gasic czy nie gasić?

[zlewozmywak1]

Junior sie zmienia. To juz nie ten sam koleżka uśmiechajacy sie dookoła
zawsze i wszedzie. Scharakterniał nam chłopczyna. Jak ma doła to potrafi
ryczeć nawet z powodu kiwniecia polacem. Co widze u siebie to , że obrazki z
mego wczesnego dzieciństwa przelatuja przeze mnie i pamietam, jak w chwilach
mojego niezrozumiałego focha, gdy miara sie przebierała ojciec potrafił
stłuc. Nie powielam, o nie. Raczej obojetnieje. Małemu samo przechodzi.
Kwestia czasu. Ciekawa jest relacja miedzy nami chłopakami. Najlepszy jestem
do triali i czelendżów fizyczno sprawnosciowych. Do tulenia i głaskania
zupełnie sie nie nadaję. To ciekawe bo nigdy nie dałem mu znać ze nie ze mną
te numery. Ale majac do wyboru mnie albo matke wybierze ją. Oczywiście w
chwili gdy jesteśmy tylko we dwóch tez zastępczo nadaję sie do tego. Tęskni
za mamą przede wszystkim. Troche mnie to czasem drażni. Nie z zazdrości, ale
z uciazliwości. Dlaczego jego płacz czy, w ogóle płacz dziecka bywa problemem
dla otoczenia. Czy to nie to samo co muchy w nosie u dorosłych i najlepiej
zlewke zrobić. Czy tez, jak to widzę, usilnie gasić ten dzieciecy pożar
nieprzyjemnych uczuć?

[ivek]

Nie wiem czy zauwazyles, jak czesc kobiet manipuluje facetami.
Gdy chca cos dostac (tzn. zeby facet im kupil) to nagle futro zamienia sie w
futerko, buty w buciki itd. glos staje sie wyzszy. Czyli co robi w tym momencie
kobieta? Swiadomie lub nie wykorzystuje naturalna dla mezczyzny instyntkowana
potrzebe zaopiekowania sie dzieckiem. Sprostania i wypelnienia potrzeb kogos
zaleznego itd.

Wiec przestan sie biedzic i nie walcz z instynktami. Chyba nie chcesz wychowac
juniora na twardziela, ktorego bedziesz lamac, bo to nie tedy droga moim zdaniem.

pozdrawiam,
Ajvek

[zlewozmywak1]

Szczerze mówiąc nie mam do czynienia z ta cześcią kobiet, która manipuluje w
ten sposób.
Tu nie chodzi o moja walke z instynktami. Raczej o to, że ja nie jestem lekiem
na smutek, choć nie widzę bym dał do zrozumienia iż nim nie moge być.Czasem
trauma małego człowieka wydaje się jakby zupełnie na przekór naszym wysiłkom
uspokojenia i dlatego pytam czy nie lepiej odpuścić.

[Gość: inka_s]

Czasem dzieciak potrzebuje ugasić swój ból wylewając łzy.
I nie tylko ramiona taty ale i mamy nie wystarczą by przerwać potok łez.

Tylko jednego nie rób proszę - nie mów mu "nie bądź baba - nie płacz". :o)

To nie synek ma tak naprawdę problem z płaczem tylko ty, prawda? W ogóle ludzie
czują sie bezradni wobec łez drugiej osoby. Przytul go i jeśli nie przestaje
płakać - niech płacze w twoich ramionach. I już. Jeśli sie wyrywa - nie trzymaj
na siłę. Bezradność w takich chwilach jest okropna czasem ale przeciez ten
płacz mija. Po prostu bądź przy nim.

[mary_ann]

Podpisuję się pod każdym słowem inki_s, ktora przy okazji gorąco ściskam

Mary_ann

[ivek]

zlewozmywak1 napisał:

> dlatego pytam czy nie lepiej odpuścić.
ja sam nie odwaze sie odpowiedziec Tobie na to pytanie. Sam to bedziesz musial
zrobic z wszelkimi tego konsekwencjami he he.
Nie wiem w jakim wieku jest Wasz junior. Ale mysle, ze dzieci nie sa na tyle
wyrachowane, zeby cos kombinowac w tym znaczeniu, ze sa smutne z jakiegos
powodu, a nie dlatego, ze przygnebia ich perspektywa zestarzenia sie albo widmo
zycia w kraju gdzie rzadzi GTW, a wtedy faktycznie nie pomoga zadne starania.
Zreszta nie opisujesz w jakich to dzieje sie okolicznosciach. Jesli wyczuwasz,
ze dziecko ma ochote sobie poplakac to wtedy faktycznie czemu nie.
Z drugiej strony pomyls jak sam sie czules gdy cos chciales i najwyzej mogles na
lanie liczyc ;P

A tak wracajac do Twojego pierwszego posta i zazdrosci o silniejsza od
przebywania z Toba potrzebe bycia z jego rodzicielka to na to nic nie poradzisz.
Ot lepiej rozumiesz dlaczego Zydzi maja barmicwe, ktora pomaga synom
Hebrajczykow pojac, ze przechodza pod opieke ojca ;)
pozdrawiam
Ajwek

[zlewozmywak1]

Własnie o tych ewentualnych kosekwencjach chciałbym cos przeczytać. Zwykle
przegięcia w te lub w te odbijaja sie echem. A ja mówie wyraźnie że żadnych
rozwiazań kategorycznych czy tym bardziej siłowych nie chce stosować. Ja nie
napisałem że zazdroszczę żonie, bo i czego? że czasem kroku nie moze swobodnie
zrobić? A barmicwę to sie chyba celebruje w wieku lat 14 anie rok i 9 mieś, o
ile "Cudowne lata" uważnie śledziłem.
Inka miło napisała, ale ona duuuuużo przeżyła.

gasić gasić

[ivek]

zlewozmywak1 napisał:

> Własnie o tych ewentualnych kosekwencjach chciałbym cos przeczytać. Zwykle
> przegięcia w te lub w te odbijaja sie echem.

zawsze uwazalem, ze zloty srodek jest najlepszy we wszystkim a ekstramalne
zachowania nie sa zdrowe dla nikogo.
Dac sie zmanipulowac to nic dobrego ale zostawianie dziecka zeby zsinial z
goryczy tez nie jest przeciez czyms co chcialbys stosowac.

> ile "Cudowne lata" uważnie śledziłem.
nieuwaznie Bar micwę urzadza się dla chłopca w momencie gdy ma 13 lat i jeden
dzień ;) wiem.onet.pl/wiem/0136f8.html

Jesli podoba Ci sie to co napisala Inka_s (mnie rowniez swoja droga) to ja mam
taka rade: nie daj sie zwiesc stereotypom postepuj z tym co dyktuje Tobie Twoj
wlasny umysl, serce czy jak to tam nazwac. I przytulaj dziecko ile wlezie.

Zauwazylem, ze moj syn toleruje to ze sobie czytam ale wtedy gdy siedze blisko
niego, zajmuje sie wowczas swoimi zabawkami. Nie lubi gdy zostawiamy go samemu
sobie, bez najmniejszej uwagi czy bliskosci z naszej strony.
Ajvek

[qw5]

Płacze , chętnie inaczej by z Tobą pogadał, ale potrzebuje na to czasu.
Zasadniczo płacze dziecko, nie żeby nam zrobic na złość, ale ponieważ
potrzebuje zaspokojenia jakiejś potrzeby - i tu się zaczyna zgadywanka -
wiadomo jaka - "kupka albo papu albo boli brzuszek albo jest mi smutno albo
jestem zmęczony i za bardzo nie wiem jak sobie z tym poradzić"
Powinno się odgadywac i gasić, nie robic zlewki, ale i nie dac się
sterroryzować - zwłaszcza kiedy widzimy że próbuje nami manipulować - najlepiej
zachować złoty środek, kierować się instynktem, a kiedy stoisz przed wyborem -
odstawić na minutę czy przytulić - przytul, bo to jest to czego w gruncie
rzeczy przez pierwszych 5 lat najbardziej będzie potrzebował. Czas na budowanie
ojcowskiego autorytetu będzie potem.
Mam znajomych baardzo wykształceni ludzie, potrafili zostawiac swojego bobaska
płaczącego, potem wrzeszczącego, sinego od płaczu nawet po kilkanaście minut,
zamykając drzwi, dać mu na przeczekanie.

A swoją droga chyba fajny z Ciebie tatuś:)