Odbudować zaufanie-warto?

[Gość: kasik]

Jak odbudować zaufanie w sobie samym do osoby, która była nam bliska, a która
oszukała/okłamała/zdradziła, jednym słowem była nieuczciwa i nielojalna? Czy
można odbudować zaufanie takie jak dawniej? I czy warto zaufać takiej osobie?
Jak pokonać niepewność, wewnętrzny lęk? Jak długo trzeba czekać żeby ból
minął, lęk? I czy rzeczywiście to wszystko mija z czasem czy jednak juz na
zawsze pozostanie gdzieś tam niepewnośc i bolesne miejsce jak zrośnięta
blizna? Co zrobić, by znów być uśmiechniętym, pełnym ufności i wierzyć w
ludzi, a nie stać się zgorzkniałą, doświadczoną kobietą, która nigdy nie
zaufa nikomu? Jak odzyskać dawną niewinność? Czy to możliwe?

Ale mnie dzisiaj wzięło na pytania:)
pozdrawiam
kasik

[Gość: mi]

to się uda ale z inna osobą

[siedemm]

> Jak odbudować zaufanie w sobie samym do osoby, która była nam bliska, a która
> oszukała/okłamała/zdradziła, jednym słowem była nieuczciwa i nielojalna?

Zastanawiam się właśnie nad tym, mam taki właśnie problem....
To jest strasznie trudne... żal do tej osoby pozostał...
Sympatia jest, ale ograniczona...


Czy
> można odbudować zaufanie takie jak dawniej? I czy warto zaufać takiej osobie?
> Jak pokonać niepewność, wewnętrzny lęk? Jak długo trzeba czekać żeby ból
> minął, lęk?

Sama się zastanawiam...

I czy rzeczywiście to wszystko mija z czasem czy jednak juz na
> zawsze pozostanie gdzieś tam niepewnośc i bolesne miejsce jak zrośnięta
> blizna?

Zostanie.


Co zrobić, by znów być uśmiechniętym, pełnym ufności i wierzyć w
> ludzi, a nie stać się zgorzkniałą, doświadczoną kobietą, która nigdy nie
> zaufa nikomu?

Eeeee, doswiadczeń z jedną osobą nie można przelewać na inne...
Z drugą osobą może się udać.... czemu od razu gorzknieć?


> Jak odzyskać dawną niewinność? Czy to możliwe?

z tym to akurat nie mam problemu....byłam niewinna, jestem niewinna, będę
niewinna, niezależnie od tego jak winny jest świat:)


>
> Ale mnie dzisiaj wzięło na pytania:)
> pozdrawiam
> kasik

całkiem sensowne pytania

[iwan_w]

Gość portalu: kasik napisał(a):

> Jak odbudować zaufanie w sobie samym do osoby, która była nam bliska, a która
> oszukała/okłamała/zdradziła, jednym słowem była nieuczciwa i nielojalna? Czy
> można odbudować zaufanie takie jak dawniej?

Tu nie może być prostej odpowiedzi. Dlaczego była bliska i jak bardzo, a
dlaczego oszukała i w jaki sposób? To coś jednostkowego, wyjątkowego, czy coś,
co głębiej tę osobę charakteryzuje? Jakie są w związku z tym racjonalne
rokowania na przyszłość odnośnie jej zachowania? Powinnaś to przemyśleć.


I czy warto zaufać takiej osobie?
> Jak pokonać niepewność, wewnętrzny lęk? Jak długo trzeba czekać żeby ból
> minął, lęk? I czy rzeczywiście to wszystko mija z czasem czy jednak juz na
> zawsze pozostanie gdzieś tam niepewnośc i bolesne miejsce jak zrośnięta
> blizna?

Moim zdaniem to drugie. Co więcej, zawiedzione zaufanie w stosunku do jednej
osoby przekłada się na relacje z innymi. Kilka przykrych doświadczeń i zmienia
się obraz świata. Inaczej postrzegasz ludzi. Ale mówię w tej chwili bardziej o
sobie, niż o Tobie. Nie znam Cię. Wiele zależy od skali, siły doznanej krzywdy,
dotychczasowych doświadczeń, Twojej wrażliwości, Twojego charakteru...

W każdym razie, życzę szybkiego wyjścia na prostą:)

P.s.
Dużo masz przyjaciół?


Co zrobić, by znów być uśmiechniętym, pełnym ufności i wierzyć w
> ludzi, a nie stać się zgorzkniałą, doświadczoną kobietą, która nigdy nie
> zaufa nikomu? Jak odzyskać dawną niewinność? Czy to możliwe?
>
> Ale mnie dzisiaj wzięło na pytania:)
> pozdrawiam
> kasik

do iwana-_w

[Gość: kasik]

Była bliska, to był jedyny, najwspanialszy facet, którego pokochałam pierwszą,
niewinna miłością. Bylismy razem 13 lat(10 lat małżeństwa). Był najwazniejszy.
Był zawsze(?)uczciwy, szczery, aż do bólu, wciąż mówił o zaufaniu, nie mogłam
uwierzyć, gdy odkryłam,ze od roku kłamie w żywe oczy, oszukuje, kocha się ze
mną spotykając jednocześnie z inną itd. To był szok. Czy on się tak zmienił czy
ja czegoś nie dostrzegłam? Mam teraz jego obietnicę zerwania tej znajmości,
ratowania naszego małżeństwa, ale czy można mu teraz ufać? Chcę wierzyć w jego
obietnice, chęć naprawienia, ale...niepokój i podejrzliwość nadal są, nie umiem
się ich pozbyć, a one tak rujnują życie:( Kocham go, ale czy miłość, tak
kopnięta w przysłowiową d...wystarczy, by zaufać znów, wybaczyć?
Nie ufałam ludziom nigdy za bardzo, byłam raczej ostrożna, to była jedyna
osoba, która mnie tak naprawdę poznałą, przed którą się tak otworzyłam. A teraz
dzięki temu wie jak uderzyć, gdzie będzie najbardziej bolało. I wiem, ze jednak
nie warto ufać innym. Nie tak bardzo. Boję się , ze nie zapomnę, że nie dam
rady. Jestem w stanie zrozumieć, ze w związku było nie tak, itd.,(Choć tzreba
było o tym rozmawiać ze mną a nie z inna.), ale nie wiem czy wybaczę
kiedykolweik to kim ona jest. Ona to osoba, która kiedyś mnie skrzywdziła i on
te rany leczył, a teraz....Teraz on zaczyna zastanawaić sie czy wtedy było
naprawdę tak jak ja mówiłam, bo ona mówi inaczej. Myślałam, ze zawału dostanę
jak mi to powiedział! I chyba go bawi ta cała sytuacja, ze życie "jest takie
figlarne".
Mam przyjaciół, ale przyjaciele niewiele mogą. Wysłuchają, poradzą, pogadają,
ale ja muszę wrócić do domu, w którym jest osoba, która jeszcze kochasz, ale
się jej boisz, boisz się cokolwiek powiedzieć i boisz sie tego co ona mówi, bo
wszystko wydaje ci się atakiem lub ironia. Na widok której szarpie cię w
srodku, czujesz obrzydzenie do niej, a jednoczęsnie tak bardzo chcesz się
przytulić, usłyszeć miłe słowo. Obłęd! I to ja sama muszę się uporać z tym
bólem i wybaczeniem, a nie wiem czy dam radę.

pozdrawiam
kasik

[Gość: monika]

pewnie niewiele Ci to pomoże, ale jak czytam to co piszesz to tak jakby o mnie:

> A teraz dzięki temu wie jak uderzyć, gdzie będzie najbardziej bolało.

> I chyba go bawi ta cała sytuacja, ze życie "jest takie figlarne".

> ale ja muszę wrócić do domu, w którym jest osoba, która jeszcze kochasz, ale
> się jej boisz, boisz się cokolwiek powiedzieć i boisz sie tego co ona mówi,
> bo wszystko wydaje ci się atakiem lub ironia. Na widok której szarpie cię w
> srodku, czujesz obrzydzenie do niej, a jednoczęsnie tak bardzo chcesz się
> przytulić, usłyszeć miłe słowo.

doskonale Cię rozumiem, bo przeżyłam to samo...

nie jesteśmy już razem....... nie wytrzymasz...

[iwan_w]

Gość portalu: kasik napisał(a):

> Była bliska, to był jedyny, najwspanialszy facet, którego pokochałam
pierwszą,
> niewinna miłością. Bylismy razem 13 lat(10 lat małżeństwa). Był
najwazniejszy.
> Był zawsze(?)uczciwy, szczery, aż do bólu, wciąż mówił o zaufaniu, nie mogłam
> uwierzyć, gdy odkryłam,ze od roku kłamie w żywe oczy, oszukuje, kocha się ze
> mną spotykając jednocześnie z inną itd. To był szok. Czy on się tak zmienił
czy
>
> ja czegoś nie dostrzegłam?


Nikt tutaj nie może odpowiedzieć Ci na to pytanie. Refleksja, jaka przychodzi
mi do głowy, jest taka, że 13 lat w związku to naprawdę dużo. Chyba
wystarczająco dużo, żeby móc tę drugą osobę poznać.



Mam teraz jego obietnicę zerwania tej znajmości,
> ratowania naszego małżeństwa, ale czy można mu teraz ufać? Chcę wierzyć w
jego
> obietnice, chęć naprawienia, ale...niepokój i podejrzliwość nadal są, nie
umiem
>
> się ich pozbyć, a one tak rujnują życie:(


Właśnie, jego deklaracje. Dlaczego chce ratować wasz związek?

Pytanie, które nasuwa mi się tutaj, jest takie: jaki był charakter relacji
łączących go z tamtą osobą, na ile były one trwałe i głębokie, na czym się
opierały (seks? coś więcej? coś znacznie więcej?). I - właśnie - czy to czas
przeszły? Czy te relacje uległy zerwaniu?

Dlaczego chce być dalej z Tobą? Dlatego, że Cię kocha? Nie napisałaś nic, czy
macie dziecko/dzieci.

I czy dużo czasu upłynęło, odkąd się dowiedziałaś? Na ile to, o czym piszesz,
jest raną świeżą?


Kocham go, ale czy miłość, tak
> kopnięta w przysłowiową d...wystarczy, by zaufać znów, wybaczyć?

Czy jesteś pewna swojego uczucia? Trudno jest mi wyobrazić sobie przyjaźń
nawet, a co dopiero miłość pozbawioną wzajemnego, całkowitego zaufania... Ale
to tylko moje zdanie...

A wybaczyć nie oznacza wcale: zaufać. Wybaczyć możesz, a zaufanie być może nie
wróci...


> Nie ufałam ludziom nigdy za bardzo, byłam raczej ostrożna, to była jedyna
> osoba, która mnie tak naprawdę poznałą, przed którą się tak otworzyłam. A
teraz
>
> dzięki temu wie jak uderzyć, gdzie będzie najbardziej bolało. I wiem, ze
jednak
>
> nie warto ufać innym. Nie tak bardzo. Boję się , ze nie zapomnę, że nie dam
> rady. Jestem w stanie zrozumieć, ze w związku było nie tak, itd.,(Choć tzreba
> było o tym rozmawiać ze mną a nie z inna.), ale nie wiem czy wybaczę
> kiedykolweik to kim ona jest. Ona to osoba, która kiedyś mnie skrzywdziła i
on
> te rany leczył, a teraz....Teraz on zaczyna zastanawaić sie czy wtedy było
> naprawdę tak jak ja mówiłam, bo ona mówi inaczej. Myślałam, ze zawału dostanę
> jak mi to powiedział! I chyba go bawi ta cała sytuacja, ze życie "jest takie
> figlarne".

Nie przywiązuj zbyt dużej wagi do pojedynczych słów. Jaki był kontekst
emocjonalny tego, co powiedział? Może zostały rzucone w złości, w trakcie
kłótni? Czy on rzeczywiście jest przekonany co do ich słuszności?

I - ważne pytanie - dlaczego on to zrobił? Jaka była jego motywacja w świetle
tego, o czym wspomniałem wcześniej, a mianowicie charakteru relacji, które
łączyły go z tamtą osobą? Nadmieniłaś, że coś tam między wami mogło być nie
tak... Czegoś mu brakowało? Co było nie tak? Czy będziecie to w stanie zmienić
w razie podjęcia próby ratowania waszego związku?

Rozmawiałaś z nim całkowicie otwarcie i w na tyle spokojnej, niewybuchowej
atmosferze, na ile to możliwe? Podkreślam, całkowicie otwarcie?


> Mam przyjaciół, ale przyjaciele niewiele mogą. Wysłuchają, poradzą, pogadają,
> ale ja muszę wrócić do domu, w którym jest osoba, która jeszcze kochasz, ale
> się jej boisz, boisz się cokolwiek powiedzieć i boisz sie tego co ona mówi,
bo
> wszystko wydaje ci się atakiem lub ironia.

Wiem, znam to...

Na widok której szarpie cię w
> srodku, czujesz obrzydzenie do niej, a jednoczęsnie tak bardzo chcesz się
> przytulić, usłyszeć miłe słowo. Obłęd! I to ja sama muszę się uporać z tym
> bólem i wybaczeniem, a nie wiem czy dam radę.
>
> pozdrawiam
> kasik


Strasznie ciężko jest Ci cokolwiek radzić, tym bardziej, że nie czuję się
specjalistą (nie jestem ani psychologiem, ani nie mam za sobą tak długotrwałego
związku, nadszarpniętego tym, co się nazywa zdradą). Musisz samodzielnie,
chociaż przy wsparciu przyjaciół (którzy znają was i waszą sytuację najlepiej)
uporać się ze swoją przeszłością i przyszłością. Nie sugeruj się zanadto tym,
co przeczytasz tutaj na forum, zwłaszcza prostymi odpowiedziami typu: warto,
nie warto. To odpowiedzi udzielane na bazie cudzych myśli i doświadczeń, które
mogą nie przystawać do Twoich.


Ale, czytać warto. Jest na tym forum wiele wątków o zbliżonej tamatyce,
poszukaj. Wpisz w wyszukiwarce "zdrada", "zaufanie".

O zaufaniu rozmawialiśmy kiedyś również tutaj, w moim wątku (autoreklama!;)):

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=210&w=12788441&a=12825361
Może coś Ci się przyda?:) Jestem tam trochę o tym, czy warto ufać i co to daje
zarówno nam, jak i innym.

Jeżeli chodzi o mnie, myślę, że nie potrafiłbym powtórnie zaufać. Ale innym
wolę radzić ostrożnie, aby przynajmniej spróbowali...


Acha, i jeszcze jedno. Skierowałaś swoją szerszą (niż w liście rozpoczynającym
wątek) wypowiedź tylko do mnie, nie każdy może ją przeczytać. Może byłoby
sensowne założyć nowy wątek, rozpoczynając go od tej wypowiedzi właśnie?
Prawdopodobnie byłby szerszy oddźwięk. A co kilka głów, to nie jedna, a już
zwłaszcza taka, jak moja...;)


Pozdrawiam:))

[Gość: kasik]

1. 13 lat to dużo, prawda. Myślałam,ze znam mojego mężą, okazało się , ze nie,
bo mu się wartości zmieniły. NAsze śwatopoglądy jakoś się rozbiegły(tzn moje
zostały te same, jego się zmieniły o 180 stopni)
2. Nie wiem. Niby chce ratować, ale jednocześnie ciągle straszy mnie rozwodem.
3. Mówi, ze nie jest pewny czy mnie jeszcze kocha, chce wierzyć, ze jeszcze coś
miedzy nami jest. Mamy dzieci , dwójkę.
4. Dowiedziałam się dwa miesiace temu i jeszcze boli.
5. Juz niczego nie jestem pewna. Kilka miesięcy temu byłam pewna, ze go kocham,
tylko z nim chcę być, a teraz, nie wiem... Jego wątpliowści udzieliły sie i
mnie. I w jakis sposób straciłam "niewinność" zaczęłam widzieć, ze w świecie
lepiej być wyrachowanym, w jakiś sposób dał mi "przyzwolenie" na zdradę. Kiedyś
było dla mnie nie do pomyślenia rozmawianie, spotykanie się na kawę z innym
męzczyzną, a teraz...Nie widzę już w tym nic złego, nie wstydzę, się juz, ze
jakis facet mi się podoba, ze czuję na jego widok podniecenie, itd. Coś sie we
mnie zmieniło. I to chyba na gorsze. Teraz wiem dlaczego zranieni ludzie staja
sie czasem potworami.
6. Nie było ostatnio miedzy nami super. moja najlepsza przyjaciólka jest chora
(rak, ciągłe przerzuty), od trzech lat krąże między swoim miastem a Warszawą,
jeżdzac do niej , opiekujac się nią po chemiach i jej synem. Byłam wyczerpana,
zmęczona psychicznie i fizycznie, ciagle żyłam w strachu, ze strace tak bliską
mi osobę(jest ode mnie dużo starsza, zastępowała mi matkę przez 15 lat). I
właśnie jak na ironię dwa miesiace temu(tydzień przed tym jak dowiedziałam się
o mężu) okazało się, ze odstawili jej lekarstwo(ostatnia deskę ratunku) i to
koniec. Nagle stanęłam przed sytauacją gdy moge od razu stracić dwie osoby
które kocham. Ale mój mąż ma to w nosie, nie lubił jej i właściwie cieszy sie,
ze to koniec, NAwet ostatnio nie chciał żebym pojechała do niej, bo my, nasze
małżeństwo...Nie pojechałam. Bo powinnismy być teraz razem, a poza tym boję się
go zostawić...Ale jednocześnie mam potworne wyrzuty sumienia, choć ona to
rozumie. Wiem, ze ostatnio nie poświecałam mu zbyt dużo uwagi, ale w
małzeństwie mozna chyba takie rzeczy zrozumieć? I nie miałam żadnego wsparcia
od niego w tej sytuacji. I właściwie zastanawiam się, czy je nie miałam również
powodów by znaleźć kogoś kto by zrozumiał, dał wsparcie, porozmawiał ze mną,
ale nie ja wciąż liczyłam, zę on zrozumie, pomoze. NAiwna. A on poszukał
kolezanki, która mu zapełniała czas. gdy żona harowała przy chorej koleżance i
wypłakiwała oczy ze strachu.
7. Rozmawiamy cały czas. Podjęliśmy próbe ratowania zwiazku, ale nie wiem co z
tego wyjdzie. On dał nam rok, potem odejdzie.

kasik

[iwan_w]

Gość portalu: kasik napisał(a):

> 2. Nie wiem. Niby chce ratować, ale jednocześnie ciągle straszy mnie
rozwodem.
> 3. Mówi, ze nie jest pewny czy mnie jeszcze kocha, chce wierzyć, ze jeszcze
coś
>
> miedzy nami jest. Mamy dzieci , dwójkę.


O dzieci pytałem z dwóch powodów. Po pierwsze, ich dobro ma też prawdopodobnie
na względzie Twój mąż deklarując wolę ratowania małżeństwa. I teraz pytanie -
na ile zależy mu na dzieciach, a na ile na Tobie...? A po drugie, sytuacja
dzieci też może mieć wpływ na Twoją decyzję.

To, że straszy Cię rozwodem, chyba jeszcze nie podważa szczerości jego
deklaracji dotyczących utrzymania związku... Prawda?

> 4. Dowiedziałam się dwa miesiace temu i jeszcze boli.

Na moje oko dwa miesiące to nie jest dużo, tym bardziej, że wydajesz się być
wrażliwą osobą. Wraz z upływem czasu i uspokojeniem emocji zmienia się optyka
postrzegania zdarzeń, za jakiś czas być może nieco inaczej będziesz oceniać
swoją sytuację, będziesz miała inne, spokojniejsze spojrzenie. Może warto
poczekać?


> 5. Juz niczego nie jestem pewna. Kilka miesięcy temu byłam pewna, ze go
kocham,
>
> tylko z nim chcę być, a teraz, nie wiem... Jego wątpliowści udzieliły sie i
> mnie. I w jakis sposób straciłam "niewinność" zaczęłam widzieć, ze w świecie
> lepiej być wyrachowanym, w jakiś sposób dał mi "przyzwolenie" na zdradę.
Kiedyś
>
> było dla mnie nie do pomyślenia rozmawianie, spotykanie się na kawę z innym
> męzczyzną, a teraz...Nie widzę już w tym nic złego, nie wstydzę, się juz, ze
> jakis facet mi się podoba, ze czuję na jego widok podniecenie, itd. Coś sie
we
> mnie zmieniło. I to chyba na gorsze. Teraz wiem dlaczego zranieni ludzie
staja
> sie czasem potworami.

Tak jak pisałem wcześniej - jedno, ale za to silne przykre doświadczenie, zawód
w stosunku do jednej osoby, poszarpanie zaufania, może zmienić obraz świata,
przewrócić go do góry nogami. Ale to niekoniecznie musi trwać. Dwa miesiące to
mało, a Ty masz przyjaciół, którym możesz zaufać. To ważne:)
I - to błędne koło myśleć: skoro inni (niekórzy) nie są w porządku, to i ja nie
muszę, bo po co? Nie myśl tak:)


> 6. Nie było ostatnio miedzy nami super. moja najlepsza przyjaciólka jest
chora
> (rak, ciągłe przerzuty), od trzech lat krąże między swoim miastem a Warszawą,
> jeżdzac do niej , opiekujac się nią po chemiach i jej synem. Byłam
wyczerpana,
> zmęczona psychicznie i fizycznie, ciagle żyłam w strachu, ze strace tak
bliską
> mi osobę(jest ode mnie dużo starsza, zastępowała mi matkę przez 15 lat). I
> właśnie jak na ironię dwa miesiace temu(tydzień przed tym jak dowiedziałam
się
> o mężu) okazało się, ze odstawili jej lekarstwo(ostatnia deskę ratunku) i to
> koniec. Nagle stanęłam przed sytauacją gdy moge od razu stracić dwie osoby
> które kocham. Ale mój mąż ma to w nosie, nie lubił jej i właściwie cieszy
sie,
> ze to koniec, NAwet ostatnio nie chciał żebym pojechała do niej, bo my, nasze
> małżeństwo...Nie pojechałam. Bo powinnismy być teraz razem, a poza tym boję
się
>
> go zostawić...Ale jednocześnie mam potworne wyrzuty sumienia, choć ona to
> rozumie. Wiem, ze ostatnio nie poświecałam mu zbyt dużo uwagi, ale w
> małzeństwie mozna chyba takie rzeczy zrozumieć? I nie miałam żadnego
wsparcia
> od niego w tej sytuacji. I właściwie zastanawiam się, czy je nie miałam
również
>
> powodów by znaleźć kogoś kto by zrozumiał, dał wsparcie, porozmawiał ze mną,
> ale nie ja wciąż liczyłam, zę on zrozumie, pomoze. NAiwna. A on poszukał
> kolezanki, która mu zapełniała czas. gdy żona harowała przy chorej koleżance
i
> wypłakiwała oczy ze strachu.

Czy to jedyny, wyłączny powód tego, że między wami było coś nie tak?


> 7. Rozmawiamy cały czas. Podjęliśmy próbe ratowania zwiazku, ale nie wiem co
z
> tego wyjdzie. On dał nam rok, potem odejdzie.
>
> kasik


Widziałaś, co napisała Kika w drugim ze swoich postów? Pomyśl o tym.


pozdrawiam:)

do kasika

[vielonick]

Gość portalu: kasik napisał(a):

> Była bliska, to był jedyny, najwspanialszy facet, którego pokochałam
> pierwszą, niewinna miłością. Bylismy razem 13 lat(10 lat małżeństwa). Był
> najwazniejszy.
> Był zawsze(?)uczciwy, szczery, aż do bólu, wciąż mówił o zaufaniu, nie mogłam
> uwierzyć, gdy odkryłam,ze od roku kłamie w żywe oczy, oszukuje, kocha się ze
> mną spotykając jednocześnie z inną itd. To był szok.

jak sie o tym dowiedzialas?
kto i co Ci powiedzial na temat ich znajomosci?
co on Ci na ten temat powiedzial? jesli w ogole

> Czy on się tak zmienił czy
> ja czegoś nie dostrzegłam? Mam teraz jego obietnicę zerwania tej znajmości,
> ratowania naszego małżeństwa, ale czy można mu teraz ufać? Chcę wierzyć w
> jego obietnice, chęć naprawienia, ale...niepokój i podejrzliwość nadal są,
> nie umiem się ich pozbyć, a one tak rujnują życie:(

trudno odpowiedziec bez wiedzy na pytania, ktore postawilam wyzej
im krotszy czas uplynal od chwili, w ktorej dowiedzialas sie o wszystkim tym
wiecej negatywnych emocji sie pojawia, to jest naturalne
trzeba dac sobie czas na oswojenie sie z sytuacja, zrozumienie dlaczego (jesli
sie da)

> Kocham go, ale czy miłość, tak kopnięta w przysłowiową
> d...wystarczy, by zaufać znów, wybaczyć?

milosc moze wytrzymac rozne rzeczy...
ale nie milosc decyduje ale Ty
na podstawie zachowania meza - czy zerwal, czy stara sie zmienic, czy już razem
robicie cos w kierunku zmian we wspolnym zyciu (chyba byly byc jakies powody
zaistnienia sytuacji)

> Nie ufałam ludziom nigdy za bardzo, byłam raczej ostrożna, to była jedyna
> osoba, która mnie tak naprawdę poznałą, przed którą się tak otworzyłam.

coz... kiedys musi byc ten pierwszy raz
im bardziej ktos jest blizszy i wazniejszy dla nas tym zawod bardziej boli
to jest cos w rodzaju trzesienia ziemi
czasem mozna jeszcze odbudowac
a czasem zostaja gruzy
wszystko zalezy od fundamentow

> A teraz
> dzięki temu wie jak uderzyć, gdzie będzie najbardziej bolało.

wie jak uderzyc zeby bolalo
i wie co zrobic zeby bol minal
bo Cie zna...
skad pewnosc ze wiedze na Twoj temat wykorzysta przeciwko Tobie?

warto ufac, nie warto...
jedyne czego nie warto to robic cos wbrew sobie
kazdy kiedys zawodzi czyjes zaufanie
w wiekszych czy mniejszych sprawach
ten swiat bylby koszmarny gdybysmy nie dawali
sobie nawzajem drugiej szansy

brak zaufania jako sposob na unikniecie zranienia?
pierwszym poszkodowanym takiego lekarstwa bedziesz Ty
a pozniej ludzie z ktorymi masz doczynienia
a od krzywd to Cie i tak nie uchroni

> I to ja sama muszę się uporać z tym bólem i wybaczeniem, a nie wiem
> czy dam radę.

hm, ale to nie jest tak, ze pstryk - wybaczenie
a potem sielanka
przejscie takiego kryzysu to ciezka praca dla DWOJGA
mysle, ze warto ja podjac
ale w pojedynke raczej nic nie zdzialasz

rowniez pozdrawiam :)

[Gość: kasik]

1. Dowiedziałam sie prze głupotę komputera, w jakiś sposób jej list do niego
przyszedł do domu zamiast do pracy(podobny adres). W domu nie mamy haseł, ja
pomagam mu w firmie więc odbieram jego pocztę, odpisuje na listy. No i
odebralam. Przyznał się po wielkich awanturach (ze go kontroluję). W dowód
dobrej woli, opowiedział mi wszystko(?), bo chce zeby nie było miedzy nami
tajemnic.
2. Bo juz to wiele razy zrobił i w rozmowach z tamta i w rozmowach ze mną.
Zawsze wie jak uderzyć. To boli.
3. wiem, ze sama nic nie zdziałam, ale on zrzuca cała winę na mnie i mam
wrazenie, ze za bardzo mu nie zależy. Mam wrazenie,ze postanowił ratować
związek z poczucia winy, zeby spróbować, zeby mieć czyste sumienie, a nie
dlatego, ze tego chce. Juz pisałam, ze dał nam rok. Albo się uda albo papa
kochana. I to ja mam się zmienić. Byc w domu, zając sie nim, a nie koleżanką,
iść do pracy, zacząć zarabiać, a wtedy pogadamy.

Facet?

[havlo]

Gość zdradza, kłamie, oszukuje, a kiedy sprawa się rypie, zwala winę na Ciebie.
Niby łatwo zrozumieć mechanizm takiego zachowania: w odruchu obronnym atakuje i
boleśnie kąsa, ale... wybacz, dla mnie ten gość to szmata.
Nawet jeśli w jakimś stopniu ponosisz współodpowiedzialność za kryzys (nie ma
dymu bez ognia), to jego wina jest oczywista. W takiej sytuacji facet przyznaje
się do błędu i odchodzi, albo, jeśli kocha, błaga o wybaczenie.
Zastanawiam się, czego on się obawia - że straci żonę i przyjaciela, czy
wykwalifikowaną gospodynię domową, co to i obiadek poda, i w robocie pomoże, a
w międzyczasie kulturalnie pogada z mężusiem o stosunkach łączących go z
kochanką?!
To nie jest facet...

n i e w i e m ...

[kvinna]

Ale przeczytaj "Dziwny przypadek psa nocną porą" Haddena (?). Ostatni rozdział
(warto całość).

Rozpłakałam się. Krok po krok o zaufaniu.
W radio jeszcze głos Evy Cassidy.

Spróbuj.

[mskaiq]

Sprobuj dac szanse drugiej osobie, ta jeszcze jedna szansa to wiara w drugiego
czlowieka. Ta wiara w druga osobe potrafi zmienic jej zycie. Widzialem to i
wtedy udalo mi sie zrozumiec ze moze byc na wage zycia.
Mysle ze trzeba przebaczyc, inaczej ten bol bedzie zawsze z Toba. Od tego nie
mozna uciec to musi byc rozwiazane. Kiedy przebaczysz odzyskasz radosc i chec
do zycia, zniknie strach i negatywne mysli.
Sprobuj, warto.

[Gość: koko]

Nie warto. Probowałam.

[Gość: Mirka]

zaufanie nigdy nie wróci. Będziesz szukać i sprawdzać, męczyć się, czy to co
słyszysz to "na pewno" prawda.
Z drugiej strony, gdy raz się spróbuje zakazanego owocu, gdy zbłądzi i to
ujdzie płazem, "błędy" bedzie się powtarzać... ale już ze świadomością tego,
gdzie był błąd.
Nie wierzę w deklaracje poprawy i odbudowywanie zaufania.
Może z kims innym, po jakichś 2 latach...
Pozdrawiam

[rudy_g]

Odbudowac warto ale na innych fundamentach

[Gość: Ula]

KASIK nie warto bo zaufanie nigdy nie wroci,zdrada/oklamanie/to cos co
najwiecej nas BOLI to cos co wlasnie nie mozemy zapomniec i ciagle zadajemy
sobie pytanie a jak to sie powtorzy? i wlasnie pozostaje ta niepewnosc ten bol
ta paskudna blizna,ktora za nic nie chce sie zagoic ,wewnwtrzny lek,ktory
BEDZIE nam juz towarzyszyl wszedzie i zawsze ten dziwny i niepowtarzalny
niepokoj,ktorego my nie potrafimy uciszyc.Moja rada najlepiej po prostu
powiedziec "nie wyszlo nam "i rozejsc sie to jest wyjscie,moze bedzie tez bolec
ale to bedzie bol rozstania inny ,z ktorym sobie poradzimy i ktory z czasem
lagodnieje i znika.Nowy zwiazek budujemy juz jako "dojrzali" z czego ci z
calego mojego serca zycze.

[havlo]

W Twojej sytuacji odbudowa zaufania to obowiązek drugiej strony, nie Twój. To
czy odzyskasz zaufanie zależy przede wszystkim od Twojego partnera.
Czy warto zaufać? To bardzo indywidualna kwestia - nie kieruj się
doświadczeniami innych osób, bo podobnie jak Twoje, są to doświadczenia
jednostkowe, indywidualne i nie mogą być podstawą do tworzenia jakichkolwiek
reguł. To Ty musisz sobie odpowiedzieć na to pytanie.
Czy będzie to takie zaufanie jak dawniej? Zdecydowanie nie. Będzie o wiele
bardziej kruche i może wystarczyć drobiazg, byś je na powrót utraciła. Ślad
niepewności, lęk i ból nie miną szybko, będą tkwiły w Tobie długo, jak drzazga.
Co zrobić, żeby nie zgorzknieć? Nie uogólniać. Nie przelewać negatywnych
doświadczeń z jedną osobą, na inne.
Czy możliwe jest odzyskanie dawnej niewinności? Nie, nie jest możliwe. W tym
kontekście utrata niewinności to po prostu dojrzewanie do myśli, że ludzie są
bardzo różnorodni - są wśród nas bezduszni dranie, osoby w pełni godne
zaufania, a pośrodku cała gama odcieni szarości. Trzeba być ostrożnym, ale nie
należy z góry nikogo zaliczać do żadnej z tych kategorii. No i chyba lepiej
przesadzić z optymizmem, niż z nadmierną ostrożnością.

[cossa]

czas biegnie do przodu
doswiadczenia nas zmieniaja
nigdy dzis, jutro nie bedzie takie jak wczoraj

warto odbudowywac zaufanie
jesli serce "tak" podpowiada
mimo zranionego ego
i placzacej duszy za ufnoscia i niewinnoscia utracona ;)

to .. milosc? :)

dluga to i ciezka droga
efekt zalezy od dwoch stron
ale najwiecej moze zdzialac
czas.. :)

na poczatku usmiech przychodzi sam z siebie
pozniej staje sie wyborem.. :)

czego Ci zycze ;)
cossa

[Gość: k_i_k_a]

a po cóż Ci odzyskiwać naiwność? Ciesz się, że się jej wyzbywasz... A że
zaufasz kiedyś jeszcze komuś - jest pewne. Co do odzyskania zaufania do osoby
która oszukała... wszystko zalezy od tego, jak ona zachowuje się teraz wobec
Ciebie. Jeśli wie, jaki ból Ci sprawiła, jeśli robi coś, by go zmniejszyć, by
Ciebie odzyskać... być może za jakiś czas będziesz w stanie wybaczyć. Obawiam
się, że zapomnieć - nigdy. Ale to nie oznacza, że nie możesz być z Tą osobą
szczęśliwa.
A czy będziesz zgorzkniała... tylko od Ciebie zależy. Są osoby, króte w życiu
nie raz dostały kopa, a mimo to daleko im do zgorzkniałości. Wystarczy tylko
dostrzec wartość w sobie samym. Czego Ci serdecznie życzę.

[Gość: k_i_k_a]

dopiero teraz przeczytałam poprzednie odpowiedzi i zobaczyłam o co naprawdę
chodzi.... Przepraszam za to, co napisałam wcześniej, w kontekście brzmi jak
farmazony naiwnej pensjonarki.
Sama już sobie nieźle "przerobiłaś" to, co się stało... co w związku z tym
czujesz.
Ja już mam za sobą decyzję o rozstaniu, jestem rozwódką. Pamiętaj jednak o
jednym - na ten krok zawsze przyjdzie czas. Jeśli widzisz choć cień szansy nie
poddawaj się zbyt wcześnie. Choćby tylko po to, by kiedyś móc powiedzieć samej
sobie: nie wycofałam się, nie zaprzepaściłam szansy. Wówczas, nawet jeśli
poniesiesz porażkę, zachowasz szacunek do samej siebie i wyjdziesz z tego z
poczuciem, że Ty zrobiłaś wszystko, co tylko mogłaś...
Życzę dużo siły i powodzenia, z nim, czy bez niego.

[tantal.seo]

Ty nie mozesz nic zrobic. Twoje zaufanie, moze odbudowac jedynie ktos,
kogozaufanie ma dotyczyc.

[komandos57]

Gość portalu: kasik napisał(a):
bolesne miejsce jak zrośnięta blizna
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
powinna ci pochwa zarosnac,kobylo ty walnieta orczykem w zad.

[havlo]

komandos57 napisał:
> powinna ci pochwa zarosnac,kobylo ty walnieta orczykem w zad.

Bot... jak nic bot - to wyjaśnia ubogi zasób słów...

[Gość: marcia]

ja jestem na tym samym etapie co ty,walcze z wlasnymi myslami,kocham go
nadal,ale mam w sobie taki uraz ,ze nie potrafie zapomniec,nie wiem co ci
poradzic,ja mu dalam druga szanse ale jest to bardzo trudne

[Gość: kasik]

Bardzo trudne. Czasem nachodzi mnie myśl, co bardziej boli odkrycie prawdy czy
danie drugiej szansy, przede wszystkim wytrwanie w tym.

[glupiakasia]

Nie warto wybaczać.
Ktoś mi kiedyś powiedział, że trzeba współczuć komuś, kto mnie rani, ale to nie
działa.
Wybaczanie i współczucie nie działa, nie działa zapominanie.
Gdy rana jest głęboka będzie się długo goić, a blizna zostanie na zawsze.
Odbudowanie zaufania jest niemożliwe. Ty masz prawo nie ufać, to on musi się
starać, bys uwierzyla. Nie musisz się deklarować, że mu pomożesz...
Jego problem, jego błąd.
Spróbować odejść, na jakiś czas zniknąć z jego pola widzenia.
Jeśli poczuje głód, fizyczny ból z powodu Twojej nieobecności, to może to ma
sens, jeżeli nie...