Ze Śląska

[broneknotgeld]

Jakub Boehme

Na misa cynowo z szewca ławy blikoł
Po cichu do Boga możno przi tym rzykoł
Miska z jedny strony nojpiyrw mu blyszczała
A potym ze inkszy światło łodbijała

Już wiy! - Już łobudzioł sie we niym Bog-czowiek
W kerym zło i dobro jakby po połowie
Może w tym przebiyrać - zoglondać we siebie
Łod niego zależy - w piekle jest czy w niebie

Wyloz ze swyj izbi - stanoł se na progu
I poczuł że jakby sie topioł we Bogu
Łogyń w niym buzuje a woda go gasi
Dusza sie do świata tym sposobym łasi

Świat Bogym jest przeca - a łon z tego świata
Łod sia trza Mu za to dać dobro zapłata
Być durś blisko Niego pociongnońć tyż inkszych
By Duch Świynty we niym stoł sie jeszcze wiynkszy

Dyć łostawioł szydło - piora prziszła pora
Natchniony napisoł ta bosko "Aurora"
Kero luterany pryndko potympiyli
Choć inksi do serca naprowdy sie wziyli

Już prawie przeklynty - z wyroku niymowa
We niebie swyj duszy wypszone kłod słowa
Na wieki nastympne sie łone wyryły
Wszachwieczny mu we tym dodowoł tyż siyły

Choć szewc pomarł w końcu - prochym jego ciało
Żyło i żyć bydzie co po niym łostało
Przez wieki już siedzi to we naszych duszach
Te słowo czowieka zowdy bydzie wzruszać

Za Jakubym Boehme ku światłu idymy
Choć ło niym niy wszyscy możno cosik wiymy
Bestoż joch sie szkryflać te rymy łodważoł
Ło ślonskim mistyku trocha tyż pomarzoł.

[broneknotgeld]

Kim byłby Mickiewicz bez mistrza Boehmego?
A czym świat nasz byłby gdyby brakło Jego?

[broneknotgeld]

Filadelfia

Pensylwanii stolica jak i downych Stanow
Założono przez kwakrow - ducha swego panow
Niy siedzioł im w gowie znak złotego cielca
Ale Jakub Boehme z naszego Zgorzelca.

[broneknotgeld]

Na społa

Z Aniołym Ślonzokym Willmann fest sie pszoł
Jak kolejny gonsior wina w gardło loł
Jedyn wybroł pioro za boske narzyńdzie
Drugi swojim pyndzlym Pon Boczka kłod wszyńdzie.

[broneknotgeld]

Arcybiskup Arnost

Syn kasztelana na kłodzkim zamku
Wele Pardubic rodzony
Fater mu pedzioł - Ty mody panku
Dobrze mosz być wykształcony

U joannitow w tutejszy szkole
Leciała nojpiyrw nauka
Dyć przeca jeszcze jako pachole
Do Boga chcioł drogi szukać

Bo jak roz rzykoł w kłodzkim kościele
Wejrzoł na Marii figura
To medytować dała mu wiele
Łoczy wlepiyła do mura

Studiowoł prawo w Padwie Bolonii
Zostoł biskupym we Pradze
Myśl ło Maryji kajsik go goni
Jom zowdy mo na uwadze

Przez cołke życie Kłodzko mioł w zocy
Tu augustianow sprowadzioł
Arcybiskupym - z całyj swyj mocy
Co dobre w ziymia ta wsadzioł

Dyć prawie już go Watykan wołoł
By siednoł na jego tronie
Do sia go jednak som Bog prziwołoł
Życio wyznaczoł mu koniec

Łostatnio wola spełniyli jego
W Kłodzku go pochowoli
Zaś tu Maryja paczy na niego
Czy zocny żywot pochwoli?

Som Arnost wiedzioł jak ze tym bydzie
Że za swo pycha zapłaci
Figura jego skruszonom bydzie
A gymba rysy zatraci

To co jest boske i co czowieka
Chyba sie tu powadziyło
A jednak zgoda wlazła w ta eka
Bo dali już lepiyj było

Jak ze okładym sto lot minyło
Z grobu Arnosta naszego
Cudnym balsamym mocno gichnyło
Koniec pokuty był jego

Dzisioj już szło by do świyntych grona
Arcybiskupa postawić
Maryja - możno sprawi to Łona
My sie mogymy tyż wstawić.

[broneknotgeld]

Daisy off Pless

Stokrotkom jom zwała we Anglii rodzina
Gyńsipympka witała radośnie zaś Pszczyna
Choć ślubno Hochberga - modo frelka przeca
Jak jom przigruchali do ślonskego neca

Wszyskich łona tukej sobom zochwyciyła
Godali co Daisy nojgryfniejszo była
Wiela sie we Niymcach na nia dziwowali
Dyć jeji uroda słynyła tyż dali

Sercym litościwym wspiyrała Ślonzokow
Znała ciynżki żywot przeca tych borokow
Co we grubach werkach musieli harować
A łona im łod sia chciała coś darować

Po prowdzie niy cołkym tyż była szczyńśliwo
Na pruske zwyczaje blikała coś krziwo
Niyszczyńścia rodzinne w nia mocno piznyły
Bo w dwudziestym wieku ciynżke czasy były

Jak we drugi wojnie eksmisjo dostała
Z Ksionża do Wałbrzycha przeniyść sie musiała
Pryndko tam pomarła - grob jeji ukryty
Pamiyńć trza zachować tyj zocny kobiyty.

[broneknotgeld]

Daisy

Gyńsipympek z Anglii rodym
Niy przimiyroł u nos głodym
Pamiyńć jednak nom została
I wspomniynie jeji ciała
We tyj naszy ślonski Pszczynie
Jak i w Ksionżu - jyj dziedzinie.

[broneknotgeld]

Piotr Brandl

Ze Czech łon pochodzioł - w Krzeszowie malowoł
Dyć wiela z Willmanna we duszy swyj chowoł
Jak jego poprzednik tyż lubioł popijać
By potym se pyndzlym na płotnie uwijać

Za długi łon piyrwyj we Hradcu se siedzioł
Aż opat cystersow sie ło nim dowiedzioł
Wyciongnoł go z pierdla bo kaucjo zapłacioł
I jego robota w Krzeszowie łopłacioł

Mioł wrocić do Hradca jak fajrant był tukej
Dyć pitnoł i potym na prożno go szukej
To jednak tyż wiymy że pomarł w przitułku
Jo dowom mu miejsce w "Ludzi Ślonska" kółku.

[broneknotgeld]

Szpas Willmana

Opat szukoł go łod rana
W knajpie - tam znoloz Willmanna
Coroz czyńści tak z nim było
Kiepsko jednak sie skończyło
Bo na klucz go zamykali
By co zaczoł kończył dali
No i fajrant - freski piykne
Trza to łobloć - mynki styknie
A tu opat zaś pieroni
Michaela z kijym goni
Na karczmarza piyrwyj blikoł
Co rodzinie świyntyj fikoł
Że ich niy chcioł przenocować
W stajni sie musieli schować
Stond tyn raban. Wrzeszczy - grzych!
A tu wszyscy inksi w śmiych
Karczmarz - Willmann jako żywy
To szpas jego jest prawdziwy.

[broneknotgeld]

Willmann

Zasłużoł sie na miano Ślonskego Rembrandta
W opactwie krzeszowskim wiela łon malowoł
I tyż dziynki niymu słynie ziymia sam ta
Bo tela talyntu Ślonskowi łoddowoł.

[broneknotgeld]

Michael Willmann

Michael Willmann - malyrz baroku
Chcioł Rymbrantowi doczimać kroku
W Holandii talynt swoj wyszlifowoł
I z niego wiela Ślonskowi dowoł

Bo choć w Krolewcu łon sie urodzioł
Osiodł w Libionżu w klosztorze
Po naszyj ziymi przeca durś chodzioł
Wiedzioł że sztukom wspomoże

Wrocław i Nysa Milicz Legnica
Raciborz Strzegom piykno Świdnica
Znajom go wszyńdzie - i we Głogowie
No i chociożby we Otmuchowie

Byś łobroz jednak łoboczoł jego
Radza ci wlyźć do kościoła
Bo świyntych mocka jest pyndzla tego
Z ołtorzy tyż mogom wołać

Łostawioł nom tu piykno swo sztuka
A i nastympcow leko poszukać
Byłby ubogi region bez tego
Łon jest karlusym Ślonska naszego

[broneknotgeld]

Zefel Kłyk

Ślonske westerny w Bojszowie
Robi łod downa tyn czowiek
Wciongnyło to cołko wioska
Na fest - niy yno na troszka

Amator z niego naprowdy
Ale my wiymy tyż zowdy
Że serce w to swoje wkłodo
Bo filmym do nos durś godo

Łostatnio Bojszowy nakryńcioł
Bo tymat tyn mocno go nyńcioł
Jak braty z Wehrmachtu pitali
I w Auschwitz im żywot przerwali

Dyć ślonsko to jest historyjo
Pamiynto durś ich familijo
Ich kamrat ze wojska to kapnoł
By Niymiec we lasach ich drapnoł.