Chciałam się pożegnać:((((

[skomroch1]

Dzisiaj dowiedziałam sie,że mój synek(wcześniak z 27 tyg. ciąży) ma niedowład
nóg i nigdy nie będzie chodził jak inne dzieci.To bardzo niespodziewana dla
mnie wiadomość i jestem zdruzgotana.Musze się jakoś przyzwyczaić bo małemu ja
zapłakana nie pomogę ale w tej chwili totalny dół. I w związku z tym, że
intensywna rehabilitacją trzeba ratować to, co sie jeszcze uratować może uda
moje marzenie o drugim dziecku muszę odsunąć w daleką przyszłość.Albo w
niebyt. Moje istnienie na tym forum przestaje mieć sens, ale czasami podczytam
sobie jeśli można i ogrzeję sie trochę tu Was.Trzymam kciuki mocno za Was i
Wasze Groszki, te które już są i te które będą.Kaśka

[bushko]

Tak mi przykro ;-((( Przytulam Cię mocno...

Dzisiaj czytam książkę 'Ślady Boga - CUDA KOŚCIOŁA KATOLICKIEGO'
opisane tam są naprawdę niezwykłe i niewyjaśnione uzdrowienia...
Lourdes, Jasna Góra, cuda Ojca Pio i Jana Pawła II.... Ja wierzę i
Ty też powinnaś, że Twój synek będzie zdrowy i zagra w piłkę.....
nie trać wiary, bardzo Cie proszę....

Pozdrawiam

Bushko....

[uccellino]

Kochana, może nie będzie chodził tak jak inne dzieci, ale będzie
chodził. Po swojemu. Najpiekniej. Są takie wspaniałe metody
rehabilitacji!

Wiem, że teraz Ci to nie w głowie, ale jesli Twoje dziecię miałoby
być na zawsze osobą o specjalnych potrzebach, to najlepiej bedzie
dac mu rodzeństwo. Żeby nigdy nie był sam. Oby wszystko okazało się
mniejsze niż się dziś wydaje i obyś za jakiś czas nabrała sił na
starania. Dla Roszka najbardziej.

[viktoria1980]

Kasiu zostań z nami... tym bardziej że może jakoś swoją obecnością możemy Ci
pomóc. To forum dla Groszków i dla ich teraźniejszych i przyszłych mam. Ty masz
tu swoje miejsce. Tu można się wygadać, uzyskać pomoc i wsparcie. Będziemy
dopingować Twojego synka w każdym podjętym wysiłku rehabilitacji i będziemy
dumne z Was - tylko zostańcie.

[bushko]

Uccellino i Victoria mają rację. Tu jest Twoje miejsce, a Roszek
powinien mieć rodzeństwo... Rozumiem jednak, że teraz najważniejszy
jest Synek... Musisz sobie wszystko poukładać i zorganizować,
ogarnąć to wszystko... Pamiętaj, że zawsze jesteś tu mile widziana,
bez względu na to czy starasz się o Groszka czy nie... Tak będziemy
Wam dopingować i trzymać kciuki... Nie znikaj zupełnie, odzywaj się
co słychać, jakie postępy.... Jesteś bardzo dzielna babka, życze Wam
wszystkiego dobrego... a najbardziej by ta niedobra diagnoza okazała
się nietrafna, a jeśli jest trafna to życze Ci aby stał się CUD. A
ja wierzę w cuda....

Pozdrawiam

Bushko...

[kalahora]

Kasiu,
jestem z tych, którzy nie godzą się potulnie na cierpienie dzieciątek, nie tłumaczą sobie tego wolą boską i nie doszukują się wyższego celu. rozpaczam jeśli dziecko na samym starcie ma pod górę, dlatego jeszcze raz zwracam Ci uwagę na słowa Uccellino:

>może nie będzie chodził tak jak inne dzieci, ale będzie
chodził. Po swojemu. Najpiekniej. Są takie wspaniałe metody
rehabilitacji!<

kto nie doświadczył - ten nie wie, ale Ty potrzebujesz być silna (nie dziś, za jakiś czas) i jeśli Misja da Ci siłę bądź wytchnienie choć na chwilę to nie odchodź. albo wróć kiedy zechcesz. przecież jesteś tu u siebie i wśród swoich. my chcemy wiedzieć co sie dzieje i czy prawdziwie, REALNIE, wszystkie razem czy choćby jedna z nas będziemy mogły Wam pomóc.

[asica.p]

bedzie dobrze,bedziecie cwiczyc...a ile ma Twoj synus?kiedy postawiono
diagnoze?mam nadzieje ,ze wczesnie wiec bedzie wszystko dobrze!!!bedziemy sie
modlic za Roszka

[mamaruda]

Kasiu bardzo współczuję, mogę sobie tylko wyobrazić co muszą czuć rodzice którzy
słyszą tak diagnozę która dotyczy ich największego skarbu. Mam nadzieję że Roch
stanie na swoich nóżkach a ty jeszcze będziesz płakała ale ze szczęścia. Pewnie
dziewczyny mają rację że synkowi przyda się rodzeństwo, ale też zdaję sobie
sprawę ile jeszcze pracy przed Wami i Rochem. Ściskam Cię mocno. Życzę dużo sił
dla Was i synka.

[skomroch1]

Na razie strasznie ryczę bo mały śpi i mnie nie widzi.Dzięki dziewczyny, kochane
jesteście i mam nadzieje,, że Bóg wam to wynagrodzi.I dziękuję za wątek Dla
Roszka.Bardzo. Ja na razie muszę sie zaadoptować do nowej sytuacji, czuję się
jakbym znalazła sie w zupełnie innej rzeczywistości.Będę czasami tu zaglądać bo
przerwać kontakt z Wami to byłaby duża strata, przywiązałam sie do Was.Nie będę
miała za dużo do powiedzenia a nie chce też niepokoić obecnych tu ciężarnych
określeniem "mózgowe prażenie dziecięce", bo ja jak byłam w ciąży słysząc coś
takiego łapałam sie z niepokojem za brzuch, a nie o to w ciąży chodzi, jeszcze
takiej wyczekanej.Ryczę..

[uccellino]

Ale my chcemy wiedzieć, co się dzieje. Przynajmniej ja. A
słów "mózgowe porażenie dziecięce" się nie boję - wychowałam się w
otoczeniu dzieci niepełnosprawnych, między innymi z tego powodu -
moja mama zawsze pracowała z dziećmi z różnymi wyzwaniami
rozwojowymi.

[mamaruda]

Kochana opowiem Ci pewną historię może bez szczegółów medycznych bo o niech nie
wiem. Dotyczy ona mojego kolegi rodzonej siostry która urodziła się z dziecięcym
porażeniem mózgowym, umysłowo w pełni sprawna ale nie chodziła. Teraz ma 28 lat.
Wychowywałam się na wsi, rodzice dbali, wysyłali na konsultacje do lekarzy,
potem na rehabilitacje, obozy itp., tam pomagali mniej lub bardziej. W końcu w
wieku 27 lat czyli niedawno pojechała na obóz rehabilitacyjny i tam trafiła na
kobietę (rehabilitantkę) która powiedziała że jej się wydaje choć nie chce dawać
jej złudnych nadziei ale jej "problem" można było by operacyjnie wyleczyć.
Wyleczyć to może mocne słowo ale spowodować ze będzie chodziła. W tym momencie o
ile się nie mylę jest po pierwszej operacji, a może nawet po drugiej. Ciężko
ćwiczy, cierpi niezmiernie bo w momencie kiedy mięsień naturalnie chce się
przykurczyć ona musi temu przeciw działać, ma założone łuski, co wywołuje
ogromny ból. Jeszcze dużo pracy przed nią ale ma już co raz bardziej
wyprostowane nogi porusza się o kulach, a jeszcze 2 lata temu widziałam ją na
weselu kolegi na wózku.
Ona straciła wiele lat a Roch jest mały i na pewno większe szanse przed nim.
Jeśli chcesz mogę porozmawiać z kolegą czy siostra zgodziłaby się chociaż
porozmawiać i dokładnie opowiedzieć Ci wszystko. Może to pomoże. Daj znać...

Przytulam mocno

[justmaga]

To i ja moge opowiedziec taka historie... Wiele lat temu (moze z 15 cie)
dziewczynka z porazeniem mozgowym. Miala nie chodzic ,nie slyszec,nie mowic...

Biega,gra w pilke,jezdzi na rowerze,gada jak nakrecona (choc ma spory niedosluch
i uzywa rowniez migowego) swietnie sobie radzi w zyciu....

I wspaniale sie opiekuje mlodszym rodzenstwem...

Przytulam Cie mocno . Musi byc dobrze.

[groszkowa74]

Takie historie jak opisaly dziewczyny pokazuja ze warto walczyc.
Musi byc dobrze. Diagnozy szybko postawione nie zawsze sa prawdziwe.
Przytulam Cie.

[mjulka]

Kasiu, strasznie mi przykro..., proszę Cię tylko nie trać wiary...
Ja podobnie jak dziewczyny uważam, że jeszcze wszystko przed Wami i
nie można przedwcześnie niczego wyrokować. Z pewnością potrzebujesz
teraz czasu, by ochłonąć i móc odnaleźć się w tej trudnej sytuacji ,
ale jestem pewna, że dacie sobie radę, oboje. Nie może być
inaczej. No i zawsze możesz na nas liczyć, znam świetną
rehabilitankę. Można na niej polegać. U mojej Julki zaraz po
narodzinach zdiagnozowano szpotawość stóp. Sugerowano, że czeka ją
szereg operacji nie dających gwarancji powodzenia. Wystarczyło
jednak popracować na stópkami Małej, by w 9 miesiącu życia stanęła
na własnych nóżkach i przeszła o własnych siłach kilka kroków. Nawet
jak na zupełnie zdrowe dziecko to szybko, prawda?. Nie trać zatem
wiary...

[lilith76]

Dużo siły ci życzę!
Potrzebujesz trochę czasu na oswojenie się z myślą, wypłakanie żalu za pełnosprawnym dzieckiem, ale zaświeci dla ciebie słońce i myśl, że twój syn to najwspanialszy mężczyzna na świecie

[martucha90]

Współczuję bardzo ;-(((( Trzymaj się, Kasiu. Mam nadzieję, że
medycyna Wam pomoże, tak jak mówi Uccellino - są co raz to nowe
metody rehabilitacji...

[wilczka_81]

Dzien dobry. Przepraszam, ze wpadam na Wasze forum tak bez nagle i
bez przedstawiania sie i w ogole, ale wlasnie je znalazlam,
przeczytalam post i przejelam sie.
Kasiu, poczytaj tego bloga: bobasy2.blox.pl/html, szczegolnie
poczatkowe wpisy. Duzo w nim pozytywnosci, sily i nadzieji. Warto
poczytac. Trzymaj sie cieplo, na pewno wszystko bedzie dobrze.
pozdrawiam.

[skomroch1]

Dziękuję za te wszystkie piękne słowa, ze mną trochę lepiej, cóż, co nas nie
zabije to nas wzmocni.Przynajmniej w niektórych przypadkach. Ja teraz nie mam
czasu na użalanie się, no i dobrze.
Trzymam kciuki za Justmagę, i za Was wszystkie.