sobie nie byc mama, a jednak
stalam sie ofiara najczesciej przyjetego sposobu myslenia.
Stad moj post i dziekuje wszystkim za odpowiedzi, ktore czyta sie z wielkim zainteresowaniem


Triskall, podziwiam cie za niekonwencjonalne podejscie.
Tez jestem z Wroclawia, szkoda, ze wczesniej cie nie spotkalam

[gherarddottir]

Mysle, ze bardzo trudno jest dla mnie powiedziec czy praca jest najwazniejsza w
moim zyciu czy wazna a moze niewazna w ogole?
Rozpatruje to raczej w kategoriach celowosci- bo jak ktos madry powiedzial "
nie ma takiej rzeczy na swiecie ktorej by czlowiek nie zrobil probujac nadac
zyciu jakis sens"...

[mulinka]

Bietus, nie przeczytalam calego watku, bo...cholernie jeszcze jestem zmeczona,
ale rzucilam okiem na ponizszy tekst

"Tylko jako zrealizowana zawodowo osoba mozna innym spojrzec prosto w oczy.
Tylko wtedy mozemy miec racje i prawo do zabierania glosu w waznych sprawach."

(wybaczcie, jesli chrzanie, bo wszystkiego nie czytalam)
ale...

g...prawda!
liczy sie to, co TY czujesz, to , co TY o sobie sadzisz i czy Ty masz do siebie
szacunek czy nie
wiesz, majac troche lat, mozna dojsc do wniosku, ze najwazniejsze, to
realizacja SIEBIE (mozna sie czuc doskonale realizujac sie jako matka!)
a to, co mysla inni, to...ich problem
wiesz ile kobiet pluje sobie w brode, ze nie mialy czasu dla dziecka,
bo...realizowaly sie zawodowo, co na starosc i tak nie mialo znaczenia, ale
czasu sie nie cofnie i za bledy w stosunku do dziecka placi sie do konca
swojego zycia, a co gorsza, za te bledy placi tez nasze dziecko

no dobra, jak sie juz wczytam, to moze napisze bardziej rzeczowo

[bietka1]

Mulinko,
wiem, ze masz racje. Wiem, ze owy 'feedback' dostaniemy po latach. Wiem, ze dzieci cierpia za
bledy rodzicow. I wiem, jak zalosne jest czesto zycie osob, ktore nie maja dzieci. (Przepraszam,
ze to napisalam, ale naprawde, czesto to widze. Szczegolnie tutaj, gdzie przyklady mozna
mnozyc.) A jednak widze, ze uznanie mozna dostec glownie za prace zawodowa. I tak po prostu
jest...
Ale mowiac szczerze, to wcale mi to nie przeszkadza, bo lubie moja nowa role. A moje
dziecko..., czy to mozliwe, ze w ogole kiedykolwiek go nie bylo? ))

Mulinko, ciesze sie, ze znowu jestes i pozdrawiam

[triskell]

bietka1 napisała:
> I wiem, jak zalosne jest czesto zycie osob, ktore nie maja dzie
> ci.

No dobrze, że napisałaś "często", bo chyba bym oczka wydrapała ;-P. Moim zdaniem
i życie osób, które mają dzieci i tych, które ich nie mają, _może_ być żałosne,
a zależy to od tego, jaką osobą się jest, jakie ma się priorytety w życiu i jak
dziecko, które się ma lub nie, ma się do wyżej wymienionych. Jest wiele
sposobów, na jakie kobieta może się realizować. Dziecko jest jednym z nich i
podziwiam kobiety, które owe dzieci mają . Ale moje, bezdzietne z wyboru,
życie również uważam za ciekawe, satysfakcjonujące i naprawdę fajne .

[asia9111]

no wlasnie, a co dopiero ma powiedziec ktos taki jak ja, bezdzietny z wyboru, a
na dodatek bez ani minuty czasu na kultywowanie wlasnych hobby czy
zainteresowan-w pracy po 60 godz w tygodniu- i serdecznie tym znuzony? Praca
nie jest najwazniejsza, jest czescia tego co nas w zyciu cieszy, czasami jest
po prostu po to aby jesc, i wcale nie musi byc az taka wazna. Ja wiem, ze
bardzo czesto wlasnie jako imigrant pokazujemy ze Polak potrafi, robimy
wszystko (kariery tez) 2 razy predzej niz tubylce, ale nadal uwazam ze to nie
powinno stanowic centrum naszego jestestwa.

[triskell]

asia9111 napisała:
> no wlasnie, a co dopiero ma powiedziec ktos taki jak ja, bezdzietny z wyboru,

Zawsze możesz przytulić krokodylka ;-P

[asia9111]

eeeee.wole koty, na posiadamiu 2, z krokodylem najlepiej na zdjeciu w zoo sie
wychodzi

[gherarddottir]

Mnie strasznie denerwuje jak ktos mow, ze kobieta musi zostac matka bo to jej
przeznaczenie....Ja nie mam wlasnych dzieci, byc moze kiedys bede je miala, ale
nie uwazam np ze brak checi posiadania dziecka z wyboru jest dziwny czy chory...
W koncu kazdy ma prawo decydowac o swoim zyciu. Dlatego nawet nie staram sie
czytac forow zdominowanych przez "wszystkowiedzace" specjalistki ludzkej
psychiki, analizatorki zycia innych itd.
Nie przejmujcie sie dziewczyny (te atakowane na innych forach). Po prostu nie
dawajcie sie prowokowac i nie odpisujcie na zaczepne posty. Pozdrawiam
wszystkie

[bietka1]

Udez w stol, a nozyce sie odezwa

Ale moje, bezdzietne z wyboru,
> życie również uważam za ciekawe, satysfakcjonujące i naprawdę fajne .
Wierze ci i wcale nie uwazam, ze bez dzieci nie mozna byc szczesliwym, ale zyjac tutaj
spotykam niezwykle wiele kobiet w wieku, w ktorym juz na pewno nie beda mialy dzieci i tak
naprawde nic z tego nie wynika. Tylko jakby czegos brakuje, a w ich dokonaniach na pewno
dziecko nie byloby przeszkoda, a wrecz przeciwnie, bo wlasnie mialyby 'cos'.
Nie chce cie jednak do niczego przekonywac, bo jest to zbyt osobiste, dlatego szanuje twoje
zdanie.

[triskell]

bietka1 napisała:
> Udez w stol, a nozyce sie odezwa

Odezwały się owe nożyce dlatego, że wiele razy były wręcz _atakowane_ przez
matki, które mówiły mi, że moje życie nie ma sensu i że ja nie jestem w pełni
kobietą. Ale wiem, że z Twojej strony ataku nie było, stąd ";-P" w mojej
poprzedniej wypowiedzi.

Po prostu jest wiele dróg i każda jest inna. I jeśli przynosi satysfakcję i
samospełnienie, to jest OK .

[jennifer_e]

wiec i ja sie wtrace do dzieciowego tematu, mam nadzieje, ze nozyce spia

pamietam z mojego dziecinstwa taki szczegolny obrazek, ktory bardzo teraz
rzutuje na moja decyzje odnosnie dzieci.
Mam dwoch mlodszych braci wiec praktycznie od urodzenia mnie az do czasu gdy
najmlodszy brat poszedl do przedszkola moja mama byla w domu z nami.
Tego czasu nic nigdy mi nie zastapi. Pamietam jak w pierwszych latach
podstawowki moje kolezanki z klasy, z kluczami na szyi, nie chcialy zostawac w
szkolnej swietlicy, baly sie siedziec same w domu, wiec przychodzily do mnie.
Czasem ciagnelam za soba taki sznur z 4 czy 5 dziewczynek! Moja mama robila nam
nalesniki. Wracaly do siebie dopiero jak ich rodzice przychodzili z pracy.
Zawsze tak strasznie bylo mi ich szkoda.
Mam mnostwo wspomnien z dziecinstwa gdy mama wymyslala nam coraz to nowe
zabawy, czytala, gotowala. Nie bylo komputerow, nie sadzala nas przed
telewizorem, tylko na przyklad robilismy rysunki z nitek, kalki i zelazka.

Nie wyobrazam sobie, zebym mogla nie dac swojemu dziecku takiego dziecinstwa.
Nie wyobrazam sobie, zeby moje dziecko bylo bardziej zwiazane emocjonalnie z
niania niz ze mna. Nie wyobrazam sobie, zeby moje dziecko wloczylo sie po
dzielnicy i dreczylo koty, jak robilo to wielu moich rowiesnikow z podstawowki.

Wiem, ze to wymaga niesamowitej odwagi i determinacji ze strony matki.
Dojrzalosci i milosci. Wiem, ze czasem nie ma po prostu innego wyjscia niz
pojscie matki do pracy i oddanie dziecka do zlobka czy przedszkola. Wiem, ze
nie kazdy potrafi sie tak calkowicie oddac dziecku.
Ja nie potrafie. W kazdym razie jeszcze nie teraz. Dlatego nie mam dzieci.
Wiem, ze za bardzo jeszcze neci i kusi mnie tyle innych rzeczy.
Ale naprawde bardzo podziwiam i szanuje kobiety, ktore zostaja w domu z
dziecmi, bo naprawde daja im cos wspanialego.

Czasem tylko przykro mi sie robi kiedy slysze od dzieciatych kolezanek
poblazliwe "moze jak bedziesz miala wlasne dziecko to zrozumiesz" albo "co ty
wiesz o zyciu skoro nie masz dziecka". Chcialabym aby one tez potrafily
uszanowac moja decyzje i moj sposob na zycie.

[macsue]

Witam Dziewczyny: podczytuje Was od jakiegos czasu i po raz pierwszy sie
wreszcie zdecydowalam dopisac bo akurat te rozwazania na temat imigrantow
starajacych sie osiagnac pozycje zawodowa sa na czasie w stosunku do tego co
dzieje sie w moim zyciu.
Ja wlasnie jestem w trakcie robienia "imigranckiej kariery" raczej "drogi do",
z dyplomem prawnika UW opuscilam Polske a teraz jestem w trakcie pierwszej
prawdziwej sesji egzaminacyjnej w amerykanskiej "law school". Musialam duzo
przejsc zeby sie tu dostac (TOEFL, program LLM, LSAT)a teraz moim glownym
strachem jest to jak wypadne w porownaniu do "tubylcow", boje sie ze tak bedzie
zawsze, nigdy nie pozbede sie stygmatu "tej innej, gorszej" i kompleksow na tym
punkcie, sczegolnie w swiecie zawodowym, czy ktos mnie kiedys zatrudni do
powaznej prawniczej pracy (bo sekretarka w kancelariach to sie juz nabylam)z
moim akcentem? Stresuje sie tym wszystkim ogormnie. Oczywiscie w gre wchodza
powazne dlugi za studia w ktore sie pakuje. Podzielcie sie doswidaczeniami, jak
bylo na drodze do kariery, czy w pelni teraz sie realizujecie zawodowo i wasze
pochodzenie i akcent nie ma znaczenia, jak to jest z tymi ktore mowia ze
pracuja w wyuczonym zawodzie?

Z jednej strony czuje ze sporo tu juz osiagnelam(chociaz nigdy pod wzgledem
finansowym) a z drugiej czesto miewam ogromne doly i obawy o to jak sobie
poradze. Co do mojej motywacji to sa to wlasnie takie obawy o to ze cale zycie
tu spedze jako sekretarka dla ludzi od ktorych wyksztalceniem i zdolnosciami
wcale nie odbiegam(bardzo szanuje ten zawod ale sama nie chce go wykonywac, czy
ambicje to cos zlego?) Swiezo po przyjedzie tutaj z dyplomem z UW w kieszeni
pracowalam tu jako "pomoc" dla osoby z wyksztalceniem srednim, otwieralam dla
niej poczte, pomagalam jej w roznych "waznych sprawach", dziewczyna byla
zwykla, wychowana w trailer parku, ale traktowala mnie jak smiec lacznie z
krytykowaniem mojej niezwykle gustownej torebki z Polski, i na dodatek placili
mi najmniej w calej firmie, powiem wam ze bylo to dla mnie bolesne i powaznie
mnie zmotywowalo do pojscia na studia od poczatku tutaj. Czy tez macie takie
doswiadczenia?Czy miewacie problemy z tym pracujecie ponizej kwalifikacji i was
szef ma polowe waszego wyksztalcenia i zdolnosci?
Nie chce tu uchodzic za chora na ambicje harpie, szanuje wszystkie wybory
zyciowe, tych pracujacych i nie. Oprocz tego uwielbiam czytac, ogladac dobre
filmy (troche trudne w malym college town w Illinois), rowniez robie zdjecia
(chociaz ostatnio moje hobby zabija "instant gratification" aparatu cyfrowego)
i planuje dzieci w przyszlosci. A w czerwcu jade do Polski czego sie nie moge
doczekac.

Pozdrawiam wszystkie Polki na obczyznie i nie tylko.

[asia9111]

Hey:
co do uczuc, ze pracujesz dla osoby o nizszych mozliwosciach, to mialam na
poczatku takie same przezycia, az pewnego razu moj szef, ktorego bardzo
szanowalam, posadzil mnie na krzesle i powiedzial "look around, see where you
are, and you can either accept it, or be unhappy for the rest or your life, but
you cannot change the world, or teach a pig to sing." I troche mi przeszlo, ale
nadal mialam te "Polak potrafi" zapatrywania, i denerwowala mnie ta 'glupota'
tubylcow, ale mniej.
Mysle, ze o ile masz takie mozliwosci, to inwestuj nadal w siebie. Od znajomych
prawnikow wiem, ze im wiekszy akcent, tym mniejsza np. mozliwosc chodzenia na
rozprawy aby walczyc o klienta (chyba ze walczysz z INS-tam kazdy prawie
prawnik jest sam imigrantem). Ale nie wiem jakie prawo bedziesz chciala
praktykowac, moze wolisz pracowac w mniejszej spokojniejszej firmie? Znajoma z
duzej firmy ma w pracy i silownie i saune i prysznic, do domu niektorzy nie
chodza prawie wczle, bo nalezy wyrobic ok. 80 godz w tygodniu. Jezeli bys sie
podlaczyla pod mniejsza firme, to i akcent nie jest taki wazny, a i pracowac
tak ciezko bys tez nie musiala. W kazdym razie, ja akurat pracuje w zawodzie, z
tym ze musialam dorobic tutaj MS, bo na magisterium z Polski nie chcieli
patzyc, TOEFLa tez zdawalam, ale pewne rzeczy zawsze zabierasz 'ze soba' bez
wzgledu na to gdzie mieszkasz. Czyli inwestowac w siebie nalezy. Powodzenia!

[liloom]

Poczulam sie tak obrazona ze nawet nie przeczytalam pozniejszych postow.
Wlasciwie tylko pierszy i ostatni, bo niedawno pisalam dylematach z tym
zwiazanych. Za chwile nadrobie, a w miedzyczasie moje zdanie:

Nie wiem jak jest/bylo u Was, ale moim zdaniem kariera zawodowa za granica jest
zwiazana jest czesto z duzo wiekszym wysilkiem czy poswieceniem, bo nie ma bazy,
ktora czesto ma sie w Polsce - mam na mysli najblizsza rodzine (rodzicow,
rodzenstwo), ktorzy pomoga chociazby zajac sie dzieckiem w momencie robienia
kariery. Dla mnie byla to ogromna trudnosc ustawic sobie priorytety w momencie
gdy zdana jestem tylko i wylacznie na siebie. I nikogo kto by pomogl.
Przyjechalam z dyplomem ekonomisty po UW ale bez jezyka. Jakos tak sie zlozylo,
ze akurat niemieckiego nie uczylam sie a wyladowalam w kraju
niemiecko-jezycznym. Do sprzatania jakos nigdy nie mialam pociagu, balam sie ze
gdy zaczne to utkne. Szczegolnie ze w Austrii pelno jest ludzi z zerowym
wyksztalceniem, ktorzy oblegaja wlasnie zawody przez Austriakow nie-kochane,
wiec przebicie sie bylo dla mnie napewno sprawa ambicji.
Zaczelam od nauki jezyka czyli praktycznie od zera, bylam prosto po studiach i
zdobycie pracy "w zawodzie" zajelo mi niecale 2 lata od przyjazdu. W zawodzie
oznaczalo ze w biurze handlu zagranicznego (znam inne jezyki) jako pomoc
sekretarki. Po pol roku przeniesiono mnie do dzialu zakupu i sprzedazy i mialam
juz wlasna dzialke w rodzaju referenta, a w miedzyczasie mialam juz prawie 30
lat i zegar tykal i chcialoby sie dziecko itd itp.
Musialam odczekac 2,5 roku pracy, aby nabyc prawa do roznego rodzaju swiadczen,
ale udalo sie , potem byla ciaza, udany dzidzius a potem jak juz mialam wrocic
do pracy to sie okazalo ze nie ma miejsca, wiec szukalam czegos nowego i
znalazlam jako asystetka w handlu zagranicznym po ok pol roku szukania.
Oczywiscie moj niemiecki nie byl perfekt, ale szukalam zawsze w firmach, ktore
handluja z polska zeby miec atut w reku, zeby mnie potrzebowali.
Niedawno zmienilam prace, jestem produkt managerem w duzym koncernie, mam coraz
wiecej obowiazkow i jezyk polski jest mi coraz mniej potrzebny. Akcentem
stresuje sie nadal, ale chyba w sumie ma to mniejsze znaczenie niz jest w
rzeczywistosci tzn. jesli samemu nie zwraca sie na to uwagi to i inni tego nie
robia. Napewno trzeba miec duzo sily przebicia, uporu, nie przejmowac sie za
bardzo, robic swoje. Nie zauwazylam w pracy zadnego syndromu "tej Polki", na tej
plaszczyznie nie ma zadnych problemow, bo koncern jest miedzynarodowy, jezyk
korporacji jest angielski wiec dla wszystkich jest jezyk obcy.
Pisalam juz wczesniej ze czasem mam dylemat co jest ajwazniejsze w zyciu, czasem
zajelabym sie chetnie wiecej rodzina, corka, ale mimo wszystko poddaje sie nadal
nurtowi ktory niesie mnie od dluzszego czasu i jestem zadowolona ze tyle
osiagnelam. Moglabym wiecej, gdybym zrobila wiecej wyrzeczen, ale chyba po
porstu nie chce. Bo wlasnie nie praca jest najwazniejsza.

[asia9111]

zgadzam sie z Toba absolutnie-wyjezdzajac bez reszty rodziny tracimy te baze,
do ktorej w Polsce jestesmy przyzwyczajone. Za kazdym razem gdy cos nie tak, w
Polsce podrzucilabys dziecko babci, a samemu w innym kraju na pewno znacznie
trudniej. Potracaja ci z 10 dni wakacji kazda chorobe dziecka i twoja
nieobecnosc (pisalam o tym w innym watku, ale ania2000 chyba nie czylala). Mam
znajomych ktorzy tu przyjechali calymi rodzinami wielopokoleniowymi (Rosjanie,
Hindusi) i wtedy mama i tata ida do pracy, a dziadkowie pilnuja dzieci i
praktycznie prowadza dom. Jest im duzo latwiej, bo zawsze maja te 'siatke
bezpieczenstwa."

[jan.kran]

Przeczytałam cały ten watek ale nie rozumiem dlaczego poczułas siĘ obrażona.
Troche mnie to męczy . Odpowiesz ))))))))
Kran.

[gherarddottir]

no wlasnie ja tez za bardzo nie rozumiem? czy ktoras z nas Cie urazila?
Pozdrawiam

alez prosze bardzo...;)

[liloom]

jan.kran napisała:

> Przeczytałam cały ten watek ale nie rozumiem dlaczego poczułas siĘ obrażona.
> Troche mnie to męczy . Odpowiesz ))))))))
> Kran.

Bietka napisala:
"Wlasnie sobie czytam nasze posty i wszystko co wpada mi w oko dotyczy pracy.
Wiem, ze
praca jest bardzo wazna, ale czy nie liczy sie juz nic innego?
Dlaczego najczesciej stawianym pytaniem jest co robisz? gdzie pracujesz?
Dlaczego nikt nie
zapyta co wlasnie przeczytalam? co obejrzalam? czy podoba mi sie to i tamto?
Dlaczego?
Dlaczego? Dlaczego?
Dla mnie rowniez wazne jest, aby pracowac, ale nie chce zeby tylko to sie
liczylo, nie chce
oceniac innych przez pryzmat ich zatrudnienia i nie chce byc tak oceniana.
Czy jest ktos na swiecie dla kogo praca nie jest wazna?

A moze ja bredze?"

wlasciwie to powinnam odpisac "chyba bredzisz" i to by wystarczylo, bo wydaje mi
sie ze my tu rozmawiamy o wszystkim, a kazdy sobie wylawia to co w danym
momencie mu akurat pasuje.
To moje obrazenie bylo reakcja na prowokacje bietki

[mulinka]

lioom,
ja Twojego powodu do obrazy zupelnie nie rozumiem (?)
Bietka, ma calkowite prawo do swoich refleksji i do wyrazania ich na forum
w tym , co napisala nie widze NIC z bredzenia i NIC obrazliwego
mysl glowna:
"nie chce
> oceniac innych przez pryzmat ich zatrudnienia i nie chce byc tak oceniana"
mnie sie bardzo podoba,popieram

[liloom]

ja zrozumialam ze MY tutaj tylko o pracy rozmawiamy

[mulinka]

))
a o kuchni, to co?
a pisanie powiesci!
MY tu bardzo tworcze jestesmy
mozesz byc spokojna
buziak!

[asia.sthm]

> > oceniac innych przez pryzmat ich zatrudnienia i nie chce byc tak oceniana
Ja tez nie, bo ja jestem nudny buchalter z ochraniaczami na rekawach i olowkiem
za uchem, w biurze wypelnionym papierzyskami, ktore zbieraja kurz i jak je
rewizor obejrzy to nadaja sie tylko do archiwum.
No i co z tego. ??
Kazdy wie jaka ja jestem wiotka slodka i powabna PP
Wolalabym byc strazakiem, albo komandosem z Janosikowa fryzura. ;-P

A bietka to nie zadna prowokacje tu podstawila tylko prawdziwy PROTEST SONG
Mnie sie tez podobalo.

[liloom]

no moze macie racje i ja nie zrozumialam...
moze bietka wyjasni?

[bietka1]

Naprawde sadzilas, ze ja krytykuje posty, ktorych tematem jest praca?
Nie przyszloby mi to do glowy. A to, ze moj post mozna odebrac jako prowokacje to juz w
ogole.
Szczerze mowiac owa refleksja nasunela mi sie w realu, a zwerbalizowalam ja na forum, bo tutaj
ten temat sie pojawia, wiec liczylam na to, ze wlasnie poznam zdanie innych.
Asia i Mulinka bardzo wlasciwie odebraly moje intencje, zatem nie musze wiele dodawac

A swoja droga, chyba jednak lepiej czasami wnikliwiej czytac dany watek, zeby sie niepotrzebnie
nie denerwowac

[liloom]

wiesz, przeciez nie znamy sie tak naprawde wiec nie sposob odebrac intencji
piszacych stad moze nieporozumienia - wnikliwosc nie ma tu nic do rzeczy chodzi
tylko o odbior - moze to kwestia tego co kto przezywa w realu?

[mulinka]

"Zadna praca nie hanbi, ale kazda meczy."

a ja dodam, ze czasem "nic nierobienie" tez meczy
ufff

[basia313]

calkowicie sie zgadzam, a to przyslowie z dawnych lat mi sie przypomnialo.

[bietka1]

Napisalas:
Poczulam sie tak obrazona ze nawet nie przeczytalam pozniejszych postow.
Wlasciwie tylko pierszy i ostatni,
To wlasnie mialam na mysli piszac o wnikliwosci. Gdybys przeczytala wszystkie posty w tym
watku, a w tym moj nastepny, chyba nie widzialabys w tym prowokacji.

[ponponka1]

Praca jest dla mnie, obecnie, wazna glownie z dwoch powodow: musze z czegos zyc
i lubie przebywac z ludzimi
Nigdy nie rozmyslalam nad tym czy wole pracowac czy wole siedziec w domu. Moje
zycie sie tak potoczylo, ze pracuje no bo jak inaczej sie urzymac przy zyciu
samej...
Jednak z mila checia zostawilabym ja, gdyby sie okazalo, ze jest przy mnie ktos
kto utrzyma i mnie i dzieci - tak! Dusze "kury domowej" odkrylam u siebie
pracujac jako au-pair. Zauwazylam jak wiele radosci sprawialy mi codzienne prace
domowe i spedzanie czasu z dzieckiem....i zaczelam w myslach przeklinac te
wszystkie feministki, ktore walczyly wszystkim kobietom prawo do.....pracy w
pracy i w domu....wrrrrrr. Panowie od razu wyczuli jak mozna Nas wrobic i teraz
mamy. Szkoda, ze nie wywalczyly prawa wyboru...czyli pracy w domu wraz z prawem
do godnej emerytury lub renty

Cmok (jaki smok?)

[asia.sthm]

Ponponko musze zdecydowanie wyprostowac: feministki nigdy nie walczyly o
uwiezienie kobiety w domu, albo wywalenie jej z domu za chlebem.
Feministki walczyly o prawo wyboru sposobu na zycie.
To ,ze w wielu krajach, w wiekszosci krajow, gospodarka nawala i kobiety sa
zmuszone do podjecia takich czy innych krokow, to naprawde nie wina feministek.
To ze wiekszosc kobiet pracuje na dwa fronty, to tez kwestia naszego wychowania
i nieumiejetnosci twardego negocjowania podzialu obowiazkow w chalupie, kazdy
chlop, nawet ten najbardziej pracowity, sie bedzie migal od sprzatania i mycia
kibli, chociaz nie wszyscy ))
Tak ze nie uogolniajmy, bo to byloby glupie i niesprawiedliwe.
Brr, az mnie rzuca gdy sobie pomysle , ze jeszcze niedawno kobiety nie mogly
studiowac, nie stanowily o odziedziczonym majatku, nie wypadalo im pracowac w
wielu zawodach. brrrr.
Zdecydowanie twierdze ,ze lata poswiecone na wychowanie dzieci i prowadzenie
domu powinny byc wliczane do emerytury.
Koniec wywodu.

[ponponka1]

asia.sthm napisała:


> Zdecydowanie twierdze ,ze lata poswiecone na wychowanie dzieci i prowadzenie
> domu powinny byc wliczane do emerytury.
> Koniec wywodu.


moze powalczymy ?

Cmok(jaki smok?)

P.s. prawo dzidziczenia i dysponowanie naszym zyciem zabral nam renesans
odradzajac prawo rzymskie...hehehhehehehee ... a mowi sie tak zle o
sredniowieczu ...

[mulinka]

a ja sobie kawusie z mojej najpiekniejszej filizanki (nowy nabytek)
i tyle
i jako prezydent wybrany jednoglosnie (dostalam jeden glos oglaszam :
"jak sobie poscielesz - tak sie wyspisz"

(dodalabym "amen", ale...jak sobie lubicie pogadac, to w koncu od tego mamy
forum

[asia.sthm]

To ja od razu lece zrobic sobie kawusi w swoim najwiekszym kubasie z losiem w
majtkach i tak sobie posciele az sie wyspie...
))

[mon101]

I sa chociazby w Szwecji....

[basia313]

Zadna praca nie hanbi, ale kazda meczy.
A dla mnie jest bardzo wazna, a zwlaszcza, gdy jej nie za wiele mam.