Pretensjonalność

[maly.ksiaze]

W czwartki zdarza mi się spędzić jakąś godzinkę w przyksięgarnianej kawiarni.
Zamawiam tam czasami wariację na temat kawy w języku starbucksowym
zwaną 'coffe mocca'. W przełożeniu na język potocznym jest to expresso
zmieszane z kakao, przyozdobione z wierzchu bitą śmietaną, posypane kakaowym
proszkiem. Prawdziwym cymesem tego zestawu jest ta śmietana, którą należy
wyjadać łyżeczką, delikatnie, z warstewki tuż nad powierzchnią płynu.
Gorzkość kawy i kakao miesza się z kremową słodyczą, ciepłe z zimnym... Sam
akt tego 'wyjadania' wręcz domaga się etykiety 'prosta przyjemność'.

W ostatnich tygodniach miałem do czynienia z dużą dawką twórczości Milana
Kundery. Odświeżałem sobie - tym razem po angielsku. Bo Kundera to jeden z
moich ulubieńców. Wprost kocham jego metodę rozbioru atomowych, zdawało się,
pojęć, nożykiem prostej narracji. Nikt też, tak jak on, nie owija prostych
aktów i postaw włóczką zależności i zaszłości. Właśnie: nie 'odwija'
a 'owija'. Nie okleja ich kolażem dodatkowych znaczeń. Tych, które on
wymyślił, czy też które ja wymyśliłem...

Kundera spotkał kawę ze Starbucks w chwili, gdy zacząłem się zastanawiać nad
opisem doznania. Nad tym, co warta jest moja prosta przyjemność z wyjadania
bitej śmietany (przypominam: tuż znad kawy!), gdy nie otulam tego aktu
kokolnem dodatkowych znaczeń. Gdy łyżeczka nie staje się odnośnikiem do
czegoś tam odleglejszego, niż kawa.

Czy można przekroczyć granicę śmieszności po prostu myśląc zbyt dużo?


Pozdrawiam,

mk.

[witekjs]

Myślę , że trochę śmieszni stajemy się nie wtedy, gdy myślimy "zbyt dużo",
lecz wtedy gdy te "niezwykłe, zaskakujące swoją głębią, odkrywcze, mądre i
piękne" myśli, MUSIMY przekazać.
Zawsze, bezwzględnie i komukolwiek.
Gdy mamy konieczność epatowania sprawnością naszego umysłu, rozległością
wiedzy, niesamowitością skojarzeń, niebywałym, a także i zagranicznym
słownictwem oraz przy okazji, od niechcenia wysokością IQ...
Obawiam się, podobnie jak Ty, że takie zagrożenie istnieje u ogromnej wiekszości
z nas, pisujących w forach.
W jednych wystepują eksperci od spraw polityki miedzynarodowej i problematyki
gospodarczej świata. :-{[
Inni są specjalistami od historii i teorii spiskowej dziejów. {
Jeszcze inni specjalizują się wyłuskiwaniu niezliczonych przywar naszego
Narodu, rzadziej innych...
Niektórzy, okazuje się, że znają dogłębnie tajniki psychiki wszystkich i
każdego z osbna. :-0
W duszy niektórych zaczyna pobrzbmiewać delkatna muzyka harfy, skłaniajaca do
pięknego rymowania...
Na koniec są i tacy, którzy czasami filozoficzne dysputy przedkładają nad inne
i są przekonani, że nie jedno mają w tej materii do powiedzenia. 8-]
W taki oto sposób, skromnie i o sobie mogłem niemało przemycić i ślicznie
napisać. ) ))

Pozdrawiam. Witek }:-})=

[empeka]

witekjs napisał:

> Myślę , że trochę śmieszni stajemy się nie wtedy, gdy myślimy "zbyt dużo",
> lecz wtedy gdy te "niezwykłe, zaskakujące swoją głębią, odkrywcze, mądre i
> piękne" myśli, MUSIMY przekazać.

Nie.
Wtedy jesteśmy śmieszni, kiedy robimy wielki wysiłek żeby ubrać myśli w sztucznie piękne
słowa.
Taki Konstanty Miodowicz (posel od służb specjalnych) jak tylko dziób w TV otworzy, to nawet
nie wiem co mowi tyle upstrzone to karkołomnymi zwrotami jego wynalazku. Potworność.
Pytanie, dlaczego TV tak lubi go wywoływać do odpowiedzi.

[malvvina]

nigdy nie mysli sie "zbyt duzo" . Czasem tylko glupio...

[witekjs]

Ma rację Empeka, że szczególnie pretensjonalni jesteśmy, gdy szpikujemy nasze
tyrady "cudzoziemskimi" słowami i zwrotami.
Szczególnie nie rozumiejac ich i używając w nieodpowiednim miejscu i kontekscie.
Nie zgadzam się, natomiast z Malwiną.
Niekiedy jednak, myśli się zbyt dużo.
Tak bardzo, że uniemożliwia to sen, naukę, pracę, rozsądne działanie.
Bywa tak w chwilach zakochania , utraty, żałoby, niepewności, lęku, w
natręctwach.

Pozdrawiam. Witek

PS. Jutro rano wyjeżdżam na dwa tygodnie na Kaszuby i nie bedę mógł z Wami
rozmawiać.
Żegnam się z Wami już teraz.

One man's junk is another man's treasure

[maly.ksiaze]

malvvina napisała:

> nigdy nie mysli sie "zbyt duzo" . Czasem tylko glupio...
Powiem szczerze, że taka zdanie napisane przez osobę, która przyznawała się do
poważnego traktowania psychoanalizy to dla mnie źródło autentycznej uciechy. Co
dowodzi tylko prawdziwości przysłowia z tytułu - że co dla jednego śmieciem,
dla innego prawdziwym skarbem.
Zgłębianie, analizowanie, czegoś podstawowego, owijanie tego w kolejne warstwy
analizy (właśnie - nie 'odwijanie', które ma być analizy celem) doprowadza
czasem do tego, że zaczynam upajać się własnymi myślami. Kontemplować otoczkę,
którą sam stworzyłem, tak, jak by to było coś rzeczywistego. Czasem spojrzę na
to po chwili - i ogarnia mnie zażenowanie. Przed samym sobą.

Pozdrawiam,

mk.

[malvvina]

wiesz..., jak zwykle nie rozumiem, pewnie (nie) "za duzo" mysle...

Zazenowana wlasnymi myslami ???? cos ty !
jestem zachwycona gdy widze do jakiego stopnia "zawiniecia" moge sie
doprowadzic bedac jednoczesnie przekonana ze "odwijam" - eh te meandry umyslu.
I ta ciezka intelektualna praca przeciw samemu sobie ...cud nad cuda

jestes pewnie przekonany ze panujesz (mozesz panowac) nad wszystkim ))
a ja dawno wiem ze nawet nad uczuciem glodu czy checia siusiu nie potrafie
co tu o reszcie mowic ...

[maly.ksiaze]

> jestes pewnie przekonany ze panujesz (mozesz panowac) nad wszystkim ))
Pewnie nie. To raczej kwestia tego, czy wlasny umysl traktujesz jako narzedzie
do poznania swiata zewnetrznego, czy jako swiat sam w sobie. Albo raczej - do
jakiego stopnia jedno badz drugie.

Pozdrawiam,

mk.

[malvvina]

do poznania to mam zmysly - jakos lepiej mi wychodzi : patrzec macac sluchac
probowac wachac...

Mam zmysl do zmyslania...

[maly.ksiaze]

malvvina napisała:

> do poznania to mam zmysly - jakos lepiej mi wychodzi : patrzec macac sluchac
> probowac wachac...
Zmysly pozwalaja nam doznawac swiata. Przetwarzaja np. sinusoidalne
zageszczenia powietrza na to, co potocznie nazywamy dzwiekiem. Ale 'poznanie'
to tak naprawde porzadkowanie doznan, nadawanie im sensu. Czesc tego robimy
instynktownie, owszem, ale bardzo duza i ciekawa czesc tego wszystkiego odbywa
sie swiadomie.
Beethoven komponowal dlugo po tym, jak stracil sluch. Gralo mu w glowie...

Pozdrawiam,

mk.

[malvvina]

a ja sie do koncepcji tej nie dopisuje i juz. Od usystematyzowania sa kadrowi i
komputery a poznawanie pozostaje dla mnie (eksperymentalnym) macaniem.

[maly.ksiaze]

Aha. A nasze pisanie - jest poznawaniem, czy nie?

Pozdrawiam,

mk.

PS. Bawisz się wieloznacznościami.

[malvvina]

bawie sie w ogole

nasze pisanie nie jest poznawaniem
przynajmniej nie w sensie o ktorym mowa teraaa

> PS. Bawisz się wieloznacznościami.

[kamfora]

maly.ksiaze napisał:

> Czasem spojrzę na
> to po chwili - i ogarnia mnie zażenowanie. Przed samym sobą.

Ta granica jednak przyciąga

Tak sobie też myślę, że jeśli by człowiek miał być zażenowany własnymi myślami
(lub ich kontemplowaniem ) to najpierw musiałby ten człowiek oczekiwać od siebie
- myśliciela o wiele więcej, niż potem (jako krytyk siebie samego) dostaje.
Jednocześnie

[kamfora]

maly.ksiaze napisał:

> Czy można przekroczyć granicę śmieszności po prostu myśląc zbyt dużo?

Można. Ale po co?


Myślę (no, myślę - i może nawet stoję pod samą granicą , że śmiesznie
jest wtedy, gdy myśl o działaniu jest zamiast działania, a nie
równolegle, (ale z pretensjami do orderu V.M. prawie .

[scand]

> Czy można przekroczyć granicę śmieszności po prostu myśląc zbyt dużo?

Można, niestety, przekroczyć wszystkie granice

[oldpiernik]

Przepraszam. O co chodzi?

OLDCHYBAMYŚLĄC

[szycha216]

Topologia ludzkiej myśli jest dwupunktowa, z uwagi na występowanie w
różnych skalach nieodzownej chęci satysfakcji z "dokonania czegoś", oraz
wiary w jej unikatowość i, być może, genialność.
Jakikolwiek syndrom ciągłości procesu analizy sprawia, że myśl
staje się niewypowiadalna, a więc - w kategriach dwu punktowych -
bezsensowna albo bezcelowa, tym samym w świetle rygorystycznej w sobie
i trzymającej się kurczowo czasu - satysfakcji, jako pierwszej (jedynej?)
nadającej jej wartość, zanika. Zanika taka niewypowiedziana i taka bezwartościowa.
W miejscu jej rozwiania (jak wydmy na pusyni) pojawia się szkielet
czegoś, złożony, nie z czego innego, jak właśnie z 2 punktowych
strzałek, któryś śmieszności ukryć nie sposób, a sensowności jedynie
dopowiadać.

Każde próby wydobycia, czy uwiarygodnienia procesu myślowego
poza-dwu-punktowego, kończy się (chwilowo nazywaną) chorobą psychiczną,
której to klasyfikacje obszerne, a wybudowane znowu, nie czym innym,
jak ...dwupunkrowymi strzałkami

Jesteśmy śmieszni, jak ludzie sprzed 50-tego wieku.

[tlenek-gipsu]

Topologia ludzkiej mysli jest w badaniach psychiatrycznych nieobecna. Wobec tego nie można
mówić bez pretensjonalności o chorobie psychicznej, chwilowo nazwanej lub na stałe.

Marta
PS. Czy otwierasz może nowe pole do badań?

Powitanie

[tlenek-gipsu]

Przepraszam za powitanie bez powitania, właśnie witam wszystkich.
I już nie będę się podpisywać imieniem, które już tu jest używane, wybaczcie.

TG

[szycha216]

Widze, że temat wydaje się Tobie znajomy, Czy znasz może jaką literature
o klasyfikacji zaburzeń psychicznych wg. stosowanych procesów myślowych ?
Temat mnie ostatnio zastanawia

> PS. Czy otwierasz może nowe pole do badań?
Niestety, nie stać mnie na tyle sumienności i determinizmu,
wole własne zabawki

[oldpiernik]

A gdyby tak skorzytać z topologii innego typu.
Tam, gdzie logika ma znaczenie tylko dla modułu cosinusa nie większego od 1...

OLDPOZATYM

[szycha216]

z tego co pamiętam, to moduł cosinusa nigdy jeszcze nie przekroczył 1,
a w każdym razie nic mi o tym nie wiadomo

[oldpiernik]

No tak, rozumiem, aby to nastąpiło, potrzebna jest tylko armia i "cięzkie
warunki bojowe"....

Nie byłem w armii, poligon tez mi obcy, więc ten trop porzucam czym prędzej


OLDBEZTROPU

[szycha216]

W armii strzela się z broni, natomiast naboje są produkowane
zupełnie gdzie indziej

Podobnie, używanie pewnego aparatu pojęć i skojarzeń w żadnym
wypadku nie świadczy o choćby najmniejszej zdolności do ich
skonstruowania , lub im podobnych (i vice versa).

Ludzie na Ziemii są dopiero od niedawna,
jeszcze nic nie jest przesądzone.


Pozdrowionka,

[oldpiernik]

Tego się obawiam.
Pewna dawka pojęcia nic jeszcze nie przesądza.
Któż ma dobre warunki, by rzetelnie ocenić własne pojęcie?
Pomysł na zawężenie rozważań do "uznanych powszechnie pojęć" nie jest mój.
A ciężkie warunki bojowe nie są przecież rzadkością )

OLDBEZPOJĘCIA

[szycha216]

> Któż ma dobre warunki, by rzetelnie ocenić własne pojęcie?

Trudno dziś o stwierdzenie podobnego kalibru.
Zauważyłem dopiero jadąc metrem.

[wichrowe_wzgorza]

A ja myślę, że pretensjonalne są tylko takie myśli, które powodują w ludziach
przekonanie o jedynej ich słuszności, nakazując potępienie każdego innego
spojrzenia na rzecz, na sprawę, na człowieka, sytuację... Umiejętność śmiania
się z własnych przemysleń, dostrzeganie, jak prosta czynność urasta do rangi
nieadekwatnej to najzdrowszy z objawów - świadczy o zachowaniu dystansu i
nieoderwaniu jednak od rzeczywistości. Smiech w tej sytuacji sprowadza nas na
ziemię, a czyż nie jest piekne umieć zachwycić się tak "banalną" zdawałoby się
chwilą?
Mnie bawi odwracanie znaczeń, zamienianie kolejności słow - w ten sposób mozna
oglądac świat i rzeczy inaczej, czasem służy to żartowi( śmiech to zdrowie),
czasem działa konstruktywnie. Gdyby nie ludzie myslący za dużo ( a może
stosowniej powiem - inaczej) nie byłoby filozofii, nie byłoby groteski ani
mojego ukochanego purnonsensu, ani krytyki.... NudaPo co to piszę? Przecież
doskonale o tym wiecie.
Pozdrawiam

PS. Księciu, dobrze Cię odnaleźć na tym forumowie i miło czytać.
ryba

[oldpiernik]

Rozwiało mi na wzgórzach piękny wiecheć myśli swobodnej.
Latam teraz z wichrem w zawody i czuję bardzo pretensjonalną poetyckość chwili.

OLDZWIEWNY
hehehe

[brzoskwinka3]

W piątek wieczorem zdarza mi się spędzić jakąś godzinkę w cichej restauracji
oferującej dla zaprzyjaźnionych klientów pewną prostą przyjemność można by
nawet powiedzieć „zwierzęco prostą” . Restauracja ta posiada „gabinety”
wyposażone w wanny. W takim właśnie odosobnionym gabinecie (czy nawet- pracowni
gastronomiczno-higienicznej) jest serwowane danie o wdzięcznej i prostej
nazwie „Brzoskwinka”. W języku (no właśnie) potocznym danie składa się z nagiej
brzoskwinki zanurzonej w ciepłym mleku i zimnej śmietany rozdawanej uczestnikom
kolacji.
Oczywiście całym cymesem tego zestawu jest śmietanka, którą należy zlizywać z
rozgrzanej i pachnącej (nie wiedzieć, czemu także napiętej i drżącej)
brzoskwiniowej skórki .
Sam akt ... wręcz domaga się etykiety „prosta przyjemność”.

Język i skórka ponownie spotkały się, kiedy zastanawiałam się nad opisem
doznania .
Czy prosta przyjemność domaga się zawiłego i pełnego odniesień ( wrażeń) opisu?
Czy język nie traci, kiedy jedynie odnosi się do skórki? (geograficznie
oczywiście)

Potocznie sądzi się, że wielkość prawdziwa winna zawsze iść w parze z łatwością
i prostotą.
Jeśli by zastanowić się nad tą „łatwością” i „prostotą” to okaże się, że
określenia te najczęściej wyrażają mniej więcej taki postulat, : iż wszelkie
myślenie teoretyczne, które pretenduje do miana wielkości i dalej do
doniosłości poznawczej powinno dać się bez reszty „przełożyć” na(język znowu)
ten zespół faktów i znaczeń, z jakimi każdy z nas ma do czynienia, na co dzień
w swym bezpośrednim doświadczeniu potocznym. Myśl winna być zawsze zgodna
z „życiem” a teoria podporządkowana danym empirycznym.Otóż z punktu widzenia
klienta a tym bardziej brzoskwinki to naturalne i w wielu dziedzinach życia ze
wszech miar zdrowe przeświadczenie jest niemniej fałszywe(o nudzie nie
wspomnę) w odniesieniu do filozofii bywa nawet groźne.

Brzoskwinka

Affectation killed the Peach:) /nt

[karlin]