Wierszyk o biopaliwach.

[Gość: Maciej]

Stoi na stacji lokomotywa,
>która ma jezdzic na biopaliwa.
>Chcialaby jechac ale nie może,
>bo to po pierwsze wypada drozej,
>po drugie, skutkiem jakichs przekretów,
>w kraju brak kilku biokomponentów,
>a jak sie kupi je z zagranicy,
>to beda stratni polscy rolnicy.
>Po trzecie spalin sklad tak sie zmienia,
>ze wzrosna wokol zanieczyszczenia,
>po czwarte jazda ma wplyw szkodliwy
>na biedny silnik lokomotywy...
>Takich zagrozen jest ze czterdziesci,
>sam nie wiem, co sie w nich jeszcze miesci.
>Lecz chocby przyszlo ekspertów tysiac,
>a kazdy gotów nie tylko przysiac,
>lecz takze dowiesc w uczonych pracach,
>ze ta ustawa sie nie oplaca,
>to ja ochoczo przeglosowali
>znaczna wiekszoscia Wysokiej Sali
>zlobbingowani nasi poslowie,
>co klopot maja z olejem.
>W glowie.

[Gość: Nemo]

Całkiem niezły wierszyk.

pozdr. Nemo

[Gość: Michal]

ciag dalszy o lokomotywie :
===================

Nagle gwizd nagle świst
spaliny buch
koła w ruch
najpierw powoli jak żółw ociężale
na biopaliwie silnik odpalił
turkoce, łomoce coś stuka i puka
to tłoki tak walą
korbowód się grzeje
i strzela coś w rurę
coś dziwnego się dzieje
obroty nierówne
zawory już dzwonią
a z rury zajeżdża
ziemniaczanych placków wonią
Ruszyła maszyna po szynach ospale
bo biopaliwo jest na gorzale
i biegu przyspiesza i
gna coraz prędzej
lecz silnik wręcz wyje
i grzeje się częściej
i zgrzytów w silniku
znieść już nie sposób
i wszystko czerwone
się nagle zrobiło
i lokomotywę rozpier...ło

[Gość: michto]

Gratulacje dla Michała i Macieja za wierszyki.Pozdrawiam:)