Oczyszczeni

[Gość: juraw]

czy ktos może coś wie na temat tego spektaklu? Mam bilety na 19.01, ale chwiałbym zebrać jak najwięcej na ten
temat informacji. Wiem, że autorka jakiś czas temu popełniła samobójstwo (chociaż zapewne nie to jest w tym
wszystkim najważniejsze).

[Gość: kubu]

i jak wrazenia???

[Gość: jorgus]

Niektóre śmierci są znaczące. Myślę, że samobójstwem Kane podsumowała siebie i
swoją twórczosć, swój stosunek do życia. Żal mi tej kobiety. Ktoś musiał ją
kiedyś strasznie skrzywdzić, a ona nie potrafiła sobie z tym poradzić. Nie wiem
tylko, czy to jej indywidualne doświadczenie życia można przenosić na
doświadczenie pokolenia. Ja jestem juz w wieku tzw. średnim i nie czuję pewnie
problemów młodzieży. Czy rzeczywiście młodzi widzą świat w tak czarnych
barwach? Czy może raczej ci, którzy odważają się realizować te nieteatralne
majaki chcą epatować młodych złem i patologią, bo "do tego jeszcze w teatrze
się nie posunięto" Teatr współczesny , moim zdaniem idzie w ślepą uliczkę,
jeżeli chce konkurować z telewizją w pokazywaniu przemocy i zbrodni w
naturalistyczny sposób.

[Gość: kubu]

"Teatr współczesny , moim zdaniem idzie w ślepą uliczkę, jeżeli chce konkurować
z telewizją w pokazywaniu przemocy i zbrodni w naturalistyczny sposób"

OTÓŻ TO!!!!!!!!

:-)))

pozdrawiam

[Gość: ta]

A przedstawienie widzieliście?

Ja widziałam i mimo, że nie należę do wielbicieli Warlikowskiego ani Sary Kane
uważam, że "Oczyszczeni" w Rozmaitościach w żadnym wypadku ślepą uliczką nie są.

[jorgus]

A czym są, powiedz coś więcej, bo tyle razy zawiodłem sie na Warlikowskim, że
nie chcę wydawać kasy bez sensu. Krótki opis, proszę.Pozdrawiam teatromankę,
takich coraz mniej.

[Gość: ta]

Dzięki za pozdrowienia! Wzajemnie!

Co do "Oczyszczonych": ja oczywiście nie mam patentu na prawdę, ale mam
wrażenie, że rzecz jest o nas - o tym, co czujemy i jak poplatane potrafią być
nasze emocje i relacje z innymi - zwłaszcza kiedy w grę wchodzi miłość.
Przedstawienie jest mocne i bolesne, piekielnie nierówne (są sceny genialne, a
są i manieryczne, od czapy - jak to u Warlikowskiego) poza Bonaszewskim
(nawiasem mówiąc on jeden nie lata goło po scenie) - reszta doskonała
(Stanisława Celińska - cudo). Najważniejsze jest dla mnie to,że mimio krwi i
obsceny zostawili widzom powietrze na własną interpretację i wyobraźnię -
słowem jest się o co pokłócić.
Sądzę, że warto wydać te potworne skądinąd pieniądze na bilet.

[Gość: juraw]

Witam ponownie,

cieszę się, że ten wątek spotkał się jednak z jakimś zainteresowaniem. Oczyszczonych, tak jak
planowałem, obejrzałem 19 stycznia. Miałem jednak mieszane uczucia. Z jednej strony miąłem
wrażenie, że autorka miała na celu przedstawienie każdego z bohaterów przynajmniej raz w stroju
Adama I Ewy (wyjątek Bonaszewski, który w jednej scenie zaledwie ograniczył się do "masturbacji"), z
drugiej odbierałem to jako opowieśc o ludzkim upodleniu. Zawsze wśrod nas znajdzie się jakiś
dyktator, potrafiący w sposób perfekcyjny ograniczyć naszą wolność, odebrać powietrze...
Moje poczucie estetyki bardzo często doprowadzane było do granicy wytrzymałości (nie można być
obojętnym wobec Oczyszczonych), ale też nierzadko prezentowane były wręcz sceny piękne, sceny,
gdzie jest jakaś iskierka nadziei lub przejaw buntu...zawsze jednak słumiony.
Celińska znakomita, wiedziałem, że jest to aktorka odważna, ale tego nie spodziewałem się...wielki
szacuneczek dla pani Stasi.
Nie jestem wstanie powiedziec jednoznacznie cokolwiek o tym spektaklu...zbyt dużo sprzeczności.
Sztuka była odbierana bardzo różnie, już po jakichś 20 minutach 3 lub 4 osoby opuściły widownię...to
też o czymś świadczy.

Chwilę po spektaklu wpadłem na kolacyjkę do cafe Brama i miałem hahaha przyjemnośc siedzieć
obok bohateróe tego wieczoru...(może jest to snobistyczne i infantylne, ale co tam...)

Serdecznie pozdrawiam

[Gość: kubu]

zgadzajac sie co do slepej uliczki myslalem o pewnej tendencji w teatrze
na oczyszczonych pojde 6-9 lutego jesli uruchomine znajomosci zalatwia mi
wejscie - bilety wyprzedane az do marca :-///

pozdrawiam

[Gość: jorgus]

Nie ustawiaj się na pozycji krytyka teatralnego, który musi się jakoś
wypowiedzieć "w miarę obiektywnie" - musi ważyć racje. Jest to postawa, która
jest mi obca i nieuczciwa. Ja chodzę na pzedstawienia, aby się wzruszyć.
Staram sie przy tym być jako widz naiwny jak dziecko; nie sądzić, ale być i
widzieć i czuć. Uważam, że teatr powinien poruszać, a nie zadziwiać.
Pozdrawiam.

[Gość: kubu]

nie ogladam spektakli z pozycji krytyka
jesli cos powoduje u mnie chec do wypowiedzenia sie to sie wypowiadam
jesli nie powoduje, to milcze

ja uwazam, ze tetr powinien poruszac
ale jesli do tego zadziwia, to dobrze
sa spektakle w ktorych jedno nie przeczy drugiemu
niestety rzadko :-///

[Gość: ta]

A cóż to jest ta pozycja krytyka? To po pierwsze.

A po drugie uważam, że każdy może napisać i powiedzieć to, co myśli i jak
czuje - ma do tego pełne prawo - również krytyk. Różnica jest taka, że krytyk
musi jeszcze uzasadnić, brać pod uwagę kontekst i tzw.wartości obiektywne czyli
warsztat itp. a "normalny" widz niekoniecznie.

A co do wzruszania, to zgadzam się całkowicie - ma poruszać, inaczej jest bez
sensu.