......Powroty...

[Gość: Ciupazka]

Pamięci Marka Gąsienicy-Byrcyna...

"Powrót do Tater"

Do Tater
Hań musiołek wrócić
Wołały mie hole
uboce i turnie.

Hej, bo inacyj przecie
jo iść tam nie mogłek
na moje Podhole,
ino wej w truchle.

Dalekie i cięzkie
te moje powroty,
Te com zdeptoł bez reglo
chodnicki po świecie,
poznacone som ze mnom
rózańcem tynsknoty.

Hej...
Juz sie nie zolem
i nikt niek nie lamynci.

Teroz...
granice som dlo mnie otwarte.
Wróciłek do Tater,
hań, do wiecnyk pyrci,
Kany przewodnikiem bedem
ka skolne powały,
pośród górskich water.

Hej...
Moja polsko Ziemio
ty rodne Podhole
brzyzki i uboce.
Wróciłek jo do wos
ściany granitowe.

Boście mie wołały...

....w: "Snopek zycio" Zofia Bukowska. Kraków.1990.Officyna Podhalańska.

[Gość: Ciupazka]

Zosi Bukowskiej z Chicago przesyłom serdecne dzięki za pozdrowienia
przesłane poprzez Prof.dr hah Annę Brzozowską-Krajkę . Banujes? Bardziyj
jak jo... mom na scęście blizej, jako ty. Trzymoj sie i pis swoje gwarowe
wiersycki , piekne do cudu z tyj tęsknicy za holami. Hej!
Telo.Pozdr.

[Gość: Ciupazka]

.dzisiaj 20 września... w 35 rocznicę jego śmierci udajmy się Pęksowy Brzyzek i
zapalmy znicz jednemu z pionierów narciarstwa i ratownictwa tarzańskiego.

Stanisław Gąsienica-Byrcyn (2.02.1887 Zakopane - 20.09.1967) - syn przewodnika
tatrz.-Jana G-B. Mając 19 lat został przewodnikiem III klasy(1906), kl.II w
1908, kl.I w 1911. Jako pierwszy przewodnik otrzymał świadectwo umiejętności
jazdy na nartach. Członek TOPR, za swe zasługi w ratownictwie i przewodnictwie
otrzymał Byrcyn odznaczenia państwowe, członkostwo honorowe PTTK(1962),Koła
Przewodnikow Tatrzańskich w Zakopanem i Grupy Tatrzańskiej GOPR.

Jego działalności przewodnickiej i narciarskiej jest poświecony film Śladami
Byrcynowych wspominkow( 1962), w którym gra sam siebie. Podobnie w
filmie "Błękitny krzyż" (1955), obrazującym wspominaną wyprawę po partyzantów.
Byrcyn jest też jedną z głównych postaci w opowiadaniu "Pech" w książce
Tomasza Domaniewskiego "Biały cień" ( W-wa 1955).

Pamiętamy o tych, którzy odeśli w chwale. Cześć ich pamięci!

Jako ciekawostkę (fakt!) należy podać, że St. Gąsienica-Byrcyn w czerwcu 1914
roku z towarzyszami udzielił pomocy Leninowi i Romanowi Malinowskiemu, którzy
utknęli pod Zawratem w szczelinie snieżnej i o własnych siłach nie mogli się
wydostać. Opis tego zdarzenia ( poprawny) podaje Florian Wiliński, pt.
Wycieczka w Tatry w książce zbior. " Polacy o Leninie" (W-wa 1970)

[uriel1]

Gość portalu: Ciupazka napisała:

> .dzisiaj 20 września... w 35 rocznicę jego śmierci udajmy się Pęksowy Brzyzek
> i zapalmy .....

Za szybko żyjesz. Dziś jeszcze jest 19 września...

[Gość: Ciupazka]

To "dzisiaj" dotyczy 20 września, a nie 19 -tego (i dzisiejszego dnia -
19.09.03) i jest zgodne z prawdą tamtych dni! Nie widzę problemu w
zamierzonej i zamieszczonej z tej okazji przeze mnie treści.
Zapalcie znicze w moim imieniu też, boście bliżej!
Telo.Pozdr.

[Gość: Ciupazka]

Jesce roz - KU PAMIĘCI ZMARŁYCH wielce ZASŁUŻONYCH!!!

[Gość: Rumcajs]

[`][`][`]

[Gość: Ciupazka]

Wrócił pod Tatry

Na Starym Cmentarzu na Pęksowym Brzyzku w Zakopanem w sobotę 13 grudnia
spoczęły prochy Ferdynanda Goetla, pisarza, taternika i podróżnika. Zmarł na
uchodźstwie w Londynie w 1960 roku. "Wiemy od naszej matki, że jego marzeniem
było spocząć u podnóża Tatr. Udało nam się spełnić po latach to życzenie. W
październiku tego roku została przeprowadzona ekshumacja" - czytamy o życzeniu
Ferdynanda Goetla w napisanym przez rodzinę Elżbietę i Romana Goetlów liście do
redakcji. Ferdynand Goetel, młodszy brat Walerego - współtwórcy Tatrzańskiego
Parku Narodowego, w młodości był związany z Tatrami. Jego przygoda z górami
zaczęła się od książek wypożyczanych w bibliotece Towarzystwa Tatrzańskiego,
która mieściła się w mieszkaniu Leopolda Świerza w Krakowie. Później zauroczyła
go wycieczka z Suchej Beskidzkiej, gdzie się urodził, przez Zawoję, Babią Górę,
Trzcianę, Zamki Orawskie, Ciemnosmreczyny i Liliowe. Od tego czasu wszystkie
wolne chwile spędzał w górach. W 1908 roku został przyjęty do Sekcji
Turystycznej Towarzystwa Tatrzańskiego. Wspinał się w Tatrach, m.in. z bratem
Walerym, Mieczysławem Świerzem, Władysławem Kulczyńskim. Uczestniczył w wielu
pierwszych przejściach nowych dróg wspinaczkowych w Tatrach. W czasie takiej
próby północną ścianą na Wielkiej Buczynowej Turni uległ wypadkowi. Opisał to
w "Taterniku". Był to jego debiut literacki. Później dość często publikował
artykuły na tematy tatrzańskie, zakopiańskie, a także z zakresu ochrony
przyrody. Ferdynand Goetel studiował architekturę na Politechnice Wiedeńskiej.
Po wybuchu pierwszej wojny światowej jako jeniec cywilny został zesłany przez
władze rosyjskie do Turkiestanu. Pracował tam przy budowie dróg i koszar. W
1920 roku uciekł z grupą Polaków do Persji, a stamtąd do Indii. Po ponad roku
wrócił do Polski, a owocem wędrówki była książka "Przez płonący Wschód", która
wspólnie z późniejszą publikacją "Kar-Chatem" wzbudziła ogromne
zainteresowanie. Pisał też sztuki. "Samuel Zborowski" i "Król Nikodem" były
grane na deskach polskich teatrów. Sporo radości przysparzało mu publikowanie
książek podróżniczych. Jego publikacje były tłumaczone na wiele języków. Swoją
twórczością pisarską zasłużył sobie na stanowisko prezesa PEN-Clubu, a później
Związku Zawodowego Pisarzy Polskich. Był członkiem Polskiej Akademii
Literatury. Po wybuchu drugiej wojny światowej został w Warszawie. Zajął się
organizowaniem pomocy dla literatów. Współredagował podziemny
miesięcznik "Nurt" poświęcony sprawom literatury i kultury. W minionym tygodniu
w ramach "Czwartków Literackich" w Miejskiej Bibliotece Publicznej w Zakopanem
odbyło się spotkanie ze Stanisławem M. Jankowskim i Ryszardem Kotarbą,
krakowskimi historykami, którzy opowiadali o udziale w 1943 roku Ferdynanda
Goetla w delegacji do Katynia, zorganizowanej przez Niemców. Odbyło się to za
zgodą polskiego podziemia. Po powrocie nie uległ naciskom niemieckim i nie
wziął udziału w akcji propagandowej. Jego oficjalny raport z pobytu w Katyniu
spowodował, że dalsze badania grobów katyńskich powierzyli Niemcy polskiemu
PCK. W 1945 roku w Krakowie wszczęto przeciwko niemu śledztwo, zarzucając mu
kolaborację i ścigając listem gończym. Rok później zdążył uciec wraz z armią
gen. Andersa do Londynu, gdzie zmarł w 1960 roku. Śledztwo przeciw Goetlowi
umorzono cztery lata wcześniej. Mimo to PZPR nadal zakazywała publikowania jego
twórczości. Z wszelkich zarzutów został oczyszczony dopiero w 1989 roku. W
minioną sobotę prochy Ferdynanda Goetla spoczęły pod Giewontem, na Starym
Cmentarzu na Pęksowym Brzyzku w Zakopanem. Na pogrzebie Stanisław M. Jankowski
i Ryszard Kotarba byli oficjalnymi przedstawicielami Instytutu Pamięci
Narodowej.

[laband]

Prziznom sie ize go niyznom.
Sam ech ale cosik wysznupou:

papirus.pdi.net/iwz/ferdynand_goetel.html

[Gość: Ciupazka]

Nie tak mało wysupłołeś. I som widzis kiele roki trza było cekać na to, coby
cłeka zacyni sanować i jego wole spełnić .Dzięki!. Widzem, ze od rania ostro
pracujys... Telo.Pozdr.

[ciupazka]

Gość portalu: Ciupazka napisał(a):

> Jesce roz - KU PAMIĘCI ZMARŁYCH wielce ZASŁUŻONYCH!!!
I po roku tyz!(*)(*)(*)