Inspiracja

[kamfora]

Co Was motywuje/inspiruje do działania? Co sprawia, że chcecie być
"lepsi" w oczach swoich i cudzych?

Zajrzałam do starej kawiarenki - bo licznik drgnął. A tam...kolejny
ktoś mający do powiedzenia jedynie to, że jest rozczarowany poziomem.
Że rzeczywistość ani się umywa do jego o niej wyobrażeń/oczekiwań...

Skąd się właściwie bierze przekonanie (oczekiwanie?) że nazwanie kogoś
głupcem skłoni go do działania mającego udowodnić, że jest wręcz przeciwnie?

[scand]

> Co Was motywuje/inspiruje do działania?

Ależ to pytanie jest szerokie jak rzeka. I odpowiedź byłaby pewnie tak zmienna
jak ona. Zależy od sytuacji.

> Co sprawia, że chcecie być
> "lepsi" w oczach swoich i cudzych?

Inny rodzaj pytania. Bycie "lepszym" z pewnością jest po prostu bardziej
korzystne niż bycie "gorszym". A więc czysty utylitaryzm.

> Skąd się właściwie bierze przekonanie (oczekiwanie?) że nazwanie kogoś
> głupcem skłoni go do działania mającego udowodnić, że jest wręcz przeciwnie?

To często się nie sprawdza ale przekonanie rzeczywiście istnieje. Może ludzie
(niektórzy) doszli do wniosku że najłatwiej innymi manipulować używając
określeń pejoratywnych ? Poniżenie będące z reguły formą wykluczenia jest dość
dotkliwe więc ludzie uważają że inni będą unikać tego stanu a oni osiągnią to
co chcieli.

Są zatem dwie przyczyny ruchu:
jedna to podążanie do celu,
druga to ucieczka od antycelu.

[scand]

Ostatnio czytałem trochę o zachowaniach zwierząt. Większość z nich ma los dość
marny. Co prawda ma cele pozytywne (np. szukanie pożywienia) ale spełnienie ich
często nie zależy jedynie od ich "woli" chociaż z reguły natura zapewnia im to
pozywienie. Co więcej podążając za celem musi unikać niebezpieczeństw grożących
niespodziewaną i nagłą likwidacją !
Odpowiednio rozwinięty zmysł strachu jest równie ważny co pozytywna afirmacja
życia i obie inspiracje muszą się wzajemnie przenikać.

[kamfora]

A co myślisz o "becikowym" jako motywacji do działania?
Chodzi mi o taki ciąg: "becikowe" jest (niewielką, ale zawsze) zachętą do
urodzenia dziecka . Urodzenie dziecka jest motywacją do większej aktywności
i odpowiedzialności (dziecko potrzebuje więcej, niż jednorazowa zapomoga).

[scand]

Samo becikowe rewolucji nie przyniesie. Wydaje się, że ważniejsza jest mimo
wszystko kultura a kultura maksymalnej ekonomicznej efektywności jednostki
raczej nie sprzyja dzietności stąd powszechny jej spadek w krajach w taki
sposób zorganizowanych, gdzie największa dzietnośc panuje wsród grup ludności
które jescze nie do końca przejęły tę kulturę (np. imigrantów).
To dobrze jednak że zaczyna się problem dostrzegać choćby w tak symboliczny
sposób. Cóż to bowiem za system który mimo wspaniałych osiagnięć nie zapewnia
własnej samokontynuacji - efektowny rozbłysk samowygaszający siebie.

[vicca]

żadna motywacja te becikowe. Przynajmniej dla mnie.
Bo cóż z tego że rząd łaskawie kapnie mi 1000zł jak nie będę miała gdzie wrócić
po ciąży, bo moje miejsce w firmie zajmie ktoś inny? A umowę mam tylko na czas
określony. A który pracodawca - zwłaszcza na Śląsku, przyjmie do pracy kobietę
z małym dzieckiem? Przecież to same koszty - zwolnienia, opieka, wcześniejsze
wyjścia itp, itd.

Pzdr ciepło Vicca

[malvvina]

jak to jest ze w pl same koszty a w krajach zachodnich jakos nie. Zadna to
przeszkoda.
dziwne

[vicca]

Nic nie poradzę - taka prawda.
I tak dobrze że już nie pada pytanie na rozmowie kwalifikacyjnej "A ma Pani
dzieci"?
Albo że nie każą podpisywać "lojalki"

[scand]

Nie zadają bo to by się kwalifikowało do sądu.
A więc ich motywacja jest ze strachu, paradoksalnie podobnie jak tego
zastraszonego pracownika. Równowaga strachu.
A swoją drogą gdzieś czytałem, że niektóre firmy wolą ! pracowników z dziećmi (
tyle że z już docelową ilością ) bo to oznacza, że będą bardziej stabilni i
odpowiedzialni

[vicca]

Też to słyszałam - ale nie dotyczy to chyba firm innych niż międzynarodowe
koncerny i jedynie w Warszawie lub w Krakowie.
A ja mieszkam na Śląsku...
I dzieci dopiero w planach...

[scand]

Słyszałem, że Śląsk zmienia się w pozytywnym kierunku. Miejmy nadzieję że
przyjdzie czas że tam i w całej Polsce ludzie będą się czuli bardziej wolni w
swoich wyborach..

[vicca]

Chwilowo zmian nie zauważyłam. Ale mieszkam tu dopiero 2 lata i może nie widzę
skali. W każdym razie - w dalszym ciągu szaro, buro i ponuro choć powietrze
nieco czystsze

[kamfora]

vicca napisała:

> żadna motywacja te becikowe. Przynajmniej dla mnie.
> Bo cóż z tego że rząd łaskawie kapnie mi 1000zł jak nie będę miała gdzie
> wrócić po ciąży, bo moje miejsce w firmie zajmie ktoś inny?

Przy takim sposobie myślenia można dojść do wniosku, że nigdy nie ma
odpowiednich warunków do pojawienia się dziecka
Bo nawet jeśli jest zapewniona i praca i płaca - to przecież nigdy nie można
wykluczyć chociażby jakichś zdarzeń losowych...

Wydaje mi się, że niektórzy ludzie przejawiają "w tym temacie" przerost
odpowiedzialności przeduczynkowej (inaczej nazywa się to po
prostu...strach przed hipotetycznym zarzutem, że się nie jest ideałem

Ba - takie prywatnie gryzmoly ....

[malvvina]

))))))

[scand]

Czasami rozpatruje się dobro dziecka. W jednym z filmów nazwano to
odpowiedzialnością wobec tego, co nigdy się nie urodzi

[vicca]

Że żaden ze mnie ideał to wiem
Ale na poważnie - przypadków losowych nie biorę pod uwagę w sprawie ciąży. Ale
już sprawy które mogą ode mnie zależec - jak najbardziej tak. I taką sprawą
jest praca.
Jeżeli miałam ogromne trudności z zatrudnieniem się będąc bezdzietną ale
męzatką, to o ile trudniej jest z pracą w przypadku bycia dzietną.
Zaznaczam że nie jest to moje gdybanie tylko rzeczywisty stan rzeczy -
wszystkie moje znajome po urodzeniu dziecka musiały zostać w domu bo praca z
nich zrezygnowała a nowej niet. Głowna przyczyna - dzieci.

[kamfora]

scand napisał:

> > Co sprawia, że chcecie być
> > "lepsi" w oczach swoich i cudzych?
>
> Inny rodzaj pytania. Bycie "lepszym" z pewnością jest po prostu bardziej
> korzystne niż bycie "gorszym". A więc czysty utylitaryzm.

Hmm...cały czas chodzi mi o przyczynę(motywację) a nie o skutek "bycia
lepszym" (mam trudności z przekazywaniem myśli

[lynx.rufus]

kamfora napisała:

> Co Was motywuje/inspiruje do działania? Co sprawia, że chcecie być
> "lepsi" w oczach swoich i cudzych?

tamte oczy sa tak piekne, ze po prostu musze



pozdrawiam
lynx

[kamfora]

lynx.rufus napisał:

> tamte oczy sa tak piekne, ze po prostu musze

A gdyby patrzyły na kogo innego ?

[lynx.rufus]

kamfora napisała:

> lynx.rufus napisał:
>
> > tamte oczy sa tak piekne, ze po prostu musze
>
> A gdyby patrzyły na kogo innego ?

to trzeba sie bardziej starac. trzeba.

pozdrawiam
lynx

[kamfora]

lynx.rufus napisał:

> to trzeba sie bardziej starac. trzeba.

Do tego trzeba mieć wewnętrzny optymizm

[oldpiernik]

Moja Żoneczka.

pochwaly :)

[roseanne]

serio
od krytyki, zwlaszcza za ostrej zachowuje sie jak slimak i wlaze w skorupe
no bo po co sie starac, jak i tak opiernicza, lepiej, za przeproszeniem olac

[scand]

A to za co dostaje się pochwały zależy już od miłościwie panującej kultury

[astrolog_26]

mnie inspirują ciekawe książki artykuły w gazetach i necie a motywacje znajduje
w nudzie bo ilez można się nudzić i stać w miejscu.

[maly.ksiaze]

> Skąd się właściwie bierze przekonanie (oczekiwanie?) że nazwanie kogoś
> głupcem skłoni go do działania mającego udowodnić, że jest wręcz przeciwnie?

Z doświadczenia.

Pozdrawiam,

mk.

[witekjs]

kamfora napisała:

> Co Was motywuje/inspiruje do działania? Co sprawia, że chcecie być
> "lepsi" w oczach swoich i cudzych?
>
> Zajrzałam do starej kawiarenki - bo licznik drgnął. A tam...kolejny
> ktoś mający do powiedzenia jedynie to, że jest rozczarowany poziomem.
> Że rzeczywistość ani się umywa do jego o niej wyobrażeń/oczekiwań...
>
> Skąd się właściwie bierze przekonanie (oczekiwanie?) że nazwanie kogoś
> głupcem skłoni go do działania mającego udowodnić, że jest wręcz przeciwnie?
>
>
Są ludzie, którzy jedynie wówczas czują się dowartościowani kiedy komuś mogą
wykazać, że są od nich/ jak im sie wydaje/ lepsi.
Kilka lat temu pisałem o pewnej książce wybaczcie, że to zacytuję:

"W
książce o "umniejszaczach" /invalidator/,którą udało mi się dzisiaj odnależć,
autor szczegółowo opisuje osoby,"które w mniej lub bardziej jawny sposób
podważają wartość wszystkiego,co robimy,tego,jak myślimy,kim jesteśmy.Które w
obecności innych lub bez świadków z dobrotliwym uśmiechem,poklepując nas po
ramieniu bądż surowo napominając,dają do zrozumienia,że po prostu nie nadajemy
się,nigdy nie mamy racji i nigdy nie będziemy mieli racji w niczym.I że gdyby
nie on...". "Umniejszanie wartości można uznać za główną przyczynę zaniżonej
samooceny/.../"."Umniejszacz stosuje różnorodne strategie,aby uderzyć w Twoją
samoocenę.Niby to wyraża swoje uznanie dla czegoś,z czego jesteś dumny,póżniej
jednak robi jakąś złośliwą uwagę na ten temat.Wyczuwa to,co ty uważasz za swoje
braki i niedociągnięcia,i wykorzystuje w starannie dobrannych momentach,kiedy
twoja odporność jest osłabiona.Umniejszacz może ponawiać ataki na ciebie tak
długo,aż ulegniesz.On musi podporządkować cię sobie/.../"."Jeśli stawiasz czoła
umniejszaczce i zbuntujesz się przeciwko temu,co robi,powie coś w rodzaju:
"Och, daj spokój! Kocham cię.Jestem twoją przyjaciółką.Skąd ci przyszły takie
głupie pomysły?". Ona może maprawdę cię lubić.Może naprawde chcieć twojej
przyjazni...ale na własnych warunkach i tylko wówczas,gdy ma nad tobą pełną
kontrolę./.../Może obudzić w tobie poczucie winy i sprawić,że sam sobie wydasz
się podły i gorszy od innych,gdyż oskarżyłeś ją o umniejszenie twojej wartości.
Twoje oskarżenia mogą ją rozzłościć.I jeśli będzie mogła umniejszyć cię jeszcze
bardziej,zrobi to z pewnością."!!!!"Zrobi wszystko,aby cię kontrolować.Ma bzika
na tym punkcie i za każdym razem,kiedy traci kontrolę,wpada w popłoch".Tacy
ludzie bywają również wśród naszych najbliższych.
Książeczka uczy jak ich rozpoznawać i jak się bronić,nie stając się kimś takim.
Jay Carter "WREDNI LUDZIE" Wyd.System, Warszawa,1993/tyt.orginału: NASTY
PEOPLE,How to Stop Being Hurt by Them Without Becoming One of Them,1989/
Polecam tę książkę wszystkim.Będzie zaskoczeniem..."

Pozdrawiam serdecznie.Witek

impas

[kamfora]

To chyba najlepsze określenie mojego obecnego stanu. Z jednej strony czuję
potrzebę rozmawiania, dyskutowania z Wami, z innymi ludźmi - tyle rzeczy jest
wartych aby je przedyskutować, porównać swoje własne przemyślenia z
przemyśleniami innych...Z drugiej czuję jakąś blokadę, z której nie potrafię
się uwolnić

Witku, wrzuciłam wczoraj w Google tytuł książki, którą polecasz. Okazuje się,
że jest w sieci w całości:

www.skorzewo.republika.pl/archiwum/wredni_ludzie.html

[witekjs]

Tak długo jak działa Twój komputer, internet i przed monitorami my wszyscy, na
Ciebie czekamy, nie można mówić o impasie.
Każdy z nas miewa lepsze i gorsze dni . Szczególnie do pisania zwięzłych i
rozsądnych wypowiedzi.
Ostatnio nie byłem w najlepszej "formie intelektualnej".
Co napisałem, to nie było to, co na prawdę chciałbym powiedzieć.
W takim czasie chyba trzeba przeczekać i wyglądać weny...
Też mi się chce z Wami tutaj rozmawiać.
Temat inspiracji jest chyba niełatwy.
Są one liczne, w różnych okresach różne.
- Zacznę od hormonów, które stale odddziałują, a w pewnym czasie są bardo
silnym motorem, nieuświadamianą inspiracją naszego postępowania.
- W najpiekniejszym wariancie miłość, której chemia robi z nami cuda.
- Z nimi też związana jest ambicja/ czytaj potrzeba autoafirmacji i rywalizacji
często przekształcająca się w potrzebę dominacji, władzy.
- Podbnie jest z imperatywem twórcy, który mając nawet niewielką nadzieję na
pełnego zachwytu odbiorcę, kreuje swoje dzieła, a przede wszystkim siebie.
- Bardzo ważną inspiracją jest spełnienie pokładanych w nas nadziei.
- I jeszcze jedna inspiracia, to wykazanie sobie i innym, że jednak potrafimy i
to znacznie wiecej niż od nas oczekiwano.

Tyle na początek.

Witek

PS. Dziękuje za ksiażkę "Wredni ludzie". Moja gdzieś schowała się w bibliotece.
Ciekaw jestem Twojej i innych Naszych Bywalców, opinii.

www.skorzewo.republika.pl/archiwum/wredni_ludzie.html

umniejszacze

[kamfora]

witekjs napisał:

> Ciekaw jestem Twojej i innych Naszych Bywalców, opinii.

Zastanawiam się nad przypadkiem spotkania dwóch umniejszaczy, nieświadomych,
że są tymi umniejszaczami.
Dochodzę do wniosku, że zdarza się to bardzo często...

Kij i marchewka ;)

[vicca]

Na mnie zdecydowanie lepiej działa marchewka.
Z natury żem leniwa i bardzo potrzebuję jakiejś motywacji do działania. Np.
aktualnie - remontujemy z Arkiem świeżo zakupiony dom - samodzielnie (z braku
funduszy) dokonujemy prac budowlanych. Aby wziąść się do tej roboty musiałam
mieć motywację w formie projektu - "jak to będzie fajnie jak skończymy i
zaprosimy wszystkich bliskich żeby podziwiali"

Pzdr ciepło Vicca

[wmro]

Najefektywniej motywuje mnie do działania dotkliwie odczuwany wstyd wobec
siebie, brak dalszej akceptacji dla moich dotychczasowych poczynań zarównona
płaszczyźnie działań materialnych jak i myślowych.

P.S.
Pierwszy raz w kawiarence jestem, witam i pozdrawiam uczestników.

Wstyd, wyrzuty sumienia, potrzeba afirmacji

[witekjs]

Witaj Wmro w Naszej Kawiarence
Zgadzam się z Tobą, że wstyd, wyrzuty sumienia, a właściwie głęboki dyskomfort
jaki odczuwamy w wyniku ich przeżywania.
Są one doskonałym źródłem naszych poważnych przemyśleń i zmian w postępowaniu.
Te przez siebie wymierzone "kary" są niezwykle dotkliwe i bardzo długotrwałe.
Związane są one ze świadomością braku aprobaty, również we własnych oczach.
Istnieje, co prawda obronny mechanizm wypierania ich z pamięci ale jak wiemy
niezbyt skuteczny.
Dla mnie również źródłem inspiracji jest Kamfora
Jej wspaniałe pytania powodują, że niekiedy długo chodzę myśląc o problemie i
najlepszej odpowiedzi...

Pozdrawiam Ciebie, Kamforę, która o czym może nie wiesz, jest założycielem
Kawiarenki i Wszystkich czynnych i jeszcze biernych bywalców.

Witek

[wmro]

witekjs napisał:

> Te przez siebie wymierzone "kary" są niezwykle dotkliwe i bardzo długotrwałe.

Zgadzam się z tą opinią. Na dodatek te "kary" są niezwykle brzemienne w skutki.
Wszak pod ich naporem rozwijamy się w pozytywnym kierunku. Oczywiście, można
również zaniechać, odłożyć na później realizację "kary", ale ona w stosownym
czasie i tak o sobie przypomni

> Dla mnie również źródłem inspiracji jest Kamfora
> Jej wspaniałe pytania powodują, że niekiedy długo chodzę myśląc o problemie i
> najlepszej odpowiedzi...

Podziwiam osoby, którym chce się być inspirującymi dla innych. We wszechobecnej
bylejakości mamy tu Kamforowy Skarb i gronko miłych uczestników, których wpisy
warto poczytać.

-
W mroku nocy jest zawarte światło dnia

[kamfora]

witekjs napisał:

> Dla mnie również źródłem inspiracji jest Kamfora

Najpierw pomyślałam, że sobie ze mnie kpisz. Ale...
czy źródłem inspispiracji może być człowiek, z którego zdanie jest zgodne z
moim? Chyba nie - więc wychodziłoby, że po prostu szukasz kontrargumentów
Dla mnie źródłem inspiracji była i jest Malvvina ))
Jej pewność siebie w wyrażaniu własnego zdania (na baaardzo wiele tematów
przeciwnego, niż moje ) pobudza moje szare komórki do myślenia. Staram się
znaleźć to, co wspólne a nie to, co różni )

[jej_maz]

Inspiracja jest potrzebna nie tylko do rozpoczecia jakiegos projektu, wziecia na
swoje barki zadania lub stawienia czolu wyzwaniu - osobiscie uwazam, ze jest ona
rowniez bardzo potrzebna do kontynuacji tychze. Ale; czy jak cos juz
rozpoczetego zaczyna sie walic - czy jest to oznaka ze nie jestesmy w stanie
sprostac zadaniu, czy oczekiwania innych byly za wysokie? Pytam nie w kontekscie
Kamfory "Co sprawia, że chcecie być "lepsi" w oczach swoich i cudzych?" ale
bardziej; co trzyma was przy kontynuacji dziela, ktore zaczelo sie z czystej
potrzeby bycia aktywnym - nie koniecznie lepszym.

Nie bede ukrywal ze mam zly okres i szukam... swojej wlasnej inspiracji )

Uklony - Mark

[witekjs]

To o czym piszecie jest, to odczucie, które miewamy wszyscy.
Często jest to zwiazane z sezonowym /brak światła zimą/, obniżeniem nastroju
prowadzacym czasami do zespołow depresyjnych o różnym stopniu nasilenia.
Bardzo często związane jest to z tak zwanym zespołem wypalenia zawodowego,
długo nieakceptowanym w świecie medyczno-psychologicznym .
Dotyczy on przedewszystkim osób wykonujacych pracę/ w tym również niezwodowo /
wymagajacą postaw altruistycznych i dużej odpowiedzialności.
Istotny jest brak pozytywnych reakcji zwrotnych od tych na których rzecz się
angażuja, jak i szeroko rozumianych przełożonych lub bliskich.
Przy ogromnym trudzie, życzliwości i napięciu psychicznym i zbyt dużym
identyfikowaniu się z pracą, nie mają poczucia zrozumienia i doceniania ich
starań.
Pojawiają sie liczne objawy zespołu wypalenia, z pełną rezygnacją z wykonywania
ukochanego zawodu włacznie.
Jednym z objawów bywa również deprecjonowanie innych...
Podaję kilka ciekawych pozycji, w których przeczytacie więcej.

Pozdrawiam Was serdecznie i trzymajmy się ) Witek

www.zb.eco.pl/bzb/24/wypaleni.htm
www.pismo.niebieskalinia.pl/index.php?id=253
www.forum-liderow.pl/kierowanie3.htm
www.sluzbazdrowia.com.pl/html/more3343a.php

[jej_maz]

Dzieki - swietne informatcje. Ide sie wiec relaksowac ile wlezie i do
zobaczenia moze kiedys

Inspiracja - jej brak, przeciążenie, niedocenienie

[witekjs]

Cieszę sie Marku, że podane linki były inspiracją do zastanowienia sie nad
pewnymi zmianami i uświadomia sobie co powoduje u nas tak przykre
objawy "zespołu wypalenia".
Nie raz miałem poczucie całkowitego braku uznania, docenienia...
Przy jednoczesnym, śmiesznym opłacaniu naszej pracy dawało to przykre objawy
frustracji.
Obroną dla mnie jest od lat "płodozmian", równoległa praca w różnych miejscach
i odmiennych rolach/ związanych z zawodem /.

Przypomniało mi się Perskie powiedzenie.
Przeczytałem i zpamiętałem je przed laty, odchodząc z pracy, w której dopiero w
tym momenie usłyszałem jak byłem ceniony.

"Jeśli chcesz być doceniony umrzyj"... )

Pozdrawiam serdecznie. Witek