Nie wytrzymałam

[Gość: Malina]

Jestem beznadziejna. W sobote bylismy na przyjeciu weselnym i siedzielismy w
gronie par (znajomych), ktore maja dzieci te planownane i te z wpadek. Rodzice
byli szczesliwi, ze moga byc bez dzieci, wznosili toasty za "wolny" wieczor.
Pozniej zaczely sie narzekania jak to nie moga sie wyspac bo dzieci rano
wstaja, bo placza, bo chce im sie pic o 2-giej w nocy. No krotko mowiac - same
potwornosci. Nie wytrzymalam i powiedzialam do meza (najbardziej jedzowato jak
tylko potrafie), ale tak, zeby wszyscy slyszeli, ze ludzie to n-a-p-r-a-w-d-e
maja problemy. Zrobila sie troche niezreczna sytuacja i tak doglebnie popsul mi
sie humor, ze po godz. 10-tej opuscilismy przyjecie.
Nienawidze siebie, nienawidze ludzi, ktorym dzieci spadaja jak manna z nieba.
Jestem dzisiaj totalnie zalamana. Rano dostalam okresu i mam juz serdecznie
wszystkiego dosc. Ja tego nie wytrzymam!

[Gość: DeDe]

O rany!!! ((
Strasznie mi przykro, że tak Ci źle poszło na tym przyjęciu...
Ludzie niestety często nie doceniają tego co mają

[Gość: gosia]

głowa do góry znów nowy cykl i NADZIEJA myślę czasami że nikt nie docenia cudu
jakim są narodziny jeżeli nie przejdzie starania, czekania, gdy jest mi przykro
wychodze z założenia że nic nie dzieje się bez przyczyny i w końcu przyjdzie
ten odpowiedni czas i na nas!
pozdrowienia i do doczekania!!!!!

[Gość: Olifka]

Nie martw sie Malina. Takie wpadki sie zdazaja. Ja tez bardzo czesto nie
wytrzymywalam i strzelalam gafy slyszac iz jak bede matka to sama zobacze jakie
to pieklo. Najgorzej znosze pytania typu: "co twoj maz sie tak slabo stara?"
Najlepiej jest w takich sytuacjach powiedziec wprost iz nie mozecie miec
dzieci. Ja to zrobilam jakis czas temu. Jednym to mowilam prosto w twarz innym
przez innych. tzn. zwierzalam sie najbardziej plotkarskiej osobie w pracy.
Teraz mam spokoj. Wiem ze to nie jest latwe ale to NAPRAWDE DZIALA. Znajomi
przy nas gryza sie teraz w jezyk i bardzo pilnuja by nas nie urazic. My mamy
teraz swiety spokoj. Nie martw sie. Okres jest tez dobra nowina np. taka iz
jeszcze nie masz klimakterium i mozesz sie dalej starac. powodzenia i USZY
DO GORY!!!

[Gość: DeDe]

Ja też przekonałam się, że jak znajomi wiedzą o naszym problemie to nie
marudzą, a nawet zaczeli doceniac te nieprzespane noce...
I nie czepiaja się, gdy nie zamierzamy bawić się z nimi do późna w nocy albo
nie możemy przyjść na jakieś spotkanie. Wiedzą, że mamy ważniejsze sprawy na
głowie (badania, leki, zabiegi...)i wspierają nas w tym.
Wszystko sie jakoś poukłada
Jesteśmy z Tobą.

[sowika]

Malinko,
przyznaję, że ostatnio zachowałam sie podobnie, gdy usłyszałam od szwagra
(notabene bardzo szczęśliwego ojca nipalnowanego dzidziusia), że własciwie to
in vitro powinno być zabronione, tak samo jak klonowanie, bo przecież zasada
przeprowadzenia jednego i drugiego prawie taka sama, a małżeństwa nie mogące
mieć dzieci powinny wybrać się do najbliższego domu dziecka i "wziać" sobie
dziecko i już - proste rozwiązanie na "prosty problem". Wybuchnęłam, co było
raczej zaskoczeniem dla towarzystwa, ale nie znoszę, gdy ktoś lansuje
rozwiązywanie cudzych problemów nie mając o nich zupełnie pojęcia. I oczywiście
ryczałam potem w łazience - tzn. w ukryciu, bo było mi wstyd. Także Twoje
zachowanie nie jest czymś dziwacznym, ale (podobnie jak u mnie) jest z
pewnością niepokojące, bo taki nastrój nie sprzyja zachodzeniu w ciążę. Pewnie
Cię nie pocieszyłam - ale trzymaj się jakoś, staraj sie myśleć pozytywnie -
przecież musi się nam udać i życzę spełnienia marzeń i szybkiego zostania mamą.
pozdrawiam serdecznie.

[Gość: Malina]

Olifka - dzieki! Pierwszy raz sie dzisiaj usmiechnelam. Co prawda do
klimakterium jeszcze mi daaaleko.
Dziewczyny wiedzialam, ze mnie rozumiecie. Ja wiem,ze robie zle, ale nie moge
zapanowac nad swoimi emocjami. Nie jestem tez jeszcze na etapie by moc
spokojnie powiedziec "Mamy problem z zajsciem w ciaze". Wiem ,ze jezeli bym to
powiedziala, to zaraz poplynelyby lzy (moje oczywiscie) lub bym tak warknela,
ze nikt by sie juz do mnie bez kija nie zblizyl. Martwie sie, ze zrazam do
siebie ludzi, ze jestem niemila, wsciekle zazdrosna, nietolerancyjna. Boje sie,
ze niedlugo zaczna mnie postrzegac jako zlosliwa bezdzietna babe. Nie wiem tez
jak dlugo maz bedzie znosil te moje humory. Jestem dla niego potworem! Ciagle
katuje go informacjami, ze komus sie udalo, ze jakimus panu poprawilo sie
nasienie, ze mam tego probowania dosc, ze ide do banku nasienia, ze biore z nim
rozwod i tym podobne bzdury. Jestem nienormalna!!!!!!

MALINA

[malgosiak]

malineczko dla mnie nie jestes beznadzieja ani nienormalna!!!
jestes kochanym stworzeniem, ktore nie moze miec tego, co dla innych jest naturalne. twoje
nastroje zna kazda z nas i przezywa je po kilkanascie czy kilkadziesiat razy w ciagu leczenia.
ostatnio p[odsumowalam, ze jak znamy sie z misiem 6 lat, polowe z tego czekam na owulacje,
polowe na okres. misio sie zdiwil, ze mam depresje 365 dni w roku, tylko czasami mi
przechodzi. a tobie przejdzie jak wreszcie sie uda. UDA sie do cholery i juz.... przepraszam z
klniecie, ale zdenerwowali mnie ci goscie weselni.

[Gość: Malina]

Malgosik czy my sie przypadkiem nie znamy? Dzieki za cieplutkie slowa i za
wiare w moje zdrowie psychiczne. A tak bardzo serio, to nie wiem czy moje
ostatnie pesymistyczne nastroje nie sa spowodowane zmiana dawkowania lekow
przeciwdepresyjnych. Z lekarka dazymy do tego, aby z poczatkiem lipca zakonczyc
terapie. Jezeli ta wscieklica mnie nie pusci - moga byc bardzo realne problemy
z przystapieniem do ICSI.
Malgosik jeszcze raz dzieki.

[Gość: olifka]

, ze biore z nim
>
> rozwod i tym podobne bzdury. Jestem nienormalna!!!!!!

Nie jestes nienormalna. Ja srednio raz na miesiac chce sie rozwodzic )) Maz
sie kiedys tym przejmowal a teraz to olewa i sie smieje. Najwazniejsze jest to,
ze sie kochacie i walczycie o swoje.
Caluski.
Olifka

[Gość: agata30]

No coz , kazdy chyba przez to przechodzil.Ja powiedzialam wszystkim wokolo i
jakos mi lzej. Pewnie, musialam sie wczesniej wyplakac , ale stwierdzilam
ze "nie mowienie" w niczym mi nie pomoze bo nie zniose wiecej pytan typu: "no
to kiedy wy??" A na to pytanie nie jestem w stanie odpowiedziec do
dzisiaj.Teraz z perspektywy na to patrzac mysle ze opowiedzenie o tym bylo
dobrym posunieciem.Najblizsi nas wspieraja a mniej zainteresowani ugryza sie w
jezyk zanim wyglosza jakies rewelacje.

[Gość: Malina]

Dziewczyny, nawet nie wiecie jak dobrze, ze jestescie!!!

[Gość: agata30]

Malinko! Chyba troszke wiemy, bo przeciez kazdy ma kiedys gorszy dzien a tutaj
zawsze mozna liczyc na dobre slowo.

[Gość: eli]

Wiesz jak to jest? Polak zawsze niezadowolony, czy jest źle czy dobrze-
oczywiście mam na myśli gości na tym przyjęciu. Narzekanie na wszystko dookoła
to cecha narodowa. Co do problemu z zajściem w ciążę - ja też go mam, znajomi
przygadują, chociaż ostatnio coraz mniej, chyba zaczynają podejrzewać że coś
jest nie tak. Każdy ma jakiś problem, nam trafił się taki / taki
okrutny...niestety /

[Gość: Kasia]

Malina! Głowa do góry!Pewnie ,że się uda!

[Gość: Viki]

Kochane, jak dobrze ze jesteście i że mogę czytać takie słowa bo to mi daje
wiare w to że ...też jeszcze nie jestem nienormalna... choć czasami szczerze w
to wątpię. Ja np na niedzielnej mszy łapię się na tym że obserwuje ludzi z
dziećmi i rozmyślam kto ile ma lat, kto kiedy zaszedł i czy te bliźniaki (
niejednojajowe) to przypadkiem nie po IVF ?
Ale skrzętnie ukrywam nasz problem przed znajomymi - nie wie o tym nikt oprócz
moich rodziców i jednej przyjaciółki - nie chcę zeby ktoś się nad nami litował
i milkł strapiony gdy rozmowa zejdzie na"dziecięce" tematy. A na takie pytania
zawsze mówię; że my się chcemy wyszumieć ( wcale nie w głowie nam "szumienie"
między jednym leczeniem a drugim) i powiem ci ze z jednej strony mnie to
okropnie męczy ale z drugiej strony nikt się nie lituje. Syty głodnego nie
zrozumie - i uważam że powiedzenie o tym wszystkim będzie tylko wzbudzało
udawane wspólczucie. Może się mylę bo moze byłoby mi lżej, ale wiem ze jak w
końcu zajdę to wtedy powiem : no cóż i na nas przyszła pora.

[Gość: Iwona 26]

Ja też nie jestem jeszcze na tym etapie, by wszystkim powiedzieć: wiecie mamy
problem z zajściem w ciążę. Niby proste, a jednak nie do końca. Może faktycznie
byłoby nam wtedy łatwiej, a znajomi i rodzina gryzli by się w język i pomyśleli
zanim powiedzą coś głupiego. Najgorsze jest to, że ciąże wśród moich znajomych
pojawiają się jak grzyby po deszczu, a ja zauważyłam, że ograniczam kontakty z
tymi co są w ciąży. Jak tak dalej pójdzie, to nie będziemy mieli się z kim
spotykać Oczywiście żartuję, mam nadzieję, że jakoś sie pozbieram i nie
będzie to na mnie robić już takiego wrażenia. Bo przecież cieszę się, że innym
się udaje, ale serce mi płacze, że to znowu nie my.

[Gość: asja]

no i znowu czytam o sobie, bo to co piszecie, zgadza się prawie w 100%, z tymże
ja kiedy dowiedzieliśmy sie, ze przyczyna lezy po stronie męża, nigdy ni
epowiedzialam, nie zrobiłam nic co mógłby odebrac jako pretensję, szantażowałam
go owszem, ale jak nie chciał zrobić badania, a ja ciągle nie wiedziałam co
jest grane, dla mężczyzny to jest chyba jeszcze większy szok niż dla nas, czuje
się bezwartościowy, mój mi powiedzial, że od reki daje mi rozwód, bo nie może
mi stać na drodze do szczęścia, a ja nie chce tego szczęscia bez niego, no a
teraz okazuje się , ze i u mnie nie wszystko jest tak jak powinno; ale jednak
wierzę, ze kiedyś zasile kolejny numerek na tablicy choc nie wiąże specjalnych
nadziei z andchodzącym 1 transferem;

mój mąż tez często nie rozumiał, ze ni emoge jechać do znajomych , którzy
spodziewają sie dziecka, że reaguję płaczem na noworodki, a w kościele tez
patrze na dzieci sąsiadów ze łzami w oczach, o blixnaiakch też zastanawiam się
czy nie są z in vitro, to jest we mnie, przeniknęło całą mnie, żyje od badnaia
do badania, do diagnozy do diagnozy, od zastrzyku do zastrzyku;

dziewczyny my wszystkjie jesteśmy normalne, faceci sa po proistu ulepieni z
innej gliny, ale ja się przekonałam , że oni to bardzo przeżywają, duszą w
sobie, ale drżą o nasze zdrowie i barfdzo bardzo chca być tatusiami, jednak nie
liczcie, ze będa rozdrapywac z wami każdą ranę i płakac dzień w dzień, czasem
nie będziecie się mogli zrozumieć, będziecie uważały ich za potwory jak
napisała Malina (mój usłyszał to chyba dziesiątki razy), ale to tylko pozory,
spróbujmy w swoim bólu rozejrzeć sie wokól i na tych najbliższych spojrzec
bardziej wyrozumiałym okiem, ona są z nami, dziś to wiem

pozdr.

[Gość: Malina]

Asja, pieknie napisalas!
Doskonale wiem, ze mezczyzni sa ulepieni z czegos innego niz my i w sumie to
dobrze, bo jak bysmy obydwoje zaczeli ryczec, no to tylko pojechac do Verony.
Wiem tez, ze moj maz bardzo przezywa to nasze nieszczescie, ale czasami mam
taka nieodparta ochote zobaczyc jak bardzo go to boli. Chce zobaczyc, ze on tez
placze, ze gladzi pluszaki w sklepie. Chce tych naocznych dowodow jego
cierpienia!!! Nie wiem czy dzieki temu byloby mi lzej. Jestem ponoc dobra w
pocieszaniu, wiec jak on by chodzil smutny, to cala swoja energie przelalabym
na niego i mniej mialabym czasu na myslenie, ze wciaz nie jestem mama. Okrutna
jestem i zla.

[Gość: asja]

Malinko, dokładnie mialam to samo, ilez było płaczu, narzekania, jaki to on
nieczuły, kiedyś nie wytrzymał i mi powiedział, ze to jego obrona, że załamałby
się gdyby nie ten pancerz, że ja nawet sobie nie wyobrażam co on przeżywa, bo
nie płacze, bo ja tego nie widze, on wychodzi na rower i jeździ, jedździ, zeby
nie myśleć, a ma dużo większy bagaż niz ja, bo to po jego stronie jest
przyczyna, nie wina, i wiem, ze powinnam być slina, pokazac mu, ze nie mam
żalu, a ja nie potrafię, tak bardzo chce miec dziecko, ze nie mogę udawać, żeby
nie pogłebiac w nim poczucia winy, dlatego jest mu tym bardziej ciężko, bo on
wie, jak ja bardzo chcę , a "przez niego" nie mogę.

Zawsze jednak powtarzam i tłumaczę, ze teraz to bez znaczenia, u kogo z nas
jest "defekt", jesteśmy jednością, na dobre i złe, a dla mnie liczy się tylko
sukces w tym tandemie, bo innego choć medycznie nie ma przeciwskazań po prostu
nie chce i to pomaga, dla mni enic sie nie zmieniło, a on jest nadal tak samo
męski jak przed badaniem, i wiem, ze choć czasem watpi, to jednak wierzy , ze
tak jest i to pomaga

pozdrawiam Cię i życze wiele cierpliwości i wytrwałości, nie raz jeszcze
będziesz miała wrazenie, ze on nie do końca się angażuje, wtedy pomyśl sobie,
ze faceci są z Marsa