Modlicie się o Groszki?

[gaja22]

Wierze w Boga, ale jakoś ciężko mi się oddać całkowicie w jego
wole. Dlatego szukam innych rozwiązań medycznych, ale wiecie co
nawet mój gin mnie zaskoczył stwierdzeniem , że czasem mozna robić
wszystko co jest mozliwe medycznie, a i tak sie nie uda, wiec
jednak jest potrzebna pomoc kogoś z góry!
Prosicie o tę pomoc- siły wyższe. Ja sie modle czasem , nie jakoś
regularnie, ale tak sobie myśle ze moze On testyje moją
cierpliwość, wytrzymałość i chęć pragnienia Groszka

[uccellino]

Jestem ateistką, więc modlitwa nie wchodzi w grę.
U mnie tę funkcję spełnia wielkie zaufanie w siłę natury i we własne
ciało, stąd wszystkie moje wizualizacje, medytacja, a nawet aku i
terapia. Po prostu wierzę, że coś tam musi odpowiednio kliknąc w
moim prywatnym kosmosie, żebym zaszła i uczę się zarazem pokornie
czekać i podnosić prawdopodobieństewo tego kliknięcia.

[nadave]

Ja sie modle. I wierze, ze Pan Bog pozwoli nam kiedys rodzicami.
Jesli nie biologicznymi, to adopcyjnymi. Ufam w Jego wsparcie i jest
mi z tym lzej. Co nie znaczy, ze nie mam chwil zalamania...

[mjulka]

Nie wierzę, nie modlę się, kościoły wielkim łukiem omijam. Był czas,
że modliłam się baaardzo żarliwie i Bóg mnie zawiódł ... Bólowi i
smutkowi nie było końca, do dziś czuję piętno tamtych dni. Teraz
liczę już tylko na siebie.

Przepraszam, jeśli kogoś uraziłam.

[martucha90]

Za pozwoleniem, Mjulka , skopiuję sobie, bo lepiej bym tego nie
ujęła: Nie wierzę, nie modlę się, kościoły wielkim łukiem omijam.
Pozdrawiam

[mjulka]

martucha90 napisała:

> Za pozwoleniem, Mjulka , skopiuję sobie,

a kopiuj, lżej mi wiedząc, że ktoś myśli podobnie

[uccellino]

No ja też myślę podobnie, tylko Wy pewnie wybrałyście brak wiary
jako dorosłe, a w moim życiu Boga nie było nigdy i zawsze mi się
wydaje, że nawet jak dziś myslimy tak samo, to to jest diametralnie
różna historia... Jak myślicie? )

[martucha90]

Różnice na pewno są. Ja musiałam poukładać sobie w głowie na nowo,
a Ty nie. U mnie w związku z tym nastąpiły wielkie zmiany w
postrzeganiu ludzi, a u Ciebie zapewne nie. Ja musiałam sobie
znaleźć nowe sposoby psychicznego radzenia z kłopotami (jak modlitwa
przestała mieć sens), a Ty miałaś jakieś wypracowane od lat.
Itp. Itd.

[mjulka]

uccellino napisała:

> No ja też myślę podobnie, tylko Wy pewnie wybrałyście brak wiary
> jako dorosłe, a w moim życiu Boga nie było nigdy i zawsze mi się
> wydaje, że nawet jak dziś myslimy tak samo, to to jest
diametralnie
> różna historia... Jak myślicie? )

Wychowałam się w "katolickiej" rodzinie, na zasadzie ochrzczono
mnie, posłano do komunii i pozostawiono wolny wybór. Do kościołam
chodziłam 2 x do roku, poświęcić jajka i palemkę. Nidgy nie byłam na
pasterce. Ostatni raz u spowiedzi byłam przed komunią. Mama
uznała, że warto poddać mnie katolickim ceromoniom na wypadek gdybym
zechciała ślub przed Panem zawierać. Rodzice mieli problem, bo
ojciec nie ochrzczony wcale i musiał na gwałt szukać matki
chrzestnej, która nota bene nie była w stanie do tego chrztu go
dźwignąć.
W naszej rodzinie raczej religia była tradycją niż wiarą.
Poddawaliśmy się obrządkom świątecznym; Bożonarodzeniowym i
Wielkanocnym, no i ślubów i pogrzebów nie omijamy. Tyle. Moje
dziecko ochrzciłąm z tych samych pobudek, co moja matka. Julka miała
wtedy lat pewnie z 5. Teraz może sama wybrać. Nie namawiam Jej do
niczego...
Oto wielki skrót

>

[martucha90]

Moja historia jest inna. Ja zawsze byłam bardzo wierząca, do
kościoła chodziłam do tydzień, modlitwa mi pomagała, uspokajała
mnie. Wymodliłam sobie poprzednie dziecko. Z tym że nigdy nie
poddawałam refleksji tego, w co wierzę. To nie była wiara, to byłą
wiedza: było tak i tak kropka.
To Kubuś, moja dziecina, pokazał mi absurd tego, w co się wierzy.
Tak w ogromnym skrócie: Bóg nas tak 1) umiłował (umiłował?!
miłość?!), że posłał swego jedynego 2) syna (swego syna!!!), żeby za
nas 2) zginął (i to jak!), co zamaże nasze 3) winy (co ma piernik do
wiatraka?) i my mamy mu być do końca życia 4) wdzięczni tudzież mieć
wyrzuty sumienia.
Zbierając do kupy punkty 1)-4) spróbujmy sobie wyobrazić taką
sytuację, że ja tak Cię 1) kocham (!) Uccelino, że zarżnę i skatuję
na śmierć swojego 2) Kubusia, żebyś już nie była 3) winna za to, co
zrobiłaś źle, a Ty będziesz mi do końca życia 4) wdzięczna tudzież
będziesz mieć wyrzuty sumienia, że Kubuś tak cierpiał. I jeszcze
powiesisz sobie w domu obrazy z cierpiącym Kubusiem, co by nie
zapomnieć, że on za Ciebie (!) tak i żeby stan wyrzutów sumienia
utrzymywać na odpowiednim poziomie.
Jak przypuszczam, Twoja odpowiedź brzmiałaby: nie, dziękuję. I to
właśnie powiedziałam w pewnym momencie: nie, dziękuję. Oraz mocniej:
nie życzę sobie, wypraszam sobie, protestuję. Jak chcesz kogoś
zabijać, Twoja sprawa, ale mnie do tego nie mieszaj, ode mnie
wdzięczności nie wymagaj, a o miłości (takiej prawdziwej) to ja wiem
więcej. To tak w skrócie wyglądało moje odejście od wiary.
Opowiedziałam się za miłością ludzką, nie "miłością" boską.
Chyba mam PMS-a, jestem w stanie "bez kija nie podchodź".

[mjulka]

Marta, to Ty swego rodzaju "przebudzenie" przeszłaś
Swoją drogą, uważam, że wiara to coś pięknego, niezależnie od tego w
co wierzymy

[uccellino]

> ja tak Cię 1) kocham (!) Uccelino,

Jestem zaszczycona, że zostałam jednym z głównych bohaterów tej
barwnej historii ))

Marta!

[uccellino]

Wprawdzie wypowiedzi Ondin w tym wątku są chamskie i nie popieram
jej zachowania na forum, ale myślę, że ten post może Cię
zainteresować )

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=191&w=81181996&a=81857271

[martucha90]

Owszem, zainteresował, czytałam tę dyskusję, tylko wypowiadać tam mi
się nie chciało Dzięki Uccellino, cud dziewczyno

[lilith76]

Jestem deistką, czyli "leniwą katoliczką"
Modliłam się, pościłam w post w intencji, malowałam mandale medytując nad dzieckiem, chodziłam do wróżki, chodziłam do tarocisty, miałam szkolenie z nlp, gdzie moim celem było zajście w ciążę. Zaszłam w 2-3 dni po owym szkoleniu. Straciłam ciążę.

Dziś tylko uprawiam seks bez zabezpieczenia.

[uccellino]

O tak, umiarkowane NLP to także moja wiara. Stąd wizualizacje.

[dabrowianka21]

hej!

mnie modlitwa uspokaja, wycidza, daje nadzieje.
Miałam kilka lat przerwy w chodzeniu do kościoła.

Ale stwierdziłam że mam o co prosić i prosze.
Bede tak długo prosić aż mnie ktoś wysłucha.

Kiedys słyszałam taki poglad że ludziom jest wygodniej wierzyc.
Bo czusia sie bezpiecznie, że ktoś nan nimi czuwa.
Ktos nawet napisał kiedyś że z tych powodów wymyślono Boga - żeby
nie być samemu.

Nie wiem, ale ja bede sie modlić.

[dottie001]

Hej, jestem praktykującą katoliczką, pomimo tego że:

-rozwód = grzech ciężki

-planowanie IVM = grzech ciężki

nie dostaję rozgrzeszenia, ale się spowiadam, nie przystępuję do
komunii, ale mszy nie opuszczam, rozmawiam z Księżmi, ale mam
świadomość, że to też ludzie i też niedoskonali, więc nie biorę
wszystkiego bezkrytycznie. Mam w sobie dużo pokory, czasem za dużo.

Chcę wierzyć w Boga i nikt mi tego nie zabroni (w sensie, różnego
podejścia Księży... że jestem grzesznicą i takie różne słyszałam).
Wiem, że jestem w niełasce i potępieniu Kościoła, ale Mój Bóg -Mój
Pan i koniec.

Myślę, że to kwestia podejścia, potrzebuję WIERZYĆ w BOGA, aby mieć
równowagę życia duchowego z cielesnym.

Zazwyczaj modlitwie polecam, zmarłych i dzieci (dorośli sobie sami
poradzą, mają wolę mogą się modlić). Jakoś tak mam, z charakteru, że
zawsze modlę się za innych, rzadko za siebie nie. W kwestii moich
problemów dołączam "nie moja wola, a Twoja się stanie".

Bardzo prywatna to sprawa wiary. Napisałam to co czuję JA.

Wiem, że może to wyglądać jak "wiara wybiórcza", jednak czasu nie
cofnę, muszę ponieść konsekwencje za źle dokonane wybory (ślub), nie
uciekam przed tym, stawiam temu czoło na swój sposób.

ps. wczoraj po wyjściu z kliniki (wyrok IVM) pomyślałam "no ładnie,
ale mi dałeś Boże próbę".

Nie rezygnuję, ani z wiary, ani z tego co przynosi mi życie.

Tylko czasem, jest mi bardzo przykro...

[dabrowianka21]

hej hej!

ładnie to opisałaś. Ja też potrzebuje wierzyć w Boga.
Może dlatego żeby się na załamać.

Ale nie jestem bezktytyczna. Wiele spraw bym zmieniła.
Miedzy innymi w sprawie rozwodu. Nie próbowałaś wziąść rozwód
kościelny? Moj brat jest na tym ektapie. Wiem że jest to możliwe.
Szczególnie po konkordatowym. Troche to trwa, ale jest możliwe.

Pewnie pękniecie ze śmiechu, ale zniosła bym celibat
Wedlug mnie czlowiek który ma rodzinę, dzieci staje sie lepszym
człowiekiem. I wie więcej o rodzinie. Łatwiej by było księdzom
zrozumieć zwykłych ludzi.

Pozatym bidaki się męcza

Mam nadzieje, że nikogo nie uraziłam.

[moni.qa1]

nie, nigdy sie o nic nie modlilam i nie modle

[po_trzydziestce1]

odpowiadałam na to pytanie parę godzin temu, chwilowo jestem na
etapie buntu co szczegółowo opisałam. Następnie zrobiłam "wyślij" i
nie ma mojej wypowiedzi. Czy to był znak? Nie wiem. Ale już nie
wypowiadam się na ten temat. A modliłam/modlę się każdego dnia.

[bushko]

Ja wierzę w Boga i modlę się nie tylko o groszki... przeczytaj na
tym wątku...
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=54221&w=81914181&wv.x=2&v=2&s=0

Mam nadzieję, że da sie to odczytać...

Bushko...

[dabrowianka21]

hej Bushko

przeczytałam twoja wypowiedz.
podobało mi sie

[justmaga]

ja sie modle.

Byl w moim zyciu czas kiedy hmmm wierzylam w Boga ale bylam na niego
zla. Nie moglam mu darowac,ze tak wiele wycierpialam a on nie
odpowiedzial na moje modlitwy.
Urodzilam sie w rodzinie pijackiej (choc podobno to ojciec pil tylko)
Zostalam zgwalcona jak mialam 2 lata... Gdybym nie wbila sobie
widelca w oko byc moze gorzej by sie to skonczylo ale ze szptala
zabrali mnie do domu dziecka. Kiedy mialam 4,5 roku zostalam
adoptowana. Niestety moi rodzice nie za bardzo wiedzieli co zrobic z
takim dzieckiem wiec jedyne sluszne co im przyszlo do glowy to
wybijanie ze mnie zlych genow.. Tlukla mnie wiec matka
niemilosiernie za byle co... Kiedy mialam 6 lat planowalam probe
samobojcza. Moim najwiekszym marzeniem bylo dostac sie na most i
skoczyc... Wlasciwie potem juz zawsze wiedzialam,ze tak skoncze
wiec pzrestalam sie starac o zycie... Bylam strasznie samotna. jako
10 latka siedzialam sama w domu i walilam godzinami plecami o
wersalke... Wtedy postanowilam soebi,ze nie bede juz nigdy nikogo
potrzebowac.. I doroslam z takim przekonaniem.. Kiedy poznalam ojca
Julki uwierzylam,ze byc moze Bog mnie wysluchal... Juz nigdy nie
bede miala szczesliwego dzicinstwa ale moze dorosle zycie bedzie
lepsze... Po 5 latach zostawil mnie z Julka w brzuchu. Wszystko
wrocilo. Cala rozpacz. Ale przeciez musialam przezyc bo mialam juz
nigdy nie byc sama... Kiedy Jula miala 4 lata mialam juz tak
serdecznie wszytskiego dosc,ze ... nie dalam rady. W ciagu
nastepnych 2 lat piec razy probowalam sie zabic. 3 razy skonczylo
sie OIOMem... Godzinami wylam i blagalam Boga o ratunek...
Trafilam na swojej drodze na dobrego (cudownego) lekarza,ktory
blagal razem ze mna... Pieklo samotnosci,bezradnosci i strachu..
Kiedy Jula szla do komunii postanowilam sie wyspowiadac
(koniecznosc) i opowiedzialam o moim najgorszym grzechu. Checi
zdechniecia weszcie.. Ksiadz byl cholernie mily i wyrozumialy i
poprosil mnie o jeszcze troche sily... Tuz po Julii komunii
postanowilam wyjechac i dac sobie ostatnia szanse. zabic sie
pzreciez zawsze zdaze... Mialam jechac w inne miejsce ale 3 dni
pzred wyjazdem zmienili miasto do ktorego pojade.. 3 dnia pobytu
poznalam Mojego M. Zmiana otoczenia,jego wielka milosc sprawily,ze
zaczelam zyc.. Odstawilam leki. Zaczelam myslec o pzryszlosci.
Walczyc o Jule i o.. Groszka. Czesto sie smieje. Jestem spokojna i
bezpieczna.
Pewnego dnia poszlam do kosciola i powiedzialam ... jesli to twoja
sprawka to.. lepiej pozno niz wcale.
Jedyne co moge zrobic to sprawic,zeby moje dzieci nigdy nie pzreszly
pzrez takie pieklo.
Moja pzreszlosc zostawila nieodwracalne zmiany na moim mozgu, Zawsze
bede miala sklonnosc do depresji i bede nierownowazona
emocjonalnie. Ale powoli wraca mi wiara w Boga. Dlatego o Groszka
sie modle... Choc pzryznam szczerze,ze z lekim strachem . Bo czasem
sie boje ,ze Bog mi na zlosc nie da...

Sorry za dlugi tekst nie udalo sie krocej wyjasnic co ja tak
naprawde w tej sprawie czuje...

[uccellino]

Przytulam Cie i dziękuję w imieniu Misji za ogromne zaufanie, jakim
nas obdarzyłaś, pisząc ten post...

Za dwa tygodnie Cie przytulę naprawdę )

[justmaga]

no juz sie nie moge doczekac ..) Wiesz ,nie umialam tego inaczej
wyjsnic a ,ze zagladamy tu sobie w rozne miejsca ) to i w dusze
tez troche...

[bushko]

Och Justmaga... włosy mi dęba stanęły przez co przeszłaś... ;-(((
Kochana przytulam Cię mocno....

Bushko...

[justmaga]

No mam nadzieje,ze to juz koniec ,ze zle sie skonczylo..

[mjulka]

Madziunia, kochana, tak mi przykro, tyle się w życiu nacierpiałaś,
że ten Twój Groszek należy Ci się bez dwóch zdań.
I wiesz, miałąm w tym miesiącu ujrzeć 2 kreski (taki chytry plan),
ale wiesz, oddam Ci miejsce w kolejce po Groszka. To Twój czas
Ściskam

[justmaga]

jak w tym miesiacu to ja juz nie ujrze.... Ale w pzryszlym..
biore ) Dzieki. Kochane jestescie dziouchy...

[martucha90]

Ale wycierpiałaś, Justmaga... Współczuję Ci bardzo...
Oby teraz było tylko lepiej! Pozdrawiam mocno!

[viktoria1980]

Madzia to wszytko co napisałaś jest dla mnie smutne i niesprawiedliwe. Limit
złych rzeczy w Twym życiu już się skończył i basta. Teraz już musi być dobrze.
Jesteś wspaniałą Osobą która ocalała w tym wszystkim i nie wiem kiedy mi się Cię
uda uściskać ale zrobię to na pewno!!!

[uccellino]

Magda, mam nadzieję, że mogę sobie pozwolić na taki komentarz: masz
niezwykle silnego ducha. A inaczej można by powiedzieć, że masz
niezwykle dobre geny! Bo jak inaczej wytłumaczyć to, jak cudowna
osobą jesteś - tu na forum, dla Julki, dla swojego narzeczonego, dla
pacjentów...? Wszystko było przeciwko Tobie. No to skoro środowisko
głównie szkodziło, i to jak długo i konsekwentnie, a wyszła taka
fajna Magda, to muszą być geny-czempiony ))
Nic, tylko je przekazywać dalej!

[bushko]

P O P I E R A M !!!

[asica.p]

justmaga teraz tylko dobrze juz bedzie,Groszka Ci zycze z calego serca.

ja wierze i modle sie,choc tyle mnie spotyka zlych rzeczy niestety w moim zyciu
,ze wiara jest dla mnie coraz trudniejsza.
czasem mysle,ze Boga nie ma...

poczytalam dzis na forum karmienie piersia przyszpilony watek "pomozcie ojcu"
zdebialam,zostalam,sledzilam losy tego mezczyzny i to co dzis poczytalam zwalilo
mnie z nog...przeczytajcie same

gdzie tu byl On?bo ja nie wiem....

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=570&w=81412747

[justmaga]

widzisz trudno to wszystko wytlumaczyc.... A jednak nie bedziemy
wiedzieli nigdy gdzie sa skutki naszych wyborow (ktos uderzyl w ich
samochod) a gdzie reka boska. Ale powiem Ci ,ze i tak zazdroszcze
Helence bo ma to ,czego ja nie mailam nigdy w zyciu. Milosc
rodzicow. Moze to wlasnie on wiedzac co ma sie stac dal Helenke
takiemu ojcu,ktory bedzie ja tak kochal.... Po prostu nie wiemy...

[justmaga]

Uccellino. Bardzo dziekuje. Staram sie z tym pzrekazywaniem jak
moge )

[zosienta]

Wierzę, że Bóg kimkolwiek jest stworzył człowieka - przez InVitro
(skąd vwiadomo, że Bóg nie popiera takiego sposobu - przecież wynika
to z miłości). Nie wierzę jednak, że czyjkolwiek los Go interesuje,
po co miałby, aż tak brutalnie doświadczac dzieci. Nie modlę się
więc, choc nie uważam się za złego człowieka.

Justmaga, jestem poruszona Twoją historią, i nie dzięki Bogu, ale po
prostu statystycznie wycierpiałaś się w życiu tyle, że teraz czas na
niczym nie zmącone szczęście, aż do jkeszcze bardzo odległego końca,
czego Ci mocno życzę.

Wzruszyła mnie też historia tego ojca, zwłaszcza, że mój mąż miał
wypadek na motocyklu (pojechał z Mackiem Zientarskim na mazury na
lunch), kiedy nasz synek miał 6 tygodni, to ja opiekowałam się
oboma; przebrac, wykąpac, nakarmic (ten duży odmawiał karmienia
piersią). Gdybym nie poroniła 11 miesięcy temu, pewnie mogłabym
teraz zaofewoac się jako mamka.


----
Moje starania z wykresem ff

[po_trzydziestce1]

Justmago, brak mi słów, podziwiam Cię za szczerość, po tym co Ty
przeszłaś moje problemy wydają się znacznie mniejsze. Życzę aby już
tylko było dobrze, aby groszek pojawił się szybciutko u Ciebie i
abyś była szczęśliwa. Tak nieprzyzwoicie szczęśliwa - uwielbiam ten
stan. Przytulam, choć wirtualnie ale mocno!

[skomroch1]

Justmaga, twoja opowieść poruszyła mnie dogłębnie.Jesteś Bohaterką,przez na
prawdę duuuuuże "B".I to, na kogo pomimo wszystko wyrosłaś...Lubię czytać Twoje
wypowiedzi, jesteś mądrą i ciepłą kobietą.Ależ Ty masz siły! Żeby mieć tak
chociaż z pół!A tam pół! Ćwierć! Ściskam Cię mocno i ucałuj od nas tu przyszłych
groszkowych mam swoich najbliższych.Teraz już będzie dobrze.Zobaczysz.
A swojego Rocha to mam dzięki modlitwie.Modlitwa to dla mnie spokój, cisza,
miłość a bez tego nie utrzymałabym ciąży.I nie zastanawiam się czy wierzę. Bóg
po prostu jest .
Podczas ciąży musiałam leżeć.Krwawiłam itp.W najgorszym momencie tego leżenia ,
kiedyś w nocy cicho, żeby nie obudzić męża płakałam i płakałam. W pewnym
momencie ktoś mi powiedział, nie wiem skąd był ten głos, jakby z wewnątrz ale to
nie byłam ja,więc ten ktoś powiedział"Uspokój się i połóż rękę na brzuchu". I
tylko tyle. A ja położyłam dłoń na brzuchu, pierwszy raz chyba bo bałam się
zacząć kochać to dziecko, po stracie dwojga poprzednich.Poczułam ciepło,
poczułam energię tej małej istotki i poczułam opiekę nad nami.Czy to cud? Nie
wiem. Może ja sama starałam się ratować i nieświadomie zafundowałam sobie taką
pomoc.Nie wiem. Ale bez wiary to wszystko nie wydarzyłoby się i kto wie, czy
Roch byłby tu z nami.Bo od tamtej pory było już tylko lepiej.czego wszystkim
życzę-żeby było lepiej o Groszka.O cała hurtownię Groszków!!!

[groszkowa74]

Czasem tak, ale nie wiem czemu wtedy mam mysli katastroficzne. Nie
umiem myslec z radoscia kiedy sie modle.
Justmaga, jestes wspaniala kobieta, pelna przezyc jakze bolesnych,
ale silna... Jestes pierwsza w groszkowej kolejce...

---
Czekając na Groszka

[dabrowianka21]

hej Justmaga!

przy twoich problemach moje są tak malutkie że prawie ich nie widac.

Bardzo cie podziwiam za to że to wszystko przeszłaś.
Co cię nie zabije to cię wzmocni.
A ty kobietu to chyba jesteś już z tytanu.

Ściskam cię mocno

[kalahora]

Maga kochana... przeczytałam Twoją historię będąc jeszcze w pracy ale i teraz nie umiem wyrazić swoich uczuć. to jedno wiem na pewno, że mam dla Ciebie ogromny szacunek. i cieszę się że mam szansę spotykać Cię wirtualnie dzięki Misji.

przyznaję, nie modlę się, nie wychowano mnie w duchu wspólnoty kościoła i nie wypracowałam w sobie takiej potrzeby do dzisiaj. ja też nigdy nie byłam na pasterce, nie spowiadam się, jestem mocno antyklerykalna. ochrzczono mnie kiedy miałam 9 lat, więc pamiętam wszystko doskonale a o groszka się nie modlę, modliłam się kiedyś bardzo o coś nie dla siebie... widać za mało we mnie wiary, niech i tak będzie.