Witam,
pierwszy raz udzielam się na forum. Wcześniej nie miałam czasu i "byłam" z moimi problemami sama. Ale w końcu chciałabym się podzielić nimi z innymi, napisanie mi tego chociaż mi przyniesie ulgę.... A więc.... moja córka skończyła niedawno roczek. Za parę dni będzie miała 13 miesięcy. Moim postanowieniem było karmienie córki do roku. Było i jest to dla mnie coś szczególnego, czego nie można opisać słowami. Wiem, że buduje to między nami więź i wiem, że dzięki karmieniu dostarczam jej bezpieczeństwa jak i cennych witamin i zdrowia. Przed rokiem trafiłyśmy do szpitala z powodu bakterii. Córka była tak wystraszona, nie chciała nic jeść, "wisiała" wręcz na piersi. Pobudziła przez to jeszcze bardziej produkcję mleka. Postanowiłam, że nie będę jej tego odbierać. Ciężko jest ją odzwyczaić..myślę sobie, że jeszcze będę karmić... może sama zaprzestanie za jakiś czas. Moim jednym problemem jest nocne budzenie się i karmienie. Wiem, że to błąd. W nocy podaje wodę, herbatę, ale ona jej nie chce. Potrzebuje tylko piersi żeby poczuć się bezpiecznie. Trudno mój błąd, że tak ją nauczyłam ale nie będę jej tego narazie zabraniać... Ale do rzeczy, bo nie o to mi chodzi... Moim głównym problemem są złośliwe uwagi znajomych. "Jeszcze karmisz?", "Jak długo jeszcze?", "To jest zboczone!", "Źle robisz". Najgorsze jest to, że większość pada z ust przyjaciółek, które są mamami i mają dzieci w tym samym wieku co moje (One szybko przestały karmić). Czasami wstydzę się powiedzieć, że jeszcze karmię. Osoby starsze podziwiają mnie, a młodsze "wytykają" palcami. Ja sama do niedawno sądziłam, że karmienie do 2 lat jest dziwne. Ale jeśli samemu jest się w takiej sytuacji i robi się to dla dobra dziecka to myślę, że jest to jedna z najwspanialszych rzeczy jakie mogę dla niej zrobić. Nie wiem, czemu w dzisiejszych czasach jest taka nietolerancja