Zerwanie kontaktow z rodzicami

[36mayfair]

Uwazam, ze jest to usprawiedliwione, gdy rodzice z roznych powodow
zatruwaja nam zycie. Niestety w polskiej kulturze jest to czesto nie
do pomyslenia. Mamy rodzicow tolerowac tak dlugo jak zyja, wspierac
materialnie, chyba jest nawet prawo, ktore do tego zmusza. Na
szczescie pozostaje emigracja, odciecie sie od nich na odleglosc.
Nie zawsze ma sie ochote tlumaczyc znajomym i reszcie rodziny
dlaczego nie chcemy miec z rodzicami nic wspolnego. Duzo ludzi nie
potrafi tego zrozumiec, traktuje nas jak potworow, a my po prostu
chcemy miec swiety spokoj.
Znacie takie sytuacje.

[sylwek07]

Znam takie sytuacje ..sa rozne tego powody ,od tzw nie chce mi sie
utrzymywac kontaktow po bardziej skomplikowane (jak alkohol itp)..
Tak samo jest ze znajomymi,przyjaciolmi i innymi podobnymi osobami i
nie bylo by w tym nic zlego jakby taka-takie osoby faktycznie
odciely sie a nie prosily o pomoc,o zalatwienie czegos i tak moglbym
pisac o podobnych sprawach ..Bo Ty musisz to zrobic a ja nic nie
musze robic i nie zrobie i odcinam sie od znajomosci ..

[borrus]

Jak widzę łatwo wybaczacie sobie - ale nigdy rodzicom. Macie obowiązki wobec
nich- i zanim zaczniecie rozliczać ich- rozliczcie wpierw siebie.
Powiem tylko jeszcze jedno zdanie- wasze dzieci widzą jak postępujecie ze swoimi
rodzicami i odpłacą wam dokładnie tym samym.

[katarz1]

Super, nadęta wypowiedź o niczym. Co właściwie chcesz powiedzieć? Że
rodzice sa wolni od blędów, że zawsze trzeba im przyznawać rację?
Otóż nie zawsze, wyobraź sobie. Można mieć wyrzuty sumienia, widziec
własne niedoskonałości, rozliczac siebie i jednocześnie czuć żal do
rodziców i widzieć ich błędy. Zakładasz, że osoba która ma złe
relacje z rodzicami to egoista pozbawiony empatii. Bzdura, własnie w
takich rodzinach dzieci maja największe poczucie winy - rodzice
skutecznie je wdrukowują.

[borrus]

Jakim cudem Kasiu wyczytałaś w moim poście coś czego nie ma? Ja piszę o
normalnych relacjach rodzice- dzieci, a nie o jakiś "toksycznych rodzinach"
Tak jak na rodzicu ciąży obowiązek wobec dziecka - zapewnienia mu
opieki,bezpieczeństwa materialnego i miłości na drogę ( bo mądry rodzic
doskonale wie że dla pełnego rozwoju pisklę musi wylecieć z gniazda, tak na
dziecku ciąży obowiązek pomocy i wsparcia dla rodzica w razie potrzeby.
Z moich obserwacji wynika że ogromna większość rodziców wywiązuje się ze swojego
obowiązku rodzicielskiego (lepiej lub gorzej). Natomiast duża część dzieci ani
myśli wywiązać się ze swoich obowiązków i aby oszukać własne sumienie zwala winę
na rodziców. Przykładem jest ta dyskusja.

[tw.babcia]

katarz1 napisała:

> Super, nadęta wypowiedź o niczym. Co właściwie chcesz powiedzieć? Że
> rodzice sa wolni od blędów, że zawsze trzeba im przyznawać rację?
> Otóż nie zawsze, wyobraź sobie. Można mieć wyrzuty sumienia, widziec
> własne niedoskonałości, rozliczac siebie i jednocześnie czuć żal do
> rodziców i widzieć ich błędy. Zakładasz, że osoba która ma złe
> relacje z rodzicami to egoista pozbawiony empatii. Bzdura, własnie w
> takich rodzinach dzieci maja największe poczucie winy - rodzice
> skutecznie je wdrukowują.

Masz absolutną rację.

[sylwek07]

Na szczescie pozostaje emigracja, odciecie sie od nich na odleglosc.
------------------------------------------

Sa takie osoby ze zyja w tym samym miescie a nie odwiedzaja rodzicow
czesto a nawet sporadycznie.Tak wiec nie trzeba wyjzdzac aby sie
odciac od rodzicow-rodziny...

[rudzikowa]

znacie. ja zylam w domu toksycznym, tzn. stalo sie tak po tym jak
rodzice sie rozwiedli a siostra wyjechala, czyli zostalam tylko ja i
sie zaczelo. "wyrwal" mnie z domu moj malzon ale najpierw
przeprowadzilismy sie nirdaleko wiec sytuacja nic sie nie zmienila,
potem troche dalej i bylo niewiele lepiej. teraz jestesmy tutaj i...
nie wiem jak bedzie. w rozmowach jeszcze probuje mnie z
lekka "terroryzowac" ale coraz mniej. teraz ma przyjechac i nie wiem
czy mam sie cieszyc czy nie. zobaczymy moze to ze jestesmy tak
daleko zmieni jej podejscie do mnie jak nie no to trudno ja zostane
tu ona u siebie i bedziemyu odbywac krotkie rozmowy telefoniczne.
niemniej w polsce nie raz slyszalam kretynskie teksty jej
kolezaneczek jaka to ja wyrodna jestem bo..... i tu dluga lista, ona
sie nakrecala i z pretensjami do mnie. ale tez sama miala swoje
zdanie na wiele tematow. konkluzji powiem tylko tak doszlo do
sytuacji gdzie wyrzucilam ja z mojego domu, po prostu przegiela.
nie wiem moze jestem wyrodna, ale kieruje sie zasada, moze niezbyt
kulturalna, ale w jej dosadnoosci tkwi sila: jak sobie dasz raz
nasrac na glowe to ci z niej kibel zrobia. zycie jest jedno i chce
je przezyc tak by umierajac powiedziec bylam szczesliwa, poza tym
glowe mam calkiem niezla nie chce miec na niej wc

[bielinka]

Ja mam podobny "kłopot" z ojcem. A właściwie nie mam Bo się
odcięłam i tyle. Zerwaliśmy kontakty kilka lat temu, a
raczej "wygasły". Jedyne co mnie czasem trapi to to co odpowiedzieć
synkowi gdy zapyta o mojego "tatusia"? Bo ma z jednej strony Babcię
i Dziadka a zdrugiej strony tylko Babcie. Na szczęście jest
przyjaciel Babci , który trochęt o tuszuje, ale i tak Olek wie,
ze to nie Dziadek. Na razie jeszcze temat nie wypłynął, ale kobieta
to nie jest taka żeby się nie martwić na wyrost, nie?

[agatazieba]

kiedys chodzilam do katolickiej szkoly. ile ja sie tam nasluchalam o moim
grzesznym stosunku do matki... teraz mieszkam w niemczech i tata z bratem pisza
do mnie zalosne maile, jak im ona zycie zatruwa.

zycie jest rozne. nie mozna oceniac innych. przynajmniej nie pochopnie.

[sandra1973]

dobre rozwiązanie, jak mam rodziców którzy mnie wykorzystywali
finansowo bo mam dobrze płatną pracę itp. rodzeństwo było zawsze
traktowane lepiej bo mniej zarabiali, potwierdzili swój stosunek do
mnie w momencie gdzy przeszli na emerytuę, nie dostałam nic -
rodzeństwo przeciwnie.

[marziiionline]

Jesli sie ma natretnych rodzicow to lepiej uciekac jak najdalej

[marziiionline]

Witam
Dokladnie zgadzam sie z Toba sama jest wlasnie w takiej sytuacji.
Teraz obecnie jestem w NL wyjechalam tu niby tylko na dlugi weekend
a zostalam juz, co dla moich rodzicow bylo szokiem i nadal jest oraz
zupelnie nie do pomyslenia. Ale w koncu mam swoje zycie i musialam
tak zrobic ile to mozna mieszkac z rodzicami i sluchac ciaglych
nazekan pouczen itd itp. ... Czasami cos w czlowieku peka i nie
wytrzymuje tak sama bylo ze mna i jak narazie nie zaluje swojej
decyzjii

[foxie777]

No tak wyjechac mozna za granice, ale to przeciez nie znaczy
ze zrywamy kontakty.Znam wiele przypadkow wsrod znajomych
kompletnego zerwania i zawsze jest mi ich zal.Rozumiem, ze czasami
jest to mozliwe, ale w sumie bardzo tragiczne.
Nie wyobrazam sobie, aby moj Syn cos podobnego zrobil, no ale
ja jestem ok mama.Ciezka sprawa z takimi "toksycznymi"
stosunkami w rodzinie.
pozdr

[sylwek07]

foxie777 i tutaj masz racje co do toksycznosci bo jesli jej bedzie
za duzo to jak zyc?jak dzialac??ciezka sprawa....

[sikorka68]

marziiionline napisała:


"...Ale w koncu mam swoje zycie i musialam
> tak zrobic ile to mozna mieszkac z rodzicami i sluchac ciaglych
> nazekan pouczen itd itp. ... "

No właśnie, skąd się bierze taka nadopiekuńczość. Czy to czasem nie jest brak
wiary, że dobrze wychowało się swoje dziecko?

[rozowy.moherowy.beret]

Tak, zerwałam kontakt z matką (ojca nigdy nie było). Za całokształt
mojego życia. Na szczęście w tym samym miasteczku mieszka babcia z
siostrą matki i wiedzą jaka jest. Ewentualne plotki jaka niby jestem
wyrodna szybko gaszą.

toksyczni rodzice - toxic parents S.Forward

[decymka]

„TOKSYCZNI RODZICE” SUSAN FORWARD

Bolesna spuścizna po toksycznych rodzicach jest udziałem wielu z nas. Przejawia
się ona w postaci trudności w układaniu sobie życia z partnerem, w podejmowaniu
decyzji i karierze zawodowej, a także w różnych formach depresji. Niektórzy z
nas obarczani są brzemieniem wstydu po alkoholizmie w rodzinie, po porzuceniu
lub opuszczeniu, znieważeniu fizyczną przemocą. Są wśród nas zarówno dotknięci
zbrodnią kazirodztwa jak i subtelnie uwodzeni w dzieciństwie tak, iż nie zdają
sobie sprawy z dokonanego na nich seksualnego nadużycia. Wielu ludzi miało
rodziców nadmiernie kontrolujących, zachłannych, nad opiekuńczych, którzy
udaremnili rozwinięcie skrzydeł, stanięcie mocno na nogach i afirmację własnego ja.
Rodzice toksyczni to rodzice, których można określić mianem tyranów stosujących
różne metody nękania swoich dzieci, może to być niszczenie słowem: przeklinanie,
wyzywanie, poniżanie, wyśmiewanie, obelgi, obarczanie winą, wypominanie
przeszłości, stwierdzanie, że żałują, że dziecko w ogóle się urodziło. Stanowi
to często wynik rywalizacji z własnym dzieckiem, szczególnie gdy to wkracza w
okres dojrzewania. Rodzice toksyczni wówczas nie potrafią cieszyć się z
sukcesami własnych dzieci, ale ustawicznie starają się być od niego lepsi za
wszelką cenę. To rodzice perfekcjoniści nie dający dziecku prawa do błędu,
stosujący oprócz przemocy werbalnej także przemoc fizyczną, czyli bicie dziecka
bez względu na faktyczne przewinienia czy ich brak, tłumaczenie własnych napadów
agresji tysiącem problemów, czy ranienie dziecka poprzez nie reagowanie na
krzywdy wyrządzane przez drugiego z rodziców czyli tzw. tyrania pasywna. W
rodzinach toksycznych często czułość i miłość przeplatana jest przemocą, co
powoduje dezorientację i nieumiejętność rozpoznawania prawdziwych emocji,
nienawiść dziecka do samego siebie, obarczanie siebie winą za napady agresji
rodzica, zamknięcie się w sobie i obrona rodzinnej tajemnicy.
Rodzice nieadekwatni, niedojrzali sprawiają, że dziecko musi przejąć ich
obowiązki, role, czasem następuje wręcz odwrócenie ról – dziecko daje wsparcie
emocjonalne rodzicowi, staje się matką swojej matki, lub ojcem swojego ojca. W
wyniku tego zostaje ono okradzione z dzieciństwa, staje się nad wiek dojrzałe, i
na ile początkowo może się to wydawać urocze „jaki ten chłopiec jest dojrzały,
mądry...!” ono nie ma szans rozwinąć się emocjonalnie.
Toksyczny rodzic to także rodzic nadmiernie kontrolujący. Kontrola jednak nie
musi oznaczać tylko bezpośrednich nacisków, czy jawnej lustracji każdego ruchu
dziecka. Może być zakamuflowana przez dobre intencje. Rodzic może kontrolować
mówiąc, że robi to tylko dla dobra dziecka, może także uważać, że nacisk to
jedyna możliwość by dziecko zrobiło coś naprawdę dobrze. Może wreszcie uciekać
się do manipulacji swoim dzieckiem, by to zgodziło się wyręczać rodziców z ich
obowiązków, by udowodniło, że potrafi coś zrobić, a tym samym, by poświadczyło,
że może coś zrobić dla ukochanego rodzica. Mogą to być niewielkie sprawy jak
rezygnacja z wakacji ze względu na prośby rodziców, czy podejmowanie decyzji
tak, by nie zrobić im przykrości. Wszystko to jednak nawet pod przykrywką
dobrych zamiarów sprawia, że często już nawet dorosłe dziecko pozostaje
ubezwłasnowolnione, bez własnej tożsamości, bez własnego zdania i możliwości wyboru.
Alkoholizm, także może stać się pretekstem dla toksycznych działań rodziców.
Nieustanne zaprzeczanie problemowi alkoholizmu w rodzinie, piastowanie rodzinnej
tajemnicy, tak by nie wyszła ona na jaw, bezustanna i bezpodstawna wiara w
możliwość naprawienia przeszłości i obarczanie dziecka obowiązkami
przekraczającymi jego możliwości to najczęstsze znamiona jakie pozostawiają po
sobie rodzice – alkoholicy. Gdy dołożyć do tego także robienie z dziecka „kumpla
do picia”, bądź zrzucanie na niego wszelkiej odpowiedzialności za każdy rodzinny
problem, wynikiem tego typu działań może stać się zaszczepienie u dziecka braku
zaufania wobec osób je otaczających, a także braku wiary w szczęśliwe
zakończenie nie tylko koszmaru dzieciństwa.
Większość rodziców mówi czasami coś uwłaszczającego własnym dzieciom. Jeśli nie
zdarza się to często, nie pozostawia w psychice dziecka trwałych śladów.
Znieważające są, natomiast, częste napaści słowne, w których przedmiotem jest
wygląd dziecka, jego inteligencja, umiejętności czy też wartości jako istoty
ludzkiej. Często nawet nie zdajemy sobie sprawy, że nazywanie dziecka „leniem”,
„fajtłapą”, „złośliwcem”... sprawia, że ono właśnie takie się staje. Wielu
rodziców skrywa słowną tyranię pod maską opiekuńczości. Dla usprawiedliwienia
okrutnych i oczerniających uwag używają takich argumentów jak: „Próbuję pomóc ci
stać się lepszym człowiekiem” lub „Świat jest bezwzględny, a my uczymy cię jak w
nim żyć”. Ponieważ ten rodzaj tyranii przybiera ochronną maskę wychowania,
dorosłemu dziecku jest szczególnie trudno uznać jej destrukcyjny wpływ.
Najgłębsze jednak rany pozostawia po sobie przemoc innego rodzaju, przemoc
seksualna, kazirodztwo, przemoc która do niedawna stanowiła temat tabu, a do
dziś jest traktowana jako coś szczególnie ohydnego i odrażającego. Jest to temat
kłopotliwy ze względy na funkcjonujące wokół niego mity. Susan Forward w swojej
książce przytacza kilka z nich, są to stwierdzenia, że:
- kazirodztwo zdarza się rzadko,
- kazirodztwo zdarza się tylko w rodzinach biednych lub niewykształconych, albo
też w odizolowanych, prymitywnych wspólnotach,
- kazirodczy napastnicy są społecznymi i seksualnymi zboczeńcami,
- kazirodztwo jest reakcją na deprywację seksualną,
- dzieci – zwłaszcza nastoletnie dziewczynki – są uwodzicielskie i przynajmniej
po części są odpowiedzialne za to, że są napastowane,
- większość historii o kazirodztwie jest nieprawdziwa; tak naprawdę są one
fantazjami pochodzącymi z seksualnych tęsknot dziecka,
W rzeczywistości jednak problem kazirodztwa nie jest odosobniony w tzw.
toksycznych rodzinach. Nie jest on wyjawiany często ze względu na to, że
napastnicy dopuszczający się kazirodztwa korzystają z pogróżek, by zapewnić
sobie milczenie ofiary. Do najczęstszych pogróżek należą:
- Jeśli powiesz, zabiję cię.
- Jeśli powiesz, zbiję cię do krwi.
- Jeśli powiesz, mama się rozchoruje.
- Jeśli powiesz, ludzie pomyślą, że zwariowałaś.
- Jeśli powiesz, nikt ci nie uwierzy.
- Jeśli powiesz, mama będzie bardzo zła na nas.
- Jeśli powiesz, znienawidzę cię do końca życia.
- Jeśli powiesz, wyślą mnie do więzienia i nie będzie komu utrzymać rodziny.
Dziecko skrzywdzone w ten sposób przez własnego rodzica zostaje trwale zranione
na długie lata. Nie potrafi zaznać i zrozumieć prawdziwej miłości, czuje odrazę
przed seksem, a każde pozytywne uczucia wokół niego mogą, że czuje się źle.
Stając się dorosłym dziecko zdaje sobie sprawę z ogromu krzywdy jakiej doznał od
własnych rodziców i nie potrafi wymierzyć im odpowiedniej kary, która mogłaby
być adekwatna do zadanych mu ran. Susan Forward twierdzi, że mimo tak wielkiego
spustoszenia jakie doświadczenie kazirodztwa dokonały w psychice dziecka, jest
ono najzdrowszym członkiem rodziny, w której pojawił się ten problem. Inni jej
członkowie bowiem bądź przyzwalają na to barbarzyństwo, bądź przymykają na to
oczy chcąc zachować homeostazę i ładny obraz faktycznie chorej rodziny.
Co zrobić, by wyzwolić się spod nacisku i wpływu toksycznych rodziców? II część
książki Susan Forward odpowiada na to pytanie. Autorka prezentuje w niej różne
sposoby terapii, które stosuje, by pomóc osobom ciemiężonym przez własnych
rodziców. Zwraca uwagę na to, że by móc uleczyć swój ból nie konieczne jest
przebaczenie swym rodzicom. Konieczne natomiast jest stawianie czoła problemowi,
uznanie swojej niezależności, samookreślenie siebie, obarczanie
odpowiedzialnością tego, kto faktycznie jest odpowiedzi

toxic parents II

[decymka]

Konieczne natomiast jest stawianie czoła problemowi, uznanie swojej
niezależności, samookreślenie siebie, obarczanie odpowiedzialnością tego, kto
faktycznie jest odpowiedzialny. Uwieńczeniem procesu terapeutycznego jest
konfrontacja, która często stanowi punkt zwrotny i jest momentem, który
ostatecznie pozwala zerwać z toksyczną przeszłością i budować zdrową przyszłość.
Proces terapeutyczny komplikuje się, gdy wśród toksycznych doznań dzieciństwa
znalazły się doświadczenia kazirodztwa. Leczenie w tym przypadku obejmuje wiele
etapów, aby stało się skuteczne Susan Forward stosuje różne techniki
terapeutyczne jak: pisanie listów (do agresora, milczącego partnera, siebie –
jako zranionego dziecka), pisanie bajek, odgrywanie kierowanej przez terapeutkę
psychodramy.
Książka „Toksyczni rodzice” jest to książka, którą autorka adresuje przede
wszystkim do osób, które wychowały się w toksycznych rodzinach. Poprzez
naświetlanie problematyki chorej, nieadekwatnej rodziny, a także dzięki
prezentacji autentycznych historii osób borykających się z tym problemem.
Autorka w sposób dostępny zwraca uwagę na trudy i niewdzięczny temat problemów
wewnątrz pozornie moralnych rodzin. Stanowi to zdecydowany atut książki.
Kolejnym atutem jest na pewno obrazowość i emocjonalność języka, którym książka
jest napisana. Sprawia on, że lektura staje się pretekstem do głębszych
przemyśleń dotyczących problemu toksycznych rodzin. Sposób prezentacji wyników
terapii, które autorka prowadziła wśród swoich pacjentów, a także sam opis
technik terapeutycznych pozwala wierzyć w możliwość wyleczenia z ran jakie
nieadekwatni rodzice zadają dziecku.
Książka napisana jest w sposób przejrzysty. Podzielona jest na dwie części.
Każda z części podzielona jest na rozdziały i podrozdziały, sprawia to, że
treści przeczytane przez autorkę są klarowne i jasno wyjaśnione. Książkę tą
warto przeczytać gdyż zwraca uwagę na problemy wewnątrz rodzin i stanowi
uzupełnienie książek, które prezentują obraz rodziny adekwatnej, zdrowo
funkcjonującej.

[kotka_w_marcu]

Decymka, po co przepisujesz książkę? Forum jest po to, żeby wymieniać opinie, a
nie przepisywać epistoły. Czytałam ją, również mam takich rodziców - i co z
tego? Jak ktoś będzie chciał się dowiedzieć o czym to jest, sięgnie po nią.
Aż się nie chce czytać, bo to nie Twoje słowa...

[decymka]

forum jest także od tego że jak nie chcesz
to nie czytaj.
Nie każdy ma książkę pod ręką - to są jednak istotne informacje.

[jurek.powiatowy]

Tak znamy. To się nazywa psychopatia emocjonalna. Ale uwierz mi, jeżeli rodzice
gwałcili Cię, bili i psychicznie maltretowali to nikt Cię nie zmusi do tego abyś
się nimi opiekowała. Na prawdę. Bo nie wyobrażam sobie innej sytuacji, w której
człowiek chciałby odciąć się od rodziców.

[ideefiks]

jurek.powiatowy napisał:

> Tak znamy. To się nazywa psychopatia emocjonalna. Ale uwierz mi,
jeżeli rodzice
> gwałcili Cię, bili i psychicznie maltretowali to nikt Cię nie
zmusi do tego aby
> ś
> się nimi opiekowała. Na prawdę. Bo nie wyobrażam sobie innej
sytuacji, w której
> człowiek chciałby odciąć się od rodziców.

To w takim razie masz wyjątkowo ubogą wyobraźnię...

[titta]

Wtedy ta odcinajaca sie osoaba powinna sobie przypomniec: "szanuj
ojca i matke abys dlugo zyl i dobrze ci sie powodzilo" i nie miec
pretensji do innych, ze w zyciu ma pod wietr.

[ideefiks]

titta napisała:

> Wtedy ta odcinajaca sie osoaba powinna sobie przypomniec: "szanuj
> ojca i matke abys dlugo zyl i dobrze ci sie powodzilo" i nie miec
> pretensji do innych, ze w zyciu ma pod wietr.

Chyba że np. ta odcinająca się osoba ma wrażenie, że rodzice zrobili
ją sobie po to, żeby na nich pracowała traktując ją jak darmową siłę
roboczą i inwestycję w pogodną emeryturę. Tak jakby człowiek nie
miał sam dość własnych problemów i jeszcze musiał myśleś o tym
jak "zapewnić byt" rodzicom którzy są po prostu niewygodnym
obciążeniem na które nie mamy wpływu.

Moja droga - nikt z nas się na ten świat nie pchał, z tego też
względu nic a nic nie jesteśmy swoim rodzicom winni - co więcej, to
właśnie oni - skoro już nas na ten świat powołali - mają zafajdany
obowiązek pomagać swojemu potomstwu tak długo jak ono tego
potrzebuje.

Potomstwo spłaca ten dług mając swoje potomstwo i się nim opiekując -
mając wobec niego taki sam zafajdany obowiązek jak jego rodzice
mają wobec swoich dzieci, każda inna zależnośc byłaby chora i z
gruntu niesprawiedliwa.

Także zapamiętaj sobie - rodzice z definicji ma obowiązek zapewnić
dzieciom godny start w dorosłe życie. Dziecko nie ma żadnego
obowiązku wobec swoich rodziców - będzie go mieć dopiero wobec
swoich własnych dzieci na tej samej zasadzie jak jego rodzice mieli
wobec niego.

Dotarło?

[borrus]

Nie tym tonem do tak wartościowej osoby jak Titta,

To że nie masz racji to rzecz oczywista- poglądy Twoje kłócą się zarówno z etyką
chrześcijańską ("czcij ojca swego i matkę swoją"} jak i z obowiązującym prawem
nakładającym na dzieci obowiązek alimentacyjny wobec rodziców ( jeżeli zachodzi
uzasadniona potrzeba)

Dotarło?

[tamsin]

borrus napisał:

> nakładającym na dzieci obowiązek alimentacyjny wobec rodziców (
jeżeli zachodzi
> uzasadniona potrzeba)

nawet jezeli istnieje obowiazek alimentacyjny wobec rodzicow w
POlsce to nie znaczy to, ze istnieje na calym swiecie. Poniewaz
osoby ktore tu pisza w wiekszosci mieszkaja "po swiecie" czy w ogole
ten obowiazek warto przytaczac?

[kik-ki]

Obowiazek alimentacyjny wobec wstepnych i zstepnych obowiazuje w
wielu krajach , tych ktore opieraja swoje prawodawstwo na prawie
rzymskim (sic) czyli w wiekszosci krajow europejskich.

[samson.miodek]

borrus, a co z poszanowaniem mlodego czlowieka?JAk go rodzice nie
nauczycli szacunku i nie okazywali mu owego to niech nie licza ze
latorosl okaze im szacunek w pozniejszym czasie.Kij ma dwa konce.
Nie mozna oceniac innych.NIe wiemy do konca jakie byly przyczyny
takiego postepowania danej osoby.To jak rodzice wywala z domu
doroslego syna/corke bo juz maja dosyc to jest ok, ale jak corka/
syn wywala z domu rodzica bo maja ku temu bardzo powazne powody to
juz sa wyrodni, co? Mowie o powaznych powodach, a nie o tym ze komus
nie na reke bo rodzic niedolezny i trzeba sie zajac.Nie masz
warunkow w domu - sa domy opieki.Przyklady mozna mnozyc.

[ideefiks]

borrus napisał:

> Nie tym tonem do tak wartościowej osoby jak Titta,

wartościowa czy nie wartościowa, niech nie wypisuje farmazonów...

>
> To że nie masz racji to rzecz oczywista- poglądy Twoje kłócą się zarówno z etyk
> ą
> chrześcijańską ("czcij ojca swego i matkę swoją"} jak i z obowiązującym prawem

ple ple ple... Ciągle te same bezmyślnie powielane banały. Na tym właśnie polega
problem - wieczne połączenie pempowiną z mamusią - przez całe życie najpierw
moja mamusia a potem ja i cała reszta... Czego doskonałym przykładem jest
niejaki Jarek były premier Kaczyński..

Co ma etyka chrześcijańska i obowiązujące prawo do zachowania gatunku? Rodzice
są po to żeby wydać potomstwo, potomstwo jest po to żeby wydać swoje potomstwo.
Jeśli masz wybór - decydujesz się na własne dzieci lub bierzesz na utrzymanie
rodziców to co wybierasz? Bo ja wybieram własne dzieci, inaczej gatunek zwany
człowiekiem zniknąłby z tej planety bardzo szybko (choć może to i lepiej z
punktu widzenia planety...)

Poza tym dziecko też może pozwać rodziców powołując się na taki sam obowiązek
alimentacyjny - nie zapominaj o tym...

A czemu nie pomyślisz w ten sposób:
Ja się na ten świat nie pchałem - a jeśli rodzice to ofiary losu, które nie
zapewniają mi tak zwanego "godnego startu w dorosłe życie" to za co niby mam im
być wdzięczny? Skoro zdecydowali się na dzieci to powinni zdawać sobie sprawę z
tego jakie to rodzi konsekwencje i nakłada na nich obowiązki. A nawet jeśli
załatwili mi pracę, dali samochód i ciepłe mieszkanko to co z tego? Taki ich
zafajdany obowiązek skoro już się zdecydowali na dziecko... Nie rodzi to wobec
nich żadnych zobowiązań ani konieczności bycia wdzięcznym z mojej strony. Co
najwyżej moja dobra wola i tyle...

Popatrz na przyrodę z wyjęciem tego chorego gatunku jakim jest człowiek. W niej
jest tylko opieka rodziców nad dziećmi. Nigdy w drugą stronę. Bo to wbrew logice
przetrwania gatunku - szkoda marnować energię na coś co się już zużyło, lepiej
włożyć ją w przekazanie życia dalej - do nowego pokolenia. I niezależnie od tego
jak bardzo by ci się to nie podobało, tak właśnie działa natura. W niej na
ckliwość w stylu "dziękuję ci mamo za to że dałaś mi życie" po prostu nie ma
miejsca, poza tym to po prostu bez sensu, a że większość ludzi jest oślepiona
skrzywieniem jakie wyrobili w nich rodzice wywołując w dzieciach uzależnienie
ich od siebie połączone z poczuciem dozgonnej powinności wobec taty i mamy
(zresztą dla własnych korzyści i własnego wygodnictwa) to już zupełnie inna sprawa.

[borrus]

A ja myślałem Ideefiks że ludzie czymś się jednak różnią od zwierząt. Że nasza
sfera uczuć wyższych pozwala nam żywić takie uczucia jak wdzięczność, empatia,
zrozumienie. Już Homo habilis - nasz przodek- opiekował się ludżmi starymi,
chociaż z punktu widzenia strategii przetrwanie gatunku nie było to może
korzystne. Jak widzisz człowieczeństwo zaczynało się tam gdzie kończą się
prawa przyrody.
Ale niektórzy jak widać nic się nie zmienili. Nadal siedzą na drzewach.

[ideefiks]

borrus napisał:

> A ja myślałem Ideefiks że ludzie czymś się jednak różnią od
zwierząt.

Dobra wola. Dlatego też wspomniałem o dobrej woli.
To jest właśnie to co nas odróżnia od zwierząt.

A jeśli komuś mamusia mówi: wybieraj: albo ja albo twoja żona / twój
mąż, to takiej mamusi należy dać kopa w _upsko bo szkoda własnego
życia. Poczucie winy bo "należy się coś moim rodzicom ode mnie" to
nieporozumienie.

Wiem że trudno ci się pogodzić z faktami z których nigdy przez całe
swoje życie nie zdawałeś sobie sprawy i tego od ciebie nie wymagam.

[bambussi]

ideefiks napisał:

> Dobra wola. Dlatego też wspomniałem o dobrej woli.
> To jest właśnie to co nas odróżnia od zwierząt.

a ja myślę że jest jeszcze kilka innych rzeczy które odróżniają nas
od zwierząt - jak widać ciebie raczej odróżnia niewiele...

> A jeśli komuś mamusia mówi: wybieraj: albo ja albo twoja żona /
twój
> mąż, to takiej mamusi należy dać kopa w _upsko bo szkoda własnego
> życia.

zanim dasz kopa w dupsko pieprzony egoisto może zwróć mamusi kasę
która władowała w twoja edukację, zrekompensuj nerwy, czas stracony
na wycieranie twojego dupska itd.

> Poczucie winy bo "należy się coś moim rodzicom ode mnie" to
> nieporozumienie.

nieporozumieniem (i to dużym() to ty jesteś - mam nadzieję że nie
masz dzieci bo takie odczłowieczone indywidua nie powinny się
rozmnażać - a jeśli masz dzieci to mam nadzieję że w swoim czasie
dostaniesz od nich solidnego kopa w dupsko, tak jak na to
zasługujesz...

> Wiem że trudno ci się pogodzić z faktami z których nigdy przez
całe
> swoje życie nie zdawałeś sobie sprawy i tego od ciebie nie wymagam.

z jakimi faktami? faktem jest to że (na szczęście) zdecydowana
wiekszość ludzi przejawia uczucia wobec swoich rodziców i to twoje
poglądy są wynaturzeniem...

[izabela.balcerak]

Borrus
szanuję Twoje poglądy, ale nie zniosę kłamstwa jakim jest pisanie, iż homo habilis zajmował się starszymi
Podobną bzdurę ostanio słyszałam tylko od studentów I roku studiów, którzy naczytali się pisma z żółtą ramką (uwielbiam to lanie wody i zero argumentów)
Gdybyśmy bezkrytycznie wierzyli we wszystko co napisane w źródłach w tym w Biblii, to przyszło by nam wierzyć w krasnoludki (w końcu tyle o nich napisano).
Zakładam, że Twoje poglądy opierają się na wierze w której cię wychowano (oczywiscie swe poglądy opierasz o Nowy Testament, bo w starym są jakieś takie dziwne historie, że oko, za oko, wrogowi dom spalić należy itd.)
Ponadto przypuszczam iż jesteś w wieku lat około 50 gdy młode mają z gniazda odlecieć, czyli patrzysz na problem z drugiej połówki, życia oczekując, iż twoja dziatwa zaopiekuje się Tobą.
Jeśli byłaś/eś dobrym rodzicem którzy zapewnił dzieciom wsparcie, i dał wolną drogę do odlotu, to dzieciaki same do ciebie wrócą jako do swego przyjaciela i powiernika, beda dbały o Ciebie.
Ale nie masz prawa mówić co jest właściwe a co nie ludziom, którzy nie mieli wpsarcia w swoich rodzicach. Bo właśnie ci ludzie musza sie uporać nei tylko ze swoim życie, ale też nadrobić to z czego ich w dzieciństwie okradziono. Ich rodzice sami wykluczyli się w ten sposób z życia swoich dzieci. Dlatego nie do dzieci powinni kierować swe pretensje.
Pamietaj by ludzi nie oceniać z perspektywy wąłsnego życia.

pozdrawiam

[kik-ki]

Tak jakby człowiek nie
> miał sam dość własnych problemów i jeszcze musiał myśleś o tym
> jak "zapewnić byt" rodzicom którzy są po prostu niewygodnym
> obciążeniem na które nie mamy wpływu.

To samo pewnie oni mogli powiedziec o Tobie , kiedy byles ( bylas )
dzieckiem . Pewnie z nie jednej rzeczy rezygnowali dla Ciebie . Ale
co to Ciebie obchodzi - to ich zakichany obwiazek , prawda?

Moja droga - nikt z nas się na ten świat nie pchał, z tego też
> względu nic a nic nie jesteśmy swoim rodzicom winni

Piekne stwierdzenie pryszczatego nastolatka , ktory ma pretensje do
calego swiata o wszystko .

mają zafajdany
> obowiązek pomagać swojemu potomstwu tak długo jak ono tego
> potrzebuje.

Nawet jezeli beda mieli po 80 - 90 lat , a Ty np. 60 - 50 i okazesz
sie niedojda zyciowym to oni maja obowiazek pomagania Tobie , bo TY
chcesz nowa zabawke - samochod ,itd ? Rozumiem ,ze nie bedzie Ciebie
interesowalo to jak sie czuja . Nie potrzebuja emerytury , Ty za to
potrzebujesz ciagle ich pieniedzy . Najlepiej zeby szybko umarli i
zostawili Tobie w spadku duzy majatek .

W Twoich wypowiedziach widac zlosc i potworny egoizm . Tylko ja, ja
i ja . Chyba dotyczy to nie tylko relacji z rodzicami . Za chwile
bedziesz musial ( musiala ) zerwac kontakt z calym swiatem , wszyscy
okaza sie zli , bo nie bede chcieli zaspokajac Twoich zachcianek .
I coz pozostanie dom starcow czy eutanazja ?
Do pewnych relacji miedzyludzkich trzeba dorosnac . Czego Tobie
zycze .

[sikorka68]

titta napisała:

> Wtedy ta odcinajaca sie osoaba powinna sobie przypomniec: "szanuj
> ojca i matke abys dlugo zyl i dobrze ci sie powodzilo" i nie miec
> pretensji do innych, ze w zyciu ma pod wietr.

Święta zasada, ale jak dobrze pomyślisz, to sama dojdziesz do wniosku, że aby
była prawdziwa, musi mieć swoje wyjątki. Wtedy nie jest pod wiatr.

[lavinka]

Rozumiem Cię jak diabli. Ale czasem trzeba dać sobie i rodzicom
szansę. Z bardzo daleka ale jednak. Taka kilkuletnie ochłodzenie
kontaktów dużo daje. Ale nie zawsze pomaga. To znaczy nie w każdym
przypadku. Sama się odcięłam od sporej części rodziny, bo byli
toksyczni (nie od rodziców). Są niereformowalni i przez to
niebezpieczni. Rozumiesz, patologia.

[elle444]

Zgadzam się. Myśle, ze każdy z nas na pewnym etapie życia chciał sie
odciąć od swoich rodziców. Dzieje sie to zazwyczej w chwili
wyprowadzania sie na swoje, albo zkładania nowej rodziny. Rodzicom
trudno przychodzi zrozumienie, że układ sie zmnienił... I często
nawet dobrzy rodzice zaczynają stosować różnie formy manipulacji,
aby zkłonić dziecko do robienia tego, co dla nich miłe, zazwyczaj
częstszych kontaktów. Próbują też ustawic hierarchię wartosci,
najpierw my, potem żona/mąż, potem teściowie. Niewielu jest na tyle
madrych i dojrzałych, żeby uznac ze nowa rodzina jest ważniejsza.
Prawie wszystkim natomiast sie wydaje, ze teściowie mają lepiej ...
Wiele młodych małżeństw boryka sie z problemem niemoznosci
zadowolenia obu rodziców i czesto jednak dokonuja karkołomnych
wysiłków kosztem swojej nowej rodziny (vide dwie kolacje wigiline,
pretensje z obu stron i stres zamiast świątecznego wypoczynku).

Na pewno jednak lepiej jest ponegocjować, zamiast zrywac stosunki.
To jest troche tak, jak w małżenstwie trzeba sie dotrzec. Brak
kontaktów z rodzicami jednak zubarza życie no a dzieci zwykle za
dziadkami pzrepadają. Nie wypowiadam sie oczywiście o rodzinach
toksycznych.

Ideałem jest jak ludzie sie spotykają bo chcą i lubią, ale czasem
tez warto po prostu sprawic przyjemnosć rodzicom i dac przykład
dzieciom. Mnie jest czasem trudno z moim ojcem, ale staram sie go
traktować tak, jakbym chciała żeby mnie w przyszłosci traktowała
moja córeczka, choć nie zawsze mi wychodzi ...

[janneke]

Doskonale znam ten problem - od podszewki właściwie
Wiele lat łudziłam się, że w końcu zrozumieją, zmienią podejście, zdanie o mnie,
do tej pory z resztą gdzieś w głębi serca marzę o tym. Ale przestałam się
oszukiwać, górę wziął zdrowy rozsądek. Odcięłam pępowinę od rodziców, inaczej
nie dało się tego załatwić.
Bolało jak cholera, nadal boli. I to poczucie winy. Okrutne uczucie.
Niezrozumienie wśród pozostałych członków rodziny i nazywanie mnie idiotką są na
porządku dziennym.
Ale zrozumiałam *w końcu i bogu dzięki*, że jeśli chcę żyć normalnie i po
swojemu, to trzeba zastosować metodę zdartej płyty i zimnej suki.
Nie mam czasu. Nie wiem. Nie. Nie.Nie. Nie mam czasu, wybaczcie. Jeśli nie
przestaniesz wychodzę. I wychodzę. Nie będę teraz o tym rozmawiać. Ponieważ nie
czuję się na siłach. Ponieważ to nieodpowiedni moment. Bo nie mam ochoty. Proszę
to uszanować. Jeśli nie, to odkładam słuchawkę. Spieszę się. Tak. Nie. Miłego
dnia. Wpadnę jak będę miała czas. I wpadam, raz na miesiąc, dwa. Szybka kawa,
małe bla bla bla, po godzinie robi mi się ciężko, do głosu zaczyna dochodzić
kur.wica, więc szybko się zawijam i odchorowuję kilka kolejnych dni we własnych
czterech ścianach.
Po prostu no.. nie da się inaczej. Nie da się. Działamy na siebie toksycznie i
wyniszczamy się psychicznie. Dosłownie.
I co mam z tym zrobić? Płakać? Nie, po prostu wziąć się w garść i zaakceptować
fakty. Dostosować się do warunków i postawić na swoim. Bo to moje, kurna, życie.
MOJE. Mam je tylko jedno.. nikt nie przeżyje go za mnie, nikt mi też nie będzie
w nim bruździł, bo chcę je przeżyć po swojemu, na tyle na ile się da.
Nie znaczy to,że im nie pomogę, że nie mogą na mnie liczyć. Mogą, zawsze. Bo to
moi rodzice. Ale na co dzień wolę zachować dystans, bo dzięki temu ataki
depresji i nerwicy nie pojawiają się tak często

[wenus123]

Mam tak samo ze starym toksycznym ojcem, który jest wściekły na siebie i świat,
bo się zestarzał i z tego powodu wszyscy i wszystko powinno przecież kręcić się
wokół niego.
Nie cierpię chodzić do niego i słuchać tego ciągłego narzekania i/lub wrzasków.

[zawsze.gosc]

ja zerwałam kontakt całkowicie z matką około 5 lat temu, ciężkie
dzieciństwo mi zgotowała, potem też nie było za fajnie...okrutne
jest uczucie,że własna matka ma Cię głęboko w nosie i że tak
naprawde jej nie masz i nigdy nie miałaś...

[griswold79]

U mnie odleglosc powoduje ograniczony bardzo kontakt (no ale jest
ich wnuk). Ale im dalej od ojca tym lepiej. Mama zawsze mówila ze
nie taki zły oszukujac samą siebie, ale niestety gorzała wszystko
zniszczyła. Niby nie dużo tu 2 piwa, jedno, na trzeci dzien flaszka
i strach mój co tym razem zrobi, do czego sie przyczepi. Dzis im
dalej od niego tym lepiej. Jak dzwonie to sprawdzam czy jest w domu
by z nim nie rozmawiac. Rozsadek powoduje ze trzymam sie jak
najdalej od niego ale moze 1% chce by kiedys bylo ok. Aczkolwiek nie
bedzie, bo alkoholu nie odstawi. Jego wybór. Dodam ze jest byłym
wojskowym i stosunkow ojciec-syn gdy bylem malym dzieckiem nie bylo.
Potem wzial sie dopiero za "wychowanie" gdy byl caly czas na
miejscu. Osoba co wyzej napisala ma racje. Ma sie jedno zycie i nie
warto psychicznie sie wykonczyc w imie przyzwoitosci i dobrej opinii
otoczenia.

[incoguttor]

Każdy kij (oprócz takiego w kształcie procy) ma dwa końce (proca ma trzy ):
Na pewno nie zgodzę się z tezą, że rodzicom nie jesteśmy nic winni. W większości wypadków jesteśmy. Sam mam dziecko i wydaje mi się, że robię dla niego ile się da - nie tyle ile wypada, tylko daje z siebie maxa...
Oczywiście dysfunkcyjna rodzina nie należy do rzadkości - są rodzice, którzy nie robią nawet tego co jest niezbędnym minimum dla swoich dzieci.
Alkoholizm, charakteropatie, patologie związne z biedą - współczuję, jeżeli mieliście to w domu.
Potrafię zrozumiać chęć odcięcia i brak gotowości do wspierania rodziców n starość w takim wypadku...

Co do zrywania kontaktów - tu kwestia jest dość prosta.
Albo jesteście w stanie zapanować nad relacją i nadać jej rozsądny charakter, albo ograniczacie kontakty do minimum...
Sam miałem problemy z teściami, którzy w dobrej przecież wierze (intencje-bruk-piekło), włazili mi i mojej żonie na głowę. Próby dyplomatycznej sugestii okazały się nieskuteczne, więc na wizty biorę kijaszek i walę po łbach tak długo, aż się nie zaczną zachowywać. Może to nieestetyczne i niewyrafinowane, ale przecież tylko dlatego że mam głupich teściów nie odetnę im kontaktów z wnukiem...

Na koniec ogólna konstatacja:
Nie każdy, kto chce zerwać kontakty z rodzicami jest zwyrodnialcem.
Ludzie w znacznym procencie najzwyczajniej nie radzą sobie w życiu.
Z tego rodzą się nerwice, alkoholizm, charakteropatie i cały ten syf i gówno wylewa się najczęściej na głowy własnego potomstwa, raz że najłatwiej, dwa, że jaby się człowiek nie starał to zawsze coś tam skapnie.
Dzieci są ofiarami patologii psychicznych rodziców i jeżeli nie są jako dorośliw stanie tego zmienić to po co się z "psycholami" męczyć...

[tw.babcia]

Znam sytuację, gdy to rodzice zerwali kontakt z własnym dzieckiem praktycznie
bez powodu. Rozeszło się chyba (chyba, bo pojęcia nie mam o co) o to, że nie
dzwoniliśmy do nich przez jakiś czas a może o to, że mieliśmy problemy finansowe
i strasznie, strasznie potrzebowalismy w pewnym momencie pomocy (groził komornik
bo nie mogliśmy sprzedać mieszkania, chodziło o choćby o niewielką pożyczkę,
żeby przetrwać tę sprzedaż lub choćby dobre słowo, zainteresowanie, jakąś radę
bo zostaliśmy kompletnie sami z niemal beznadziejną sytuacją). I w takim
momencie matka przestała poznawać własną córkę! W końcu przeprowadziliśmy się,
mamy zmieniony numer telefonu, adres, którego nie znają. Idą święta i pewnie
nawet kartki od nas nie dostaną.

Jest to przerażające, że można się tak odizolowac od siebie. Ale to chyba dowód,
że żadnego z nas nigdy nie kochali i nie szanowali, rozumiem, gdyby był
rzeczywisty powód do obrazy ale 2-3 tygodniowe milczenie ?!.

[borrus]

Klasyczny przykład w relacji dziecko - matka w którym to matka jest ofiarą. Mamy
tu szantaż emocjonalny ze strony dziecka - nie ma pożyczki- nie będzie
kontaktów. Żal mi Twoich rodziców - dziewczyno- z prawdopodobieństwem sięgającym
pewności rodzice wspomagali dziecko (dzieci)maksymalnie jak udżwignęli- kosztem
swojego życia. "Oderwanie pępowiny" odebrali jako sygnał ustania tego obowiązku.
Może nagle zrozumieli że Oni też mają tylko jedno życie i np...wpłacili sobie po
raz pierwszy wolne pieniązki na wycieczkę. I pojawia się córusia która mówi-
bardzo potrzebuję pieniędzy- wy nie musicie jechać na wycieczkę- jak nie dacie
kasy to zerwę z wami kontakty.
Szkoda że ja nie jestem Twoim tatą - była by guma i wąskie drzwi. Ale wielki
szacunek dla Twojej matki- być może sama zrozumiała że uleganie emocjonalnym
szantażom to najgorsze rozwiązanie i że w ten sposób nie zdobędzie ani miłośći ,
ani szacunku swojego dziecka.
Swoją drogą niezłe z ciebie ziółko tw.babcio, ale jestem pewien że zaraz odezwie
się cały chór w Twojej obronie. Dlaczego? Dlatego że w większości sami mają
niezbyt czyste sumienia więc dorabiają teorie aby siebie usprawiedliwić.

[bambussi]

święte słowa....

w ogóle cała ta idea "toksyczności" rodziców i parnterów to jakieś
bzdurzenie tych, którzy taką gadką starają się przykryc swój egoizm
i nieumiejętnośc budowania normalnych stosunków miedzyludzkich

co to w ogóle znaczy "toksyczny" - jak rodzic pije, bije, maltretuje
psychicznie czy wykorzystuje seksualnie to popełnia zwyczajne
przestępstwo, a jeśli tego nie robi to jest to normalny rodzic
(mniej lub bardzij udolny, ale normalny)

ale ok wasza sprawa - każdy dostanie to na co zasłużył i nie myślcie
że odcinając się od swoich rodziców kiedykolwiek zdobędziecie
szacunek u własnych dzieci - one w swoim czasie potraktują was tak
samo (do pewnego czasu jak skarbonkę, a potem jak śmiecia)

[elle444]

Nie jest to takie proste. Ale masz racje, ze czasami jest to układ
toksyczny w obie strony. Nie wszystkie dzieci potrafią i chcą się
usamodzielnic, zrezygnować z postawy roszczeniowej na rzecz
partnerstwa ... (choć tez w stosownym czasie można ich było tego
nauczyć).
Ale też niektórzy rodzice nie potrafią przestać żyć sprawami swoich
dzieci oraz zrozumieć, że wychowuje sie moze do 18-roku zycia, a
potem rady i uwagi można czynić jedynie na wyraźną prosbę. Rodzą
jedno (czasem dwoje dzieci), które potem musza swoich
rodziców "emocjonalnie" dopieszczać, bo im się w życiu zwyczajnie
nudzi, albo już sami ze sobą nie potrafią wytrzymać. Gdyby dzieci
było pięcioro, można byłoby ten obowiązek dzielic na pięć i byłoby
mniej toksycznie... Ale na pewnym etapie życia nie chciało sie
wiecej obowiązków ... Zawsze powtarzam moim kolezankom, które
uważają ze jedno dziecko wystarczy, że w przyszłosci tego jedynaka
zamęczą. Planujac swoje życie będzie musiał zawsze brac rodziców pod
uwage, Np. do Chin sie nie wyprowadzi gdyby chciał, bo będzie
jedynym oparcim materialnym bądź emocjonalnym dla pary rodziców i
dwóch par dziadków (bo czasem jest to już jedynactwo pokoleniowe).
Dramat... Dzieci nie wychowuje sie po to by miec oparcie na
starość... Jak ktoś rodzi z takim założeniem, to na pewno bedzie
toksycznym rodzicem... Emocjonalne oparcie powinno się mieć w
mezu/zonie, a o finansowe powinno sie zadbać samemu (jedynym
usprawiedliwieniem jest wychowanie większej ilosci dzieci, co
tłumaczy niezgromadzenie zasobów na starość, ale wtedy jest komu ten
ciężar ponosić).

Oczywiście sa rózne sytuacje zyciowe. Mój tato został sam i wiem, że
musze go emocjonalnie wspierać. Staram sie jak mogę, ale nie zawsze
mu to wystarcza niestety ... Choć pewnie idealna też nie jestem.
Moich teściów trzeba bedzie niedługo wspierać finansowo, bo nie
zadbali o godziwe emerytury (praca na czarno), ale ponieważ mi męża
dobrze wychowali to niech im będzie

[izabela.balcerak]

elle444 bardzo mnie cieszy Twoja wyważona opinia
jest to podejscie jak najbardziej życiowe, nie można jednej czy 2 osobom zrzucac na barki całego ciężaru i idpowiedzialności w okresie w którym tego potrzebuję (nie oszukujmy się najczęściej jest to wsparcie psychiczne, czy faktyczne (naprawy w domu, czy porąbanie drewna)żadziej materialne.
A już naprawdę podoba mi się Twoje podejscie do teściów
To jest to o czym pisałam do borrus, jeśli mamy być za co wdzięczni swoim rodzicom i tesciom to sami wyjdziemy im na przeciw.
Jestem ciekwa opinii wojującego (chyba) chrześcijanina borrusa na moją wypowiedź powyżej.
pozdrawiam

[zyta2003]

Ciekawe byloby uslyszec opinie, tych toksycznych rodzicow, bo
wypowiadaja sie tutaj omal wylacznie dorosle dzieci. Chcialam
zwrocic uwage, ze nie pelnoletniosc (18 lat) jest granica, kiedy
rodzice moga zwracac dziecku uwage. Doroslosc polega nie na
ukonczeniu 18 lat, tylko na umiejetnosci zycia na wlasny rachunek,
za wlasne pieniadze.
Dlaczego nikt nie poruszyl sprawy, ze chore relacje miedzy
pokoleniami wynikaja i z tego, ze w Polsce rodzice nie umieja zyc
wlasnym zyciem, tzn. miec swoje przyjemnosci, na siebie wydawac
pieniadze, umiec po prostu zyc swoim, a nie dzieci zyciem.
Mieszkajac za granica obserwujemy taki rozdzial pokolen, czy
poprawia to wszystkie relacje? Na pewno nie, ale jesli nawzajem nie
oczekuje sie za wiele, pozwala nawzajem zyc jak sie chce (takze
dorosle dzieci nie powinny miec pretensji, ze im rodziece w niczym
nie pomogaja - przeciez juz nie musza) - to po prostu wiele
polskich problemow miedzypokoleniowych nie istnieje.

zyta

[sylwek07]

Od tego trzeba zaczac ze Ci rodzice by musieli wiedziec co jest
dobre a co zle i dlaczego tak postepuja,nie ma tak ze jak osoba zle
robi to o tym wie lub tez o tym swiadoma,Ona mysli ze tak musi byc
lub tez ze tak ja nauczyli wiec i Ona tak musi robic...
Jest wiele przypadkow takich ze dopiero po glebszej rozmowie moze
cos z tego wyjsc i zobaczyc dlaczego tak kto sie dzieje...
A czasami tak sie dzieje ze wszystko jest ok a Ci rodzice postepuja
nie wiadomo dlaczego zle bo np Ich rodzice zle nie uczyli i
postepowali dobrze..

sylwkuu

[rudzikowa]

a ja mysle sobie ze ludzie w ogole maja problem z rozmawianiem ze
soba szczerze i otwarcie w realu. przestalismy sie do siebie odzywac
slowem mowionym w cztery oczy, zaczela sie era smsow i for, a takze
komentarzy do... artykulow, zdarzen itp itd. jak wielu z nas latwo
jest oceniac, krytykowac a nawet uzyc niemilych epitetow w stosunku
do innych, bo chroni nas anonimowosc intrnetowa. poza tym slowo
pisane w wielu przypadkach jest zle interpretowane lub
nadinterpretowane i zanim autor postara sie wyjasnic co mial na
mysli nadinterpretacja wyrazona slowami na forum ciagnie za soba
lawine roznych dziwnych wypowiedzi
ja nie rozumiem tylko dlaczego ten temat w wiekszosci sprowadzil sie
do pieniedzy?? bo chyba nie o to chodzilo zalozycielowi watku

jak dla mnie jestesmy spoleczenstwem bardzo roszczeniowym, ktore
swoje roszczenia podpiera religia. wg mnie kazdy ma to, na co sobie
zapracowal i nie chodzi mi o pieniadze, ale o szacunek, realcje z
ludzmi, z dziecmi, uznanie zawodowe itp itd. nic nikomu sie nie
nalezy bo takie jest przykazanie, przyslowie, bo tak i juz. na
wszystko trzeba sobie zapracowac. a od zwierzat rozni nas przede
wszystkim zdolnosc rozumowania. chociaz, jesli mamy sie
poslugiwac "zlotymi myslami" powiedziano juz dawno ze czlowiek jest
najokrutniejszym ze zwierzat, bo rozumnym. niekotre ze zwierzat
porzucaja swoje mlode i nie ma problemu kto, kim i w jakim czasie ma
sie opiekowac i pomagac. pomaganie rodzicom nie jest obowiazkiem
("dlug" opieki rodzicow nad nami, spalcamy opiekujac sie wlasnymi
dziecmi) jest nasza dobra wola. i jesli rodzice wypracowali sobie w
procesie opiekunczo-wychowawczym dobre relacje z dziecmi, to tak jak
ktos tu napisal dzieci wroca do gniazda i pomoga ale nie z poczucia
obowiazku tylko z przyjemnosci i z przyjemnoscia.
poza tym powolywanie sie na przepisy prawne jak dla mnie jest wrecz
smieszne, bo skoro prawo jest notorycznie lamane w kazdej jego
galezi, a lamiacy je pozostaja praktycznie bezkarni to o czym my
mowimy. zreszta wezmy przypadek rozwodu miedzy rodzicami, wystarczy
ze jeden rodzic ograniczy prawa rodzicielskie drugiemy (chociazby po
zlosci, ze nam w zyciu nie wyszlo to ukaram moja druga ekspolowke
ograniczeniem praw rodzicielskich) lub wrecz je odbierze, to w tym
momencie wygasa obowiazek alimentacyjny dzieci wobec rodzica. i co z
tego ze tenze rodzic do pewnego czasu wywiazywal sie z roli rodzica
(oczywiscie bierzemy przypadek gdy rodzice sie rozwodza z przyczyn
niezaleznych od dzieci np notoryczne zdrady, niezgodnosc charakterow
itp, zdne maltretowanie dzieci) i dalej jest kochanym?a
tausiem/mamusia nie ma co liczyc na pomoc ze strony doroslego
dziecka, no chyba ze ta jak wczesniej pisalam wypracowal sobie i tak
ulozyl relacje z dzieckiem, ze mimo iz nie sa juz pelna rodzina,
dziecko nadal kocha, chce trzymac kontakt, a w razie potrzeby
zaopiekowac sie rodzicem.

[sylwek07]

rudzikowa ten temat nie nalezy do prostych bo jesli rodzice w miare
swoich mozliwosci wychowuja dzieci dobrze a One sie na nie wypinaja
to co wtedy?znam pare takich przypadkow ,,bo to ze ktos sobie tak
zapracowal to sie zgodze..
To samo jest ze sami sobie zapracowujemy na swoje i nic sie nie
nalezy-tez cos w tym jest ale wyobraz sobie ze pracujesz na
cos,pokazujesz swoja praca a ktos i tak wie swoje bo sie np
nasluchal ze Ty jestes zly a przeciez Twoje zycie tak nie wyglada i
co wtedy?jak wtedy nalezy zyc i co robic aby do takich sytuacji nie
dochodzilo zbyt czesto?wtedy jest trudno z takim czyms zyc i isc
dalej (tak mialem przez dluzszy czas )..

[sylwek07]

Co do rozmowy to tez racja,trzeba umiec nauczyc sie rozmawiac aby po
1 podac czego sie oczekuje ,odpowiedziec na pytania-pytanie a do
tego przyjac np odmowe lub tez ze ktos ma Nas w tzw tylku ...

[rudzikowa]

hmmm ja naleze do ludzi A. bardzo gadatliwych (nie mylic z paplaniem
o niczym) B. wykladajacych swoja prawde i oczekujacych tego od innych

ja wiem ze ludzie i o mnie zle mowia mimo ze daje z siebie wszystko,
ale wiesz co, jesli ktos wierzy komu innemu i nie podejdzie do mnie
i nie zapyta jak to wlasciwie tak naprawde jest, to mam takiego
ktosia i jego opinie o mnie gdzies. przykro mi tylko ze dalam z
siebie wszystko, a ktos to zrujnowal, ale coz takie jest zycie, raz
batem po plecach innym razem piorkiem. nauczylam sie wyciagac
wnioski i nie rozdrapywac. wiele mialam tez takich sytuacji ze ktos
nawet mnie nie znal a juz sie nasluchal i potem nagle przypadkowe
poznanie i stwierdzenie ooooooo bo ty jestes calkiem inna taka
fajna. jak zapytalam inna od czego/kogo, bo przeciez wczesniej sie
nie znalismy, to odp brzmiala noooooo od tego co ktos mowil o tobie.

ja mysle ze nie nalezy sie za bardzo i za dlugo przejmowac. krytyke
przyjmuje jako nauke. znam swoja wartosc i wiem kiedy sie przejmowac
zlym slowem a kiedy nie.
mysle ze najpierw trzeba nauczyc sie przyjmowac odmowe, albo to ze
ktos ma nas w tzw tylku i nie rozpaczac nad tym, pamietaj ze zawsze
zadajac pytanie musisz sie liczyc z trzema odpowiedziami pozytywna,
negatywna i zaskakujaca.

[sylwek07]

wiele mialam tez takich sytuacji ze ktos
nawet mnie nie znal a juz sie nasluchal i potem nagle przypadkowe
poznanie i stwierdzenie ooooooo bo ty jestes calkiem inna taka
fajna. jak zapytalam inna od czego/kogo, bo przeciez wczesniej sie
nie znalismy, to odp brzmiala noooooo od tego co ktos mowil o tobie.
------------------------------------------
Ile ja razy tak mialem ale to dopiero od kilku lat tak jest ale sa
takie osoby ze nadal mysla i wiedza swoje , teraz potrzebuje
wiecej czasu aby poukladac sobie pewne sprawy,potrzebuje spokoju-
rozumienia-pomocy i po jakims czasie cos sie zbuduje..

[rudzikowa]

sylwek07 napisał:

>teraz potrzebuje
> wiecej czasu aby poukladac sobie pewne sprawy,potrzebuje spokoju-
> rozumienia-pomocy i po jakims czasie cos sie zbuduje..
>
>
>
ja mysle ze potrzebujesz porozmawiac sam ze soba i nabrac dystansu.
zawsze bedzie tak ze beda ludzie ktorzy wiedza i mowia swoje,
pozostaje sie z tym w ten czy inny sposob pogodzic. ten kto bedzie
chcial sie dowiedziec prawdy, przyjdzie i porozmawia inni nie sa
warci naszej uwagi. trzymam za Ciebie kciuki, zdrowa dla siebie
postawa w stsunku do swiata znacznie ulatwia zycie

[sylwek07]

rudzikowa moze od 3-4 lat powoli widze co bylo nie tak,co bylo zle
lub tez mozna bylo zrobic inaczej,ktos moze powiedziec ze dobrze ze
teraz i bedzie miec racje

Jesli cos sie zmieni w moim zyciu w duzym stopniu lub tez bedzie ta
droga wyjscia to napisze tutaj o tym...

Należy zrozumieć, że rodzice to tylko ludzie,

[sylwek07]

Czcij ojca swego i matkę swoją.

Toksyczni rodzice to ciągle temat tabu dla polaków. Dlaczego?
Stwierdzenie, że rodzice mogą popełniać poważne wychowawcze błędy,
które mogą okaleczyć osobę na całe życie uderza w polską wiarę w
podstawowa jednostkę społeczną. Takie teorie uderzają w nasze
świętości, w nasze religijne wierzenia. Rodziców należy szanować, a
w naszej koncepcji szacunku nie mieści się żadna krytyka ich
postępków. To sprawia, że wielu ludzi ma problem z powiedzeniem na
głos, że czują się pokrzywdzeni przez swoich rodziców.

Należy zrozumieć, że rodzice to tylko ludzie, którzy również
popełniają błędy. Wiele nadopiekuńczych matek jest przekonanych, że
dobrze robią kontrolując swoje dzieci na każdym kroku. Wielu ojców
uważa, że ich synowie nie potrzebują tyle czułości, co ich córki.
Nie każdy z nas jest tak samo podatny na fatalne działanie osób
toksycznych, jako że najlepiej radzą sobie one z kimś o niskim
poczuciu własnej wartości, kimś kto jest przyzwyczajony do tego ze
ludzie nie szanują jego praw. Jeśli jesteś dzieckiem toksycznego
rodzica, masz większe szanse stać się ofiarą. W miejscu pracy to
kobiety są bardziej narażone na łamanie praw, jako, że są z reguły
bardziej elastyczne i łatwiej przystosowują się do (często trudnych)
sytuacji i w efekcie dłużej pozostają w krzywdzącej relacji.

theppd.org/index.php?id=37,49,0,0,1,0

[foxie777]

Uwazam, ze wiele osob nie powinno miec dzieci bo sie do tego z
roznych powodow nie nadaja.Niestety jeszcze istnieje presja
spoleczenstwa, ze kobieta musi miec dziecko bo inaczej jest
niedowartosciowana.Boze, jak to slysze to mi skora cierpnie.
Ciezka sprawa z tymi toksycznymi rodzicami.Znam kilka przypadkow i
jest to bardzo smutne.Skomplikowane sa te ludzkie uklady.
pozdr

[rudzikowa]

otoz to kretynskie stereotypy niestety i jednym z nich jest
koniecznosc posiadania dziecka, no a jak jednego to i minimum
drugiego zeby nie krzywdzic jedynaka brakiem rodzenstwa. ale nikt
nie pomysli o rodzicu, by jego nie skrzywdzic posiadaniem dzieci,
przeciez nie kazdy chce i to jego sprawa. mysle ze wieksza ilosc
przypadkow toksycznych rodzicow (gdzie w opinii tzw. obiegowej taka
fajna rodzina, rodzice tacy wspaniali a te dzieci wyrodne fe, bo sie
odcinaja na starosc) moze wynikac z tego ze nie chcieli miec dziecxi
ale nie wypadalo i nadal nie wyada nie miec. zauwazmy ze jesli
ludzie biora slub, to pierwsze pytanie jest a co w ciazy jestescie,
jelsi to sie nie potwierdzi to potem odwieczne pytania o bociana, a
jak i ten dlugo nie nadlatuje to hmmmm pewnie bezplodni, a na
tlumaczenia chcemy nacieszyc sie soba, zrobic kariere cokolwiek
zalicza sie w twarz tekstem egoisci dzieci trzeba miec by byc w
pelni spelnionym a nie kariere robic.
a wlasnei nikt sie nie zastanowil ze moze rodzice calowo w taki
sposob sie zachowuja by dzieci sie od nich odwrocily, bo to oni maja
potomstwa dosc. moze spojrzec na ta sprawe od tej strony??

[zyta2003]

Rodzice toksyczni, to nie ci, ktorzy nie za bardzo byli
zainteresowani rodzicielstwem, ale wrecz przeciwnie. Traktuja
dziecko jak swoja wlasnosc, ma ono postepowac zgodnie z ich
oczekiwaniami i byc im podporzadkowane, wtracaja sie w zycie
doroslych dzieci, szantazuja je emocjonalnie. To wlasnie "nadmierne
rodzicielstwo" jest toksyczne. Ojciec - bijacy alkoholik jest
psychopata, a nie toksycznym rodzicem. Rodzic - taki wiecej
obojetny, ktory nie chce pomagac dzieciom, bo ma swoje zycie - to
tez nie rodzic toksyczny.
Dalej uwazam, ze "kazda prawda ma dwie strony, twoja i moja". A tu
caly czas znamy tylko jedna strone prawdy.
Akurat w ostatnich czasie obserwuje wielce zamozna matke trojki
dzieci, samodzielna kobieta duzego sukcesu i ciagle to ona ma
mozliwosc w razie potrzeby zapewnic dawno doroslym dzieciom pomoc i
ja zapewnia. Nie moge powiedziec, zeby dzieci to docenialy, jakie
maja w niej oparcie. Sa egoistyczne, nie poswieca jej ani jednej
chwili, ktora kolidowala by z ich planami, potrafia byc
chamskie..., wszystkie wyszly na tzw.ludzi, ale jednak to za malo.
Widze te relacje - matka nie dostrzega. Dzieci te tez maja na
pewno swoje racje.

[36mayfair]

Mam znajoma, ktora zaczela zyc w pelni dopiero wtedy gdy zerwala
kontakty z jednym z rodzicow. Latami znecal sie nad nia psychicznie
i fizycznie, drugi rodzic biernie to obserwowal. Z powodu ciaglego
stresu w domu, znajoma miala depresje, nie skonczyla mimo zdolnosci
szkoly, miala wiele problemow, po prostu nie umiala poradzic sobie z
wieloma aspektami zycia, bo emocjonalnie byla wrakiem. Uciekla z
ojczyzny, ale nawet wtedy nie udalo jej sie uciec przed
toksycznoscia rodzica. W koncu zerwala kontakty z czlowiekiem, ktory
latami ja trul i zaluje, ze nie zrobila tego wczesniej. Dopiero
teraz czuje, ze jej zycie sie zaczelo, ze jest pelne mozliwosci.
Nie mozemy pozwalac sie dreczyc ludziom, niezaleznie od tego kim sa,
znajomymi, czy rodzicami.