dd_
09.06.02, 19:59
Warszawa przywitała 7 czerwca deszczem. Pierwszą myslą po przybyciu na miejsce
była wspomnienie 2 września gdy w deszczu wsród 30 tys. fanów... To było to.
Jednakże aura na szczescie dopisała i na dwie godziny przed koncertem deszcz
ustał, pozostał jednach chłód i silny wiatr, co mi jako mieszkańcowi dalekiej
północy nigdy nie przeszkadzało :-)
Po przedarciu sie przez koszmarnie zakorkowane miasto i przedarciu się przez
kontrole wszelakie z obmacywaniem łącznie przed oczyma ukazuje sie pusta poki
co scena.
20.15... Na scene wychodzi Roger Waters i pozostali muzycy (kojarzy ktoś Snowy
White'a?). Bez zbędnych wstępow, słychać głos odliczający: "Eins, Zwei,
Vier..." Zaczęło sie... Prawie trzy godziny muzyki Pink Floyd i solowe utwory
Watersa, wszystkie pogrupowane w swego rodzaju suity tworzące zakmniętą całość
opowiadającą jakąś historię...
Klimat wraz narastał w miarę jak zapadała ciemność. Koncert odmienny nieco od
tych na których byłem do tej pory. Publiczność słuchała, można powiedzieć w
skupieniu, niesamowite... Sam sie złapałem na tym ze w pewnym momencie
zamknąłem oczy odcinając sie od wszystkiego wokół i sluchałem...
Jak można było przypuszczać zakończyć się ów koncert mógł tylko w jeden
sposób... "Brain Damage" i "Eclipse" z Dark Side of the Moon... Chyba wlaśnie
wtedy zaczęła mi wysiadać fonia :-)
Bis był ukoronowaniem całości... "Comfortably Numb" z "solo" na dwie gitary
(Roger Waters i Snowy White) - kompletny odlot... Na koniec nowość -
"Flickering Flame"...
When my neurons conspire to distract my thoughts
Away from divorce and competitive sports
Back to the place where all rivers run to the sea
Then I shall be free
Then I shall be free
On a see-saw in a strange land
The jackdaw sat on the cardinals hand
And the fiddlers played
And the planners plan what would be
On a back seat in a court room
sat Molly Malone and Leopold Bloom
Until the police came down with a new broom
And swept them clean
Like Geronimo
Like Quinn the Eskimo
Like Blackfoot
And like the Arapaho
Like Crazy Horse
I'll be the last one to lay down my gun...
And when the bell sounds for that final round
I'll be there
On the open road in a bar room
A pick up band plays a new tune
When the coloured girl sing
I feel my heart boom
When a new song hits the right note
When a clearing in the sky saves an old boat
When an answer strikes the mote
From my own eye
Like Geronimo
Like Quinn the Eskimo
Like the Blackfoot
And like the Arapaho
Like Crazy Horse
I'll be the last one to lay down my gun...
They're the same beyond the next plain
I'll feel the heat of the flickering flame
On an African Plain by a thorn tree
My old friend Philippe is waiting for me
Que se passe Que se passe
What ever will be will be
When a friend dies and the tears rise
From that deep well that never runs dry
And the women break their bracelets
And the men take their whisky outside
In a pied 'a' terre on the rue St. Denis
The red velvet curtain pulls back to reveal
The place where the dark side meets the angel in me...
the angel in me
When my synapses pause in their quest for applause
When my ego lets go of its end of the bone
To focus instead on a love that is precious to me
Then I shall be free
Then I shall be free
... Tak w wieeelkim skrócie to wygladało. Kto był wie o czym mówie.
(Pozdrowienia dla nieobecnych z racji obowiązków...)
