Pragniemy adoptować dziecko...

[Gość: Agnieszka]

Witajcie!
Wiemy, że nigdy nie będziemy mogli mieć biologicznego dziecka. Oswoiliśmy
się z tą myślą i już od dawna (jeszcze przed ślubem) nastawialiśmy się na
adopcję. Czujemy, że teraz nadszedł ten właściwy moment. Byliśmy w ośrodku
adopcyjnym na rozmowie wstępnej. Na jej koniec bardzo miła pani życzyła nam
szczęścia i powiedziała abyśmy składali dokumenty.
Kilka dni potem zadzwoniłam anonimowo do ośrodka i dowiedziałam się, że z
1,5 rocznym stażem małżeńskim nie mamy co się starać i nie mamy szans!
Jestem zrozpaczona. Dlaczego zatem nie powiedziano nam o tym w czasie
rozmowy? A może liczy się wrażenie jakie wywierają dani ludzie?
Inne wymagania spełniamy całkowicie(mąż dużo zarabia itd).
Czy macie jakieś doświadczenie? Co o tym myślicie? Tak bardzo pragniemy by
nam się udało...
Pozdrawiam!

[Gość: Jośka]

Cześć Agnieszko, nie martw się zbyt szybko...najpierw zajrzyj na stronę
Stowarzyszenia wspierającego leczenie niepłodności i adopcję:
www.nasz-bocian.pl
Możesz tam pogadać z wieloma osobami, które mają podobne problemy. Znam
takich ,którzy mimo krótkiego stażu małżeńskiego są rodzicami adopcyjnymi czego
i Tobie szybciutko życzę. Pozdrawiam serdecznie poznańska Jośka

[Gość: Usia_1]

Jostro ma rację, nie należy sie załamywać .Osrodki adopcyjne, bardzo elstycznie
podchodzą do przepisów i patrzą całościowo na przyszłych rodziców adopcyjnych.

[Gość: Usia_1]

Przepraszam Jośka.

[Gość: Agnieszka]

Dziekuje Wam za słowa, które dodają otuchy. Za kilka dni pójdziemy złożyć
dokumenty. Wierze, że nie usłyszymy, że nie mamy szans... A przynajmniej chce
wierzyc... Pozdrawiam.

[Gość: Maja]

Ja już mam to za sobą. Od 4 miesięcy mam dziecko.
Doświadczenie mówi mi aby iść jednocześnie do wszystkich ośrodków w Waszym
rejonie.
Tzn do archidiecezjalnego i państwowego jednocześnie.
Oni nie bardzo to lubią bo dostają dzieci z tych samych źródeł (szpitali), ale
to dziecka i Wasze dobro się liczy a nie wygoda ośrodka.
W zależności od personelu (jego aktywności) czas oczekiwania w jednym ośrodku
może być dłuższy w innym krótszy i w od personelu (oraz ilości oczekujących)
zależy również restrykcyjność wymagań wobec Was. Wszystkie papiery i tak
musicie zebrać, a można je przecież skopiować lub dostać w 2 egz.
Ja pod koniec juz nie mogłam się doczekać telefonu, a akurat był "zastój" i
czekanie trwało i trwało. Teraz z perspektywy czasu wiem, że jak bym to miała
robic jeszcze raz to poszłabym również do swojego ginekologa z prośbą o pomoc.
Często zdrowe noworodki z dobrych rodzin rozchodzą się najpierw wsród klientek
lekarzy

Moja rada - załatwiajcie od razu po zakończeniu przygotowań i zebraniu
dokumentów na wszystkich możliwych frontach .
To jest coś od czego zależy Wasze dalsze życie
Pozdrawiam
Maja

Do Maji

[Gość: Agnieszka]

Z całego serca gratuluje Ci Dziecka!!! Mam nadzieje, że nam także się uda.
Posłuchamy Twojej rady. A czy Wy długo jesteście małżeństwem? Czy wiadomo Ci
coś na temat tego jak rygorystycznie się do tego podchodzi? Pozdrawiam. (Ile
ma dzidziuś? Jak ma na imię?)

[Gość: Maja]

Gość portalu: Agnieszka napisał(a):

> Z całego serca gratuluje Ci Dziecka!!!
Dzięki
Dostaliśmy naszą córkę gdy miała 7 dni. Jest cudna
Spełnialiśmy wszystkie warunki śpiewająco (jesteśmy po ślubie 6lat)
Czekaliśmy 1 rok.
W naszym ośrodku nie podchodziło się bardzo rygorystycznie tzn kiedy było
wielu chętnych dzieci dostawali Ci którzy spełniali wszystkie warunki, gdy nie
było kolejki kryteria obniżano
Naszym jedynym warunkiem było by dziecko było zdrowe i jak najmniejsze
Chcielismy być z nim od początku jak w normalnym życiu i zaoszczędzić mu w
miarę możliwości przykrych przeżyć
Na zdrowiu zależało nam dlatego, że po leczeniu bezpłodności ja mam fobię
lekarską i przy naszym stanie służby zdrowia chyba bym nie wytrzymała gdyby
mojemu dziecku coś było i nie mogłabym mu pomóc
Rozumiem zbulwersowanie tym co napisałm, sama nie lubię "drugiego obiegu "
załtwiania spraw, ale tu nie ma mowy o oszustwie, przekupstwie itp
tylko o pomocy.
Kiedy czekaliśmy i to się przedłużało, a nasi znajomi dostali propozycję
dziecka z upośledzeniem poprosiliśmy o pomoc lekarza.
Nie zdążyliśmy jadnak z niej skorzystać bo dostaliśmy Mysię.
Dla mnie czekanie jest najgorszą z możliwych rzeczy, wole działać i chciałam
móc myśleć,że ze swojej strony zrobiłam wszystko co mogłam i niczego nie
zaniedbałam
Wystarczającą rzecza jest poradzenie sobie z problemami i formalnościami
związanymi z adopcją by walczyć jeszcze z chorobą dziecka (piszę o sobie )
Oczywiście są ludzie którzy decydują się na chore dzieci - podziwiam ich i
uważam, że z butami powinni być brani do nieba

[Gość: siwaczka]

To dość niespotykane ... mieć dziecko w domu w 7-ej dobie jego życia.
Gratuluję. Jak tego dokonałaś? Przecież biologiczni rodzice mają 6 tygodni na
zmianę decyzji i dzidziuś jest nieosiągalny, ewentualnie można Go widywać
jeśli Ośrodek jest człowiekowi przychylny.
Pozdrawiam i buziaki dla maluszka.

[siwaczka]

Wydaje się dość uciążliwe składanie dokumentów do kilku Ośrodków jednocześnie.
W każdym są szkolenia przygotowawcze, więc nie wiem, czy wystarczy czasu na
ich przerobienie. Po za tym, normalna ciąża trwa 9 miesięcy, dlaczego
wirtualna ma trwać krócej? Czemu ma to służyć? To o czym pisała Maja, trąca z
lekka adopcją w szarej strefie (chyba, że coś źle zrozumiałam), a jak wiadomo
ciągnie to za sobą życie w niozgodzie z prawem. Ośrodki są przychylne
rodzicom pragnącym adoptować i każdy przypadek rozpatrują indywidualnie.
Pozdrawiam i życzę powodzenia ...

[agamis71]

Kiedy na bocianie pojawi się wątek „Zawody” a w nim
ankieta, jak długi powinien być czas oczekiwania rodziców
adopcyjnych na dziecko, zaznaczyłem „3 miesiące”. Dziś
kiedy przeszliśmy przez szereg spotkań w ośrodku,
warsztaty, mamy za sobą wizytę domową i czekamy na
kwalifikacje, nie zaznaczył bym tej opcji. Spotkania w
ośrodku, dały na dużo materiału do dyskusji i przemyśleń,
i pozwoliły ostatecznie „dojrzeć” do bycia rodzicem
adopcyjnym (pomimo, że idąc pierwszy raz do ośrodka,
sądziliśmy że już jesteśmy gotowi). Czas oczekiwania jest
bardzo różny, znam osoby które czekały 4 miesiące, takie
które 1,5 roku a nawet 3 lata (ale to dawne dzieje).
Bardzo ważne jest uświadomienie sobie że ośrodki
działają, stawiając na pierwszym miejscu dobro dziecka, a
nie rodzin oczekujących, czas oczekiwania pozwala
uświadomić sobie że, potrzeby dziecka są ważniejsze od
naszych (co szczególnie przydaje się w pierwszym okresie
gdy maluch już będzie z nami).
Ja również miałem propozycje, od „lekarza”, adopcji
dziecka „z dobrej rodziny”, i stanowczo bym odradzał
wszystkim taką drogę, może się wtedy zdarzyć, że matka
biologiczna będzie znała personalia rodziców adopcyjnych
a nikt nie da nam pewności że za rok czy dwa nie zacznie
pojawiać się regularnie po pieniądze lub po dziecko
(pomimo, ze jest tak zwaną „dobra rodziną”.
Myślę że im mniej kombinacji tym lepiej dla rodziców
adopcyjnych. Tobie Agnieszko proponuje zapytanie na forum
Bociana, o doświadczenia innych rodziców z ośrodkami
krakowskimi (bo zdaje się że jesteś z Krakowa ), a
staż małżeński...no cóż, jak już ktoś napisał, każdy
przypadek jest traktowany indywidualnie, a zanim
przejdziecie przez spotkania i szkolenia, wasz staż
trochę podrośnie i może przestanie być przeszkodą
(najświeższa bociania mama Małgosik ma 3 lata stażu).
pozdrawiam
Michal

[Gość: Agnieszka]

Drogi Michale!
Zyczę Tobie i twojej żonie na początek pozytywnej kwalifikacji, a potem...
upragnionego dzidziusia!
Nie przeraża mnie czas oczekiwania na dziecko. Wiem, że to wszystko ma swój
sens. Ciesze się na samą myśl o spotkaniach w ośrodku...
Boję się tylko, że okaże się że mamy czekać z rozpoczęciem wszystkiego jeszcze
jakiś czas aby wzrósł nam staż.
A ja chce czuć, że posuwamy się z mężem naprzód, że jesteśmy coraz bliżej
chwili na którą tak bardzo czekamy. Pozdrawiam.

Dlaczego tylko 6 dni

[Gość: Maja]

To, że dziecko trafiło do nas gdy miało 7dni, to było nasze świadome ryzyko
podjęte w imię jego dobra
Zdecydowaliśmy się na dziecko z nieustabilizowaną sytuacją prawną gdyż nie
mogliśmy znieść myśli, że z powodu prawnych i formalnych spraw będzie gdzieś "
w poczekalni"
Ryzykowaliśmy, że po 6 tygodniach może zostać nam zabrane.
To było naprawdę długie 6 tygodni, ale nie żałujemy (może dlatego że się
udało?)
Po 6 dniach spędzonych w szpitalu nasza mała miała odparzoną pupę, potówki
wszędzie gdzie miała na nie miejsce i bakteryjne ropniaki rozsiane na nóżkach.
Tyle po 6 dniach, mimo iż obsługa szpitala była dla nas przemiła uśmiechnięta
i bardzo się starała
To właśnie to czego ja się boję/bałam najbardziej NASZA SŁUŻBA ZDROWIA
Pomijam dlaczego tak się dzieje bo to materiał na inną długą dyskusję
Na szczęście na takim maluchu wszystko goi sie jak na przysłowiowym psie i po
2 tygodniach nie było po tym ani śladu a za to pojawił się uśmiech
Nie należymy z mężem do ludzi którzy rozpychają się w życiu łokciami,
najczęściej pokornie czekamy w kolejkach
To była wyjątkowa historia i mój mąż podobnie jak Michał wykazywał więcej
spokoju i cierpliwości
Ja po notorycznym pechu który mieliśmy wsześniej nie chciałam uwieżyć w
uśmiech losu
ALE NAM SIE ZDARZYŁ
Każdy dzien i każde spojrzenie na córkę utwierdza mnie w przekonaniu, że tak
jest
Pozdrawiam

[siwaczka]

Cieszę się, że zakończyło się wszystko szczęśliwie. Zawsze uważałam, że każdy
przypadek powinnien być rozpatrywany indywidualnie. Nie można sztywno
określać, w którym momencie człowiek powinnien zostać rodzicem. Jedni są
gotowi po miesiącu, inni po latach. Maluchy czekają na swą wielką szansę,
czasami zdecydowanie za długo.
Należy mieć tylko nadzieję na ogromną kompetencję ludzi pracujących w
Ośrodkach i na ich wielkie serce.
Pozdrawiam ...

[agat1]

A ja za Was wszystkich trzymam kciuki, żeby Wam sie udało zostać rodzicami
adopcyjnymi, bo dzięki Wam maluchy pokrzywdzone przez los nigdy się o tym nie
dowiedzą. Sama kiedyś myślałam o adoptowaniu dziecka, ale nasze dochody
niestety na to nie pozwalają.
Pozdrawiam wszystkich i życzę wytrwałości, która z pewnością zostanie nagrodzona

[Gość: Maja]

siwaczka napisała:

> Cieszę się, że zakończyło się wszystko szczęśliwie. Zawsze uważałam, że
każdy
> przypadek powinnien być rozpatrywany indywidualnie. Nie można sztywno
> określać, w którym momencie człowiek powinnien zostać rodzicem. Jedni są
> gotowi po miesiącu, inni po latach. Maluchy czekają na swą wielką szansę,
> czasami zdecydowanie za długo.
> Należy mieć tylko nadzieję na ogromną kompetencję ludzi pracujących w
> Ośrodkach i na ich wielkie serce.
> Pozdrawiam ...

Ludzie pracujący w ośrodkach są tylko ludźmi. Jedni lepsi inni słabsi.
Najważniejsze to zaglądnąć głęboko do swojego wnętrza i wiedzieć czego się
chce.
Potem tylko konsekwentnie do tego dążyć
W moim przypadku ośrodek nie nagiął żadnych przepisów ani regół
Istnieją rodziny zastępcze, które mają za zadanie przyjęcie dziecka na czas
ustabilizowania sytuacji prawnej to jest to 6 tygodni, a w razie trudności
więcej.
Rodziny te przechodzą takie same(te same) szkolenia jak rodziny adopcyjne.
My po prostu zadeklarowaliśmy ochotę na bycie taką rodziną dla potencjalnie
naszego dziecka.
To jest praktykowane i tylko my w razie rozmyślenia się rodziców biologicznych
ponosimy stratę. Szpitalom zależy żeby dzieci były u nich jak najkrócej bo nie
mają miejsc i personelu.
To co w takim przypadku robi ośrodek to stara się aby było to dziecko od
rodziców "pewnych" swej decyzji
Informuje ich się że dziecko może trafić do rodziny zastępczej a po ich
ostatecznej decyzji do adopcyjnej albo od razu do tej właściwej.
Oczywiście jest to umowa wyłącznie dżentelmeńska, mają oni prawo do 6 tygodni
zrezygnować

[siwaczka]

Nawet jeśli się wie czego się chce i uparcie do tego dąży to przepisy
weryfikują Twoją determinację. Dlatego uważam, że w Ośrodkach nie powinni
pracować ludzie słabi i z przypadku. Oni decydują o całym zyciu wielu ludzi.
Chciałabym móc pozwolić sobie na chwilę słabości w momencie rozwiązania i być
pewną, że tym ludziom zależy na mnie i dziecku. Boję sie, że w sytuacji kiedy
tych rodziców czekajacych na adopcję robi się ogrom, zacznie się traktować ich
jak klientów.
Trochę odbiegłam od tematu. A może jednak nie?
Te 6-tygodni to wcale nie tak łatwo przeskoczyc jak piszesz. Czasami juz nie
wiem , czy to dobrze, czy źle. Ile ludzi, tyle opini. Ale to chyba dobrze.
Pozdrawiam ...

[Gość: Majka]

Na początku czujesz tylko radość z posiadania dziecka z każdej minuty a
tzw "technologia obsługi" noworodka sprawia że cały czas skupiasz się na tym
żeby opanować przewijania, kąpania, karmienia itp
Pod koniec tych 6 tygodni zaczynasz myśleć, co będzie jeśli ci je zabiorą.
To jest ta trudność - aż i tylko.
W moim przypadku nie było szans na to, żeby przez ten czas zatrzymać
narastającą miłość da dziecka. Nawet nie próbowałam
Zreszta uważam że taka próba byłaby czymś nieludzkim dla niego.
No bo jak to zrobić? Dawkować czułość? Nie da się.
No i gdyby mi je zabrali to nie wiem.
Co? Tak po prostu zapomnieć i zapisać się na nowe?


Na szczęście to rylko gdybanie
Ośrodki starają się w takich przypadkach dawać "pewne" dzieci.
W naszym poinformowano nas, że w zasadzie nie zdarza się zmiana decyzji,
raczej problemem jest to że biologiczna matka znika lub nie stawia się na
podpisanie zrzeczenia i ten okres wydłuża się czasem nawet do pół roku.
Dla mnie dziecko było tego warte
Pozdrawiam

[Gość: n]