Totalny kryzys

[dobdob0106]

Mam co jakiś czas takie chwile załamania. Nie wierzę wtedy , że może
jeszcze kiedykolwiek będę miała swoje dziecko. Czas goni , 35 lat
już nie brzmi w kontekście naszej walki optymistycznie, nie mam siły
na lekarzy, mam wątpliwości , czy ci lekarze u których bywam na
wizytach naprawdę chcą i mogą pomóc itd, totalny kanał. W dodatku z
M też do d... I w dodatku to parcie otoczenia, mam już dość, czuję
się jak wybryk natury, wszyscy dookoła mogą mieć dzieci , ile chcą ,
kiedy chcą , planują, narzekają . Nie mam siły tego słuchać . Tak mi
źle , dziewczyny dajcie troszkę nadzieji.

[wiewiorka76]

Chciałabym Ci dać trochę nadziei, ale niestety, sama jestem w
takiej kondycji jak Ty. Za 3 mies skończę 32 lata, staramy się od
prewie dwóch lat, za nami hormonalne leczenie męża, dwie
inseminacje i brak pomysłu na to, co dalej. Mamy dwie możliwosci -
dalsze iui, ale tylko jeśli zrobię HSG, którego się panicznie boję,
albo in vitro. Mąż ostatnio bardzo poprawił wyniki, ale i tak
bardzo odbiegają od normy - tylko 8% o prawidłowej budowie, duże
problemy z ruchliwością. Czasami sobie myślę, że byłoby lepiej,
gdyby plemniki byly calkiem do d.... , wtedy przynajmniej wszystko
byloby jasne - od razu icsi. A tak, szarpię się sama ze sobą co
dalej robić i nikt mi nie jeste w stanie nic mądrego doradzić. Nie
chcę, żebyśmy za kilka mies. byli w tym samym miejscu, tyle że ja z
traumatycznymi wspomnieniami po HSG, no i lżejsi o kilka tys zł, po
kilku następnych nieudanych iui. Czuję jak popadam w depresję,
właściwie jak tylko wracam z pracy deprecha o sobie przypomina. Nie
mam siły na nic i przeraza mnie to, co jeszcze przed nami.....

[aneta-264]

Ja dopiero zaczynam poważne leczeni,tzn.badania,tak mi sie
przynajmniej wydaje.Wcześniej trafiałam do konowałów,którzy na
podstawie usg twierdzili,że wszystko jest ok.Wybrałam się do kliniki
i zobaczymy co będzie.Co stwierdzą.Przede mną hsg.Zaczynam teraz na
prawde sie bać że moze te jajowody albo co chyba gorsze jakas
endometrioza.I też wkurza mnie otoczenie niektórych osób.Jak słysze
pytanie szczesliwego rodzica NO A WY KIEDY to szlak mnie trafia i
mam ochote krzyknąć A H...CIE TO OBCHODZI ale grzecznie
odpowiadam,ze w swoim czasie.Pozdrawiam

do Wiewiórki

[rodzynek1000]

Wiewiórka, a czemu Ty sobie tego HSG nie zrobisz w narkozie? Koszt
około 1000 ale i tak taniej niż in vitro i przynajmniej masz
pewność, że jajowody drożne.

[wiewiorka76]

Myślę nad tym, ale w naszym przypadku Hsg może być całkiem bez
sensu - nasze plemniki są słabiutkie i mają bardzo małe szanse,
niezaleznie od drożności. Jakie dokładnie - tego nikt mi nie powie
Gdyby wyniki męża były ok, pewnie nie zastanawialabym się ani
przez chwilę.
A poza tym w moim mieście chyba nikt nie robi tego w narkozie,
musiałabym znów jechać do Warszawy no i narkozy też się boję....
((( Wiem, mazgaj jestem

[dobdob0106]

Nie bój się, to da się przezyć, ja nawet laparoskopię przeżyłam ,
też diagnostycznie. Lekarze mówią : po co czekać, szkoda czasu, przy
invitro i tak nie muszą być drożne jajowody. Ale kiedy nie uda się
invitro , a przecież jest taka możliwość i ma duże
prawdopodobieństwo, to dopiero jest szok , nie wiadomo co
robić .Pozdrawiam.

Do Wiewiórki!!!

[dolce4]

Kochana rozumiem Cię doskonale!!I zachęcam do dalszej walki mimo
słabego nasienia. Nie rozumiem tylko jedno!! Po jaką cholerę Ty
płacisz za IUI??Ja też chodziłam - chodzę do lekarza prywatnie!! -
Koszt wizyty 200zł! ale na IUI i badanie nasienia dostawałam
skierowanie do szpitala i nic nie płaciłam!!!! Miałam w sumie 2 razy
i mimo super nasienia i super idealnych warunków nie udało się a
udało się potem naturalnie. Tak więc ja zachęcam Cie do IUI - próbuj
tak do 7 razy i dopiero potem zobaczycie co i jak - co szkodzi Wam
na przeszkodzie? Do szczęścia potzrebny jest tylko JEDEN
ŻOŁNIERZYK!! i ten moment. Pogadaj z lekarzem i niech da Ci
skierowanie na IUI na oddział w szpitalu - możesz robić ile chcesz
tylko problem w tym że lekarze wolą sami i żeby im płacić!!No chyba
że leczysz się w prywatnej klinice i tam się to odbywa i za to
płacisz. Ale prawda jest taka,że nawet jak lekarze pracują gdzieś
prywatnie to i tak pracują w szpitalu państwowym. Nie poddawaj się a
się uda, mówię Ci to!

[martucha90]

wiewiorka76 napisała:

> ale tylko jeśli zrobię HSG, którego się panicznie boję,

Wiewiórka, hsg to małe miki, 10 minut na fotelu, a potem hop!
i na zakupy się idzie. Boli jak przy @, nie bardziej
Mam na myśli oczywiście hsg polegające na wlaniu kontrastu i
przejechaniu usg po jajowodach, a nie rtg.

[wiosenka1]

Hsg nie jest bolesnym zabiegiem, jeśli Martucha się rodziło, a Ty
rodziłaś. Mnie też hsg nie bolało.
Własnie, wydaje mi się że podstawowym postepowaniem przy braku
możności zajścia, to właśnie, badanie nasienia, monitorowanie
owulacji, hsg, laparoskopia, i ewentualne inv.
Jestem juz przed ostatnim punktem, to rezultat 12 cykli zmagań się,
chyba po pół roku prób zrobiłam hsg, warto dziewczyny, warto. Przed
staraniami ostatnia rzeczą o której myslałam była moja obecna
niedrożność. Cóż ironia losu.
Laparo warto zrobic nawet przed inv, gin ostatnio mi tłumaczył, że
często jajowód zarasta od strony tych chwytawek(?) wówczas tam
zbiera sie toksyczny płyn, który może powodować nieudane inv.

[idapil]

dobdob0106 - chyba jednak nie jesteś "wybrykiem natury" jest nas
cała masa. Ja ciągle się o tym przekonuję jadąc do kliniki. I też
jest nas sporo po 30-tce (ja mam 32). Zostało mi już tylko (a może
aż) in vitro. Takie chwile załamania nietsety towarzyszą też każdej
z nas (myślę że nie ma tu wyjątków). Musimy się po prostu wspierać.
Mi pomaga czytanie tych pozytywnych wątków! Głowa do góry i działamy
dalej.

[wiewiorka76]

Dzięki dzewczyny, super, że mogę liczyć na Wasze wsparcie. Za dwa
tyg jedziemy do lekarza mojego męża i zobaczymy w jakiej kondycji
będą plemniki. Jeśli będzie w miarę ok, to sie zastanowię na HSG.
Zresztą lekarz męża, dr Wolski z Novum, też uważa, że in vitro to
ostateczność i zaleca min. 4 iui. Oczywiście warunkiem zrobienia
HSG (o ile się odważę) będzie końska dawka znieczulenia, inaczej
nie dam się dotknąć.
Dolce, u nas iui w państwowym szpitalu nie przejdzie, leczymy się u
ginekologa z Novum, więc nawet niezręcznie proponować A lekarza
zmieniać nie chcę, bo naprawdę zna się na rzeczy i tylko do niego
mam zaufanie.

[po_trzydziestce1]

Dlaczego Ty tak panicznie boisz się HSG? Za dużo o tym pewnie w
necie czytałas Ja balam się okropnie i to nie wyniku tylko bólu.
Pojechalam do szpitala jak na ścięcie. Badanie kompletnie NIC mnie
nie bolało, a jedyne co dostalam przed - to ketonal w pupę. I ten
zastrzyk najbardziej mnie bolał Kiedy lekarz powiedział, że już
po wszystkim i wyniki mam książkowe - byłam w szoku. Bo leżałam na
stole i wbijalam sobie paznokcie czekając na ten ból, o którym tyle
czytalam. Potem zadręczalam się myślami, że skoro mnie nie bolalo,
to pewnie żle zrobili badanie i dalej nie mialam pewności czy aby na
pewno mam drożne jajowody. No i nie doczekałam już następnego
okresu, bo zaszłam w ciąże. Teraz znów zaczynam starania, bo ciąże
poronilam 2 dni przed Wigilią. Ale teraz wiem, że jak zajdzie taka
potrzeba znów pojde na HSG i zniosę każdy ból by ponownie zobaczyć
najpierw II kreski a potem małą, tętniącą życiem kruszynkę na USG.
Życzę odwagi i powodzenia!

[uccellino]

Nadziei nie umiem dać, ale może parę słów wytłumaczenia, dlaczego
jest aż tak trudno. Na WO nikogo nie zainteresowała moja nowa
książka:

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=586&w=78054594
a ja ją już przeczytałam i oczy otworzyły mi się na niektóre sprawy.

W skrócie:

- to, co tracimy przy niepłodności, to nie tylko dziecko, ale cała
nasza "opowieść reprodukcyjna" [reproductive story] czyli złożone,
wieloelementowe marzenie o rodzicielstwie i o przebiegu naszego
dorosłego życia. Np. o tym, kiedy dzieci maja się rodzić, ile ma ich
być itp. Kiedy pojawia się niepłodność, wszystko jest już
dramatycznie nie tak, jak miało być - nawet jeśli kiedyś się tego
maleństwa doczekamy. Autorzy mówią, że niepłodność, nawet zakończona
poczęciem i narodzinami, jest stanem nieodwracalnie naznaczajcym
zycie [life altering event]
- jeśli to niepłodnośc pierwotna, to w dodatku tracimy możliwość
zrobienia kolejnego kroku w swoim dojrzewaniu jako jednostki i jako
para. Dlatego czujemy sie obco - bo wszyscy sa po drugiej stronie.
- autorzy używają do mówienia o niepłodności, co jest dla mnie chyba
największym odkryciem, pojęcia traumy, co więcej, traumy
powtarzającej sie i dlatego tak wyczerpującaej emocjonalnie
- używaja też pojęć straty i żałoby. I wiecie co? Żadna inna żałoba
w życiu nie jest tak trudna - bo każada dotyczy zdarzenia, od
którego mamy szansę oddalić się w czasie, a dzięki temu przejść do
kolejnych faz, aż do akceptacji. A w tym wypadku, zanim się
porządnie wypłaczemy, w kolejnym miesiącu pojawia się kolejna strata
i trauma, przez co załoba ma cykliczny charakter.

Dobdob, masz prawo do totalnego kryzysu, bo przechodzisz coś, co
jest trudniejsze od doświadczania "prawdziwej" śmierci. Tym
bardziej, że brak jest rytuałów dla uczczenia tych "małych smierci",
a otoczenie, nawet rodzina, sądzą, że nic się tak naprawdę nie stało.

[wiewiorka76]

Zgadzam się z tym, co przytoczyłaś. Chętnie bym sobie przeczytała
tę książkę, może wtedy chociaż trochę zrozumiałabym moje chandry i
szarpanie się ze sobą. Tylko zastanawiam się, czy jest dostępna w
Polsce. Będę się rozglądać

[tessie124]

Z tego co przytoczyłaś to ta książka jest sensownie napisana i bardzo wiele
wyjaśnia... Szkoda, że u nas jest to wciąż temat tabu, może nie do końca tabu,
ale osoby borykające się z tym problemem są zostawione same sobie. Jeśli masz
pieniądze to jeszcze masz szanse na specjalistyczne leczenie a jeśli nie... to
niestety klapa. I to chyba nie tylko chodzi o in vitro, ale również o pomoc
psychologiczną, i nawet tu państwo Polskie nie stanęło na wysokości zadania.
Smutne to wszystko.

Pozdr

Tess.

[agga80]

Czesc, ja tez mialam kryzys wczoraj. wiem ze jestem w troche lepszej
sytuacji niz niektore z Was poniewaz mam dopiero 28 lat i 2 lata
staran za nami. Ale czasem nawet najblizsi potrafia wbic szpile!
chociaz wiedza dobrze o calej sytuacji (mowa o rodzicach). Nie wiem
o c chodzi, czy mysla ze gadaniem o wnukach pomoga. Dzieki ze jest
miejsce gdzie mozna sie przynajmniej wypisac ze smutku. Pozdrawiam
Was

do uccellino

[z_milo]

chciałbym zrobić wątek o niepłodności (to takze mój problem od 4 lat) na forum,
którym się opiekuję, albo jeśli możesz to Ty go zrób i bardzo by mi zależało na
zacytowaniu Twojego skrótu książki o której piszesz... co Ty na to? (jeśli nie
masz ochoty na wpis, to proszę o zgodę na cytat)

zapraszam forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=49451

Chyba nie całkiem rozumiem tę prośbę?

[uccellino]

Chcesz wkleić tam link do mojego postu? No to go ahead! Chcesz,
żebym się tam wypowiedziała jeszcze raz? Napisała więcej o książce?
mogę, nie ma problemu.

Tylko napisz mi, proszę, czym zajmuje sie to forum.

Tak naprawdę moim wielkim marzeniem jest animowanie środowska osób
borykajacych się z niepłodnością - załozenie porzadnego portalu,
wydawanie czasopisma, wartościowych książek, prowadzenie warsztatów
psychologicznych... Kto ze mną? Zakładamy taki biznes?

[z_milo]

ooo , dzięki za natychmiastową reakcję, proszę Cię o wątek na ten temat na
moim forum i tenże właśnie cytat, nie chcę go wycinać i udawać, "że jam to nie
chwaląc się znalazła", a tekst wydaje się wyjątkowo cenny dla osób dotkniętych
niepłodnością jak i dla tych, które z takim osobami mają do czynienia, chociażby
się przyjaźnią ale trudno im zrozumieć to, czego nigdy same nie doświadczyły,
zatem serdecznie i ciepło zapraszam Cię na moje forum i proszę o wątek na
wiadomy temat we wcześnniejszym wpisie jest link do forum
"zwierciadło.czytam", w tym też a forum z założnia ma byc blisko człowieka,
ale bardziej intersuje nas psyche, choc oczywiście nie lekceważymy ważności ciała

z chęcią też bym jakoś włączyła się w "ruch" na rzecz niepłodnych małżeństw,
problem jest bardzo szeroki a wciąż za mało i źle obecny w mediach i świadomości
ludzi, skazując nas dotkniętych na alienację społeczną i psychiczną... mi się
marzy jakiś krąg kobiet wspierających się w przechodzeniu przez traumę
niepłodności... żeby bardziej się skupić na stronie ducha i psychiki a nie
stymaulacji i zastrzyków...

OK, napiszę w wolniejszej chwili :-)

[uccellino]

Nie umiem powiedzieć, kiedy to będzie.

Napisałam.

[uccellino]

Zapraszam wszystkie, bo wypisałam się tam znacznie obszerniej niż
tu, walnęłam kompletną recenzję książki ;-D

[z_milo]

uccellino napisała:
Zapraszam wszystkie, bo wypisałam się tam znacznie obszerniej niż
tu, walnęłam kompletną recenzję książki ;-D

uccellino, widziałam i dziękuję i oczywiście zapraszam Was wszystkie do tego
wątku

[tafti]

dokladnie... (musi byc to dobra ksiazka; bardzo chcialabym ja moc
przeczytac)

ja czuje jak powoli umieram... umiera moja kobiecosc... oddala sie
wszystko, co bylo wazne naprawde w zyciu... i nasze malzenstwo
przechodzi zmiany (byc moze nie przetrwamy tego wszystkiego, choc
kochamy sie... skomplikowane)...

mezczyzni jednak inaczej to czuja. czasem mam wrazenie, ze jednak ten
bol i ciezar najwiekszy 'nosze' w przewadze ja sama, choc... to
wlasnie nieplodnosc meza stanela na drodze naszego szczescia, naszej
przyszlosci... bez watpienia to kwestia charakteru rowniez. ja biore
na siebie tyle, ile 'pozwalam' sobie samej wziac, 'wwalic' na kark...
ale ja innaczej nie umiem.......

bo dziecko, ciaza, rodzicielstwo to z natury sfera blizsza, mimo
wszystko, kobiecie. facet 'obejdzie sie' bez dziecka, potrafi
odnalezc 'zamienniki' w zyciu, cele, ktore tak samo moga go napedzac,
motywowac do zycia, rozwoju, dzialania...

ja - nie potrafie (jak dotad) funkcjonowac normalnie z perspektywa
nie_posiadania dziecka /nie stac nas w tej chwili na inv, a dochodze
do 30tki/.

a ludzie, ktorzy mnie otaczaja, nic nie rozumieja i dziwia sie
wszystkiemu...

Tafti

[lusiasia]

po czesci czuje to samo co ty...z mezem i bolem
ja sobie powtarzam ze dla chcacego nic trudnego, moze nie dzis, ale moze za
jakis czas
ja mieszkam za granica i chcialam sie dalej leczyc w polsce ( to bylo by juz 3
in vtiro) ale teraz troche zostalam uwiazana i nie moge dostac urlopu zeby sie
leczyc (a przeciez leczenie kosztuje, to z pracy raczej zrezygnowac nie moge)
ale daje sobie na wstrzymanie i moze to sie jakos samo rozwiaze, zebym jednak
jeszcze sprobowala z leczeniem, zanim bede za stara

A ja się martwię, gdzie jest dobdob...

[uccellino]

I jak się czuje. Mam nadzieję, że moja analiza jej nie dobiła...

[dobdob0106]

Na początku starań myslałam ,że juz gorzej być nie może, myliłam
się, niestety. Dziewczyny jak ja wam zazroszczę , że macie mężów
którzy was wspirają, rozmawiają na ten temat, że w tym nieszczęściu
jesteście razem. Ja niestety nie mam takigo " konfortu". Mój M mnie
delikatnie rzecz nazywając olał, totalnie. Na każdą próbę rozmowy z
mojej strony odpowiada tylko milczeniem lub pytaniem o co mi chodzi.
Juz brakuje mi cierpliwości. Chwilami jestem przekonana , że juz
czas to skończyć, zamknąć głośno drzwi za tą farsą nazywaną
małżeństwem, potem jestem przerażona , sama nie wiem co mam robić,
jestem w takim maraźmie , że trudno opisać. Coraz częściej dopada
mnie myśl, że zmarnowałam sobie życie, wybrałam nieodpowiedniego
człowieka, nic dobrego juz mnie nie czeka, tylko taka bezlitosna
wegetacj. Przepraszam , że tak się użalam nad sobą, ale ....

[mewa.mewa]

Nie obwiniaj siebie o wszystko, proszę. I nie miej żalu do samej
siebie, że jesteś smutna.
Podejmujemy w życiu pewne decyzje, dokonujemy wyborów i czynimy to w
dobrej wierze, że to jest słuszne i ja wierze głęboko, ze na danym
etapie życiowym, w konkretnej sytuaci był to dobry wybór i tylko
perspektywa czasu, późniejsze złe doświadczenia, wiedza zebrana
przez lata, każą nam ponownie analizować inne wybory, wówczas
możliwe a jednak nie do zrealizowania, z powodów czasem błahych
czasem poważnych.
Jesteś w niewesołej sytuacji, pełnej stresu i lęku co dalej. Nie
trać nadziei, ona jest dobrą towarzyszką w takich momentach. W końcu
i tak, i tak będziesz musiała stanąć przed kolejnym wyborem, podjąć
decyzję co dalej i ja życze Ci jednego - przeświadczenia o
słuszności podejmowanych kroków

[rodzynek1000]

Myślisz, że dziecko uratowałoby Wasz związek?

[dobdob0106]

Myślę, że tak.

[dolce4]

jedno jest pewne, dziecko żadnego związku nie uratuje.Każdy boi się
nowego i boi się stracić tego co ma nawet jak jest nie tak. Ale
pomyśl,że może jednak byłoby lepiej i coś innego Cię spotka?I
będziesz bardziej szczęśliwa?Nie wiem jak będzie bo tego nikt nie
wie, bo może być tak, że jednak będziecie razem i lata polecą ty
bardziej zgorzkniejesz a on na końcu sam nie wytrzyma i on odejdzie -
i dopiero wtedy będzie źle.Ach życie nigdy nie wiadomo co nas
spotka.

[rodzynek1000]

Właśnie do tego zmierzam... My staramy się drugi rok i z każdym
dniem kochamy się coraz bardziej. Ale może Twój mąż nie potrafi
rozmawiać i wyrażać swoich uczuć, może nie wyniósł tego z rodzinnego
domu. Mam koleżankę w pracy, ma dziecko i ma męża, któeego nie
cierpi, płacze mi tutaj, że jest z nim tylko dlatego, żeby nie
sprawić przykrości dziecku i żeby nie mała, to już dawno by się z
nim rozwiodła. Kurczę, łatwo nam tak wypisywać "mądre" rady, kiedy
my nie żyjemy Twoim życiem... Z drugiej strony martwię się, że
zapominasz trochę o sobie, w końcu obowiązkiem męża jest wspierać
żonę, powinniście iść przez życie razem, dzielić się swoimi
problemami. Akurat mi ta jedna sprawa układa się super - mam
cudownego narzeczonego, który za 3 tygodnie będzie moim mężem. I
chociaż nie zawsze układało nam się cudownie, to jednak obecne
relacje były budowane wspólnym wysiłkiem. Do tego potrzebna była w
pewnym momencie moja dramatyczna decyzja - popraosiłam mojego M.,
żeby sie wyprowadził. Wytrzymał miesiąc i wtedy chyba zrozumiał, że
problemy same się nie rozwiązują, że o związek trzeba walczyć, że
nie można ignorować potrzeb innych ale przede wszystkim tutaj chodzi
o szanowanie swoich wartości (wzajemne).

[dobdob0106]

Obawiam się , że mój M nie radzi sobie z tą sytuacją, nigdy nie był
szczególnie rozmowny gdy pojawiały sie problemy, ale teraz to już
masakra. Może się mylę , może to wcale nie bezradność powoduje jego
zachowanie, tylko poprostu jest takim bezdusznym palantem. Sama nie
wiem co myśleć, nigdy go za nic nie obwiniałam , wręcz przeciwnie .
Z resztą ja uważam , że w kwestii niepłodności nie ma winnych. Mówię
wam dziewczyny kiedys to był fantastyczny facet z pasją, było nam
naprwdę dobrze, aż pojawił się problem dziecka, właściwie to dopiero
po nieudanym invitro. Ja mam inny charakter , uważam że jeśli jest
szansa to trzeba walczyć. Może dlatego jest mi tak beznadziejnie, bo
w tym przypadku nie mogę przecież walczyć sama. Dzięki za to , że
ktos mnie słucha, właściwie czyta.

[z_milo]

dobdob0106 napisała:
Dzięki za to , że ktos mnie słucha, właściwie czyta.

...czyta, czyta... dużo Ktosiów... nasz problem, może pozbawić życie
pasji... zaprowadzić na emocjonalne bezdroża, niepłodność, to
ogromny ciężar, a dodać do tego brak oparcia w M... kto to
udźwignie?

dobdob, życzę Wam z całego serca pozytywnego przełomu w Waszych
staranich!

[tafti]

dobdob0106....
Wiem, co czujesz, bo... dokladnie na takim 'rozdrozu' malzenskim, jak
Ty, jestem.............

nie wiem, co robic

[joanna9629]

Kochana dobdob0106 witam Cię bardzo cieplutko.Wiem dokładnie co czujesz.Ja w tej
chwili jestem w parcy, ale tak jakby poza nią.Od wczoraj również mam totalny
dołek.Dzisiaj stuknęły mi 33 lata.Jestem po dwóch zabiegach ISCI jedno w Novum
drugie w Gamecie.To pierwsze w 1998r a więc 10lat temu i co i nic z tego.Drugie
w 2001w gamecie.Ciąża do 7 tygodnia i koniec. Łzy i depresja oraz postanowienie
że nigdy więcej, ale jak sama dobrze wiesz czas leczy rany.W 2003-2004 roku
kolejne wizyty i próba inseminacji nasieniem dawcy9 u mojego meża brak plemników
w nasieniu)oczywiście ta inseminacja za moją namową.Jest mi tak zle dlatego że
mój mąż w ogóle nie chce na ten temat rozmawiać.Prawie od 4 lat nic nie robimy w
tym temacie i on najlepiej by chciał żebym była sczęślwa, uśmiechnięta i
zadowolona, a gdzie moje marzenia i pragnienia.Myślę że Tobie jak i mnie łatwiej
by było gdyby nasi szanowni małżonkowie nas wspierali, rozmawiali dużo na te
tematy i w końcu coś zaczęli działać. U mnie wkuzra mnie to że wszytko ma
wychodzić z mojej ininicjatywy a on jeszcze niezadowolony i jakieś fochy.Nie
wypominam mu tego ale to przecież on nie ma pmlemników w naszieniu i tu leży
główna przyczyna i pomimo tego ze widzi jak bardzo mi zależy nic nie robimy.On
po prostu uważa że głową muru nie przebijemy i już zrobiliśmy dużo.No dobrze ja
nie mówię że nie, ale nie ma efektu.Ja juz też nie mam siły dalej tego
znosić.Oststnio dzwoniłam do lekarza i on mi mówi może inseminacja bez wiedzy
męża,ale chyba nie mam na to odwagi a zreztą co potem i tak tzrba powiedzieć
prawdę.Boże dziewczyny jakie to wszystko trudne.A żeby było jeszcze weselej to
ja nawet tak do końca nikomu nie mówię że to wina głównie mojego męża.Boję się
że osoby patrzące na to z boku i widzące jak bardzo chcę mieć dziecko doradzą mi
to znajdz sobie innego faceta.Przyznam że nieraz mam takie myśli, ale przecież
tak naprawdę ja go kocham, tylko nie moge do końca zrozumieć.,On twierdzi że ja
się zmieniłam i teraz odwraca kota ogonem że dziecko niewskazane.No tak może się
zmieniłam. każda kobieta która nie ma nadziei na dziecko też będzie nerwowa.Są
dni lepsze, ale dzisiaj jest właśnie ten gorszy.Dobdob0106 nie wiem jak Cię
pocieszyś, ale doskonale Cię rozumiem, bo mam dokładnie tak samo.Jesteśmy po
prostu same z tymi trudnymi tematami.Boże jakie to zycie jest trudne.Już sama
nie wiem co robić.Ten problem przenosi się na wszystkie sfery mojego życia.Nie
wiem co dalej robić?>

[dagmara-k]

piekny watek dziewczyny.... chcialabym zeby przeczytali go wszyscy ktorzy mi
mowia zebym przestala myslec a zaczela sie modlic, bo sama sobie krzywde robie i
podtrzymuje nieplodnosc. a ja po prostu cierpie. zwyczajnie. jak kazdy, kto
doswiadcza nieplodnosci.

[gosia1705]

Poryczałam się
Ja mam oparcie w meżu to cudowny facet ale powiem Wam ,że coraz
bardziej siada mi psychika w tej nierównej walce. M mówi do mnie że
na pewno będzie dobrze a ja... chciałabym wierzyć że będzie dobrze
ale nie raz doświadczyłam że dobrze nie było.
Pozdrawiam cały wąteczek i życzę Wam wszystkim i sobie dużo siły.

[rodzynek1000]

Kurczę, powiedz mu, że chesz, żeby ten facet z pasja wrócił!!!!

Skoro sama piszesz, że był fantastycznym facetem musisz do niego
przemówić. Nie on jeden na świecie nie ma dzieci, to nie powód do
rozbicia małżeństwa, miłość musi wrócić!